Een jaarlijkse uitstap

                                                           

Midden januari brengen we - en die "we" dat zijn Cartouche, Spot en ik, want Jan is geen held als het dokters of veeartsen betreft- een bezoek aan de veearts.

Séverine Thomas heeft haar praktijk sinds 9 jaar, even lang als wij hier wonen.

Ze kent Cartouche dan ook van bij zijn aankomst , in 2007 . Ze vond hem een heel mooie Epargneul Breton, geen stamboom, neen, gewoon uit een boerennest, maar wel raszuiver.

Hij is groot .

Sommige jagers zeggen dat hij groot is voor een Epargneul.
Maar Séverine zegt dat er nu eenmaal grote en minder grote Epargneuls zijn.

En hij is groot.

Voilà.

Hij neemt ook veel plaats, heel veel plaats.

In de zetel, op de stoel.

We moeten hem dan met aandrang vragen op te schuiven, want we willen ook wel gebruik maken van de leren bank.

                                                                

Spotje is een Jack Russel.

Hij is 11.

Dit jaar wordt hij 12.

Hij is van Nederlandse afkomst want we kochten hem tegen een spotprijs- maar daar heeft zijn naam niets mee te maken- van een Nederlandse collega Onno Tettelaar en neen, ook daar valt niet mee te spotten!

Ook geen stamboom, maar neen, en toch raszuiver en een echt jack russel karakter, het weze gezegd en geweten.

Of ze overeen komen?

Wat denken jullie?

Het zijn boezemvrienden.

De een kan niet zonder de ander.

Jaarlijks laat ik ze uiteraard inenten door de veearts.

Eerst worden ze gewogen en dat valt mee dit jaar.
Cartouche is 150 gr zwaarder dan verleden jaar en Spot 100 gr lichter.

- Ah oui, mais on prend tout ! zegt Séverine al lachend.

Neen ze zijn niet te zwaar, maar ik beken, ze zijn ook niet mager.

Van 't goede leven, veronderstel ik.

Ze krijgen buiten hun brokken ook nog een hapje 's middags met enkel lekkers.

Variërend van everzwijn, ree, haas tot gebraad ,worst of koek.
Neen dat mag niet.
Maar ze bekijken me dan met zo'n verongelijkte blik dat ik onmiddellijk capituleer.

Eerst de auto in.

Ze zijn niet veel auto gewoon.
Ze wenen van bij vertrek tot bij aankomst.
Heel vervelend.

Geregeld probeer ik ze te kalmeren door aan te kondigen dat "we er bijna zijn".

Het mag niet helpen.

Ze janken voort.

Ze bijten of krabben wel niets kapot.

't Is al iets hé.

Eerst komt Cartouche aan de beurt.

Zo kalm als wat, volledig ZEN laat hij zich onderzoeken.

Oren, ogen ,tanden, thermometer in de poep, spuit van 75 verschillende vaccins- OK ik overdrijf weer, maar toch, we laten ze ook inenten tegen rabiës, zelfs al is er geen hondsdolheid in de Lot, maar een mens weet nooit en tegen dat het zover is heeft de apotheker geen vaccins meer en zijn we gezien, niks van, ook tegen rabiës zeg ik!- en dan zijn klieren uitnijpen. Stinkend goedje, maar heel belangrijk.

Hij krijgt een minuscuul koekje en zijn blik spreekt boekdelen: "wat moet dat voorstellen ?".

Ik moet het bijna in zijn muil duwen, zo'n ondankbaar kind !

     

                                         

En dan Spot.

Dat is een ander paar hondenpoten!

Gejank, gekerm, geween.

Ze moet nog maar met de stethoscoop wijzen en hij bibbert zich een ongeluk.
Doodsbang.
Alles is bangelijk voor Spot.

Het koekje wil hij zelfs niet bekijken.

Hij wil maar één ding : hier zo vlug mogelijk vandaag en in zijn mand liggen.

-Voilà, à l'année prochaine, du moins je l'espère.

Dat is ook zo, liever zo weinig mogelijk bij de veearts, al mag ze er best wezen Séverine

Volledig ontspoord ...en dus de weg kwijt

Ik heb een Duitse vriendin , getrouwd met een Fransman en dat al jaren.
Ze is lerares Duits op een college en doet dat met volle overgave.
Ze is een overtuigd socialist.
Volledig begaan met de mensheid in het algemeen en al degenen die haar nauw aan het hart liggen in het bijzonder.
Soms geeft ze de indruk de ganse wereld op haar schouders te torsen, zo bezorgd kijkt ze naar de wereld.
Ik vind dat vreemd , als je de ellende van de aardbol overal met je mee naartoe neemt, maar dergelijke mensen bestaan wel degelijk.
Ik probeer haar steeds te doen lachen- ik weet het, het is een afwijking.
Maar haar doen lachen maakt me voorwaar blij, omdat haar lach van een zeldzame soort is....

Ze belde vanmorgen, in paniek, maar dat ben ik ondertussen wel gewoon van haar.
- Geneviève ,mon compte est piraté....
Een hacker heeft zich over haar gmail account ontfermd, zonder dat ze hem dat ook maar gevraagd had.
Non mais !
-En of ik de leden van de vereniging wou verwittigen nu de secretaris in IJsland op huwelijksreis  is ?
Geen haar op mijn hoofd dat het zich zou gewagen midden januari naar Ijsland te reizen, allez!
Hoe koud moet dat daar niet zijn?

Alhoewel de eerste foto's stellen me eerder gerust : -4 °C, dat is bijna België in de winter, niet meer niet minder !












Maar ik wijk af.
-Ne t'en fait pas, j'envoie un mail à tous !
Ik hoorde echter dat dat niet haar enige probleem was.
-A part ça, ça va?
-Pas vraiment non....

Ik liet haar praten.
Ze zuchtte.
Voor nieuwjaar had ze jongeren van 13 gevraagd om een cultureel dossier over Duitsland te maken, op basis van wat ze het eerste trimester geleerd hadden.
Nu had ze de dossiers teruggekregen.
Eén had niets gedaan en kreeg 0, uiteraard.
Maar een Marokkaanse jongen had iets anders gedaan : hij had een dossier gemaakt over Marokko en wat daar allemaal te bezichtigen viel, Casablanca,  de moskeeën ,in het Duits weliswaar.
Ze gaf hem 0 , want  dat was het onderwerp niet...
Nu moet ze de ouders ontmoeten die een heel kwade brief geschreven hebben naar de directeur en naar haar,dat ze het probleem niet zien,  dat ze een raciste is, dat de jongen zo hard gewerkt heeft tijdens de vakantie om het dossier af te werken enz enz...

En wat ze nog het ergste vond was, dat ze het gevoel heeft niet meer te kunnen zeggen wat ze denkt...
Het is ver gekomen, volledig ontspoord en we zijn volledig de weg kwijt.

Hier in Frankrijk heeft bijna niemand gehoord van de problemen tijdens oudejaar in Keulen.
Vrienden in Hamburg vertellen me dat hetzelfde gebeurde in Hamburg en Berlijn.
En de pers?
Hoe kan dat nu, dat dat in de doofpot gestoken wordt?
In feite weten we enkel wat men ons wil doen geloven.
Waar zijn wij mee bezig?


Arggggggg!

Uitgefeest

Voilà, de kerstboom zit weer in zijn doos, de slingers in de koffer, de kerstballen voorzichtig in de oorspronkelijke dozen teruggestoken , alles nog eens in mijn handen gehad onder voortdurend gemompel mijnentwege : "deze blauwe en gouden bal heb ik ooit van Sally gekregen, hoe zou't met Sally zijn in New York?, die heb ik van Gerda gekregen , dat was toch koud toen in Denemarken, dat is van mama, die zal dit jaar 20 jaar overleden zijn, dat was van Jan en dit is van mij, de lichtjes van Jan of van Marie-Josée, en de mooie antieke ballen van Aude ooit gekregen met kerst of de witte van Monique, ook geen gemakkelijke opdracht om die dan mee te nemen zonder te breken in een koffer op het vliegtuig.

En nu is de boom weg en schijnen de lichtjes niet meer op mijn bureautje dat ik voor de gelegenheid verplaatst had. Ik ga het zelfs zo houden. Ik heb minder 'trok' vanuit het diepe venster . Het scheelt.
Ik mis die lichtjes wel. Het is zo gezellig, zo knus, zo warm. Het is net of er wordt op iemand gewacht. En al die spulletjes die je dan jaren bijhoudt en ten gepaste tijde uit-en weer inpakt.
Al die herinneringen aan vervlogen tijden, mensen, dingen.

Maar niet getreurd, alles staat maar twee verdiepen hoger op mij te wachten om binnen 11 maanden weer naar beneden gebracht te worden onder diep zuchten van Jan. Die achteraf wel vindt dat zo'n boom 'toch wel iets heeft'...

Jeanette belde dat ze de kip had klaargemaakt, gepluimd dus, en ik ben ze uiteraard bij haar gaan halen.
Ik had mijn verstand op 0 gezet , koekjes meegenomen en daar waarachtig een koffie gedronken.
Ze was zwaar verkouden, hoestte zoals een zeehond, en bijgevolg moest ik haar niet omhelzen "parce que j'ai la crève" ...
Oef.
Desalniettemin heeft ze de geplukte kip toch een keer of 5 gestreeld , als wou ze er geen afscheid van nemen.
-wat doe je met de kop?, vroeg ze.
-niks, zei ik, ik doe daar niks mee. Van een konijn wel, daar ben ik verlekkerd op, op de kop. Maar van de kip, neen. Zou ze echt die kop opeten, dacht ik?
-alors je la garde, zei ze, c'est bon dans le bouillon  en ze voegde de daad bij het woord , nam een keukenmes en begon aan de kop te wringen, wat natuurlijk niet simpel was met zo'n onnozel aardappelmesje. Ik was in elk geval opgelucht, de kop wordt niet opgegeten door de inlandse bevolking van het zuid westen...

Paf, de kop werd op het aanrecht gezwierd.
En het beest keek me niet meer uitdagend aan, zover was zeker.

Thuisgekomen heb ik me vlug een whisky uitgegoten, kwestie van me te desinfecteren...het helpt ook.
De kip wat ontsmet met warm water en Jan heeft ze in stukken gekapt.
-wil je dat ik coq au vin maak Jan ?
-heerlijk , zei de man.

We hebben er drie dagen van gegeten.
Zo'n groot beest dat het was !

Maar lekker, ongehoord !
En dat met kroketten, gevonden in de Carrefour. Dat was wel een verrassing, want je vindt het niet gauw in de supermarkt.
Jan wist niet meer waar hij het had. Het was waarschijnlijk 9 jaar geleden dat hij nog aardappelkroketten had gegeten- behoudens mijn eigenhandige bereiding met kerst, wat reeds op applaus was onthaald.

En nu zijn de feestjes achter de rug, de drinks ook en zullen we het wat sober houden.
Een mens geraakt eraan gewoon aan al die drank en de hemelse gerechten.

Nieuwjaarke zoete....

't Is weer zover, een nieuwe start, een nieuw begin, een herbeginnen om weer te trachten het beter te doen, of het tenminste te evenaren. Of om het niet slechter te doen. Of om het gans anders te doen, wie weet?
Er zijn jaren die -wat mij betreft- niet meer moeten terugkomen.
Er zijn gewoonweg mensen die niet meer moeten terugkomen, zo'n zwaar karma, of hoe zou jij dat noemen?
Mensen die de ene tegenslag na de andere te verwerken hebben, de ene ziekte na de andere, wiens ganse familie "weg" is, dood, aan wie je op de langen duur niet meer weet wat je nog zou kunnen zeggen om een ietwat troostend woord te bieden.
Erg.

Daarom koester ik waardevolle momenten en dingen , herinneringen aan wat eens zo goed was.
En de voortschrijdende klok doet me stilstaan , als het ware om de tijd te bevriezen , bij wat was, wat is en wat misschien nog zal worden.

Het eerste telefoontje dat ik altijd om middernacht  pleegde was voor mijn vader.
En zie, dat hoeft nu ook niet meer.
Ik kan het dan ook niet meer vergeten.
Wat niet wil zeggen dat ik er niet aan zal denken.

En het eerste belletje dat ik krijg is van Aude.
Alles komt terug.
Of niet soms?

Gustje kwam op facetime met een bezorgd snoetje vragen hoe het dan juist zat met die muis die papie's kabel van de mazout had opgeknabbeld....
Ik leg het hem nog een keer uit.
Hij knikt begripvol.
Erg, zegt hij.
En gaat de muis nu die nieuwe maïspeer ook opeten?
Tja, dat denk ik wel, zeg ik.
Ecologie of wat? Puur commerce denk ik.

Mauriceke zegt "eureu" en ik doe onnozel "heureux petit bébé" terug.
Hij beweegt al hevig met zijn kopje.
Hij is gelukkig, dat zie je zo.

In welke wereld komen ze terecht, vraag ik me af?
Zullen ze nog onbezorgd naar school kunnen, op reis gaan, studeren wat en waar ze willen, liefde beleven?
Zal er nog vrede zijn op deze kant van het halfrond, morgen ,overmorgen?
 Zal dat allemaal nog kunnen in de wereld van morgen, nu de woorden "wapens", "IS","Daesch", terrorisme, extremisme, djihad, onderwerping, oorlog dagelijks over onze lippen gaan of rond onze oren worden geslingerd?

Nieuwjaarke zoete...mogen ze het onbezorgd blijven zingen tot ik er niet meer ben en lang nadien ook nog, natuurlijk !

Nieuwjaarke zoete

Mijn varken heeft vier voeten
Vier voeten en ene staart
Is dat dan geen wafel waard
Is die wafel nog niet gebakken
Geef me dan een schotel pap
Is die schotel pap nog niet gereed
Geef me dan een beste kleed
Is dat beste kleed nog niet genaaid
Geef me dan een haantje dat kraait
Is dat haantje dat kraait nog niet geboren
Geef me dan een pot vol kolen
Is die potvol kolen nog niet gebrand
Geef me dan een dikke, dikke, vette vleeskant.

Cartouche heeft z'n kerstpak   aan ...

Mauriceke ook !

Dingen waar ik geen afscheid van kan nemen

Er zijn zo van die dingen waar ik geen afscheid kan van nemen.
En er zijn er andere die ik al 1000 x naar de verdommenis gewenst heb, maar die ik houd omdat Jan er geen afstand kan van doen...

Soms vraag ik me af waarom ik die dingen bijhoud?
Want soms hebben ze geen enkele waarde. Soms wel.

Maar telkens ik erbij stilsta of als ik ze afstof, dan denk ik aan die of die persoon die op een bepaald moment belangrijk was in mijn leven, en nu weer niet meer.
Of aan "iets" wat gebeurde toen ik het kreeg.
Of aan een liedje en het liedje aan een jaartal en het jaartal aan een gebeurtenis en een gebeurtenis aan een mens die nog ergens op aarde rondloopt of die er al zoveel jaren niet meer is.

Zo zijn er de "hummeltjes" van meme.
Elk jaar kwam nonkel Georges me halen met zijn mercedes om voor meme, zijn meter, een hummeltje te gaan kopen in de Molenstraat in Aalst.
En elk jaar weer, zei meme achterfa tegen mij "ik had wel eens liever iets anders gehad hé, weeral iets dat ik moet afstoffen en een plaats geven en het staat hier al overvol van alle "posturen" die de Molenstraat ( zijnde mijn groottantes en -ooms, haar zussen en broers die verwoede kunstverzamelaars waren) niet meer kan zetten."
Maar toch was ze blij als haar broer haar een bezoekje bracht, voor haar alleen, zij de oudste van de meisjes, hij de jongste van de 14 die er geweest waren en de 7 die in leven waren gebleven.
Ze was 14 toen hij geboren werd en ze mocht gelijk thuisblijven....
Zoveel spijt heeft ze daarvan gehad, ze was zo graag lerares geworden...
"Er gaat veel spijt in een zak" placht ze te zeggen als we  als kind verdriet hadden om iets .
Ze wist waarover ze sprak.

En toen ze in een rusthuis verbleef gaf ze telkens een hummeltje aan Aude toen die met nieuwjaar haar nieuwjaarsbrief voor meme kwam opzeggen.
Aude begreep het niet, maar ik des te meer.
Traditie, iets doorgeven en bewaren voor later.
Om het verhaal te kunnen vertellen van het spijt in de zak en de nutteloze cadeaus die we elkaar geven als we zoveel beter zouden zijn met iets anders....

Ik heb ze gehouden meme, de "hummelkes" zoals ze het zei , op zijn Aalsters.
En ik weet er ook geen weg mee, ze staan in mijn slaapkamer , en elke week, als ik het stof afdoe, denk ik aan jou...maar ik denk zo veel meer dan eens per week aan jou.
Ik vind je in alles terug.

Er gaat veel spijt in een zak...

Jean,Jeanne,Jeanette et les autres...

- Allo Jeanne?
- Non c'est Geneviève ,Jeannette
- Ah bon, Geneviève, vous êtes bien rentrés?
- Ja hoor, we waren goed thuis gekomen, is er een probleem?
- Wel ik vraag me af, maar misschien is het helemaal normaal hoor en zijn jullie een speciaal werkje aan het opknappen in de garage waar de tractor staat, ik weet niet hoe jullie dat noemen, de garage? De garage van de tractor?
- Eh, ja dat is het. Ik kon moeilijk uitleggen dat we dat op zijn Vlaams "het kot beneden" noemden....
- Tja het licht brandt daar al sinds gisteren en ik heb gisteren al gebeld naar Jeanne , maar er nam niemand op en toen zag ik dat je auto toch al een paar dagen weg was en daarom dacht ik, tja, ze zijn er misschien niet en daarom vraag ik je dus of jullie goed thuisgekomen zijn...
Ze hapt naar adem en ik zie mijn kans schoon om er tussen te vliegen:
- Ja ik was weg maar Jan was wel thuis hoor Jeannette en zie, hij komt juist binnen , ik zal hem eens doorgeven.
Ondertussen staat Jan, alias Jeanne voor Jeannette die "Jan" maar niet gezegd krijgt , al flink te wuiven en teken te doen dat hij echt zonder Jeannette zijn ochtend wil verderzetten....
Ik heb er mijn plezier in om hem te zeggen dat Jeannette wel degelijk naar Jeanne vraagt...
-Ah bon, zegt hij en hij komt aan de lijn.
Jeannette vertelt hetzelfde verhaal in het lang en het breed en tja, misschien is hij vergeten het licht uit te doen in zijn kot? Zou kunnen hé?
-Ik ga kijken ,zegt Jan en ondertussen krijg ik Jeannette weer aan de lijn.
- Of ik geen poulet fermier wil. Heel lekker, nog geen jaar oud, geen poule ofte soepkieken hé ?
- Bah ja waarom niet in feite.
- Dan zal ik ze voor je klaarmaken en wanneer kom je ze dan halen?
Met klaarmaken bedoelt ze pluimen, niet de kip in de pot gaarstoven.
Jan komt terug van zijn kot en ja hoor, hij had het licht laten branden.
Dat kan dus met iedereen gebeuren hé van het licht te laten branden....Neen, Jan is niet volmaakt.
                         

                                   

De volgende dag wil Jan vertrekken naar Cahors als hij 50 m voorbij ons huis, tussen het huis van onze twee buren in, domweg stilvalt met de jeep.
Onmiddellijk komt Patrick er aan.
- Doe de motorkap eens open Jan.
Zo gezegd zo gedaan.
- Ik zie het al, doe ze maar weer dicht en bel naar de garage. Muizen hebben de peer die de toevoer naar de mazouttank verzorgt doorgeknabbeld.
Ze maken die peren tegenwoordig uit een maisextract , gevolg, muizen zijn er gek op!
                                     

Een paar dagen tevoren was zijn débroussailleur stilgevallen.
Hopsakee en daar stond Thibault, Jeannette's kleinzoon die bij Patrick de bermen aan het proper maken is en ze van alle bramen, doornen en buskus verlost.
-Kan ik je helpen Jan, even kijken en voilà zie , ook geregeld, hij zou de volgende dag een nieuw stukje meebrengen van op zijn werk-professioneel verkoopt hij tuingerei- en je moet dat smeren hé Jan, dààr !
En Jan kon verder de berm proper maken, en daarna het gras opnieuw afrijden met de tractor tussen de pruimelaars...het was 27 graden in de zon en het gras, dat blijft maar groeien.
Ja we hebben veel plezier gehad aan onze buren deze week .
En een goede buur is hier inderdaad levensbelangrijker  dan een verre vriend.

En een goede buur die soms een verre buur is, zoals Paul en Lynne zijn zelfs op verplaatsing naar Cuba waardevol. Want wat stak er in onze brievenbus ? Een heuse enveloppe uit Cuba met twee sigaren: een Partagas en een Romeo en Julia, als dat niet fantastisch is !
Met dank !

De buren zien hier alles, houden alles in het oog, horen alles, kunnen alles ...
Of we niet te afgelegen wonen, vragen jullie zich af?
Soms wou ik dat het waar was !

Noël au balcon

                                                           

Onwaarschijnlijke temperaturen in Europa maken van de kerst dit jaar een beetje een tropische gewaarwording. We tekenden 24 °C op en dat is niet niks.

We genoten van lekker eten en om Paul Goris trachten te evenaren, zal ik voor een keer ook eens mijn menuutje uit de doeken doen.

Terwijl ik in België bij Aude sta te strijken geniet ik van NJAM TV. Neen, ik kan die zender hier niet vinden. Ondanks Vlaanderen TV. Het is een gebrek, ik weet het.
Niks zo leuk als strijken terwijl je vanalles leert over koken.

Soit. Er was een gerechtje dat me er niet te moeilijk uitzag, dus daar ging ik voor : sint jacobsschelpen met witte pens.
En gij nu?
Ik had sint jacobsvruchten bij de visboer in Castelnau besteld .
Woensdag mocht ik ze ophalen.
                                                       

Toen we dinsdag een dagje uit gepland hadden in Toulouse om me naar jaarlijkse traditie mijn kerstgeschenk: parfum van dyptique  aan te schaffen, gingen we ook volledig volgens onze gebruiken eten in de Hallen Victor Hugo, in restaurant Le Louchebem . Heerlijk, maar veel te veel. Soit.
Eerst de hallen rondwandelen, je kon er op de koppen lopen.
Maar duur, duur dat alles was, ongelofelijk.
Ik keek even naar de sint jacobsschelpen : 68,90 EURO per kilo.
Ik schrok me een hoedje. Wablief?
Amai, ik zou er wel voor zorgen dat ik de dag erop alleen naar de visboer zou trekken, want als Jan dat zou horen....


Zo gezegd zo gedaan .
- Ik ga mee naar Castelnau, zei Jan
Grr....

En daar stond ik dan, voor de sint jacobsschelpen.
11,80 EURO de kilo...
Ik wou op slag 6 kilo, dan zou het nog zo duur niet zijn als 1 kilo in Toulouse.
Kunnen jullie dat nu geloven, dat prijsverschil ?!

Neen, ik hield het op zes stuks natuurlijk.
Ik moest ze in de ijskast zetten, met een gewicht op, zodat ze vers bleven.
Pensen had ik wel in de hallen gekocht, pensen met truffel, le terroir waardig uiteraard.

En lekker dat dat was, ik heb er geen woorden voor.
Zo eenvoudig en zo lekker.
En dat met een fles witte wijn, Condrieu .
Amai nog nie !

Als Gustje gaat slapen moet je hem een verhaaltje voorlezen.

- Dit boek ,mamie, dat ken je nog niet hé?

Inderdaad, een boek over een beer waarbij je zelf je verbeelding moet gebruiken om het verhaal verder aan te vullen.

En na het verhaaltje moet je zingen, een liedje van Poesje Mauw.
Spijtig genoeg kent de oude mamie dat liedje niet.
Zijn oogjes , vol ongeloof, precies of ik doe het erom van nu net dat lievelingsliedje niet te kennen...

Maar ik ken een ander liedje.
-Ok dan !

- In het bos daar staat een huisje ,keek eens door het vensterraam, kwam een haasje aangelopen...met gebaren en al hé sta ik daar dan wat onnozel te doen aan het bed van de grote broer.

En vandaar, haas als hoofdgerecht.

De hulp van de bewoners van het huisje in het bos heeft niet gebaat, Jan schoot meneer de haas dood boven op het plateau van Vers. No mercy !

                                                        

uiteraard met Helie's serviesje !

Gisteren aten we hazenrug.

Met peperroomsaus.

Zalig!

Geen woorden voor en het was op voor ik er een foto van heb kunnen nemen.

Met zelfgemaakte kroketten.
En omdat ik niet zeker was van die kroketten, het was immers de eerste keer dat ik er maakte, had ik ook knolselder-aardappelpurée gemaakt. Ik heb ze niet vandoen gehad, de kroketten waren Top !

Met een hemels wijntje : 

En na al die godendrank en heerlijke gerechten konden we geen kaas meer eten .
Na een uurtje kon er nog een bordje dessert bij, Far Breton, een soort pudding  met pruimen op pruimen eau de vie. Neen dat kunnen jullie niet maken zoals ik, kwestie van de pruimen en de zelfgemaakte eau de vie natuurlijk. Zelf Paul Goris kan dat niet, 't is maar dat ik het gezegd heb zie !

Er was er echter één die kerstmis zo niet zag zitten : Cartouche !

                                                            Zalig kerstfeest iedereen.

sinterklaas, kerst en nieuwjaar

-En ga je dan voor de feestdagen naar België?
-Neen, ik ga even daarvoor , zoals elk jaar, om "mijn" dokters te bezoeken , hopelijk gezond verklaard terug huiswaarts te keren en tot zeker 100 jaar te blijven leven, dit laatste op verzoek van mijn dochter.

Het stelt haar gerust dat ik ervan uitga dat ik 100 word...en mij maakt het ongerust dat ze een leven zonder mij niet zo ziet zitten.
Niet dat het mij ongelukkig maakt, verre van. Een leven zonder haar zou voor mij ook onleefbaar zijn, uiteraard.
Maar tja, zoiets moet je toch altijd in je achterhoofd houden, het kan nu eenmaal binnen de paar seconden gedaan zijn.

Maar neen, dus, kerstmis en nieuwjaar vieren we elk in ons eigen land, in ons eigen huis.

En daarom genieten we de week dat ik in België ben rond sinterklaas dubbel en dik van elkaar.

Ik had het grootste cadeau ooit in mijn valies meegesleurd naar Boechout.
Hoe dom kan je zijn?
De mooie speelgoedwinkel in Cahors geeft er de brui aan en er stond een affiche op het raam "liquidation totale".
Hein? De enige echte speelgoedwinkel?
Aude en Stienus gingen er jaarlijks eens binnen en ook ik bekeek graag de pluchen dieren, de mooie spelletjes . Je kon gerust vragen welk spelletje interessant was voor een jongetje van 2 of van 3 of wat ouder, het was prima kwaliteit...maar aan alles komt een eind.
- Tellement dommage ! Waarom stoppen jullie ermee?
- De concurrentie van de grote magazijnen is dodelijk, antwoordde de eigenares....

Snif.

Ik keek rond en zag een mooie tipi staan.
Dat zou misschien wel iets voor Gustje kunnen zijn, dacht ik.
Zonder nadenken kocht ik de tent.
Maar ze geraakte nogal moeilijk in mijn koffer.
-Slim hoor, zei Jan
En hij verwoordde hardop wat ik stilletjes gevreesd had.
Maar het lukte.
En ja, Gust was er blij mee .

We gingen op familiebezoek bij Anne en reisden met Bernadette . We zagen Olga en Dorien.
En Leonnetje .

En Ingrid en Kris en de moemoe.

Maar we waren vooral intensief bezig met Maurice en Gustje.
Want als er één constante is met kinderen, dan is het dat je niets kan plannen.

We wilden met z'n tweetjes naar de stad, maar Gust én Maurice waren ziek en konden dus niet naar school/opvang.
Neen, dan maar een uitstapje naar de dokter.
Thuisblijven, want zwaar verkouden.
Hangerig.

Rode dikke kaken.

Snotneus.

Hoest.
Slecht slapen.

Maar de volgende dag als bij mirakel helemaal beter.

Maandagavond zag ik Gerda en Sonja , Denise en Jeanine en Ghis en Annemie en ons Dette.

En Nelly en Nicole .En Harry en Anne die daar ook iets aan de bar stonden te drinken.

En het was zo gezellig van nog eens samen in Antwerpen te zijn.

Het was al met al zalig en veel te vlug voorbij.

Maar toch ben ik blij van weer op mijn berg te zitten.
Jan is gaan jagen.

De honden liggen in de zetel.

De stoof brandt.

Eén vuur laat ik uitdoven, wegens té warm ....in december.

Een dagje Eindhoven

-En ik heb een dagje vrij, zei mijn zus, zullen we eens iets leuks doen samen, ook met mijn petekind Aude ?
-Eindhoven, riep de dochter, dat is de moeite, ik ben er onlangs met Ingrid geweest en echt, dat moeten we doen.
Bah ja, waarom niet in feite. Afgezien van het Evoluon , dé verplichte schooluitstap jaren geleden, de Philips fabrieken  en de luchthaven weet ik zo goed als niets van Eindhoven.
-Ik rijd, zei Bernadette die kon pronken met haar gloednieuwe mercedes. En voor mij is alleen mercedes een echte auto . Ik weet het, het is een guilty pleasure, maar zo is het.
Zowel Bernadette als ikzelf keken vlug op internet wat er zoals te zien is in die stad en op de website ontdekten zowel zij als ik dat er een mooie kerstmarkt was, met ijsbaan en al , en mooi verlicht.
http://www.kerstmarkt.com/
"Echt gezellig" zoals de Hollanders het zouden zeggen.
-Eindhoven dan? vroeg ik aan Bernadette.
-Het wordt Eindhoven : ik pik jullie op rond 9.30u in Boechout.

Gust ging naar school, Maurice, dat braaf manneke, mocht met ons mee.

We vertrokken rond een uur of 10 en bereikten Eindhoven rond 11.15h.
Goed te doen.
Het weer was minder. Van die motregen die van langs alle kanten komt en "mine de rien" je helemaal nat maakt in een mum van tijd. Je zet je regenhoed niet op, of je slaat je paraplu niet open, want je hebt de indruk dat het helemaal niet hard regent...en voor je het weet ben je doorweekt. Ken je dat?
Zo dus !

Eerst naar de Bijenkorf. De Innovation van het noorden zou je dat kunnen noemen. Mooie dingen, ook een mooie etenshoek waar we een cappuccino dronken en Mauriceke genoot van zijn papje.
Zo braaf, ik heb er geen woorden voor.
Aude vond dat ik heel verliefd naar Maurice keek. En dat is ook zo. Hij is zo lief en braaf dat je hem zou vergeten. En als hij al eens weent, dan vlieg je naar zijn wiegje, want je kan ervan op aan dat er echt "iets" is , gaande van een natte luier, tot het verlies van zijn tutje, de etenstijd die je uit het oog verloren bent enz...Een schatje.

Dan wat winkels in en uit gewandeld.
Om naar een Indonesisch restaurant te trekken ,Bali , hoe kan het ook anders , want daar had ik mijn zinnen opgezet. En als ik mijn zinnen op iets zet...
Bali was dicht.
De kerstmarkt begon om 15 uur, volgens de website.
We gaan binnen in een gezellig koffiehuis...alleen vond ik het helemaal niet gezellig. Ik was nog altijd slecht gezind omdat Bali gesloten bleek. We aten iets klein, een onwaarschijnlijke combinatie van munt ,pesto en kaas op een boterham, gezellig toch?, met een ginger ale, want geen alcohol, allez het viel al bij al nogal mee.
Voor ons vertrek vroegen we aan de eigenaar of hij ons kon uitleggen hoe we naar de kerstmarkt moesten geraken.
-Kerstmarkt ?( langgerekt uitspreken zoals Paul de Leeuw : kerstmaaaaaaaaaaaaaaeeeeerkt????), en zijn kop verraadde dat we toch wel echt domme Belgen waren, want wie komt er nu in 's Hemelsnaam in de maand december op het idee om naar een kerstmarkt te willen gaan?
- Ja op de website van Eindhoven staat dat wel degelijk aangeduid, op het Trudoplein of zo, is dat ver van hier ?, kwam Bernadette vlug ter zake, nadat ze aan mijn kop had gezien dat ik duidelijk niet opgezet was met de ironische blik van de boterhammententuitbater .
-Nou we zullen er eventjes een plannetje bijnemen, zei hij op belerende toon.
Hij wist zelfs niet waar het Trudoplein was, dacht ik bij mezelf, maar neen, wees gerust Bernadette, ik zal er geen opmerking over maken....we lachen allebei, zo goed kennen we elkaar wel.
-Zo'n 25 minuutjes wandelen , het is in een buitenwijk...
We vertrekken en beslissen om dan maar naar de VVV te gaan , aan het centraal station.
Een vriendelijke medewerker staat ons te woord.
-Kerstmarkt? ( zoals Paul de Leeuw : kerstmaaaaaaaaaaaaeeeeeerkt?) met een levensgroot vraagtekengezicht kijkt hij ons aan.
Ik dacht op een bepaald ogenblik dat we ons van maand vergist hadden, echt waar.
Hij zoekt het op op de website : https://www.facebook.com/Kerstmarkttrudopleineindhoven
De kerstmarkt blijkt "uitgesteld", nu weten we dat ook weer....
-Kan U ons iets anders aanraden, vraagt Bernadette op haar meest beminnelijke toon.
- Jaaaaaa-aaaaaaaaaaaaa, er is Strijp.
-Strijp ?
-Ja, Strijp en hij toont ons op een plannetje waar we moeten zijn.
- Is dat ver weg ?
-Nou zo'n 15 minuutjes wandelen van hier...
- En is dat de moeite?
-Jaaaaaaaaaa-aaaaaaaaaaaaaaaaa, zeker weten, boetiekjes, nieuw, echt leuk, gezellig.

En ik ga er niet verder over uitwijden, en laat jullie de mail lezen die Bernadette de volgende dag naar de VVV gestuurd heeft.
Bij deze :

"slecht beraden" zou zeker de titel kunnen worden van mijn blog. Gisteren waren mijn zus (60), haar dochter 30, haar baby in koets (2 maanden) en ikzelf 58 voor wat een leuk dagje Eindhoven moest worden. Shopping, Kerstmarkt Trudoplein waarvan opening op hun website was aangekondigd voor 11 december om 15 uur en natuurlijk een leuk restaurant. Alles voorbereid, enkel het weer, dat konden alleen de weergoden goed maken en daar hadden ze blijkbaar geen zin in. Rond twee uur, na de meeste malls te hebben gedaan, richting VVV om uit te zoeken hoe we naar het Trudoplein konden gaan. De persoon die ons te woord stond was blijkbaar niet goed op de hoogte, zocht wat op internet en zei tenslotte dat er daar niets te doen was. Ja, wat kan u ons dan aanraden. Ja, Strijp.... Kennen we niet. Leuke boetiekjes zei hij verder nog. Is dat te doen te voet? Ja hoor (en hij zag dat het regende en dat we wat ouder waren en een kinderwagen mee hadden). Welke richting? Die kant op. We kregen nog een map mee en dus, op stap. Het was een abominatie ! niks leuks, ver, misschien leuk als de zon schijnt, maar zeker niet als het pletst. Bovendien... leuke boetiekjes? Moeten we een tekening maken? Afschuwelijk, onherbergzaam, daar kan u wat jonge joepies naar toe sturen, maar toch ons stel niet? Daar op zoek naar een koffiehuis om de baby te voeden: gevonden... maar slechts drie zitplaatsen en die waren bezet, en op terras zitten was geen optie. Uiteindelijk toch iets gevonden. Dan met de BUS dit keer..... terug richting stad. Buschauffeur stopt, doet voor- en achterdeur open. Ik stap vooraan op en vraag of nichtje met kinderwagen achteraan mag instappen. Hij antwoordt op norse toon: waarom doe ik hem anders open!  (ja, bij ons mag instappen alleen vooraan, ik was dus wel beleefd). 3 kaartjes = 3 x 3,50 = 10, 50 om ons uit Niemandsland te halen, uit drie uur hopeloos en kletsnat op zoek naar 'leuke boetiekjes".... . Horror. Dus, goede tip: even bijscholen die medewerker van U? en neen, we komen niet terug. mvg

En zoals het Nederlanders siert kreeg ze de volgende dag meteen bericht ( in Frankrijk zou je een week of drie kunnen wachten, of misschien zelfs kunnen blijven wachten op een antwoord):
Beste mevrouw Meunier, het spijt ons te horen dat u geen leuke dag in Eindhoven heeft gehad. En ook zeker dat u niet goed geïnformeerd bent. Wij gaan hier intern mee aan de slag. Nogmaals excuses. Met vriendelijke groet, Carline Sterk Eindhoven Brandstore/ VVV

Neen, je krijgt geen cadeaubon of een gratis poffertje cadeau ...maar ze hebben geantwoord en dat is al iets.

Ik geef jullie de fotoreportage mee van deze onherbergzame streek in het noorden , neen niet doen, zou ik zeggen.
We sloten de avond af met een Indonesisch restaurant.
Het was heel lekker en het maakte veel goed.
Volgend jaar gaan we naar Hasselt of zo...naar de kerstmarkt.
Zeker weten...

onderweg , gezellige buurt hé?

maar ze zien het (nog) zitten!

mooi !

gezellig !

kleinste koffiehuis, drie man kan er binnen

eerlijk zijn ze wel....

wat een gezellige koffietent !!!

de enige "popup winkel" van Eindhoven !

Al een chance dat Mauriceke zo braaf was !

En ik bleef maar "Strijps" zeggen.......maar het is "Strijp" en daar heb je verschillende al even leuke gezellige buurten, Strijp -S, Strijp -T, Strijp-B (stel dat jullie toch willen gaan kijken ....ons kom je er in elk geval niet meer tegen)

Het is zeker vijf jaar geleden

( laatste roos in de tuin , de geur kan ik spijtig genoeg niet meedelen, sorry !)

Het is zeker vijf jaar geleden dat ik nog eens echt alleen was. Alleen thuis, hier in Frankrijk.
Jan is voor een heen-en terug trip naar België.
Heen en terug.
Dat is dus heel kort.
Maar we hebben één keer gepast voor de begrafenis van een vriendin en ik ben daar nog van over mijn toeren als ik eraan denk dat ik daar niet bij was, dat we besloten hebben dat niet meer te laten gebeuren. Als je zin hebt om erbij te zijn, dan doe je dat, no matter what.

Maar goed, Jan is één brok zenuwen als hij op reis vertrekt.
Dat is onvoorstelbaar.
En ik wacht, ik wacht tot hij eindelijk vertrokken is en ik opnieuw gerust kan ademen.

En het duurde waarschijnlijk zo goed als even lang voor hij klaar was met zijn ticket, de bevestiging van zijn ticket, zijn wijziging aan zijn ticket, het huren van een auto, het afdrukken van de eerste versie, de tweede versie, de auto, bellen naar LVL voor toelating om de CPAP mee te nemen in het vliegtuig, niet in het ruim, want het kan niet tegen die ultra-lage temperaturen, de valies, de kleine valies, de grotere valies, welk kostuum, dat kostuum, een ander kostuum, welke schoenen, welke das, mijn pantoffels, Aude heeft toch pantoffels ?, "mama ik heb die weggegooid, daar kon je niet meer op lopen", toch  pantoffels, van de uitleg voor de TV, de WIFI, want Aude en C° zijn naar zee dit weekend, de sleutel, de andere sleutel, de papieren, de GPS , Blagnac luchthaven en de hindernis dat de GPS een adres vroeg van de luchthaven, terwijl ik buiten in de kou stond te wachten tot manlief EINDELIJK zou vertrekken....
Let wel, alle administratieve rompslomp hierboven waren voor Gene's rekening....en HIJ werd zenuwachtig...

Maar zie, hij is vertrokken.
Oef.

En op slag heb ik me een glas rosé ingeschonken, gegeten en nu staat TV op France 2 , voor een spelprogramma en ik heb besloten nu eens een half weekendje te doen waar ik alleen zin in heb zonder dat er commentaar is en ik rekening moet houden met...

Maar mijn schuldgevoel steekt nu al de kop op.
Ik zal mijn huis maar poetsen zeker, zeker nu ik dinsdagnacht ( ik heb verkeerdelijk een ticket geboekt waarbij mijn vliegtuig om 6.50u vertrekt, wat betekent dat ik rond 3.45 u zal opstaan na een vergadering die ik voorzit maandagavond en die tot een uur of 12 's nachts kan duren, zucht !) naar België vertrek, op mijn beurt dan, maar waarbij ik geen 9 dagen rust zal kennen, spijtig genoeg.

Maar er is toch licht op het einde van de tunnel. We kregen vandaag bericht van onze Belgische notaris en op slag heb ik haar gebeld, om te vragen of zij nu eens die volmacht niet zou opstellen voor mij alsook een andere volmacht ivm de nalatenschap en weet je wat ze zei ?
" Maar natuurlijk mevrouw en ik bevraag mij meteen of ik het in het Spaans mag doen!"

En gij nu ?
Woensdag om  11 uur zie, ik zal een copietje naar het Spaanse Consulaat in Toulouse sturen, stel dat ze op hun gedacht terugkomen en opnieuw volmachten verlijden....hebben ze gelijk een modelletje !

Ik kan al niet wachten tot Jan terug is om het hem gelijk te vertellen....

Hij is nog maar weg en ik heb hem alweer nodig.
Kan je dat nu geloven?