Zomergriep

Het is hier zooooooo warm geweest, zo'n fantastisch weer , dat ik nu onder de antibiotica zit met een soort angine/ bronchite en dat is jaren geleden.
Het begon zo'n twee dagen geleden. Ik zat 's avonds een 'onnozel' spelletje te spelen op mijn computer en plots, gans uit het niets, adem ik in, en volledig onverwacht heb ik stekende pijn in mijn keel. Ik begin te kuchen en sindsdien is dat niet meer opgehouden.
Gisteren dus naar de dokter. En ja hoor, het is gebeurd, koorts, hoesten, koude rillingen,en alles wat daarbij komt kijken.ze heeft veel zieken ,zegt ze, e dokter. De ene dag 30 graden, de dag erop 13...
Een zielig hoopje mens die dat gaat uitzieken zie.
Thee, honing, citroen én antibiotica, de dochter van haar vader waardig.
Neen ik ga niet naar mijn pa bellen, hij zou zich kunnen inbeelden dat ik de virus per telefoon doorgeef. Echt waar, die denkt dat echt !

Andere rare beesten

Het zijn niet alleen de "andere vreemdsoortige insecten" die minpunten vormen in mijn nieuwe biotoop.
Er zijn wel degelijk nog andere vreemdsoortige dieren in deze vallei, als daar zijn:
1) Everzwijnen, "la bête noire"

En er zijn er hier veel. Te veel ,in feite, en daarom jaagt Jan mee vanaf 15 augustus tot eind februari.
Ik ben bang van die dieren. Zeker als ik 's nachts terugkom van één of andere vereniging, in hartje winter en ik dan begin te fantaseren dat ik wel eens panne zou kunnen hebben met de wagen, ik zou moeten uitstappen in the middle of nowhere ,wachtend op een depannagewagen ( als die je al kan vinden , als je al bereik kan hebben met je GSM, als je al weet waar je ergens bent, want ook dat is helemaal bangelijk op deze godverlaten wegen die vreselijk slingeren en stijgen en dalen dat je er soms misselijk van wordt), en dan oog in oog zou komen te staan met zo'n groot zwart of rost beest....daar mag ik dan niet beginnen over na te denken of ik begin te beven, helemaal alleen op de baan.

2) Reeën, les chevreuils



Je zou op het eerste zicht denken :"volledig ongevaarlijk", of nog "zooooooooooo lief en schattig!!!!"

Ook niet waar.
Als ik dus 's nachts , in hartje winter terugkom van één of andere vergadering en ik begin te fantaseren dat ik wel eens zo'n dier zou kunnen overrijden als het plots opduikt uit de bossen, links en rechts van de meandervormige baan. En dat het niet dood zou zijn, maar serieus gewond, en ik daar alleen zou staan, in the middle of nowhere, wachtend op een depannagewagen, als je al eventueel kunnen uitleggen hebt waar je je precies bevindt, als je al bereik hebt met je GSM,en dat ik ondertussen de vreselijke pijnkreten van zo'n bambi zou moeten aanhoren, oh, ik mag er niet aan denken....of ik begin te beven, helemaal alleen op de baan.

3) de das , le blaireau



Het ziet er klein uit, maar het is niet klein.
En ik ben het al tegengekomen 's nachts op de slingerbaan die naar mijn huis leidt...
Neen, ik stap niet uit , ik rij gewoon door. Want dat is geen lief beest. Je kan er wel scheerborstels en penselen van maken...maar goed, zoiets doe je nu precies niet 's nachts op je weg naar huis...

4) de vos, le renard



Ik heb sympathie voor de vos, omdat ik het één van de mooiste verhalen vind die ik ooit heb gelezen en ik het kan blijven lezen en herlezen: De kleine prins van Antoine de St Exupéry.
De vos "qui veut être apprivoisé" door de kleine prins opdat hij een herinnering zou hebben , iets om te koesteren, opdat hij belangrijk zou zijn voor hem, zoals de roos voor de kleine prins is...
Maar toch kom ik hem niet graag tegen
Er zijn hier veel vossen. Er zijn hier té veel vossen, gewoonweg.
En bij volle maan horen we ze vaak. Maar ook 's morgens vroeg en bij valavond blaft de vos van de vallei uitdagend naar zijn vriendje : Spot.
Jack Russels jagen op vossen, vandaar. Vanaf de eerste blaf-kreet ( een vos blaft zoals een hond maar met een dieper en scherpere klank, net een hond die veel gerookt heeft!) springt Spot uit de zetel, uit zijn nest, uit zijn kussen, uit om het even wat om het even waar en sprint hij zoals een gek naar buiten om de vos van wederblaf als repliek te dienen.

Jeanette , de buurvrouw, is er ook niet mee gediend: kippen en ganzen moeten er heel veel aan geloven.

Neen, liever geen vos.

5) de veldslang, la couleuvre



Alhoewel ik rustiger geworden ben bij het zien van een slang, is het toch echt iets dat ik liever niet zie dan wel...
Spot bekijkt ze, gooit zich erop , bijt haar zo goed als middendoor en slingert ze van links naar rechts , hij vol bloed , slang laveloos en brengt ze dan naar binnen ( echt waar) als geschenk voor mij, heel blij dat hij me verlost heeft van het kwaad. Spot is mijn absolute held.
Zelfs dood durf ik ze niet aan te raken, de couleuvre. Zo bang ben ik daarvan...Niet te doen.
En er zijn er hier redelijk veel.
Vreselijk.

6) de beverrat of ragondin


Met twee lange oranje tanden.
Zitten in het meer, hier beneden aan het huis.
Ook geliefd door Cartouche, Spot en Colin ( alias Lesley) , de hond van Paul.
Die heeft me eens zo'n dode ragondin als geschenk tot aan de achterdeur gebracht...Walgelijk.

Tja, de natuur hé.
Mooi maar meedogenloos.

Neen, ik zie ze liever niet komen al deze fauna du sudouest!!!!

Mis-punten

Neen het waren geen insectenbeten die me wakker hielden vannacht.

Wat was het dan wel ? Houd jullie vast!



Het was het loof van de wilde pastinaak.
Als die bloeit dan springen de kopjes open en die hebben weerhaakjes en die dringen in en onder je vel en veroorzaken tweede graads brandwonden.
Enige oplossing van mijn vriendinnen in Cahors deze middag : rode eosine en wachten tot het betert. Kan tot twee weken duren !Hun bezorgde begripvolle gezichten hebben me geholpen de jeuk te boven te komen !

En ik maar zagen over die insecten, zeg !


APPRENONS À RECONNAITRE LE “PANAIS URTICANT” POUR MIEUX L’ÉVITER SUR LES CHEMINS DE DORDOGNE

panais urticant



Quand les grands froids de l’hiver seront derrière nous, les randonneurs vont repartir sillonner la campagne périgourdine. Il ne serait alors pas étonnant qu’ils croisent en chemin le panais sauvage, dont il existe de nombreuses formes spontanées en Europe.

Il pousse sur sol calcaire, dans les prés ou en bords des chemins. Il fleuri en juillet-août avec des inflorescences en ombelles qui nous rapelle qu’il appartient à la famille des APIACEES (autrefois Ombellifères), comme le fenouil ou la carotte. Comme cette dernière sa racine est charnue et était autrefois consommée en légume.

La variété qui nous intéresse ici est le panais urticant (Pastinaca sativa L. subsp. urens ) qui provoque des dermites de contact, qui peuvent être sévères et provoquer chez les sujets sensibles des brûlures du 2e degré.
La sève des panais en général, et spécialement de cette variété, contient des substances (les furanocoumarines) qui ont la propriété de provoquer des réactions cutanées, aggravées sous l’action des rayons solaires par photosensibilisation.
Connu sous le nom de “Pèstanade”, les personnes habituées à parcourir la campagne en été ont très vite appris à l’éviter comme la peste …
Assez fréquent en Dordogne, ( Tessa, bij deze ben je verwittigd!!!!)il est très présent dans les près de la Bigotie. Et nous en avons fait la douloureuse expérience après les séances de maniement de la débroussailleuse pendant lesquelles, inconsciemment mais systèmatiquement, nous nous projetions sur toutes les parties découvertes du corps, un broyat de tiges et feuilles de panais urticant. Résultat : jambes et bras couverts de brûlures purulantes pendant au moins trois semaines… Peu esthétiques et surtout douloureuses… Nous avons appris à nos dépens que pour débroussailler et couper l’herbe il était plus prudent en été (et surtout en été) d’être couvert de la tête aux pieds…

Minpunten

Ja er zijn hier ook minpunten, wat mij betreft althans.
En dat zijn: insectenbeten. Want insecten op zich, daar is niks mis mee.
Het vervelende is dat ik heel hard en echt abnormaal reageer op insectenbeten.
Wel atijd zwaar allergisch geweest voor alles, gaande van huismijt, tot stof, gras,stuifmeel,paardenhaar, kattenhaar en vooral BLOEM.
Waarom ik "vooral" wil onderstrepen komt door het feit dat een Meunier toch echt gewapend zou moeten zijn tegen bloem, een molenaar waardig... ik niet dus. Dikwijls zeg ik dan "dit is de laatste generatie" .
Maar goed. Hier heb je uiteraard dikwijls te maken met insecten en ongedierte.
Als daar zijn :
Vliegen

Maat daartegen hebben we middeltjes. Iedereen heeft hier wel zelfklevende stickers op zijn ramen plakken.

Mieren

Geen gezaag, mierenbakjes her en der.


Of ecologischer, een idee van Rita die altijd practische oplossingen heeft ( ik mis haar by the way, nu het seizoen van de B&B weer begonnen is): een aantal koperen centjes in de hoeken van vensers, aanrecht, voordeur....het helpt echt.



Muggen

Tja, kleine en grote.
Gewoon insmeren met essentiële olieën, wat maakt dat ik in de zomer naar "citronella en lavendel" ruik en mijn gebruikelijke eau de toilette achterwege laat.

Wespen

Omgekeerde plastic waterflessen en daar bier ingieten.
Weeral een goede tip van Tante Rita.

Heel kleine stekende, venijnige vliegjes
Daar kan je niks tegen doen. Je ziet ze amper met het blote oog en ze steken verschrikkelijk hard.

Gendarmes

Volledig onschuldig ,maar vervelend want die kunnen ineens als een invasie je ganse ruit bedekken. Een variant op ons Lieve Heersbeestje.

Spinnen

Wat mij betreft kan enkel Ma Bayer daarbij helpen !!


Maar als ik gestoken word door één van die insecten, man,man,man! Afzien.
Tot halfvijf heb ik vanacht wakker gelegen van de jeuk. Dat neemt kolossale proporties aan.
Enkel Solupred helpt redelijk.
En "le vinaigre des quatre voleurs".
De legende gaat dat tijdens de pestepidemie in Marseille, met zegge en schrijve het jaar 1726, 4 lijkpikkers immuum bleken voor besmetting. Toen ze op heterdaad betrapt werden met hun buit mochten ze kiezen: ofwel de dood, ofwel hun geheim vertellen.
Het geheim was dat ze zich insmeerden met azijn.
Vermits er vroeger geen antibiotica bestond , bleef dat recept tot in 1937 ingeschreven in de pharmacopee.
Ja, een wondermiddel. En 't is goed tegen vanalles....

kon ik nu ook de geur vasthouden

Vanmorgen op mijn wandeling met de jongens bleef ik gelukzalig van tijd tot tijd stilstaan , gefascineerd door de pracht van de natuur en nog meer door de hemelzoete geuren die de in het wild groeiende planten en bloemen verspreidden.

Het is de tijd van de chèvrefeuille of kamperfoelie.
Vroeger kende ik die geur enkel van zeep, vinolia zeep, en de eerste week rook die dan bijzonder goed. Daarna was de indringende zoete geur enigszins verdwenen, maar de zeep bleef lekker rieken.

Remember ?


Awel, hier groet dat in het wild ;alle bomen zijn omringd door lila achtige bloemen. En als ze bloeien komen die lila sprietjes open en ontpoppen ze zich in kleine witte bloemetjes met een geel kelkje.


Geneviève, de hulp, vertelde me vanmorgen, dat ze de voet van het kelkje uitzoog toen ze klein was, en dat het een zoete smaak had.

De buxushagen. Die een zwoele geur afgeven als ze bloeien en naar kattenpis ruiken als ze uitgebloeid zijn. Heel bizar.

De seringen, de wilde gladiolen, de rozebottel.
Allemaal voor het grijpen.

Dus, voor één keer, plukte ik een "boeket van de week".
Ik weet het, bloemen moet je laten staan. Maar deze ruiken zo lekker, dat ik er niet aan kon weerstaan.

Wat Jan doet bij het krieken van de dag...

Nicole vraagt zich af "wat Jan doet bij het krieken van de dag...mediteren,of gewoon een koffieke slurpen bij de mooie omgeving?" .
Niets van dat alles Nicole, maar ik zal het eens opsommen zie en ik heb er al gelijk een fotooke bij genomen, als bewijs, want sommigen hebben blijkbaar een bewijs nodig om te geloven wat ik zeg.
Vandaar.

Behalve zich gereed maken, de koffieknop van de koffiemachine indrukken en misschien wel een tasje koffie drinken doet Jan hetvolgende :
Onder andere :

1. Onkruid sproeien voordat de honden wakker zijn

2. Planten water geven

3. Nieuwe stinkertjes zaaien

3. De taluds debroussailleren

4. Met de tractor het gras tussen de pruimenbomen kortwieken

5. Het gras afrijden langs het huis

6. Naar het stort van Castelnau rijden en zich ontdoen van door Colin, de hond van de Engelse buurman, stukgebeten zwembadje

7. Het in orde zetten van zijn 'abri de tracteur' , en dus de 'abri' vóóraan het huis leegmaken opdat ik daar geniet van zou hebben ( ooit)

8. De moestuin gereed maken, met de hand, want de buur- landbouwer zit zelf tot over zijn oren in de miserie door het slechte weer

9. Aardappelen, ajuinen, tomaten, courgettes,aubergines,look,prei,pepers en butternut pompoenen, ,,zaaien,zetten of hoe je het ook moge noemen.

10. Eenmaal dat gebeurd is, dagelijks, des 's morgens, al dat 'groensel' water geven.

11. 's Avonds ook, voor het geval je het je mocht afvragen

12. En eens nummer één een week of twee achter de rug is, gans de rij weer afgaan en herbeginnen

En ik ben heel zeker de helft vergeten van wat hij nog meer doet.

En daarna, Nicole, daarna dus, komt hij binnen en slurpt hij van een koffieke in die door hem mooi gemaakte omgeving.
Waarschijnlijk zal hij tijdens de werkzaamheden veel mediteren. Dat zal wel zijn.
Maar 's avonds is hij hondsmoe.
Begrijp je dat een beetje ,Nicole?
Ik wel alleszins.
Alleen al van het op te schrijven ben ik onderhevig aan een 'grande fatigue' zoals ze hier in de sudouest plegen te zeggen. Ja, ik ben helemaal geïntegreerd hoor. Ik hou ervan anderen te zien werken...

Na de zondvloed

Eindelijk, een azuurblauwe hemel...


Het was een bijzonder goede start van de week deze morgen rond 7.30u.
Dat is mijn uur.
Jan staat veel vroeger op.

De Franse bovenbuur was er in het weekend, zijn 30 jaar oude mercedes versierd met heel lelijke rode plastic bloemen.
"Zou Adams trouwen?" , dacht ik bij mezelf ,en ja hoor, Catherine, zijn vriendin kwam me vertellen dat dat inderdaad het geval was.
Vanmorgen zouden ze terug naar Parijs vertrekken, tot in augustus. Maar zijn mercedes startte niet.
Vandaar dat ik mijn wandeling omgedraaid heb en richting vallei ben gelopen met de honden. De bovenbuur heeft immers ook een hond en mijn honden lopen niet aan de leiband. Ik wil geen rel uitlokken, er is al genoeg ruzie en onmin in de wereld.

En dus inspecteerde ik "het domein".
Ik ben heel goed in inspecteren en commanderen.
Ik ben een nul in het kweken van planten, gewassen,bloemen, struiken, noem maar op.

Ja er zullen veel pruimen zijn dit jaar.

"Les précoces" of "japonaises" groeien welig.


Die zijn rijp eind juni, begin juli, al zal het natuurlijk dit jaar iets later zijn.
De bewoners van de streek houden niet zo van die "japonaises" die vooral dienden voor export naar...jawel, België. Misschien dat wij ze daarom juist wel lusten?

De "présidents" genieten van de forse snoei die hen ten deel viel.


De pruneaux d'Agen mogen er ook zijn.



Die droog ik in een "deshydrateur" en berg ik op in vacuümzakken. Heerlijk ! Zowel droog bij de apéro , als geweekt in pruimenlikeur of in water om dan taart van te bakken.

Enkel de "reines-claudes" laten het enigszins afweten.
Te veel moeten in snoeien, zegt Jan.
Gisteren reed ik van Lauzerte naar Castelnau en daar las ik op een publiciteitsbord " le pays de la Reine-Claude" Inderdaad.



Erger is het gesteld met de niet gesnoeide bomen die nog steeds eigendom zijn van de SAFALT, een goevernementeel landbouwcoöperatief .

Zeker na de aanhoudende regen zie je het grote verschil met de door Jan wel goed onderhouden pruimenbomen.




Kortom, we zien de toekomst weer hoopvol tegemoet.
Laat maar komen , de zon, we hebben ze nodig !

De zondvloed

70 liter op 48 uur. Dat is het schabouwlijke resultaat van de hoeveelheid regen die hier gisteren en vannacht gevallen is .
Het is vreselijk.
Je denkt elke dag dat er nu toch wel een eind zal komen aan die vreselijke weersgesteldheid, niets is echter minder waar.
Het giet, waait, stormt, er is hagel....JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA , er is ook hagel .

Dat was vrijdag bij Nel; op haar prachtige terras ' with a view'.

Maar gisteren tartte het elke verbeelding.
Het water gutst naar beneden vanaf het hoger gelegen plateau.

De Franse bovenbuurman die meestal in Parijs vertoeft weet het maar beter niet.

En de Engelse nevenbuurman die werken aan het uitvoeren is met een (jawel, zo zijn Engelsen nu eenmaal , die vertrouwen alleen hun eigen volk (eerst?)en die zijn hier enkel wegens het goede weer, maar what's in a name dezerdagen????)Engelse aannemer of wat hadden jullie anders gedacht , die zullen we ook maar geen fotootje opsturen van de vooruitgang van de werkzaamheden....

Onze ochtendwandeling was dus niet bepaald een voltreffer.

Jan was al vroeg in de weer met het vrijmaken van de kantgrachtjes, die om de paar minuten waren dichtgeslibd met bladeren en keitjes.


De vallei is groener dan ooit, de landbouwers zijn "exaspérés" , ten einde raad, want ze kunnen niet op hun veld en ze moeten ook herplanten.

Jan ook, zijn "stinkertjes" zijn zelfs niet omhoog geschoten. Hij zal nieuwe zaaien.
De weg naar ons toe ziet er verloddert uit ,het was zo erg dat er zich greppeltjes gevormd hebben in het beton.

Paul Frédérique Cassez verwacht nog des "pilou,pilou", des petites pluies ici et là. Oh wat kunnen ze het toch mooi uitdrukken hier in het zuiden...
Enkel een reuzachtige regenworm voelde zich worm-lekker reus-achtig!( je kan moeilijk van een regenworm verwachten dat hij zich kiplekker voelt, vandaar) .

Audedag

Hoe kan ik dit ooit goedmaken?
Want het onherroepelijke is gebeurd , na 29 jaar.

Vanmorgen , rond 9.20u krijg ik een oproep op mijn GSM van Aude.
"Hallo,mama?"
"Ja Aude"
"Alles OK met jou?"
"Jaaaa!? Is er iets Aude?"
"Neen, niets speciaals"
Waarom belt ze dan met de GSM vanop haar werk, denk ik?

...

"Wel, omdat het mijn verjaardag is en jij altijd de eerste bent die belt..."

Moet ik een tekening maken hoe ik eruit zag op dat ogenblik?
Moet ik een beschrijving maken van de rode gloed die zich van mij meester maakte?
Moet ik zeggen hoe de grond onder mijn voeten wegzakte en ik helemaal uit het lood geslagen was?

"Proficiat, kind" (zoals mijn papa placht te zeggen en wat ik altijd zo diep intens warm gevonden heb).

Dus, van harte sorry Aude, mijn kind.


Misschien had ik moeten antwoorden " wanneer vieren we dat alweer, je verjaardag? Vandaag of morgen als je je vrije dag hebt?"

Neen, ik was er oprecht mee bezig geweest met de verjaardag.
Het cadeau was opgestuurd en zaterdag toegekomen. Vandaar dat het precies al voorbij was , de zo belangrijke dag. We hadden gebeld , ze was er zo blij mee met het geschenk.
Vandaar dat ik dacht dat...
Maar dat had ik niet mogen denken.

Sorry Aude, mijn kind.
Ik hoop dat mijn blik op deze foto naar jou toe toont hoe fier en blij je me maakt, elke dag van het jaar, niet alleen vandaag !

La fête des mères

In België is die dag al voorbij, hier is het morgen pas moederdag.
Aude belt me dan de dag ervoor en vraagt " vieren wij ( zij en ik is "wij") moederdag in mei of op 15 augustus? "
Jan antwoordt in onze plaats " in augustus, Mariadag, allez in Lier toch".
Maar ja, wij zijn niet van Lier en ik weet niet meer zo goed hoe het nou zat.
Mijn mémé heette Maria , dus was het een dubbele feestdag de 15e augustus.
Mijn mama is dan weer gestorven op een 15 augustus , nu 17 jaar geleden en dan is het plots helemaal geen dag meer om te vieren de 15e augustus.
"Mei dan maar?" , zucht ik.
Jan knikt, hij zal morgen zeker een bloemetje meebrengen van de markt.
Een week of twee geleden had ik hem verteld dat het moederdag was, in België alleszins. Hij naar de markt op zondag. Komt terug en zegt "Goed geprobeerd hoor ! Het is pas op 26 mei moederdag!".
Raar dat het niet op dezelfde dag is, vind ik.
En kijk nu is Aude zelf moeder.
Nu wordt ook zij gevierd die dag.
Met Stienus die zich afvraagt of ze het het liefste in mei of in augustus zou vieren, want in Boechout is het uiteraard in augustus....
Dus het verhaal herhaalt zicht.
Ik herinner me nog zo goed dat ze als klein meisje in bad zat en ik op de rand van het bad naar haar aan het kijken, toen ze zei " Ooit ben ik jouw mama geweest hé mama?".
Zo raar !
En sommige vriendinnen hoorden net hetzelfde van hun kind.
Zouden we dan toch terugkomen?
Zou dat echt kunnen ?

'Kom terug'
Als ik die woorden eens zo zacht
kon zeggen dat niemand ze kon horen
dat niemand zelfs kon denken
dat ik ze dacht...
en als iemand dan terug zou zeggen
of desnoods alleen maar
terug
zou denken op
een ochtend
"ja"
(Toon Telegen)