septische en andere putten

Als je in de stad woont heb je met dit fenomeen weinig of niets te maken en besef je zelfs niet dat er zoiets bestaat als een septische put.
Laat staan dat je "het ruimerke" moet laten komen. Hier spreken we van "sanicentre".
We laten de septische tank om de twee jaar ruimen.
Dus dit jaar hoefde dat niet.
Maar dat was weeral buiten de onheilsgoden gerekend, want de douche klokte, het water liep niet weg.
En natuurlijk gebeurt dat als de kinderen er zijn.
Leuk.
Neen, leuk is anders.

Ik bel naar Sanicentre .
Een slaperige stem neemt de telefoon van de haak : Puisque vous habitez en région de Cahors vous devez appeler Brive et pas Limoges!"
Ik bekijk de factuur van vorig jaar, geen telefoon van Brive, enkel van Limoges.
Ik leg dat uit aan de dame die net wakker geworden is in Limoges.
"Oui, mais c'est quand même Brive que vous devez appeler"
Of ze me dan ook het nummer van haar geliefde collega kan geven?
Oui, dat kan ze .

Daar neemt niemand, ook geen half in slaap gedommelde standaardiste, de hoorn van de haak.
Herbeginnen maar en vooral volhouden denk ik.
Ondertussen beginnen Jan en Stienus de wand van de badkuip weg te halen. Ik hoor gejammer en geklaag.

Na een tijdje heb ik contact met het "plaatselijke" sanicentre.
Ja ze kunnen komen, maar het zal weekend tarief worden. 320 EURO.
Jan bekijkt me echt volledig "opgewekt" aan.
Niets aan te doen.
"Mais je pense qu'il s'agit plutôt d'un engorgement". Denkt ze, vanuit Brive.
En Brive is hier 100 km vandaan...
Je moet dan uitleggen dat ze met een kleine camion moeten komen want dat ze er anders niet zullen geraken!!!
( herinner je de waanzin met de afwasmachine van Darty !). Ze zullen terugbellen of ze al dan niet met een kleine camion kunnen komen.

Maar vermits het een verstopping zou kunnen zijn bel ik ook naar Doméo assistance.
Dat is zo'n contractje dat aangeboden wordt door de watermaatschappij en die alle loodgieterij dépannages binnen in het huis oplost.
Ja ik kan er beroep op doen.
Ja ze zullen mij binnen de twee uur terugbellen.
En dat doet een vriendelijke man aan wie ik het probleem uitleg.
Hij woont 89 km verderop en zal er binnen dit en twee uur zijn.
Hier in le sudouest wordt de afstand nooit in kilometers uitgedrukt maar in "tijd".

Ondertussen belt de man van sanicare terug. Ja hij heeft een kleine camion en kan nu komen tegen weekendtarief en hij zal die "engorgement" ook oplossen zegt hij.
Ok komen maar.
Een half uur later staat hij er.
In tegenstelling tot Darty komt hij er met gemak tot voor ons huis mee aangereden.De man van Darty zou het moeten weten ! Of zien!

Hij leegt de put.
Bekijkt alles.

Laat Jan nog een put graven.

Bekijkt het nog eens en denkt dat mits er water door te jagen alles in orde zou moeten zijn.
Na een tijdje marcheert alles opnieuw.

Al-oef zoals Aude placht te zeggen.

De ontruimer is weg.
De loodgieter komt eraan.

Hij bekijkt het bad en de WC en brengt hier en daar nieuwe joins aan.
Ook niet slecht.

Alles is weer dicht.

Allez we kunnen er weer tegen.

Maar ik ben dus niet mee naar Cahors geweest.
Aude ,Stienus en Gustje gingen alleen.
En de Mànie hield telefoonwacht.
En Jan graafde putten en zuchtte dat het ondertussen een beetje van het goede teveel wordt met alle pannes en andere "désagréments".

Morgen wordt het beter, hopelijk !

De Tuut- Ta !

Gustje heeft twee grote camions mee.
Eén is een politiewagen en terwijl hij ermee over de vloer glijdt roept hij uit volle borst "Tuut-Ta, Tuut-Ta,Tuut-Ta!!!!".
Om hem te plagen-want dat doe ik heel graag- roep ik dan van ver " Paimpon Paimpon Paimpon!".
En dan schudt hij met zijn blonde hoofdje en zegt heel geërgerd "Neen Manie, Tuut-Ta,Tuut-Ta,Tuut-Ta!".
Gisteren zat ik achter mijn computer en zocht ik het geluid van een brandweerwagen op.
En ik zette het geluid vollen bak, volgens mij "Paimpon,Paimpon,Paimpon!".
Maar Gust hield vol , het was Tuut-Ta ,Tuut-Ta,Tuut-Ta.

De politieauto op zich is ook een Tuut-Ta.
Hier zien jullie dus een Tuut-Ta van de mooiste soort.

's Avonds gingen we naar Lauzerte waar er op donderdagavond "Les jeudis gourmands de Lauzerte" naar jaarlijkse gewoonte op het dorpsplein plaatsvindt.
Er is ook een kleine paardenmolen en net zoals vorig jaar moest en zou kleine Gust er op.
Hij was overdonderd door het formaat van de plaatseijke Tuut-Ta.
En daar wou hij inzitten.
Vier rondjes mocht hij meerijden.
En telkens vroegen Aude of Stienus of ik na elke rit of hij niet liever in een andere auto of op een eend bijvoorbeeld wou gaan zitten.
Hij schudde met zijn hoofdje van "neen".
Hij bleef in de Tuut-Ta zitten.

Een mooi blond meisje kwam naast hem zitten na een aantal ritjes. En hij was daar best tevreden mee.
Je had zijn gezichtje moeten zien, hij straalde.
Met een blik van " hebben jullie mij hier allemaal zien zitten in een echte Tuut-Ta ???".
We moesten er zo hard om lachen, alle drie tegelijk!

Hij mocht een vijfde keer meerijden van de eigenaar van de paardenmolen omdat hij vanuit die Tuut-Ta geen "flosj" kon grijpen.
En toen het dan zover was en hij uit de Tuut-Ta moest komen kon gans Lauzerte horen dat dat tegen zijn zin was!
Hij krijste,schreeuwde ,gilde van jewelste.
Niets kon hem troosten.

Dus zijn we met schaamrode kaken naar huis terug gereden.

Tijdens de ganse terugreis die zo'n 20 minuten duurde probeerde Gust één volzin te maken.

"Gust meisje samen Tuut-Ta gedaan".
Daar kwam het op neer.
En Stienus telkens weer herhalen " Ja, Gustje heeft met een meisje samen in de Tuut-Ta gezeten hé?"
"Ja" ,zei Gustje ," Meisje samen Tuut-Ta gedaan"
Telkens weer, telkens weer.
Precies of hij is een nieuwe taal aan het leren ,zei Aude.
Maar in feite scheelt dat niet veel, dacht ik.
Hij kent al veel woordjes, maar het is nog iets gans anders om met die losse woordjes volle zinnen te maken.
Net als een mantra die hij blijft opdreunen.
Telkens weer en telkens weer, onvermoeibaar " Samen met meisje de Tuut-Ta gedaan".

Het was weer een mooie avond.
Met een foto van een jaar later ...op dezelfde plek, met dezelfde liefste lievelingen...

"Neen!"

Ja ze zijn goed aangekomen, kapot maar gelukkig dat ze eindelijk vakantie kunnen nemen in Hotel Mama.
Gustje werd hysterisch opgewonden toen hij Cartouche en Spot ontdekte. Hij kan niet van ze wijken.
Roept de ganse tijd "Spotje braaf! Cartouche lief!" en ze zijn ook allebei heel braaf en lief met Gustje.
Het weer is belabberd, dat wel, maar Aude troost me met de gedachte dat ze toch niet tegen de grote hitte kan. Ik ook niet, maar dat belet niet dat ik toch wel een beetje warmte kan verdragen...niet dus. Spijtig.
Het waait, het is onweerachtig, het regent, de zon steekt, het onweert, de zon is weg, ze komt terug, de lucht wordt grijs en daarna zwart, de wind neemt de dreigende wolken ver weg mee en wat mij betreft mag hij ze mijlenver wegblazen, ver hier vandaan.
En Gust wil spelen, met zijn legoblokjes.
Dat is heel eenvoudig, hij heeft een kartonnen doos met allemaal blokjes en hij kiepert de doos gewoonweg om.
OVERAL liggen ze , de legoblokjes.

Spot bekijkt het allemaal bedenkelijk terwijl hij zijn kop neervlijt op Aude's schoot. Zo zalig om "zijn zus" terug te zien.

Cartouche versleept zich achter de sofa. Zo kan hij-dat hoopt hij althans - zijn ogen eens toedoen, dan hoeft hij niet te "waken" .

Maar dat is buiten Gust gerekend die ze toeroept "Kijk eens Cartouche! Kom eens hier SPot, kijk eens !!!!"
Ze verslepen zich eens te meer.
Op hoop van zegen dat Gust hen met rust laat.
Quod non.

Alles herbegint van vooraf aan.

Gust wordt hevig, zijn mama heeft een engelengeduld.
Maar soms raakt ook dat op.
En dan zegt ze "Neen, Gust, Mag niet."
Maar Gust slaat zijn ogen neer en doet parmantig verder.
"Neen, Gust, stop daarmee!", een toon hoger.
Gust laat het niet aan zijn hart komen en laat alle blokjes van de tafel op de grond vallen.
"Neen Gust, dit is de derde keer, nu ga je in de hoek staan!"

Gekrijs, geween, getier, gejengel. Je wil het niet weten.
En dan keert de rust even weer.
Maar niet voor lang.

Ja zo'n kind brengt veel leven in de brouwerij.

We besluiten hem wat te laten lopen , zelfs in de regen, fietsje erbij, honden uitgelaten blij, we gaan op stap.

En nu is hij rustig en kijkt hij naar cars, de enige tekenfilm zonder dieren, want Spot is gek op TV kijken. Maar als er dieren bijzijn dan springt hij naar het scherm en blaft hij van jewelste.
Goeie keuze, Aude, een film zonder dieren.

Het aftellen begint

De stoel is van zolder gehaald, het huis is volledig spic en span, de ramen gepoetst, de spinnenkobben weggeborsteld, de zwabber nog eens rond doen zweven over de planken vloeren boven, de stofzuiger op volle toeren gedraaid, kortom , we zijn er volledig klaar voor.

Neen niet voor de Rode Duivels die de wereld gingen veroveren, ons nationaliteitsgevoel zouden aanwakkeren , onze eer zouden verdedigen, onze superioriteit zouden aantonen, kortom die ons fier hadden kunnen laten zijn, wij, nietige pietluttige Vlamingen, neen wat zeg ik, Belgen, die nooit chauvinistisch zijn geweest , wel nu hadden we die zelfgenoegzaamheid die bij andere nationaliteiten zo samengaat eens kunnen aannemen.
Helaas, driewerf helaas, het heeft niet mogen zijn.

En zie, we zijn weer die kleine ploeg in dat hele kleine land, een speldenkop groot op de wereldkaart, we zijn weer in kampen verdeeld, Vlaams, Waals,Brussels en Duits, onze eer zijn we ei zo na verloren, we waren 'zwak' las ik in de krant, het was een 'saaie boel' las ik elders, een "doodgewoon spel" , geen uitschieters, we zijn weeral niet fier op ons zelf, nooit Sant in eigen land en we beginnen weer waar we geëindigd zijn, met het bekritiseren van de coach, want het moet toch iemands'fout zijn dat we weeral dat WK niet gewonnen hebben ?.

Mij laat het koud.

Ik heb wel andere dingen om naar uit te kijken.

Want Aude komt. En Stienus en Gust !

En mijn honden Spot en Cartouche hebben grote spandoeken geplaatst : "Gustje Go Go Go !".

We dragen een Franse tricolore.Bleu blanc rouge.
We hebben een alpinopet op.
Cartouche een beret.
De bak bier staat klaar.
De fruitpap ook.
Kaas, vlees, brood en wijn.
Maar cola ook , en schweppess what dyou expect? , en vooral Choco.
Dat dat hier nog eens op tafel komt .
Man,man,man, wat een feest gaat dat zijn ?

la transhumance

Martine woont deels in Waals Brabant, deels in Aubrac, meer bepaald in Marchastel, een deelgemeente van Nasbinals.
Dat ligt zo'n 2000 m hoog .
En dat is hoog.
We waren er met kerstmis en zoals steeds was het een ontroerende ervaring.
Ik vind het een adembenemend panorama.
Het ligt op de weg naar Compostella.

En Martine doet elk jaar " de transhumance".
Dat is een tocht, te voet , van zo'n 30 km , bergop bergaf,

met een ganse koeienmeute , en die koeien zijn getooid met bloemenkransen.

De koeien geven niet op.
Ze vertrekken rond 5.30 u 's morgens en dat is er dan berekoud!
De dieren zweten van de inspanning en hun zweet verdampt . ALs je ze van op afstand bekijkt dan zie je die damp uit hun lijven opstijgen , dan zie je ook hoe enthousiast ze zijn om hun hoogvlakten te bereiken.
Eén hectare per koe , wordt er gerekend.
En voor een 20 tal koeien, één stier.

Eens ze op de hoogten aankomen, staat er een vrachtwagen te wachten met de kalfjes , die geen 30 km moegen stappen naar de hoogten.
We horen hun geloei, gehuil in feite, omdat ze hun moeder terug willen zien.
Als de camion wordt geopend springen ze als het ware van de laadbak en ei zo na vinden ze hun moeder onmiddellijk terug.

Het is wonderlijk om zien.
Ontroerend ook.

En daarna wordt de vrachtwagen met die ene stier opengemaakt...
Alle boeren gaan achteruit om plaats te ruimen voor de indrukwekkende tientonner ...

Daarna wordt er gefeest door het ganse dorp.

Echt, de moeite.

Maar de transhumance is achter de rug.
En Renée, een andere vriendin van mij, schreef dat haar dochter op vakantie kwam met haar vriend en diens kinderen.
Ze zei :
"voilà que ma fille et toute sa troupe arrive dans le LOT. Il me reste à voir comment leur séjour s'articule. La transhumance c'est une raison pour laquelle je ne m'inscris pas d'ordinaire à cette festivité."

Ik antwoordde haar : " wat komt die transhumance daar nu bij doen? Die is toch al lang voorbij?"

Wel ziehier haar antwoord:

"GENEVIÉVE,

Après la transhumance des animaux, il y a la transhumance des humains devenus des vacanciers...l'exode des populations la migration des citadins vers la mer ou la campagne!!!"

Zo horen jullie het eens van een ander, want hier is het vanaf zondag ook "transhumance"....Aude en Co komen eraan !!!!!!!!!!!!!!

Papajoulele !

Viva la siësta !

Het is een gewoonte geworden en nu kunnen we niet meer zonder : de zuiderse ingeburgerde siësta!
Het is een ganse kunst.
Het wordt hier van kindsbeen af aangeleerd en in ere gehouden.
Onder het middaguur word je niet gebeld door vrienden, " car je pensais bien que t'étais à la sieste!"

Jan en ik zijn allebei fan.
Maar daar waar Jan serieuze fysieke inspanningen levert overdag is dat bij mij niet ( in elk geval MINDER, VEEL MINDER ) het geval.
En dat maakt dat ik dan meestal heel laat opblijf, samen met Cartouche die mij met één open oog bewaakt, want stel je voor dat hier plots een wildvreemde 's nachts aan de deur zou staan, ho maar !
En dat maakt ook dat ik soms, zelfs na dat heel laat opblijven de slaap niet kan vatten.
Zo een nacht was het vannacht.
Ik lig dan gewoon wakker te liggen , voel me helemaal niet slecht, zeker niet ziek, heb nergens pijn, lig trouwens goed op mijn zij, heerlijk zelfs, maar de slaap wil niet komen.
Ik bedenk dan dat als ik na 15 minuten niet in dromenland ben verzeild dat ik ga opstaan, dat zal ik doen zie.
Ik zou een computerspelletje kunnen doen, maar dan moet ik weeral de computer aanzetten, en dat is hier zo geen flits-toestel zoals een Mac in Antwerpen, waar je onmiddellijk surft en verder surft en van de ene applicatie op de andere kan springen in een mum van tijd.
Neen , hier op "ons erf" zoals Tessa zegt, duurt het allemaal iets langer.
Traag dat dat werkt internet in de vallei, daar heb je geen gedacht van.
Traag met opstarten, traag met mijn emails in te laden, traag met facebook , zo traag dat je berichten een dag later ziet soms ( soms ook niet), kortom je moet ZEN zijn als je achter het toestel gaat zitten.
En traag afsluiten is ook niet niks.
Als ik de electriciteit uitschakel vooraleer alle lichtjes op het toestel uitgaan, dan moet ik de volgende dag zeker een half uur wachten eer alles "rétabli" is...
ERGERLIJK !
Ik laat dus de idee van de computer vallen.
Ik zou op de tablet een spelletje kunnen spelen, maar daar heb ik maar 2 of drie spelletjes op, meestal Ruzzle of WORDFEUD en mijn ruzzle en wordfeud vrienden uit België of Frankrijk slapen natuurlijk op dit uur, dus veel respons zal ik niet krijgen.
Een doorloper dan maar, neen Monique dat zijn geen loopsloefen, maar kruiswoordraadsels 7 sterren, heerlijk.
Ik kan daar echt een uur aan een stuk zoet mee zijn en de tijd vliegt voorbij.

Zoals vannacht dus.
Het was half vijf voor ik het door had.
Ik ging terug slapen.
Maar kon nog altijd de slaap niet vatten.
Cartouche kwam ook eens kijken of ik nu al sliep .
Het was halfzes.
Niks en toen moet ik toch gebroken zijn, want om halfzeven stond Jan op ( om zijn tomaten water te geven !) en was ik weer wakker.
En moe dat ik ben nu !
Niet te doen.
Neen vanmiddag ga ik niet siësten, neen.
Ik zal eens naar Cahors gaan en wat rondstappen.
Zodat ik moe ben vannacht en als een blok in slaap val.
Vive la sieste ! Mais à consommer avec modération !

Brood en spelen

Nel stuurde me een mailtje met als hoofding"voetbal".
De inhoud luidde als volgt :

"Hartelijk gefeliciteerd ,op het nippertje!!!

Groet Nel"

Voor alle voetbalfans te lande was dit waarschijnlijk klare taal.
Hartelijk,:
direct, to the point...
Voor een voetballeek als ik was het even nadenken.
Al een geluk dat er een titel bijstond "voetbal".
Anders had ik het niet geweten.

De Belgen zullen waarschijnlijk gewonnen hebben, dacht ik.
Even surfen op het internet, inderdaad, tegen ALgerije.
Waarschijnlijk was dat goed nieuws.

Ik bedankte Nel dus, haar zeggende dat ik niet zo'n voetbal fan was en ze antwoordde prompt ( tegenwoordig antwoordt men mij veel vlugger sinds ik een paar dagen geleden postte dat ik NOOIT antwoord kreeg op mijn mails):
"Lieve mensen,

Nou ja.....Leef ik met België mee,tref ik Belgen die van toeten noch blazen weten!!!!
Toch houd ik van jullie,maar wees een beetje trots op jullie land!!!
Liefs Nel

Ps.op 17 juni tegen Algerije 2-1
Za. Tegen Rusland 1-0 op het nippertje!!"

Het zette me aan het denken.
Nel zet me af en toe inderdaad aan het denken, het mag gezegd.
Ben ik niet trots op mijn land als ik de voetbal niet volg?
Heeft dat er iets mee te maken?

Heb ik voetbal nodig om trots te zijn op mijn land?

Heeft men misschien de world cup voetbal gecreëerd opdat we trots zouden zijn op ons land?
Opdat we ons identificeren met een ploeg, een voetballegende, een VIP die stukken van mensen verdient om als een waanzinnige achter een bal te lopen om die soms in een net te kunnen schoppen?

De plaats die de sport tegenwoordig in de maatschappij inneemt is gewoonweg gigantisch.



De economie slabakt al jaren. Het objectieve criterium om de welvaart van het land te meten heeft de plaats geruild voor de zachte criteria , de mediatieke alomtegenwoordigheid , de sport, de uitstraling van een winnaarsploeg.

Inderdaad het zegt me niks.
Ik ben beschaamd dat duizenden Belgen als gekken tekeer gaan, naar Brazilië reizen om een match te zien, op die manier de vliegtuigtickets de hoogte in jagen zoadat Brazilianen in juni/juli en augustus niet op reis kunnen , of naar huis als ze ginds werken, zoals de dochter en schoonzoon van Gilbert, een jager die gisteren een paar dakpannen is komen vervangen bij ons. Die kunnen niet naar hun ouders in Frankrijk komen dit jaar : véél te duur.
Maar niet alleen het vliegtuig.
In Brazilië zijn er dankzij de wereldbeker vele bussen bijgekomen met airco : gewone Brazilianen kunnen dat transport niet betalen : te duur.
Kan je bedenken : als je de bus niet eens kan betalen, hoe overweldigend moet het dan niet zijn dat duizenden anderen een vliegtuigticket kunnen kopen om een match te volgen?

Waarschijnlijk ben ik aan het zagen en zie ik de goeie kant van de sport niet, maar voor mij hoeft dit echt niet, echt niet.
Overroepen, onbetaalbaar, zand in de ogen van de mensen, kortom brood en spelen zoals bij de Romeinen , "panem et circenses"

Ik citeer wikipedia :
"Panem et circenses" of "brood en spelen" is een uitdrukking die slaat op de praktijk om de gunst van het volk te winnen door oppervlakkige behoeften van het volk te lenigen, namelijk eten en vermaak. De uitdrukking stamt van Satire X [1][2] van de Romeinse dichter Juvenalis. Hij schreef:

"Vroeger verkochten we onze stem aan niemand. Al een hele tijd heeft het volk de macht afgestaan. Het volk benoemde vroeger militaire bevelhebbers, hoge ambtenaren, legioenen, alles. Nu beperkt het volk zichzelf en hoopt alleen nog op twee zaken: brood en spelen."

"Iam pridem, ex quo suffragia nulli uendimus, effudit curas; nam qui dabat olim imperium, fasces, legiones, omnia, nunc se continet atque duas tantum res anxius optat, panem et circenses."

Als ge maar content zijt !

De badmuts

Ons Anne heeft prachtige badmutsen, met en zonder bloemen.
Maar nergens zie ik die in één of ander uitstalraam staan.
Ik had een verminderingsbon voor lingerie ontvangen via de post en dus ging ik zaterdag maar eens kijken in de lingeriezaak of er soms ook -naast heel kleurrijke badpakken- mooie badmutsen te koop waren?
"Non madame, il vous faut aller dans un magasin de sport"

Bon, niet getreurd, binnen bij de intersport .
En daar vond ik enkel en alleen lelijke, heel lelijke badmutsen.
Ik heb er wel één gekocht, voor 4,5 EUR kan je niet sukkelen.
Maar toch, het was met spijt in het hart.

Waarom ik nu persé een badmuts wil, vraagt Jan.
Omdat ik het water dan minder koud vind, antwoordde ik.
Hij kwam niet meer bij van het lachen.
"Meen je dat nu?" zei hij.
"Ja, dat meen ik echt"

EN dat deed mij denken aan een heel oude surrealistische mop waar ik nu nog altijd onbedaarlijk moet mee lachen:
"Wat is het verschil tussen een berg?"
Antwoord : "Je bent er rapper op dan te voet"

En gij nu !

Gribouille

Ik bedacht dat het ondertussen al zeker 35 jaar is dat ik honden heb, daar waar mijn grootouders en ouders zeker geen dierenvrienden waren.
En op een zomerdag , zo'n 22 jaar geleden zat ik op een Brussels terras bij Marie-Ange die ondertussen naar Zwitserland verhuisd is.
Terwijl ik zo op haar terras zat, zij die in de 20 katten had, kwam er een aartslelijke hond, een soort terriër maar dik en met twee lelijke bruine tanden die over zijn onderlip hingen, naast mij zitten.
Hij vroeg niks, hij bedelde niet, hij zat gewoon aan mijn voeten onder tafel.
Ik denk dat hij daar zeker een paar uur gezeten heeft en ik begon hem stilletjes aan sympathiek te vinden. Ik streelde hem en voelde hoe zijn vacht vies en plakkerig was.
Ik vroeg aan Marie-Ange of het soms haar hond was, wat ik me moeilijk kon voorstellen, zij die een weldoenster was voor de ganse kattengemeenschap kon moeilijk een hond verwaarlozen.
"Mais non, il appartient au voisin qui vient de divorcer"
Bleek dat hij de hond jaren tevoren cadeau had gedaan aan zijn ex , die bij haar vertrek zei " Et le chien , tu peux le garder aussi".
Sindsdien zat de hond meer bij de buren en deed hij de vuilnisbakken van het lotissement, aangezien zijn baasje veel op reis moest voor zijn werk.
"A1s je hem wil, graag" zei Marie-Ange "ik zoek al maanden opvang voor hem".
De hond was mij langzaamaan aan het verleiden, net zoals in het boek De kleine Prins. Die kwam elke dag bij de vos en was er helemaal van in de ban en vice versa.
Ik vroeg of ik mocht bellen en dat mocht en ik belde mijn man met de vraag of ik een hond mocht meebrengen, lelijker kan niet ,zei ik.
Hij lachte en zei "waarom niet, we zien wel of Toetsie hem kan verdragen".
Ik denk dat het de enigste keer in ons huwelijksleven was dat ik hem om toestemming vroeg, maar we zouden er dan ook een huisgenoot bijkrijgen...
Ik zei tegen Marie-Ange " d'accord , je le prends en essai" , deed het portier van mijn auto open en Gribouille sprong op de voorbank.
"Je préviens son maître", riep ze ons na.
Gribouille, want zo heette het mormel, bougeerde niet.
En thuisgekomen kwamen Philippe, Aude en Toetsieke aangelopen als om hem te verwelkomen.
IEDEREEN was er dol op.
Behalve mijn mama, die telkens weer zei, "je n'aime pas ce chien" en dan onbedaarlijk begon te lachen.

Een maand later ging ik weer bij Marie-ANge langs en ik nam Gribouille mee om hem te tonen aan zijn oude baasje.
Ondertussen had hij een ware metamorfose ondergaan, gewassen en geknipt, nageltjes proper, haartjes geborsteld en was hij heel levenslustig.
In Brussel toegekomen stond zijn oude baasje aan zijn voordeur , ik stapte uit, ging langs de passagierszijde de deur openen en vroeg Gribouille om uit de wagen te springen.
No way.
Hij wou niet uit de auto.
En hij is erin gebleven tot ik weer naar Boechout vertrok.

Toen een paar jaar later mijn mama overleed en een maand daarna Philippe heb ik veertien dagen later Gribouille moeten laten inslapen. Hij had een tumor op de hypofyse en indien ik hem dagelijks drie inspuitingen gaf zou hij misschien nog een zestal maanden kunnen blijven leven hebben.
Maar ik werkte en kon 's middags niet overhuis komen , bovendien had ik het geld niet om de veearts te laten komen elke dag .
Dus was de beslissing gauw genomen, Aude en ik brachten Gribouille naar Bart, onze lieve veearts.

Daarna werd het heel stil en ik weet nog goed dat ik bij Bart buitenstapte , Aude's hand nam en naar de sterren keek en zei " 't Is nu wel genoeg geweest hoor !"

Als ik terugdenk aan Gribouille, dan krijg ik nog altijd de tranen in mijn ogen, want ik weet niet waarom, maar het was waarschijnlijk de hond die ik het liefst van al gezien heb.

Ik begrijp heel goed wat het verlies van een huisdier teweegbrengt aan emoties, wat moet dat dan niet zijn als je een kind verliest?

Gribouille betekent "kribbel krabbel"

températures écrasantes

"Ça va cogner!" zei Paul Frédérique Casset deze week en hij had gelijk.
35 ,36 graden, zelfs nu nog na 20 uur...dat kan tellen.
Maar dank zij de afkoeling die het zwembad biedt en de koelte binnen dank zij de hele dikke muren, valt het nogal mee.

We leren hier onze luiken te sluiten rond 10 uur 's morgens en dat houdt echt de hitte buiten.

Onder de auvent hebben we een aan het plafond bevestigde ventilator, in de slaapkamer ook.
Spotje is bang als die begint te draaien.
En dan doen we hem maar weer uit, want Spotje gaat voor ,toch?

Dus deed Jan "niks" vandaag. Want té warm .
En we gingen naar Cahors , gingen de markt rond, dronken een café et un petit crème, kochten brood en gingen zelfs heus de shoptoer op...

En toen zei Jan plots "wij hebben hier toch nogal een leven hé?"

En gelijk heeft hij.