Horlogerie Ferraris

Jan wou al heel lang een zakhorloge. Dat kon hij dan in zijn broekzak steken en bekijken op zijn tractor en dan kon hij zijn mooie polshorloge thuis laten liggen.
We vonden er één heel toevallig in een ijzerwinkel in La Française, waar ze nog allerhande oude sloten verkopen...je moet het weten natuurlijk.
Eén jaar heeft de zakhorloge perfect gewerkt.
Maar sinds enige tijd begon ze te haperen.
Jan kreeg de horloge niet open en trouwens, zelfs indien hij ze open kreeg,dan zou hij er misschien nog niets aan kunnen verhelpen hebben.
"We zullen eens naar die Horlogerie Ferraris gaan", zegt hij.
En dat deden we dan ook.
Je neemt de weg naar Montcuq en op het kruispunt naar Tréjouls moet je rechtsaf , en dan vind je een klein peperkoeken huisje, daar is het.

Je stapt een compleet andere wereld binnen...dat kan ik je in elk geval garanderen.
Honderden horloges in een piepkleine ruimte?

Tussen al die uurwerken door moet je "l'horlogier" terugvinden, maar dat blijkt niet zo moeilijk in feite...

En terwijl hij de zakhorloge aan het reinigen en repareren was, keken wij eens rond en mijn oog viel op een artikel van La dépêche du midi , de plaatstelijke krant in het zuidwesten , een artikel van 2007 over een kortfilm die opgenomen werd in L'horlogerie Ferraris ( jawel) en die "Un grain de beauté" heette.

INFORMATIONS DÉTAILLÉES DE Un grain de beauté

Genre : Court métrage
Origine :
Réalisateur : Hugo Chesnard
Musique : Antoine Larcher
Acteurs / rôles:
Benjamin Bellecour : Lucien.
Jean-Claude Deret : l'horloger.
Véronique Lechat : Margot.


En savoir plus sur http://television.telerama.fr/tele/films/un-grain-de-beaute,25763265,casting.php#wcKlEX2TceEpqp7d.99

En hier de korte inhoud :

Projection du film « Un grain de beauté »
d’Hugo Chesnard, lauréat du concours 2006


La remise des prix du concours de scénario de films courts, ce jeudi 28
août, est suivie de la diffusion en avant-première du court métrage primé par le
Conseil général du Lot en 2005 : « Un grain de beauté » d’Hugo Chesnard,
produit par la Société Dublin Film dont le siège est à Paris.

L’amour sert de fil conducteur à ce film poétique qui invite à suivre un vieil
horloger à la recherche de son amour disparu. Cette histoire intemporelle, sans
nostalgie, a pour sujet la mort de l’être aimé et parle pourtant avec délicatesse
de la vie. Le rapport au temps est particulièrement maîtrisé, le glissement
onirique d’un monde à un autre se fait sans rupture, tout en émotion dans une
esthétique quasi picturale.

Le tournage s’est déroulé, sur quatre jours, au mois de septembre 2007,
aux alentours de Castelnau-Montratier et Montcuq, et en particulier au château
de Lastours. A noter que ce projet a bénéficié de l’aide du Bureau d’accueil de
tournage Midi-Pyrénées nord dans sa recherche de lieux de tournage et de
techniciens.

Originaire de Paris, Hugo Chesnard a 31 ans. Diplômé du conservatoire
libre du cinéma français, titulaire d’une licence d’art et spectacle, il a déjà réalisé
un documentaire, « Le bal des familles », plusieurs fois primé lors de festivals
spécialisés et a à son actif de nombreuses participations à des films en tant que
régisseur.

Precies of er zijn hier geen bekende mensen in de Lot?
Precies of dat is hier geen bijzondere streek?

Alle dagen ontdekken we hier nieuwe dingen, vandaag bij een heel bijzondere horlogemaker!

De kop is eraf !

Sinds een paar dagen ben ik me mentaal aan het voorbereiden om ook te gaan zwemmen.
Voorbereiden inderdaad, want ik haat koud water.
Verleden jaar heb ik man en klein piereke verbaasd met mijn wilskracht: ik die niet verder geraakte dan met mijn knieën in het water te zitten, ben er meteen-en ik herhaal meteen- ingestapt, nu we een eigen zwembad hebben laten aanleggen.
Ik wou dit jaar hetzelfde experiment met mezelf wagen.
Jan riep "ik ga zwemmen hé, ga je mee?"
EN ik zei "ja"...
Badpak aan en naar het zwembad.
Eerst tot aan mijn knieën en dan, net zoals verleden jaar, meteen ingestapt...
Ongelofelijk dat ik dat durf.

En ik bedacht dat ik aan Hilde Sabbe een ander antwoord moest verlenen op de vraag die ze gisteren stelde op facebook : "heeft de volgende dagen geen internet, wél politiebescherming, en lanceert ondertussen hier de toch niet onbelangrijke vraag: waarom doen mensen dingen waar ze eigenlijk bang voor zijn? Antwoorden graag "

Ik had immers geantwoord dat ze dat toch niet mocht veralgemenen. Niet alle mensen doen dingen waar ze eigenlijk bang voor zijn.

Maar als ik het nu bedenk, dan moet ik toegeven dat ik met mijn experiment toch ook iets heb gedaan waar ik eigenlijk bang voor ben: koud water.

Maar waarom heb ik het gedaan?
Terwijl ik nog op de laagste sport van de trap van het zwembad stond dacht ik " Gene, ge gaat nu toch weeral niet onnozel doen hé? Allez stap daarin !"
En zo geschiedde , hahahaha!

Een mirakel, ik weet het, maar goed, de kop is eraf en dat betekent elke dag dat bad in.
En maar hopen dat ik weeral wat kilo's kwijtraak.

en het werd zomer...

Vanmorgen ben ik samen met de honden de vallei ingewandeld in plaats van de berg op te gaan . Spotje is plots bang geworden om de weg naar boven te nemen.
Reden?
Om de halve minuut horen we geknal en met de bergen en dalen weergalmt dat geluid twee keer zo hard als in "het vlakke land, qui est le mien".
Neen, geen jachttaferelen . Gewoon fruittelers die automatisch een kanonnetje laten knallen om de vogels weg te houden van de kriekenbomen en zo.
Maar dat weet Spotje natuurlijk niet en dan bibbert het ondertussen 10 jaar oude mannetje op zijn vier (korte) pootjes.
Zo zielig. Hij is dan met geen stok vooruit te krijgen.
Niet getreurd, zolang de fruittelers knallen en indien het niet regent, want anders zijn we zeiknat, zullen we voor de dalen kiezen en de bergen laten voor wat ze zijn.

Dat liet me toe eens de stand van de pruimen te bekijken.
Als daar zijn :


De "japonaises" hangen er zo bij :

De nieuwe boompjes zo :

De moestuin zo :

En man en zoon zo :

De "président" pruimen als volgt:

De weinige "reines-claudes" :

Het ziet er goed uit.
Als het nu niet hagelt zoals verleden jaar deze tijd in juni, zoals het in Belgenland gisteren gehageld heeft ( ik mag er niet aan denken !!!! ) , dan wordt het al met al een mooie zomer, niet?

Le weekend je suis chez Papie

Geneviève, de poetshulp ,is ziek.
Ze is nogal vaak ziek, wat niet belet dat ze heel regelmatig op post is.
Maar ze heeft veel aandacht nodig.
En inderdaad, ze heeft geen makkelijk leven denk ik dan maar.
Ze belde zo'n dag of drie geleden rond zeven uur 's morgens, waarschijnlijk omdat ze weet dat we vroeg uit de veren zijn.
"Geneviève - de andere "ik" dus-, je me sens tellement mal, je vais devoir aller aux urgences....pouvez-vous prévenir Madame Lee et votre amie Hollandaise, car je ne pourrais pas venir aujourd'hui...papie va m'amener aux urgences..."

Bien sur, bel ik naar Judy en naar Zwany : Geneviève is ziek en papie komt haar halen, om naar de spoed te gaan in Montauban.Zo zeg ik het letterlijk tegen mijn twee vriendinnen, zonder een spier te verrekken.
Tot Zwany zegt : "maar wie is dat toch die papie???"
Zie mensen, dan kwam ik niet meer bij.
Want inderdaad, wie is Papie?

Geneviève is gehuwd met een veel oudere man, maar daar komt ze niet goed mee overeen zegt ze.
Vanaf vrijdagnamiddag is ze bij papie en die woont zo'n 20 km verder ...
Is dat raar?
Is dat typisch Frans?
Zoals Mitterand zou zeggen "et alors?"...
Of zoals een Franse vriendin van mij die ondertussen 88 jaar is tegen mij ooit zei: " tu n'es quand même pas ici pou me faire des leçons de morale???"
En gij nu?
Daar sta je dan met je mond vol tanden, je waarden en gebruiken, je hele menszijn dat je na 58 jaar geworden bent.
En dan denk je " maar wie is toch die papie? en hoe zal haar man dat vinden?"

Maar dat mag je niet denken;
want dat is nu eenmaal zo.
Hier in het zuiden.
Het zal de juriste zijn in mij die dat toch niet zo evident vindt. Tik dat maar eens in op google en zie wat je leest : "le weekend je vis chez papy".

D Day

En vandaag, men zegge en schrijven 6 juni, was het dan zover : D Day.
En voor één keer geef ik daar nu eens geen commentaar bij zie !

Als het weer zo goed blijft is er veel kans dat ik me ook in dat zwembad ga wagen volgende week.

Anijs, demaciado !

Ik keek daarnet naar "Dagelijkse kost " van Jeroen Meeus.
Hij zei dat hij heel graag anijssmaak had in eten, maar niet in drinken.
"Ooit eens iets te veel van gehad" zei hij.
En toen moest ik zo lachen want dat is nu net hetzelfde bij mij.
Onwaarschijnlijk in feite.

Ik was op huwelijksreis naar ons huis in Castellar de la Fronteira, zo'n 35 jaar geleden.
Na twee weken kwamen mijn moeder en zussen en broer ons vervoegen.
In het midden van dat kasteeldorp was er een caféetje ,opengehouden door Alberto.
Enkel in de zomer hé, want doorgaans was daar NIKS in ons kasteeldorp.
We gingen er allemaal naartoe, behalve mama die thuis bleef.

Ik weet nog dat Philippe en ik op een barkruk zaten en dat naast mij iemand " un aniz dulce" bestelde .

"3 pesetas" zei ALberto.
Ik dacht even na( op dat ogenblik had ik daar nog geen moeite mee nee) en herhaalde "3 pesetas?"
"Si si", zei Alberto.
Allez, geef mij er dan ook maar eentje.
Hoeveel ik er gehad heb, dat weet ik niet meer.
Wat ik wel nog weet is dat ik bij elke bestelling telkens hoofdschuddend herhaalde " 3 pesetas"....

En ik weet ook nog dat ik plots rechtstond, iedereen achterlatend in die bar , omdat ik naar huis wou.
En dat ik de witte muren van het steegje vasthield om naar huis te gaan.

En thuisgekomen was de deur op slot en moest ik aanbellen.

Mama deed de deur open en gaf me een klets in mijn gezicht.
"Mais maman, je suis mariée maintenant" riep ik verontwaardigd!
"On ne le dirais pas", riep ze me woedend na.

Ik ging op bed liggen en heel de kamer draaide.
Niet lang daarna kwam Philippe thuis en die moest zo lachen met mij.
Hij haalde een emmer en zette die naast ons bed.

Maar er was er maar één echt misselijk die nacht : Philippe en die had iets anders gedronken.

En sindsdien kan ik zelfs met moeite Pastis of Ricard ruiken !
Alhoewel, hier in het zuiden zegt men- en met reden trouwens- dat als je last hebt van je maag, je gewoon 1 glaasje Ricard moet drinken en dat het over is.

op medisch gebied echter....tja...

Een vriendin van mij had zich zo'n jaar geleden laten opereren voor katarakt aan haar linker oog.
Ik ging samen met haar op consult bij de chirurg ophtalmoloog in Montauban.
Ze was destijds tevreden geweest over verschillende ingrepen in die kliniek en dus, waarom ergens anders gaan. In Cahors blijf je trouwens best weg als je ziek bent.
Het klikte niet tussen haar en de dokter, maar goed, er werd een afspraak gemaakt en enige tijd later volgde de operatie onder volledige narcose.
Ze werd wakker met kletterende hoofdpijn , maar kon op weinig begrip rekenen en ze meldde onmiddellijk aan de chirurg dat ze zo het gevoel had dat ze een maansikkel zag , precies of ze zag de lens zitten...
"Ca va passer madame"
En daarmee moest ze het doen.
Zes weken later ging ze op controlebezoek.
De maansikkel was er nog steeds, de dokter haalde zijn schouders op en zei "Madame, je ne peux pas faire mieux" . Arroganter kan niet, spijtig genoeg.
Haar andere oog was ook aangetast ,maar ze zou er nog twee keer over nadeneken om bij dezelfde arts en in dezelfde kliniek te gaan.
Ze wachtte dus een jaar en we bevroegen ons her en der bij dokters kennissen waar we dan zouden terecht kunnen.
Clinique Cave in Montauban, dr Roulleau.
Ah bon.
Afspraak genomen en ik vergezelde haar gisteren opnieuw, want in medische aangelegenheden kan je maar beter met twee zijn om te begrijpen en te vertalen wat er zou gebeuren.
De wachtzaal zat stampvol.
Een uur over tijd zeker.
Maar de dokter kwam telkens met de patient mee naar buiten en vertelde aan zijn assistente wat er moest gebeuren en tenslotte was het aan ons.
De arts had een reuzetoestel om naar de ogen te kijken, terwijl wat hij bekeek rechtstreeks in kleur op twee computerschermen geprojecteerd werd.
Hij luisterde naar het verhaal en keek dan...en op het rechterscherm zag je een ronde bol, de pupil en die was overlapt met een grijze maansikkel.
"Vou voyez le croissant de lune madame? " zei hij tegen mij.
Inderdaad. Mijn vriendin had wel degelijk gezien wat we op het scherm zagen.
De pupil was groter dan de insnijding,vandaar...
Hij begreep bovendien niet waarom hij dat dan niet gecorrigeerd had met laserbehandeling, dat is op 2 minuten gefixt zei hij...Neen , niets voorgesteld, het kon niet beter.
Wel mevrouw als u dat wil zal ik dat morgen voor u laseren...en u zal er wellicht geen last meer van hebben.

We waren sprakeloos.

Voor hetzelfde geld begonnen we aan mijn vriendin haar geestelijke vermogens te twijfelen.

Maar zie, ze zit nu deze tijd bij de nieuwe chirurg in Montauban en misschien ziet ze nu alles.

Ze heeft prompt een afspraak genomen voor de operatie van haar andere oog.
En ik nam een afspraak voor Jan.

Op medisch gebied waan je je hier in het zuidwesten soms in het hol van Pluto.
Echt hé.

our English heroes

Max belde.
Max is een Engelse vriend die hier samen met zijn vrouw Janet de zomer doorbrengt. Al 25 jaar ondertussen.
Ze hebben een prachtig huis dat ze steen voor steen gerenoveerd hebben. We hebben foto's gezien van hoe het er vroeger uitzag. Het werd een pareltje.
Max is een ietwat timide type.
Hij spreekt zoals Prins Charles. Met veel "ah" en "eh"-s, zoals het bij upperclass people past.
Hij is echt een heel lieve vent en zijn vrouw is al even schattig.
Ze zijn er dus voor gans de zomer en zondag zagen we ze voor het eerst op de markt in Castelnau.

Rond een uur of drie belde hij .
"Gene, Harriet and me,- Harriet is zijn dochter- we've, eh, seen eh, a deer, which was eh, probably hit by eh, a car. And now eh, it's laying in a corn fiels, eh, when you are coming to our place, eh, and you pass St Aureille,eh, well you pass the water tower, eh, and then it's on your left. It-s still breathing,eh."

Ik bekijk de telefoon en dacht "wat moet ik daar nu in 's hemelsnaam mee?"

"Yes Max, and what do you want me to do?"

"Well, we don't know what to do or whom to ask..., what, eh, what can we do?"

Ik vroeg het aan Jan.

"Ja en wat wil je dat ik daar aan doe?"

Als Jan het niet weet, hoe zou ik het dan weten.

Ik zou naar de voorzitter van de jacht bellen, naar Maurice.

"MAx, I'll call the president of the local hunting society. But I can't promise a thing"

Ik bel naar Maurice.

"Aucun souci Geneviève,j'y vais"

Een held.

Een held, want het is geen jachtseizoen. Je kan niet zomaar je geweer nemen en een ree afschieten die gewond is.Bovendien is het in een ander departement. Het is in de Tarn, en wij zijn in de Lot. Elk departement heeft zijn eigen regels wat jacht betreft.

Maurice belt me een weinig later terug : " J'y suis, mais je ne vois pas de chevreuil. il s'est peut-être échappé? Ou peut-être que quelqu'un l'a emené?"

Een paar uur later belt Max terug: " Gene, Max again, I'm again on the spot where we've seen, eh,the deer. It's still here. It can't move, but it's still, eh , breathing"

Tja.
Ik bel terug naar Maurice." Maurice, nos amis Anglais ont resonné, le chevreuil y est toujours et il vit encore toujours."
"J'arrive"

Wij ook.
We zien Max en Harriet staan.
En ik ga naar het diertje kijken, het kruipt weg tussen de korenaren, zijn dij gebroken. Zielig.
Maurice komt eraan.
Nu ziet hij het dier ook.

Hij neemt zijn mes en plots zeggen Harriet en Max " well, eh, goodbye, we're off, eh, thank you for coming" en weg zijn ze onze Engelse helden.

Maurice gaat naar de ree en doodt hem, wat wil je anders doen.

We leggen het dier in zijn auto : kom binnen een uurtje langs Jan, zegt Maurice, dan zal ik het al versneden hebben,ik heb geen plaats meer in mijn diepvries.

Een uur later ligt het dier in 4 plastic zakken in mijn frigo.

Het leven kan ,eh,hard zijn in het Zuidwesten.







the dear

de Europese verkiezingen

De stemming voor het Europees Parlement was anders dan ik me had voorgesteld.
Er waren weer stemhokjes, er waren weer gemeenteraadsleden die de permanentie waarnamen om de stemmen te registreren, we hadden weer onze stemkaart mee...

maar ik had gedacht dat er een lijst zou liggen en dat we dan met een rood potlood een bolletje zouden moeten aankruisen. Ik had zelfs gedacht dat ik Europese kandidaten zou terugvinden op die lijsten, genre Guy Verhofstadt, of Bart Staes om maar iets te zeggen.
Niets van.
Eens onze naam aangekruist was mochten we stemmen.
"Tout se trouve sur la table,madame".
Ik kijk naar die tafel, Jan ook trouwens, met een al even onbegrijpelijke blik in zijn ogen.
Ja daar stond een tafel.
Op die tafel lagen zo'n 20- tal verkiezingsfoldertjes van allerhande gekende en volledig ongekende partijen, in de kleuren navenant, met op zo'n velletje papier alle namen die die partij naar voor wou schuiven.
"En nu?" ,zei ik tegen Jan.
"Tja, ik weet het ook niet"
Terug naar de tafel met de notabelen.
"Madame, il faudra m'aider. Comment est-ce que je procède pour voter? Où sont les feuilles d'élection?"
"Mais madame, il y a les enveloppes , vous en prenez une, et puis vous prenez toutes les feuilles que vous voulez , vous entrez dans le cabinet et vous mettez la feuille de votre choix dans la petite ( 10 cm op 10 cm , kleiner kan je het niet maken) enveloppe. Puis vous revenez ici et vous déposez votre enveloppe dans l'urne..."
Ah, merci.

Allez, zo'n klein envelopje, al die foldertjes, en dan in dat hokje.
Pff, allemaal volledig ongekende personnages.
Maar goed ik maakte een keuze en stak mijn foldertje in het envelopje.
"A voté!"

Voor de goeie gestemd uiteraard.

Tot we 's avonds de uitslag zagen en een Franse vriendin me SMS-te :" La honte !"

Van d'één miserie in d'ander !

Zondagavond kwam ik bekaf terug van de lange rit Boechout-Castelnau-Montratier en ik zat wat beduusd voor me uit te staren aan tafel . Ik bekeek de post : de kiesbrieven en de kiesreclame van Belgïe en Frankrijk , maar mijn oog viel ook op mijn belastingsaangifte die ik nog moest invullen- zo meende ik me te herinneren. Ik had zeker nog tijd. Toch eens kijken: 20 mei uiterste datum.
Twintig mei ! Dat is dinsdag. Dus heb ik de avond gepasseerd met invullen, copies maken, nog één en ander opzoeken....en klaarmaken om maandag of dinsdag in Cahors bij de belanstingsdienst op de post te doen.
Maar goed, het was me gelukt.
Toen ik maandagmorgen de vaatwasser wou uitladen merkte ik op dat er een bruinachtige plas water was achtergebleven in de kuip...maar we hadden de bui zien hangen en dus vertrokken we prompt naar Montauban waar ze bij Darty toch wel een grote keuze hebben van huishoudtoestellen.
Een gat in ons huishoudbudget weeral, maar bon , onze Miele had 20 jaar stand gehouden en mij hoor je dus in feite niet klagen.
De keuze was rap gemaakt en bon, ze konden donderdagmiddag al leveren.
Maar goed, het was ons gelukt.
Dinsdag hadden we sinds een paar weken al Denis en Yvonne uitgenodigd bij Lou Bordié, want hij had ons zo goed geholpen bij het snoeien van de pruimelaars.
Maar Lou Bordié was een paar dagen dicht geweest, ik was onverhoeds naar Belgïe gegaan, kortom, het had heel wat moeite en zweet gekost om een datum te vinden die voor elke partij goed was.
Want Denis wil niet uitgaan op een vrijdag, een zaterdag of een zondag, ah neen, Denis gaat vissen, "joue aux boules", à la pétanque, volgt de Top 14 van de rugby ,helpt zijn vrienden her en der...Maar een dinsdag , bah ja, dat was goed.
Rond 11.45 u stonden we aan hun deur ,maar die was dicht en Dolly , hun épargneul Breton blafte niet. Dat voorspelde niets goeds.
We klopten op de deur en Yvonne kwam redelijk over haar toeren naar buiten : "vous n'avez pas confirmé ! ET Denis n'est pas là!".
Ik zou een paar weken tevoren gezegd hebben dat we de 20e zouden gaan eten, maar dat ik nog zou bevestigen, aangezien ik niet wist of er plaats was bij Monique Valette, de eigenares van Lou Bordié...
Ik geloofde haar , maar goed, daar waren we vet mee.
Denis, - stel je de Zuid Fransman voor die kwaad is of "froissé" omdat ik niet had teruggebeld om te bevestigen en té fier was om zelf eens te bellen of dat etentje nu doorging of niet- was uiteraard buitenshuis ,een vriend gaan helpen en die kon niet terugkomen, ah neen! En Yvonne mocht die leuke boodschap overbrengen. Sterke vrouwen hé!
Allez, na heel wat heen en weer gepraat, gebel, terug gebeld kwamen we overeen- en het restaurant met ons méé- dat we dinsdag 27 mei zouden gaan eten.
Goed, het was ons gelukt een consensus te bereiken.
We zijn lekker met ons twee bij Lou Bordié gaan eten, "voor moederkesdag" zei Jan. Bah ja, het was lekker meegenomen en "we hebben ervan genoten", zoals tegenwoordig van ons verwacht wordt.
Het was ons gelukt die dag bij Lou Bordié te gaan eten met ons tweetjes weliswaar, maar even plezant.
Woensdag was ik druk in de weer in de keuken , Gilbert kwam onverwachts hout brengen, kwam aperitieven, sprak af met Jan dat hij met een andere Hollandse Jan naar hem toe zou komen die avond, nadat Jan eerst rosé wijn zou gaan halen bij Chai St Etienne en Rode wijn bij Chai St Julien , samen met Rick. En ik ging mee. Speelde kaart met Zwany en Elly, in afwachting dat "de mannen" zouden thuiskomen. Plots brak er een geweldig onweer los, maar ik was niet bang voor de gevolgen bij ons thuis, ons dak was ondertussen immers lekvrij...
Later die avond gingen we naar huis en ik ging toch kijken naar de logeerkamer...waar er serieus water door het dak was gekomen en AL mijn archieven van mijn vereniging en van mijn tekenklas, al mijn boeken, mijn tekenblokken, mijn albums, mijn postkaarten NAT waren.
"J'avais le moral dans les talons" , echt hé, ik zag het even niet meer zitten in La Douce France.
Alles hebben we al gedaan om dat dak lekvrij te krijgen en het lukt ons maar niet...
de dakpannen zijn niet kapot, er zit mos tussen de dakpannen.
Alles uitgestald onder de auvent en vandaag hebben we het ganse zootje buiten gezet in de zon.

Vanmorgen kwam Geneviève de beneden opruimen en wij zaten boven, ik hield de ladder vast en Jan haalde het mos van het dak. Meubels verzet en ervan geprofiteerd om de spinnenkoppenwebben weg te vegen, de veluxramen te kuisen , enzovoort enzovoort...
Maar goed, het was ons gelukt.
Rond 1 uur belde de leverancier van Darty dat hij in Castelnau voor de mairie stond "et si je pouvais venir le chercher?". Dat vond ik er nu wat over. Ik heb hem dus naar hier "geloodst " en hij bleef boven op het plateau staan, want hij had een té grote camion mee om naar ons huis te komen gereden....
Arroganter ben je nog niet tegen gekomen: "Vous avez vu ce camion madame? On ne peut pas arriver chez vous"
Ik probeerde hem duidelijk te maken dat we reeds drie leveringen van bij Darty hadden gehad en dat iedereen altijd bij ons kwam aangereden...dat er betonmolens achterwaarts bij ons aankomen, het ruimerke, wat ook niet evident is, kleine keitjes met grote camions...het mocht niet baten. Tenslotte kwam hij toch, neen onze auto's moesten we niet verzetten, want hij zou toch nooit meer naar boven geraken....
De andere compagnon, een jongen van Marokkaanse afkomst , verontschuldigde zich 10 maal voor zijn onbeschofte collega...sloot de machine aan, legde me uit wat ik moest doen, waarop ik moest letten, de andere deed niets, kwam plots de keuken binnen met de mededeling "dat hij door onze schuld niet meer naar boven kon en een depanneuse nodig had."
Niet meer dan dat.
We bellen naar Philippe Compan die hem met zijn tractor naar omhoog getrokken heeft.
De andere jongen riep ons toe ' J'en ai marre, c'est un imbécile première classe".
Je zal het maar tegenkomen om daarmee te moeten samenwerken.
Maar het is ons gelukt hem naar boven te krijgen en we hebben een nieuwe afwasmachine!

Ik had met de stofzuiger het vuil achter de oude machine proberen opstofzuigen maar de stofzuiger deed het niet meer.
"Je hebt nat opgeslorpt" zegt Jan.
"Maar neen" opper ik....
Allez, de Dyson waarschijnlijk ook naar de klos.
Ware het niet dat Jan het kunnen fixen heeft en hij weer werkt.
Maar goed, we hebben het voor elkaar gekregen !

"Zullen we dan maar een aperitiefje nemen ???" zei Jan.

Bekaf zijn we, bekaf.
Maar het is allemaal geregeld en het is bijlange zo erg niet als geopereerd worden aan de darmen zoals vandaag gebeurd is met een goede vriendin van mij...
Allez, morgen gaat de zon weer op.
Dat hoop ik tenminste.