Je te dirais ce que c'est ...

Denis had me een paar weken geleden op de zondagse "marché des producteurs" gezegd dat als Aude kwam, we maar eens moesten langskomen. Hij zou weten te zeggen of het een jongen of een meisje zou worden.
Want Aude wil me niks zeggen. Stienus wil trouwens niet dat ze iets zegt  en ik baal als een stekker dat ik het niet mag weten.
Curieus dat jij bent, zou Jan zeggen. Nieuwsgierig voor de Nederlanders.
Nog één van mijn onhebbelijke eigenschappen.

Maar Denis, die zou het dus wel kunnen weten.
Et bien d'accord, je passerais avec elle et avec Gust.

Vanmiddag ging Aude naar de kapper. Waarom hier en niet ginder? Omdat op haar vrije dag, maandag, alle kappers in België gesloten zijn, vandaar. (nu weten jullie het ook)
Gustje en ik gingen langs bij Zwany want de winkels gingen pas open om 15 uur. Zo zit dat in het zuiden.
Dus hadden we maar 20 minuutjes, maar twintig minuutjes zijn best lang voor zo'n klein ventje. Dus wippen we binnen bij Duke en Minouche. Dat vond Gust leuk en zijn mamie trouwens ook.
Daarna naar de Spar. De dame aan de kassa was gecharmeerd door zijn blonde lokken en gaf hem prompt kleurkrijtjes . "Merci" riep hij, heel goedgezind. Want dat is hij niet altijd, Gustje, hij kan ook geweldig zagen voor zo'n klein mannetje.
                                                 

We zouden zijn mama terugzien in de Bardouquet. Daar zat Aude al op ons te wachten met een leuk fris kopje.
Het was 15.10 u en de rolluik van het caféetje was al half omlaag. Is de volet kapot? ,vroeg ik aan Aude.
Neen hoor mama, op zaterdag sluiten ze om 15 uur.
Stel je voor dat je het enige café bent in Castelnau en deelgemeenten , men zeggen en schrijven hoop en al 4000 man , dat de zon schijnt , het volop lente is, wielertoeristen langsrijden, volledig verdorst, ouders met kinderen die een ijsje willen, toeristen allerhande want het is paasvakantie, het café naast jou heeft de boeken neergelegd ( daar moet je inderdaad niet van verschieten met zo'n belabberde mentaliteit) en jij, jij sluit je deuren ook, want het is tenslotte zaterdag, c'est le weekend, tu as bossé toute la semaine , en je hebt ook recht op vakantie.
Zucht!
Kortom, dit is een oproep voor jonge mensen die een project willen en vooral goesting hebben om te werken ! We willen een café in Castelnau, en waarom niet, ook in Flaugnac, St Paul de Loubressac, Pern, Le Montat , Saint Aureille en Saint Alauzie ...

                                           
Gaan we nu bij Denis langs of niet? ,vroeg ik aan Aude.
Allez OK, we doen het.
Yvonne was superblij van ons te zien alsook mijn nakroost.
EN ja, Denis was thuis, hij keek naar een match van de TOP 14 ( rugby) .
Het was inderdaad heel stilletjes in het dorp , nu begrepen we het.

            
                                          
Hij lachte en vroeg aan Aude om binnen te gaan zitten in de zetel.
Ah bon, het was niet zomaar kijken op goed geluk, hij zou ook iets doen?
Dat was mysterieus.
Ah oui, c'est toute une affaire, zei hij, et je ne me suis encore jamais trompé.
Hij nam Yvonne's kettingkje van haar hals en begon warempel te pendelen.

C'est une fille , ah oui, regarde Yvonne.
Et oui, zei Yvonne, c'est une fille.

Ik wil een broertje ,zei Gust.
Spijtig, zei ik al lachend , het wordt een zusje.
En hoe gaan we die heten?
Paprika ! riep Gust al gierend van het lachen.

Zo zij het !
Het wordt ene meisje en ze zal Paprika heten.

Imagines-toi que je me sois trompé!, riep Denis ons na.
Och Denis, dan is het zo, zo erg is dat toch niet, je hebt mij in elk geval vijf maanden gelukkig gemaakt.

                                             

Une journée à la ferme

Aude en Gustje zijn goed aangekomen in Bergerac.
Het was een lange rit, 2.45 u om te gaan, 1.45 u om terug te komen....de wegen van de GPS zijn ondoorgrondelijk.
Hij had al dagen van tevoren zijn Juf, Suzy, verteld dat hij met het vliegtuig naar zijn mamie in Flanklijk zou gaan. Maar dat betekende nog niet dat het een succes zou worden, dat vliegen.
En ze moest ook nog terug, inderdaad. Stel dus....maar neen, we mochten er niet aan denken.

En of het meegevallen was !
Hij was beginnen lachen bij het opstijgen en hij lachte nog bij het dalen ook.
Hij liep recht in mijn armen op de piepkleine luchthaven van Bergerac en vertelde aan iedereen die het horen wilde dat hij in het vliegtuig de wolken had gezien en hoe plezant het wel was geweest.

Wij? Wij waren alleen opgelucht.

Op de weg naar huis viel hij prompt in slaap, zoveel emoties ,het was te veel geworden voor de kleine man.

En in de namiddag, nam papie hem mee op de tractor en deden we een wandeling met de honden en hij en zijn mama hebben heel goed geslapen.

Dinsdag zouden we naar Frédéric gaan . Frédéric is Gilberts'broer en die heeft 50 melkkoeien.
Kom zo rond een uur of zes ,zei Frédéric, dan staan ze klaar om gemolken te worden.

Het werd voor ons allemaal een unieke ervaring.

Ik had sinds een vijtal dagen last van sinusitis en kon niets meer ruiken, maar sinds het bezoek aan de koeienfarm is dat helemaal veranderd!
Waaw, die geur. Om van achteruit te gaan.

En dan de kalfjes.
Zo schattig. En Gustje stak zijn hand uit en het veertien dagen oude diertje zoog erop alsop een fopspeen.

En de konijnen, "kijk Piet konijn" !

En de honden en de kippen, om tenslotte uit te komen bij de mama van al die boerenjongens , die speciaal voor ons pannenkoeken gebakken had.

86 jaar en een kranige dame die me met plezier haar recept verklapte met fleur de roses en water, geen melk ,zei ze. Dat maakt ze lichter. Ze was sokjes aan het haken voor haar kleindochter die volgende maand bevalt. En spreitjes haakt ze ook, ZO schattig




Toen we bij haar vertrokken had ze spijt dat we slechts elk 6 pannenkoeken hadden verorberd....il faut les manger,madame !

Het werd tijd om Frédéric weer op te zoeken.
Hij zou ons laten zien hoe de koeien worden gemolken.  

We waren zwaar onder de indruk van zijn kunnen.



             






Maar Gustje het ergst van al, hij had nooit, maar dan echt nooit gedacht
dat de melk UIT de koe kwam.

Hij kreeg een fles mee van Frédéric, maar daar wou hij 's avonds niet van drinken.
Ik had ze natuurlijk opgekookt en laten afkoelen, no way , hij zou die melk niet drinken.

                         

Beloofd is immers beloofd !

Zoals ik voorspelde ,gebeurde.
Gilbert belde op paasdag of we 's middags iets te doen hadden?
Neen in feite, ik zou voor ons tweetjes côte à l'os maken met frietjes en sla, een lekkere fles St Joseph ( Côte du Rhone ) en misschien vooraf een beetje saucisson om misschien al een aperitiefje te pakken, maar neen, verder was er niks bijzonders .
Ah, dan zou hij langs komen, car il avait bricolé en met recuperatiemateriaal had hij een ploeg gemaakt of iets dat er moest voor doorgaan. Hij had het toch beloofd hé?
Inderdaad.
Jan volledig in zijn nopjes.

En zie en kom dat zien, de man, de tractor en het machien !

Is dat niet ferm ?

En samen reden de twee vrienden naar de moestuin en op een slag en een keer was die omgeploegd!

Morgen nog eens ,zei Gilbert. Dan droogt het omgewoelde gras goed, het gaat goed weer zijn.

Et jeudi je viens pour les patates ! Ah mais c'est du professionel ça ! Tu auras des patates d'un kilo grâce à cette machine !

Aardappelen van één kilo zal je ermee telen ! Dat kan tellen.

En boontjes, en tomaten en courgetten. En dan moet je daar alleen maar tussen rijden ,Jan, je zal wat zien !
                                         

Ik zuchtte al van het zware werk dat me te wachten staat deze zomer, want wat doe je met al dat gezond gerief???

Maar Jan, die ziet het helemaal zitten.

En vandaag bewerkte hij de grond een tweede maal.
Anderhalf uur en de klus was geklaard.
En verleden jaar ? Een week of twee!
Dat kan tellen hé.
Een paardenwerk, voorwaar ik zeg U.
                                                 

Maar misschien kwam het doordat Gustje was aangekomen en met papie op de tractor zat?

Er wachten ons mooie dagen !

Vrolijk Pasen , Zaligen Hoogdag !

  Jan dacht dat Cartouche een vogel uit een nest had gehaald. Want die is daar goed in, in vogels pakken. Hij kan minutenlang stokstijf stilstaan en wachten tot het mooie musje, de bontegkleurde fazant of de patrijs, noem het op , verroert en dan slaat hij onverbiddellijk toe : eerst gaat zijn kop scheef staan ( hij is dan echt onweerstaanbaar mooi ) en dan heft hij zijn rechterpoot op om plots, heel onverwacht dus, met zijn vier poten tegelijk omhoog en terzelfdertijd vooruit te springen. Daarop gaat de vogel vliegen en kan de jager de vogel schieten. Of hij plukt de vogel uit zijn nest en brengt hem naar ons, of niet, dat kan ook en dan eet hij hem op.
Cartouche is de verpersoonlijking van een huisdier dat niets te vreten krijgt, slank en tenger zoals zijn beide baasjes, ik moet er zeker geen tekening bijmaken ?.

Maar het was geen vogel deze keer.
Het was een klein konijn .
En hij wou het beestje niet afgeven.
Telkens Jan naar hem toeliep, verzette hij zich een paar meters verder met het ongelukkige konijntje om het ten lange leste op te eten.

Moordenaar !

Inderdaad.
En het ergste is dat ik dan al heel wat nachtelijke problemen voor mij zie schemeren, want zo'n beest met een vacht met krot en mot naar binnen slokken, dat zal nogal wat geven in Cartouche's darmen!
Dat houdt in dat hij onpasselijk wordt, en ik  wakker word en hem naar buiten moet proberen sleuren en dan moet ik wachten tot hij zich wat beter voelt om weer binnen te komen, hem een soeplepel bicarbonate te geven waarna hij moe maar voldaan neerploft in de zetel en ik klaarwakker ben en dus maar een stukje schrijf op de blog, wat moet je anders op een nachtelijk uur als je de slaap niet kan vatten?

Ik bedenk dat het Pasen is .
Jarenlang kreeg ik van Tante Maria ( uitspreken op zijn Frans ) , de tweede vrouw van mijn grootvader langs moeders kant een kaart met pasen. "Joyeuses Pâques, Geneviève ! Tante Maria"
Heel katholiek mens en al .
Maar toch apprecieerde ik dat hoor.
Iemand die je oprecht een Hoogdag wenst.

En straks zal ik naar mijn pa bellen in Spanje en met plezier "Zaligen Hoogdag" zeggen.
En hij zal me antwoorden " Gene gij zijt de enigste die mij dat wenst, een hoogdag, merci kind!"
En ik zal blij zijn dat ik het geluk heb nog altijd iemands'kind te zijn!

                                                     

"Demain,je vous promets le printemps !"

"Je vous promets le printemps...demain" zei Paul Frédérique Cassez, onze geliefde o zo grappige  weerman van radio 100 %. Hij doet me echt aan Armand Pien denken, in betere tijden. Altijd een onnozel grapje klaar of een weerspreuk. .. zo zie je maar, en haut comme en bas. De man zou het eens moeten weten dat hij voor ons Vlamingen niks origineel is en 50 jaar achter !
Maar hij had gelijk.
De zon kwam er weer door, na anderhalve week druilerige regen en miezerige nattigheid gemengd met ferme noorderwind. Alles wat je niet wil in feite.
Maar zie, maart is nog vroeg op het jaar en veel te vroeg om te zonnen in de Quercy.
Ja, af en toe een hemels dagje, dat wel, maar van échte zomer kan je niet spreken.
En nu zijn we april . En alhoewel mijn grootmoeders ' moto het volgende was " au mois d'avril n'enlevez pas un fil, au mois de mai , faites ce qui vous plaît" , heb ik gisteren en vandaag verschillende keren mijn trui uitgetrokken omdat ik zowaar ontplofte van de warmte.
Het had natuurlijk ook te maken met mijn lente-kuis gevoel. Want Aude en Gustje komen op maandagochtend met het vliegtuig naar Bergerac.
Dat is niet gewoon voor ons, want normaal vliegen we van en naar Toulouse, een uur en een kwart rijden van hier. Maar deze keer werden de tickets , door (gelukkige) omstandigheden, té laat geboekt en was het enige prijselijke aanbod Ryan Air en dus Bergerac.
We koppelen onmiddellijk het aangename aan het lastige en zullen een uitstap maken naar Bergerac als Aude naar huis terugkeert.
Dat is een ganse bedoening, we kunnen de twee meesters van het huis, Cartouche en Spot immers geen ganse dag alleen laten.
Dus bellen we Daniele Diczy, de Zwitserse dame van het hondenpension- en asiel. " Bonjour, vous êtes bien chez Daniele Diczy. Je suis absente pour le moment. Mais laissez moi un message et votre numéro de téléphone et je vous rappelle. Promis, promis!"
Ze belooft inderdaad 2 x dat ze zeker zal terugbellen, wat ze nooit doet .
Nooit.
Dus bel ik haar luttele keren zelf terug.
"Ouiiiiiiiiiiiiiiiiiiii, Geneviève, j'ai bien reçu ton message, c'est notéeeeeeeeeee pour le 15 mai." Ze heeft een grappig, langgerekt Zwitsers accent en dat is eens een verademing voor een Vlaming in de Sud Ouest.
Ah , inderdaad daarvoor had ik haar ook al eens gebeld waarop ze me zeker, beloofd, beloofd, zou terugbellen. Quod non, inderdaad.

Soit, madame Diczy is geregeld en ik zal van de gelegenheid gebruik maken om dingen en spullen die we voor niks meer nodig hebben bij haar af te leveren, dan kan ze die verkopen op rommelmarkten. De opbrengst is voor het hondenasiel.
                                        



Gilbert had aan Jan beloofd om een soort motobinneuse te maken die hij aan zijn tractor zou kunnen bevestigen om dan zijn moestuin mee om te ploegen.
Ik heb Jan verleden jaar zien sukkelen in die moestuin, om die zware grond met de hand om te keren, niet te doen. Ik had er echt compassie mee. Het is een beestenwerk, echt.
Maar Gilbert zou dat eens fixen.
Een machien kopen vind ik erover, kost zo'n 600 EURO, maar je gebruikt het 1x per jaar. Te duur feitelijk.
Je kan ze huren ook.
  70 EURO per dag.

En zoals het er hier aan toe gaat, promis promis, eens beloofd, mag je er zeker op rekenen.
Het enigste probleem is: WANNEER ze de belofte nakomen? Dat weet je nooit op voorhand.
En geen haar op je hoofd die het aandurft om naar de belover te bellen om te vragen hoe het er nu mee zit? Of de motoculteur gereed is ? Of wat?
Neen, dat doe je niet.

Dus ja, de aardappelen liggen in bakjes gereed om te planten, de ajuin ook....maar Gilbert zijn eigenhandig gemaakt machien niet en dus zat er niks anders op dan er een te huren.

Zaterdag zou het ook mooi weer zijn , dus zaterdag dan maar.
Paul Frédérique Cassez zou Paul Frédérique Cassez niet zijn als hij zich niet had vergist, neen zaterdag gaat het regenen en dan kan je niks aanvangen met zo'n machien.
Jan werd lichtelijk razend.
Te dju hé! Altijd iets.

De telefoon rinkelt.
Gilbert.
Die zal Jan waarschijnlijk horen vloeken hebben tot in Ganic.
Of hij mag afkomen?

Hij komt de tractor afmeten en gaat ijzeren tanden halen om het toestel te maken ,"bricoler" noemen de boeren dat hier. In de winter bricoleren ze. Dan vinden ze de meest ongelofelijke machines uit om achter hun tractors te spannen en het labeur minder zwaar te maken.

Volgende week is het af.
En neen, hij moet dat machien niet huren. Het komt eraan.

Of ik even naar die man van de verhuuur wou bellen om af te zeggen?
Helden hé mannen ?

En daarnet hoorde ik Jan fluiten, tegen zichzelf spreken en wat later op heel vrolijke manier tegen Spotje .
Het wordt echt lente, ik hoor het aan zijn goed humeur.

doe de alcoholtest !

                                                         






Het was weer een gans seizoen geleden dat ik naar Sarlat geweest was, op bezoek bij een vriendin die me nauw aan het hart ligt. We zouden wat vergaderen over het één en het ander, en later op de avond waren we uitgenodigd bij een ganse hoop kennissen , die evenveel Belgen op bezoek hadden voor het weekend.
Stel dat het laat zou worden, zei ik tegen Jan, dan blijf ik wel bij Elyane slapen.
Ton lit est prêt, had ze me 's ochtends nog laten weten.
Ik was zo rond 13.45 u in Sarlat en vermits ik goed op tijd was werd mijn "gastoptreden" in dank aan genomen, ik mocht al onmiddellijk meedoen in het toneelstukje.
't Zal me leren altijd en overal op tijd te zijn en te vergeten dat Fransen het woord "op" nooit gebruiken in combinatie met het andere woord "tijd".
Maar het is allemaal goed meegevallen, daarvan niet.

Achteraf was er "goûter gourmand", wat dan betekent dat er minicroissantjes zijn met roquefort, spekjes of ander lekkers, quiche niet vergeten-nooit trouwens op zulken aangelegenheden- , lepels gevuld met filet américain, krabsla en kip curry - om goed te laten zien dat er Belgen in de groep zitten- radijzen en kersttomaatjes voor de magere mensen onder ons die ook mager willen en zullen blijven-terwijl Maryse en ik ons reeds aan de zoetigheden tegoed deden, en de overheerlijke flan taart verorberden- wij twee zullen nooit mager worden , zoveel werd ons nogmaals duidelijk.

En dan vertrokken we van Sarlat naar Doissat.
"Il te faut environ une demie heure" zei Claudine.
"Compte seulement 40 minutes" zei een Belg die de rit de dag ervoor al had geprobeerd.

Tja, zei Elyane, dan zal dat niet veel uitmaken dat je bij mij komt slapen, want dan ben je dichter bij huis dan als je terug naar bij mij moet en morgen naar huis rijdt.
Ik zag de kilometers en de slingerende wegen op de Michelinkaart voor mijn ogen dansen.
Ik wist niet waar ik was en waar ik naartoe moest. Maar het was in elk geval ver van huis !

Soit, we reden achter elkaar naar Doissat.

Vijf huizen en een mairie, en in dat gemeentehuis een zaaltje waar de stemhokjes die vandaag zouden gebruikt worden voor de "départementales" -verkiezingen aan de kant waren geschoven en tafels mooi versierd in een U op ons stonden te wachten.
Een heerlijk buffet, mengeling Italiaans( Claudine's man is Italiaan, Pino genaamd) en Belgisch ( ook chocotofs beschikbaar) en Frans ( foie gras, of wat hadden jullie anders gedacht ) .
En wijn, veel wijn.
En toch was ik er voorzichtig mee, want als je langs die meanders bergop en bergaf raast met de auto ben je best helder van geest.

Rond 10 uur nam ik een beslissing : Doissat was tenslotte maar 76 km van huis en als ik eerst nog langs Mauzens et Miremont moest rijden zou ik een uur voor niets in een auto zitten en morgen 145 km van huis zijn. Voor niks goeds.
De beslissing lag voor de hand, ze zou ecologisch zijn en niet vriendschappelijk - Elyane bekeek me met een beteuterd gezichtje en ik had ook wel spijt , maar bon.
De ratio kreeg de bovenhand.

Belletje naar Jan, ik kom eraan.

GPS ingesteld, 76 km ,anderhalf  uur rijden.
Amai , dat kan tellen.
Maar wat een weg, wat een bochten, wat een bergen en dito dalen. Indien ik een passagier had meegenomen zou die kotsmisselijk geworden zijn, vrees ik.
En mijn ogen deden pijn van de GPS en van de fluo verkeersborden die de lichten van mijn wagen weerkaatsten.
Er is hier geen straatverlichting, maar de wegwijzers of de verkeersborden zijn geweldig oplichtend , vreselijk verblindend.

In Prayssac aangekomen, - een beetje de bewoonde wereld na al die bospaden afgereden te hebben- werd ik aan het enigste kruispunt tegen gehouden door twee gendarmes met fluo vest.
"Contrôle d'alcool,madame".
OK dus, ik zag me al achter tralies zitten in Prayssac , aan honderd dingen tegelijk denken om me er onderuit te maken; blazen ! ,dat moest ik doen.
Ik ademde diep in, maar werd al onmiddellijk aangemaand om het rustig aan te doen.
Oeps, daar had ik al geen goede indruk gegeven, vreesde ik.
Piep ( zei de muis ...) "et bien sur vous n'avez pas consommé de boissons alcoolisés madame?"
"Euh, si monsieur !..." ( want dat heb ik uit Amerikaanse films geleerd , nooit liegen of het is nog erger...)
"Et bien en tous cas, pas beaucoup madame, car vous avez 0 ! Bonne route madame et bon weekend"
                                                 
Ongelofelijk !

En blij dat ik was, terug de slingerbanen op en rond 23.35 was ik thuis.
Doodop, maar al blij dat ik er was.
Vlug een "texto" (SMS) naar Elyane "je suis bien arrivée" en de beddenbak in.
Vandaag was ik nog moe, versleten zeg maar , maar ik zou niet weten van wat...

20 km

10 mi

© Michelin 2007 © TomTom - Mentions légales - Légende

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

• Plein écran

Assertiviteit

"Ah zo, vroeger was je wél assertief!"
Ik wist niet wat ik hoorde.
Even keek ik in het ongewisse en daarna weer naar de man die me dit zinnetje toebedeelde.
Hij vond me dus niet assertief.
Hij had me dus zelfs nooit assertief geweten.
En hij verwonderde er zich zelfs over dat ik dat ooit geweest was.

En ik werd er verschrikkelijk weemoedig van.
Want ik vind mezelf assertief genoeg.

Maar misschien had dit woord  een andere betekenis voor hem dan voor mij.

En als ik opzoekingen doe, dan lees ik in Mijn Woordenboek dat assertief betekent :
1) Aanmatigend 2) Heel zelfverzekerd 3) Voor zichzelf opkomend 4) Weerbaar 5) Zelfbewust 6) Zelfverzekerd 
Gevonden op http://www.mijnwoordenboek.nl/

In het juridisch woordenboek - ik geef toe dat het voor mij in die betekenis klaar en duidelijk is, maar daar zal niemand van schrikken:
criminologie) `mondig; kordaat.` 
Gevonden op http://jw.juridischwoordenboek.com/contentDefinition.asp?termRechtsgebiedId


Onlangs deed ik zo'n onnozele facebook test en daar werd mijn leven samengevat in één woord "radikaal".

Radikaal en kordaat, het gaat wel samen denk ik.

Waarom denkt die man toch dat ik niet assertief ben en heeft hij de indruk- uit wat ik hem vertel -dat ik dat vroeger best wel was?

En ik besef tot tranen toe bewogen dat ik misschien inderdaad assertief was vòòr het noodlot toesloeg.
Dat het soms één enkele gebeurtenis in je leven is die van je maakt wie je uiteindelijk wordt en hoe de mensen je zich zullen herinneren.
De tijd vòòr en de tijd na dat één enkele feit dat van mij een ander mens heeft gemaakt.

Want voor die tijd kon ik niet assertief genoeg zijn.
Ik kwam op voor mijn ideeën, durfde zelfs speeches houden uit naam van een ganse groep hoge kaderleden tegenover de CEO van een groot bedrijf en was niet bang, of althans ik wou zeker die indruk niet geven.'t Gedacht doet soms veel denk ik.

Maar na die tijd, betwijfelde ik of het wel goed was om zo assertief te zijn.
Kwetste ik er geen mensen mee? Was ik niet té hard? Kon ik zo kordaat blijven na wat er gebeurd was? Was mijn radikaal zijn geen zwarte plek geworden die ik nodig moest herbekijken.
Want als je te zeker bent twijfel je niet meer. En toch is dat wat ik steeds betracht : heb ik wel gelijk? En waarom ? Of waarom heb ik misschien ongelijk. ?
Ik ben niet volledig veranderd- al een geluk vind ik- maar wat er ooit gebeurde heeft me -in tegenstelling tot wat sommigen zouden kunnen denken- niet sterker gemaakt, maar juist zwakker.

Mijn zus Anne zou het zo verwoorden in haar laatste toneelstuk : "Triestig hé ?"

En toch laat ik het niet te zeer aan mijn hart komen, want dat ben ik na al die miserie toch gebleven : optimistisch en trouw aan mijn levensmotto : ' 't is nu zo, je kan er toch niks meer aan veranderen!'

                                                   

einde van de snoeiwerken

                                                             

Dagenlang is hij bezig geweest, l'homme de la situation .
Snoeien, snoeien en nog eens snoeien.
Hij was bang dat zijn twee snoeikompanen het dit jaar zouden laten afweten. Ze hadden wel herhaaldelijk beloofd om op het appel te verschijnen, ergens in de loop van de maand maart, maar het is hier een ongeschreven regel dat je er hen niet moogt aan herinneren.
In de zin van "beloofd is beloofd, dus wees nu niet onbeleefd en platvloers om er ons op aan te spreken...".
Dus deed Jan zijn best om de klus alleen te klaren dit jaar.
Maar zie, afspraak is inderdaad afspraak.
Jean-Claude belde en vroeg of Jan aan het snoeien was.
"Oui, Oui ,Jean-Claude , il avance bien"
"Ah bon, j'espère qu'il m'en a laissé quelques uns?" vroeg hij al lachend, want de dag erop zou hij komen helpen.
Ik had nog net de tijd om het heugelijke nieuws aan Jan te gaan vertellen in de pruimgaard dat er opnieuw telefoon was.
Denis dit maal.
"Bonjour Geneviève, ici Denis Foussat . Jan est dans les environs ?"
"Oui,oui, Denis, il est dans les pruniers"
"Qu'il y reste, je viens l'aider mardi! Et mercredi et jeudi, on verra bien où on y sera à ce moment là!"
       

Voilà, meer moest dat niet zijn.
Jan in zijn nopjes.
En de beide heren zien het als een leuke ontspanning en een jeugdherinnering ook, want ze vertellen dan honderduit over wat ze allemaal meemaakten tijdens de snoei van de fruitbomen.
Over de teloorgang van de fruitteelt ook, hoe iedereen wel een boomgaard had tot een jaar of 10 geleden, maar dat het nu anders gesteld is door de mondialisering, allemaal des te grotere multinationals die de gronden opkopen en bewerken en laten bewerken door wat eens zelfstandige boeren waren...

En na het snoeien, zo tegen een uur of 12 komen ze al lachend naar boven gewandeld en is het tijd voor de apéro.
Saucisson, toastjes met pâté, olijfjes, rosé of porto of whisky.
Ze lusten het en ze zien het zitten.
Neen ze blijven niet eten, "madame m'attend" of "Simonne n'apprécierait pas..."
En na de siësta , tegen 14.15 h komen ze weer welgezind naar le Cigalou en nemen ze de zware snoeitaak weer op.
Rond 17.30h hebben ze er weer genoeg van en wordt de late apéritief genuttigd.
Er wordt afgesproken voor de volgende dag.

En zo gaat dat een paar dagen door.

Jan valt voor TV in slaap rond een uur of 10 , volledig afgepeigerd van de zware karwei.
Moe maar voldaan.

We kunnen er weer tegen, de vallei is proper langs onze kant.
Nu gaan de boeren beginnen labeuren.
En het zal weer mooi zijn deze zomer.