einde van de snoeiwerken

                                                             

Dagenlang is hij bezig geweest, l'homme de la situation .
Snoeien, snoeien en nog eens snoeien.
Hij was bang dat zijn twee snoeikompanen het dit jaar zouden laten afweten. Ze hadden wel herhaaldelijk beloofd om op het appel te verschijnen, ergens in de loop van de maand maart, maar het is hier een ongeschreven regel dat je er hen niet moogt aan herinneren.
In de zin van "beloofd is beloofd, dus wees nu niet onbeleefd en platvloers om er ons op aan te spreken...".
Dus deed Jan zijn best om de klus alleen te klaren dit jaar.
Maar zie, afspraak is inderdaad afspraak.
Jean-Claude belde en vroeg of Jan aan het snoeien was.
"Oui, Oui ,Jean-Claude , il avance bien"
"Ah bon, j'espère qu'il m'en a laissé quelques uns?" vroeg hij al lachend, want de dag erop zou hij komen helpen.
Ik had nog net de tijd om het heugelijke nieuws aan Jan te gaan vertellen in de pruimgaard dat er opnieuw telefoon was.
Denis dit maal.
"Bonjour Geneviève, ici Denis Foussat . Jan est dans les environs ?"
"Oui,oui, Denis, il est dans les pruniers"
"Qu'il y reste, je viens l'aider mardi! Et mercredi et jeudi, on verra bien où on y sera à ce moment là!"
       

Voilà, meer moest dat niet zijn.
Jan in zijn nopjes.
En de beide heren zien het als een leuke ontspanning en een jeugdherinnering ook, want ze vertellen dan honderduit over wat ze allemaal meemaakten tijdens de snoei van de fruitbomen.
Over de teloorgang van de fruitteelt ook, hoe iedereen wel een boomgaard had tot een jaar of 10 geleden, maar dat het nu anders gesteld is door de mondialisering, allemaal des te grotere multinationals die de gronden opkopen en bewerken en laten bewerken door wat eens zelfstandige boeren waren...

En na het snoeien, zo tegen een uur of 12 komen ze al lachend naar boven gewandeld en is het tijd voor de apéro.
Saucisson, toastjes met pâté, olijfjes, rosé of porto of whisky.
Ze lusten het en ze zien het zitten.
Neen ze blijven niet eten, "madame m'attend" of "Simonne n'apprécierait pas..."
En na de siësta , tegen 14.15 h komen ze weer welgezind naar le Cigalou en nemen ze de zware snoeitaak weer op.
Rond 17.30h hebben ze er weer genoeg van en wordt de late apéritief genuttigd.
Er wordt afgesproken voor de volgende dag.

En zo gaat dat een paar dagen door.

Jan valt voor TV in slaap rond een uur of 10 , volledig afgepeigerd van de zware karwei.
Moe maar voldaan.

We kunnen er weer tegen, de vallei is proper langs onze kant.
Nu gaan de boeren beginnen labeuren.
En het zal weer mooi zijn deze zomer.
                                           

Sport

Tessa denkt dat ik in goede conditie ben omdat ik lange wandelingen maak.
Ze vergist zich echter , maar in slechte conditie ben ik nu ook weer niet.
Doe er iets aan, zou je me kunnen aanmoedigen, ware het niet dat ik Sport haat.
Elke sport.
Alles.
Ik vind er niks aan.
Ik doe dat niet graag.
Ik heb dat nooit graag gedaan.
                                                        
Ik kijk ook niet graag naar sport.
Ik sta te kijken naar mensen die gek zijn van sportmagazine, sportweekend, de bladzijden gewijd aan sport, voetbal op TV, wielerkoers, tennis, basketbal, ijsschaatsen, kunstschaatsen ( alhoewel, dat zou me al iets meer liggen. Vroeger kon je op TV naar Ballroomdansen kijken en dat vond ik dan weer wel leuk) .
't Is allemaal waarschijnlijk heel interessant, maar het doet me niks , zet me niet in beweging, en stoort me meer dan me lief is.

Alles wat ermee te maken heeft ook: verkoop van tickets, dubbel verkoop op de zwarte markt, de sjaaltjes, de klakken en mutsen, de fluitjes, het gejoel in het stadium, de gegrimeerde gezichten met "iedereen zijn wimpel en iedereen zijn vlag" , dat "plotse samenhorigheidsgevoel" van Vlamingen en Walen of Basken en Spanjaarden, of Schotten en Engelsen voor iets kompleet onbelangrijk dat de wereld zeker niet zal veranderen of ten goede komen, de Olympische spelen en gans de heisa en implementatie errond,ganse buurten die worden opgedoekt om een tennisplein neer te zetten waar een enkeling miljoenen verdient in anderhalf uur en de man of vrouw die zijn miezerige woning ondertussen "voor de liefde van de sport , kan je nagaan dat die daar op dat ogenblik geen boodschap aan heeft ! - " kwijt is door gans de brood -en spelenzwendel die voor een peulschil is moeten verhuizen uit zijn vertrouwde plek.
TV stations die met exclusieve contracten gaan lopen en daar o zo blij om zijn om menig man of vrouw aan de buis te kluisteren.
Alle sportschandalen die we horen ,zonde voor de zendtijd ,  want lezen doe ik dat niet, zonde voor de krant , weerhouden er ons niet van te blijven kijken.

Sommige vrienden van mij en van Jan, doen niets liever dan lopen of fietsen , zijn mager als een graat ( inderdaad kan u hier een vleug jaloezie mijnentwege zien doorschemeren) , mankeren altijd iets, ofwel hebben ze een tenniselleboog, of hun schouder doet pijn, of hun enkel is verstuikt, of ze hebben een waterknie, de ligamenten zijn gescheurd, de voet is gebroken, ze hebben het aan hun hart, beklagen zich dat ze verstopte aders hebben "en hoe kan dat nu want ik eet gezond en doe veel sport?", ze hebben cholesterol en " dat zou niet mogen kunnen want ik eet geen gram vet" , ze hebben pijn in hun rug, zijn uitgehongerd of laten zich half verhongeren ( inderdaad een toestand die mij ook volledig onbekend is, ik geef dat toe) , hebben geen tijd voor niets, want ze moeten nog een uur gaan lopen en daarna krijgen ze een beloning, zoals daar zijn een ijsje of een pak frieten ( dat zal dus veel geholpen hebben dat lopen) ....kortom ze hebben altijd wel ergens pijn of last van , maar zij hebben het bij het rechte eind , want ze doen aan sport....
                                                                
Ik niet hoor, ik heb ook altijd wel ergens pijn en ik doe niet aan sport.
Hoe kan dat nu?

Een verrassingswandeling

Ik was het beu om langs dezelfde weg bergop te gaan en besloot-nu het toch droog gebleven was de laatste dagen- om langs het meer te wandelen met onze twee hartedieven.
En als ik dan toch naar het meer ging, en eens ik er was, besloot ik om verder door te wandelen via de terreinen die Thierry , de vader van Fabien ( "Fabjièng" uitgesproken) de geitenboer, bewerkt .
Het meer mondt uit in een kabbelend beekje van de Lupte en vergezelt me kilometers ver.
Op sommige plaatsen is de berm langs de beek sempig nat, her en der ontspringen er immers bronnen of zijn er zijtakken van de Lupte die langs de hellende velden naar beneden lopen.

Het is onwaarschijnlijk hoe vlug een landschap verandert. En hoe een dichtbegroeid bos er totaal anders uitziet eens het wandelpad er doorheen weer proper uitgedund is.

Het was met groeiende vreugde in mijn hart dat ik verder doorwandelde om te ontdekken dat deze wandeling toch bijzonder prettig uitkwam, daar waar ik aan de tocht begon zonder al te veel enthousiasme.

 

Spotje was door het dolle heen en sprong af en toe in de beek met het koude luid kabbelende water, dabte erin met zijn pootjes, sprong weer langs de oever op het droge om een weinig verder terug in de beek te wippen, hij was weer jeugdig en dartelend gezond.
Cartouche was in geen meters te bekennen, veel te blij dat hij op zijn eentje ook die kant van de vallei mocht verkennen. Wie weet kwam hij een mooie frisse teef tegen, wie weet...

Ik hou van die dichte bomenrijen en de zon die er doorheen schijnt. Waarschijnlijk dat dat beeld zo op mijn netvlies gebrand is, dat ik even gek ben van de schilderijen van David Hockney. Kan die man schilderen. Niet te doen, en met zo'n gemak ! Ik heb een video -documentaire van zijn schilderen gekocht toen ik een aantal jaren geleden met mijn zus Anne en mijn nichtje Ella naar Aken ben gereisd om er zijn tentoonstelling te gaan beijken. Machtig indrukwekkend;

 

En maandag was weer zo'n mooie dag. Jan had de ganse morgen de pruimelaars gesnoeid en ik vond dat het welletjes geweest was . Ik wou hem 's middags mijn nieuwe ontdekking laten zien , hem tonen hoe die eigenaar van dat bos, daar wat verder weg ,een waar gangpad had gemaakt langs de beek.
'Dat is al lang zo', zei Jan.
Die ondanks het feit dat hij dus weeral zoveel meer weet dan ik , toch zijn laarzen aantrok en de pruimenbomen en hun te lange takken liet staan voor wat ze waard waren, om me te volgen.

Ja het was mooi, hij gaf het toe . We puften van de warmte, waren blij dat we onze zonnenbril op onze neus hadden, en besloten om het pad te verlaten en door het dunner geworden bos omhoog te klimmen.
We hoorden een tractor en dachten dat we boven op het plateau waren terechtgekomen, waar Philippe Compan heer en meester is.
Maar het was een wildvreemde man die zijn groententuin aan het klaarmaken was met een frees. Een reuzachtig grote hond kwam ons tegemoet en Spot beet nijdig van zich af. De vrouw van de man kwam ook gedag zeggen...het was de factrice ! Oeps , dan waren we verder dan we dachten.
Of ze soms Colette kenden, die moest hier toch ook wonen ?.
Neen, Colette kenden ze niet.
Ai, dan waren we misschien nog verder dan we dachten.

We liepen de weg omhoog en kwamen een ander huis tegen en een dame die ons toeriep " Geneviève!!!quel plaisir de te voir ici!"
Ik ben hier bijna gekend als slecht geld !
Het was Colette.
Amai, dacht ik, de buren kennen elkaar niet goed in deze landweg...
"Mais rentrez, je vais vous montrer la maison de ma fille et la grange que nous sommes en train d'aménager...;"
Niks te tegenstribbelen, we zouden en moesten het -heel mooie trouwens- huis zien en iets drinken.

Onze honden kregen liters water en we praatten wat bij, over de wandelclub 'Trotte Cailloux' en Catherine en Alain, en Rita en André en Pierre en Lucie en Michèle die in Marokko was en en Geneviève en Fernand die op reis zijn, kortom we waren "bij".
We namen afscheid en Colette fluisterde in mijn oor " C'est Claude" ...pff niet te verwonderen dat de buren haar niet kenden !.

We verlieten het stukje paradijs , Jan deed zijn broeksriem uit en ik maakte er een leiband van voor Spotje, aangezien we langs een weg terug naar huis moesten. Daar waren we niet op voorzien.

Drie uur later waren we thuis.

Hoe leuk was dat weer geweest ?!
                                                         

Tourte Quercynoise

We waren uitgenodigd bij Franse vrienden met andere Franse vrienden.
En het werd een bijzonder leuke avond.
Ik was er tot dan steeds van uit gegaan dat Anne niet kon koken.
Haar man liet zich dat toch van tijd tot tijd ontvallen als hij 's zomers bij ons, onder de auvant met haar kwam eten.
Ze waren altijd in superlatieven aan het praten over mijn FOR-MI-DA-BELE kookkunst en ik liet me dat welgevallen....
Maar had ik mij vergist.
Want Anne is niet alleen een gerenommeerd advokate, ze kan wel degelijk koken.
En hoe!

Nu kregen we daar toch een licht gerechtje voorgeschoteld dat het waard ( in alle betekenissen van het woord, dat wordt je zo dadelijk duidelijk !) is om hier uitgebreid te beschrijven.

"Et voilà , j'ai fait quelque chose de tout simple: tourte Quercynoise!"
Waarop de andere disgenoten zich "oh"'s en "ah"'s lieten ontvallen.
Wij, Jan en ik, wisten allerminst waarover ze het hadden en waaraan we ons mochten verwachten.
De oh's en de ah's kwamen dus enigszins later van onzentwege, maar we slaakten de twee lettergrepen slechts een heel korte tijd nadien, op het eigenste moment dat onze smaakpapillen betoverd werden door de verfijnde ingrediënten die erin verwerkt waren.
Als daar zijn : twee vellen bladerdeeg, één onderaan, één bovenaan, een volledige ganzenlever - 600 gr dus-, morilles (morieljes in het Nederlands) , één grote truffel die ze 's middags in Lalbenque gaan halen was , room en eieren ( "l'appareil" genaamd, wat we zouden kunnen vertalen als het bindmiddel ) .
Et voilà, klaar is kees.

En eerlijk gezegd , meer moet dat nu ook weeral niet zijn hé.
Oh lala, ze kan koken Anne !
En "licht" dat dat was.
Bref, soit, ik wil het niet weten.

Mooie Dag

We beleven hier prachtige lentedagen en in tegenstelling tot die stilte en gemoedelijkheid ,de drukte van een rentenierende toch niets te doen hebbende vrouw .
Het klinkt raar maar het is uiteindelijk de enige waarheid van mijn bestaan.
Ik denk dat ik nog moeilijk zou kunnen overleven zonder die rust.
Maar tegelijkertijd hou ik van drukte en hectische toestanden, deadlines en organisatie van evenementen allerlei voor al dan niet geïnteresseerde landgenoten of medeburgers of langskomende vrienden en kennissen.

Vera en Mark komen een weekje op vakantie naar hun huisje hier dichtbij en gaan ervan uit dat vermits we werkonledig zijn ,tijd zat hebben. We zullen pannenkoeken eten, de nieuwe honden bewonderen en samen uit eten gaan, enkel de vraag "wanneer past het?" was een doordenkertje.
Want dinsdag gaan we naar Martine biljarten - nadat we de datum een keer of 600 hebben verlegd, want de vier andere genodigden, allemaal om te gepensionneerder of te rentenierender hebben het zò druk met hun B&B, hun tuin, de gemeenteraad, de jachtvereniging, dat ik op de langen duur al geen goesting meer had in de felbegeerde choucroute van André -,en woensdag is Jan naar Cahors, zaterdag gaat hij naar Villefranche en ik naar Sarlat , en dus, jawel lieve vrienden ,kunnen we eventueel maandag pannenkoeken eten en honden bekijken en eventueel donderdag of vrijdag uit eten gaan, maar het mag gerust ook bij ons zijn hoor, dan zitten we in onze vrijetijdsplunje op ons gemak - lees, kunnen we wat tot rust komen thuis - en kan er een glas gedronken worden...
Ik wacht op hun antwoord, nadat ze met verbijstering de mail zullen gelezen hebben die een domper op hun uitgelaten vakantieplanfeestvreugde zal drukken....
Want we zijn dol op Vera en Mark , dus , het komt goed.

Dit enkel om aan te tonen dat we hier niet een afgelegen, afgezonderd, vervreemd, verlaten, saai, vervelend, onledig leven lijden , maar heel zorgvuldig en bewust met onze tijd omgaan.

Jan is aan het snoeien en geloof het of niet, die activiteit begon als naar gewoonte met de conclusie dat hij toch niet het gepaste materiaal had om die hoge "précoce" pruimelaars in te korten.
Té zwaar, dat was het probleem.
Hij moet de telescopische snoeitang die bijzonder veel weegt boven schouderhoogte heffen en geloof me, als je dat een halve dag gedaan hebt, reiken je armen daarna - zoals bij de apen -de grond...

No problemas, maandag vlug naar Caussade ,naar de Pôle vert.
Maar op maandag is er daar markt.
Een begankenis, zwart van het volk, iedereen komt bloemen ,planten en vooral plantmateriaal kopen, dat betekent dus, zo goed als geen parkeerplaats met gemopper als gevolg.

Pôle vert en daar kom je Raymond en Ida tegen. Dus een tijdje over de jacht en vooral de problemen van de jacht gesproken terwijl Ida naar wekpotten wees en zei dat ze alles kwam terugbrengen , want dat Raymond die ze alleen op boodschappen gestuurd had, " avait bien sur choisi des pots destinés aux conserves de légumes, mais non utilisables pour le pâté. Ca se voit pourtant, n'est-ce pas Geneviève, oh les hommes!!!" .Kortom, we spraken dezelfde taal zij en ik en we bekeken onze wederhelft met een grijns.

Maar zie, Jan had hét gerief gevonden . En blij als een kind vertrokken we richting kassa.
En vermits we daar dan toch waren en de grootwarenhuizen zich op een wip daarvandaan  bevinden, nog wat boodschappen gedaan en met een volle koffer spullen teruggekomen tegen 12 uur.

Een halve dag gepasseerd. Niet mis om "vlug" langs Caussade te gaan natuurlijk.

En zo kabbelt de week rustig door.
We konden voor het eerst weer echt buiten eten en een aperitiefje drinken 's avonds. En dat voorspelt een heerlijk warme toekomst, ondanks pluto-en saturnusaspectenen en daar alleen al ben ik dankbaar om.

Het zijn mooie dagen en Bart Peeters weet het goed te zingen. Johan Verminnen ook, maar dat is puur jeugdsentiment.
"Op mooie dagen dus ! "

de eerste warmte doet hem deugd !

Ik had hem eerst beloofd van  niets aan niemand te verklappen.
Maar die belofte heb ik niet lang gehouden.
Geen minuut in feite.
Triestig hé, Anne ?

Spotje is 10 jaar.
Dat is niet heel oud, maar nu ook weer niet piepjong.
En sinds enige tijd twijfelt hij 's morgens om mee te gaan wandelen.
Enerzijds is hij nog altijd even enthousiast als ik mijn jas aantrek, startsein van een lawijt van jewelste : Cartouche begint amechtig te piepen en wild tegen me aan te springen waarbij ik voortdurend "stop daarmee, Cartouche, stop, vooruit naar buiten" roep; Spot start onophoudelijk te blaffen en gaat daarmee door tot ik mijn stapschoenen heb aangetrokken, en de achterdeur open.
Maar eens de deur geopend is, gaat hij achteruit en begint hij te bibberen als een espenblad.
Geen idee waarom.

Als ik hem toch meekrijg stopt hij meermaals onderweg, stokstijf staat hij daar, tot ik hem met vriendelijke woordjes constant blijf aanmanen om toch mee te gaan.
Soms lukt dat. Soms helemaal niet en maakt hij rechtsomkeer naar huis, in de zetel, waarin zijn mals kussen ligt en waar hij de ganse ochtend niet meer uitkomt.

Maar 's middags lukt het wel.
Dan gaat hij gezwind mee .

Dus dacht ik: misschien  heeft hij kou!
Dat kan tenslotte, 's ochtends is het maar 2 graden of zo.
En ik herinnerde me dat Tootsie, Spotjes'voorgangster, ooit van Aude een fleeze jasje had gekregen .
Ik vond het terug in één of andere onderste lade van een oude commode en trok hem het jasje aan.
En zie, hij ging waarempel mee vanmorgen.
Dus dat was nog zo gek niet bedacht van mij in feite.

's Middags steekt de zon serieus.
Een collega van mijn zus gelooft me niet als ik zeg dat het in de zon té warm is. 35 , 36 graden. Je kan daar niet blijven inzitten.
En ik voel wel degelijk een verschil tussen een lentedag in Vlaanderen en een lentedag in Castelnau. We zijn tenslotte 1000 km dichter bij de evenaar, niet?

                                                           

De lente wenkt en dat zien we in alles .
De irissen gaan rechtop staan , anders liggen de bladeren slap tegen de grond:

De paasbloemen staan her en der in de bloembedden en de 100 tulpenbollen van Magda en Hugo steken de kop op en zullen niet lang meer op zich laten wachten:



                                                                             

Het wordt warmer Spotje, en volgende week mag je dat stomme jasje misschien wel uitlaten....wat denk je ?

Il faut partir pour mieux revenir ...

Vrouwendag.
De jagers vonden het een goed idee om hun 'jachtweduwen' te verwennen op een wildgelag, nu de jacht was afgelopen.
Voor alle duidelijkheid, met 'jachtweduwen' doel ik op die dames die op dinsdagmorgen, zaterdag de ganse dag en dikwijls zondag een halve dag alleen thuis zitten wachten op hun held die met aangeschoten wild en wrede verhalen thuiskomt, zoals in de middeleeuwen.
Soms zelfs zoals in de oertijd-zo stel ik me dat voor, als Jan wat later tegen me zegt "ben je weeral weg?"....Dan stel ik hem voor zijn knots te halen en me aan mijn paardenstaart naar binnen te sleuren...weet je wel die tekeningen in de tijd van oermannen met berenvel aan, een knots op hun ene schouder en hun vrouw achter hen aan slepend , bij hun haar vastgegrepen ...
Non, mais !
SOit, ik wou dat terloops verduidelijken omdat een vriendin van mij dat verkeerd begrepen had, dat van die jachtweduwen.
Toen ik haar gisteren zei dat ik naar het jachtetentje voor de jachtweduwen ging ,antwoordde ze ' oei dat is prettig en triestig tegelijk'. Ze dacht immers dat het een maaltijd was ter nagedachtenis van overleden vrouwen van jagers.
Zucht.
Niet dus.
De realiteit is triester.
"Triestig hé?" zou mijn zus zeggen , zoals ze nu meermaals per week doet in haar toneelstuk van Kamagurka in Lier.
                                                 
Daar zat ik dan, aan die tafel met allemaal om te oudere mensen .
Fredo zat recht over mij en hij had het maar over ' op onze ouderdom', "à notre âge", 'ce n'est plus de notre âge', tot ik hem op een bepaald moment vroeg," hoe oud ben jij dan wel Fredo?"
Hij bekeek me vertwijfeld.
Ik zei dat ik het hem gemakkelijk zou maken " ik ben 59 " zei ik schalks.
'C'est une question qu'on ne pose pas' zei hij , duidelijk in verlegenheid gebracht.
' Non, c'est une question qu'on ne pose pas à une femme' zei ik.
'53' antwoordde hij prompt.
Amai, ik dacht dat hij veel ouder was.
Hij was dus de jongste aan tafel en ik de tweede jongste.

Recht over mij een man van 80. Aan de andere tafel Octave, 89 .
En ga zo maar 80 mensen door.

Maar naast mij zat Marie-Claude, de vrouw van Jacky die tractors en landbouwmateriaal verkoopt.
Zij is duidelijk jonger dan de gemiddelde jachtweduwe en om niet in een depressie te geraken van al die "ervaren" jagers, zullen we ze maar respectvol noemen ,gooide ik de conversatie over een andere boeg .
Ik vroeg hoe het met haar dochter was.
"Ça y est " zei ze, "mon beau-fils est nommé haut fonctionnaire à Chartres".
Oeps, dan zijn de dochter die met haar samenwerkte op het kantoortje van de winkel en haar twee kleinkinderen plots 550 km ver.
"Ja" zei ze en mijn kleinzoon vroeg me gisteren of hij niet hier mocht blijven.
Maar ik heb hem gezegd : " Non mon amour, il faut partir ..."
De dames aan tafel vulden aan in koor : " pour mieux revenir"
Een doordenkertje hé.
Van oudere mensen kan je nog iets leren.
                                                               

85

                                                         

Papa wordt 85 vandaag.
Dat is niet mis.
Misschien word ik helemaal geen 85.
Hij dacht waarschijnlijk geen 85 te worden.
Alhoewel, heimelijk, ben ik er zeker van, rekent hij op minstens 100.
Het is hem gegund.

Hij doet er dan ook alles aan om in form te blijven.
Steeds een muts of hoed op zijn hoofd : voor de tocht.
Nooit de airco aan : voor de microben.
Nooit op het strand : te veel wind.
In Marbella: voor de warmte .
Nooit in de zon : slecht voor de huid.
Weinig ,maar dikwijls eten : zo blijf je mager en op gewicht.
Guilty pleasure chocolade , dat is immers goed voor alles.
Homeopathie tegen kleine of permanente kwalen.
Antibiotica voor de serieuze gevallen.
Steeds een pull met V hals.
Heel dikwijls een stropdas.
Een bril met dikke glazen.
Mooie schoenen.
Dagelijkse korte wandeling om in form te blijven.
Uren aan de telefoon met de ganse wereld : om het contact niet te verliezen.
Vroeg opstaan, om een uur of 6 en beginnen "werken".
Werken zijnde leren en lezen.
De toekomst voorspellen.
Drama's aankondigen en zelden goed nieuws brengend, 't is vooral pluto die hem interesseert.
Pluto, de bron van alle kwaad.
Ik weet zo goed als niets van astrologie, maar als ik "pluto" hoor, weet ik dat er stront aan de knikker is.
Of saturnus.
Of mars krak op de ascendent.
Het zal je maar gebeuren.
En muziek .
Veel en altijd en overal muziek.
En films.
"Die moet je gezien hebben, Gene, F!O!R!M!!ID!A!B!E!L!!!!"
Enthousiast ook : "magnifique, buitengewoon, spectaculair, formidabel, je moet het doen, dat moet je doen, dat MAG je NIET doen!, nu niet doen, nooit doen, Jij mag dat niet doen, Anne wel. Bernadette ook. Maar jij niet, want daar komen oneglukken van. Je zal wel zien dat ik gelijk heb......."

Mijn zus speelt momenteel in Lier in een absurd toneelstuk van Kamagurka.
Ze draagt daarvoor een bril en heeft zwart lang haar.
En toen ik ze bezig zag moest ik telkens aan onze pa denken, want ze gelijkt er hard op.
Met die bril en dat zwart haar en dat fijne gezicht.
Of hoe we op onze ouders beginnen gelijken naarmate we verouderen. Omdat zij ouder waren dan wij en wij nu soms even oud zijn als zij ooit geworden zijn.
Het is confronterend.

Tja, een hele persoonlijkheid die vader van ons.
We kunnen er alle 5 een boek over schrijven.
Proficiat papa !

Tolino : de beste aankoop ever !

 Ik ga zo'n drie vier keer per jaar naar België en één van de eerste dingen die ik doe is recht naar de Standaert Boekhandel gaan en boeken vastnemen, omdraaien, de achterflap lezen, ze opnieuw neerleggen, ze terugleggen, ze weer vastgrijpen, onder mijn arm steken, vergeten op een andere rayon, terugvinden op een plaats waarvan ik dacht dat ik er nog niet geweest was, ze op een stapeltje gaan afleggen bij de vriendelijke medewerksters die van achter hun scherm roepen "kan ik u van dienst zijn, mevrouw?", "natuurlijk mag u ze hier leggen", en verder zoeken, me bedenken, beginnen zweten want vaststellen dat ik NOOIT zoveel kilogram boeken kan meenemen met het vliegtuig, aan Jan denken en beseffen dat ik voor hem nog niets gekocht heb, mijn lijstjes bijgehouden interessante boeken raadplegen en tot mijn ontzetting vaststellen dat ik de helft vergeten ben.....om tenslotte volledig "high" aan de kassa de stapels boeken te zien verdwijnen in de oranje/bruin en witte plastic zakken van de boekenwinkel en de hoge prijs van mijn Belgische bankkaart te zien verdwijnen als sneeuw voor de zon.


Ik vind dat niet erg. Ik bedoel , de prijs en de boeken.

Wat ik verschrikkelijk vind is het gewicht en de plaats dat dat allemaal inneemt in mijn valies ( zo Vlaams mag mijn Nederlands zijn volgens het boekje, voor de noorderburen : mijn koffer ) .

Dan heb ik het nog niet over mijn driemaandelijks bezoek aan mijn zus Anne die ook gereed zit met een stapel boeken en haar commentaar in de zin van " Gennetjeeeeeuuuu! Heb je deze al gelezen?" .
Mijn zus is gek op heel dikke , zware boeken die meestal 1,7 kg per stuk wegen.
Neen Anne, die heb ik nog niet gelezen.
"Awel, je mag hem hebben. Een topper, echt. En dan heb ik het nog niet over zijn eesrte boek. Een wereldhit!"
En van daar vertrek ik dus ook met x aantal leesmateriaal en weer zoveel kilogram bij.

Al die boeken en een paar potten choco met stevia en smeerkaas met hespensmaak verdwijnen in mijn bagage.
En het zweet druipt me af: dit gaat nooit lukken.

"Aude, mag ik mijn handtas, mijn botten (laarzen , want ik vrees dat botten geen Nederlands woord is, het gele boekje zegt er niks over) en het boek "Ik, pelgrim" bij jou laten tot de volgende keer?"

"Ja hoor mama, doe maar. We kunnen langs de moemoe gaan , die heeft een weegschaal en dan zien we wel!"

Zo erg is het met mijn leesgedrag gesteld.
                         Maar zie.
Ik had een reclamemail van De Standaert boekhandel gekregen. Ze hebben TOLINO's.
En Tolino dat is zoals Kindle. Een tablet in feite speciaal om boeken te lezen.

Daar stond ik dan bij Standaert Boekhandel. Voor dat rek met die Tolino's.
Op de trein had ik er al mensen mee bezig gezien en ik vond dat toch wel handig.
Maar het is geen boek uiteraard.

"Mevrouw, mag ik eens iets vragen?"
"Natuurlijk,mevrouw"
"Wel, ik woon in Frankrijk en ben altijd overbeladen met leesvoer. Maar zo'n Tolino...."
"Ja mevrouw, ik begrijp U. We hebben allemaal zo'n ding gekregen met nieuwjaar. En eerlijk gezegd, ik vond het ook maar niks. Maar nu ik hem heb, wel, een top geschenk! Bovendien betaal je gemiddeld een derde of de helft minder dan een gekocht boek..."

Ik kreeg een presentatie en ik was verkocht.
                                                         
Hij kost 99 EURO.
Heeft ingebouwde WIFI en je kan dus ook surfen op internet.
Maar daarover gaat het niet.
Je kan er dus boeken mee aankopen. Niet alleen op de website van Standaert boekhandel,ook op amazon, bol.com etc....
In feite kan ik dus vanuit Frankrijk online boeken kiezen en kopen, binnen de 5 minuten downloaden, op 5 verschillende toestellen delen, in het duister lezen, wat handig is, -want als we 's nachts wakker worden gaan we anders stiekem op onze kousenvoeten met een zaklamp naar beneden en lezen we daar ons boek-, in de zon lezen , markeren, vertalen, opzoeken, allemaal op een heel klein toestelletje....
En je hebt duurdere, van pakweg 145 EURO en die mag je in bad laten vallen-maar ik neem niet gauw een bad- en daar kan je ook met je vinger op de achterkant op klikken om een andere bladzijde te kunnen lezen. Maar of dat voor mij nu echt een meerwaarde is?
Dus, ja, ik was verkocht. Dat wou ik.
Nog een hoesje uitgezocht in een mooie rode kleur.
EN weg was ik, licht huppelend naar de kassa.
Toen ik plots bedacht dat Jan dan op mijn toestelletje zijn boeken zou lezen....en dat mijn toestelletje vlug "zijn" toestelletje zou worden.
En wou ik dat?
Neen.
Vlug gebeld en de situatie uitgelegd aan Jan.
Bah ja, koop er twee.
Een groen hoesje en hup !
Als een jonge hinde vloog ik terug naar Boechout.

Ik begrijp nog altijd niet hoe het komt dat mijn valies nog altijd zo zwaar doorwoog.
Er zaten nu toch geen boeken in ?