plannen ...

In november 2013 ging ik naar Parijs om er een vergadering bij te wonen en daar hebben we unaniem beslist dat de volgende vergadering zou plaatsvinden op zondag 2 maart.
Dat is niet evident om 16 vrouwen samen te krijgen op 1 dag , zeker niet als de afstanden zo groot zijn .
In Belgïe rijd je maximum 120 km en ben je in Brussel, gelijk van waar je komt.
Hier scheelt dat !
Parijs - Cahors ,600 km, dat rijd je niet zo gemakkelijk in één dag op en af. Er passeert hier trouwens geen TGV.
Als je van Marseille naar Parijs moet, dan neem je de TGV en ben je er in 2.30 u.
Hier niet dus.
Waarom zijn we hier überhaupt komen wonen, op deze godvergeten plek? Joost alleen weet het!
Soit.
Hoe vroeger je je ticket boekt, hoe goedkoper de prijs van dat biljet.
Zo gezegd zo gedaan.
Maar zie, de 2e maart is het hier volop krokusvakantie. Die duurt hier alleen twee weken in plaats van éé week in Belgenland. Waarschijnlijk moeten de leerlingen bekomen van een "très grande fatigue". Denk ik toch.
Maar goed dus, ik dwaal af.
Gegoogeld en gesurft : amai, de prijs kan tellen , 177 EURO!
Ik mail naar de verantwoordelijke die de vergadering leidt: "is dat wel verantwoord ?"
"Ja hoor", schrijft ze mij" doe gerust.en je hotel ook hé".
Zo gezegd zo gedaan.
Hoe het kwam weet ik niet, plots kostte het ticket 155 EURO.
Ook goed.
Tot ik gisterenavond een mail kreeg :" één van ons kan niet naar de vergadering komen: wanneer schikt het jullie dan wel? "
Hallo?
En mijn ticket?
Een paar minuten later : " hoeveel onder jullie hebben een ticket échangeable?"
Ook een beetje op tijd om die vraag te stellen, vind ik.
Nog een paar minuutjes later : "OK , de vergadering wordt verschoven naar 26 april"
Onmogelijk, dan ben ik in Kopenhagen.

En nu?
Hoe zou ik dat ticket nu terugbetaald krijgen, vroeg ik me af?
Kon ik het ticket enkel omruilen voor een ander ticket op een andere datum of zou ik mijn geld terug krijgen?
Een beetje rondgesurft, ik denk dat ik -mits betaling van 10 EURO kosten- mijn geld terugkrijg.

Allez, dat valt dan nog mee.

Maar is dat nu niet godgeklaagd slecht georganiseerd?

Dan weet je 4 maand op voorhand wanneer je naar Parijs moet, dan neem je op tijd je ticket, dan is dat reuzeduur want het valt pal aan het begin van de vakantie, dan bevraag je je of je wel zo'n ticket zal nemen, dan wordt je dat bevestigd en de dag nadien verneem je doodleuk dat-vermits één enkel lid niet kan komen- alles verzet wordt.

Een 10 voor zo'n planning, echt waar.
Dag Parijs, ik kom dus niet naar de vergadering.
Spijtiggenoeg, want Parijs heeft zeker mijn hart gestolen!

"Neen"

Gustje zit nu volop in zijn peuterpubertijd.
Ja dat bestaat.
Hij zegt "neen" tegen alles en iedereen.

"Gustje wil je een boterham?"
"Neen!"
"Gustje gaan we je tandjes poetsen?"
"Neen"
"Dan moet je in de hoek gaan staan"
"Ja!"

Gust in de hoek.

Na een minuutje of zo, je moet immers ook niet overdrijven met kleine kindjes, vraagt Aude :
"Mag ik nu je tandjes poetsen?"
"Neen!"
"Awel, dan blijf je in de hoek !"
"Ja"

Stienus neemt het over: "Gustje mag papa je tandjes poetsen?"
"Neen!"
"Dan blijf je in de hoek"
"Ja"

Na een poosje wordt hij het toch beu en mag dan toch of vader of moeder de tandjes poetsen.

En dan moet ik zo denken aan Chris, een ex-collega van mij, die op een ochtend helemaal overstuur op kantoor kwam.
"Wat is er Chris?"
"Wel, Thomas heeft me zo woest gemaakt dat ik hem in de kelder gezet heb. En weet je wat die vijfjarige antwoordde?"
"Neen, Chris"
" Doe het licht maar uit ook!"

Zo gelachen, man, man,man, dat belooft.

Hart en Rede

Ik las een mooi stukje in de krant omtrent Kathleen Cools, een Vlaamse journaliste.Ze zei dat hoe ouder ze wordt ,hoe vaker ze diep ontroerd kan zijn door een verhaal.Dat ze dat vroeger nooit had gehad. Dat ze meer geleefd heeft en dus vaker gezien heeft hoe een leven in één seconde helemaal kan omslaan.

Dat is zo waar.
Hoe ouder ik word, hoe vaker ik echt diep ontroerd word door belevenissen van iemand anders.
Maar ook, hoe ik diep ontroerd kan terugblikken op momenten in mijn leven of dat van mijn geliefden.

Ik herinner me zowaar wat mijn moeder me zei ,zo'n 17 jaar geleden, rond de maand mei , terwijl ik aan het zingen en dansen was op het nummer van Axelle Red " sensualité" .
Ze zei " j'espère que ton bonheur continuera éternellement".
En twee maand later was ze er niet meer en een maand later was Philippe er ook niet meer.
Hoe je van het ene op het andere moment van een hoge berg naar het diepste dal kan verschoven worden , van alles naar niets, en dat in een fractie van een seconde.

Want je kan maanden afzien onder een slepende ziekte en dan zie je "het einde" zowaar aankomen, maar toch, op het moment dat je niet meer kan vechten en dat alles voorbij is, op dat moment wankelt je leven ook onherstelbaar om.

In mijn vereniging hier in het zuiden spreken we geregeld over emoties en wat ze met ons doen.
Maar hier trachten mijn vrienden juist die emotie onder controle te houden.
De passie te beheersen.
Ze doen er alles aan om bijvoorbeeld in heel moeilijke woorden en zinnen uit te drukken wat liefde is om toch maar dat woord liefde niet te moeten uitspreken...
Dat is zo vreemd voor mij.
Zo vreemd.
Maar ja, ik ben niet van hier hé.

Kathleen Cools

de "nieuwe " artiest

Aude stuurde me een mooie verjaardagskaart.
En daarbij stak ze Gust's eerste tekening ooit.
In grote letters zette ze er "voor mamie van Gust" bij, want ja, we zouden hier in het zuiden kunnen denken dat het van een grote kunstenaar was en misschien wel voor iemand anders dan de mamie...(?! of niet soms?)
Ik vond ze mooi.
En ik ga ze inkaderen.
Jan bekeek me met grote ronde ogen.
Volledig verbijsterd vroeg hij zich af hoe het in Godsnaam mogelijk was dat ik volledig in vervoering stond voor die tekening met bonte kleuren en rechte en scheve lijnen.
En de achterkant was ook volgekleurd.
Ook voor de trotse mamie.
"Waaw" zei ik , in kleur en met krolletjes. Straf !
"Vind je?" ,vroeg Jan
"Ja, dat vind ik nu mooi zie"

Jan begrijpt dat niet.
Maar jullie wel waarschijnlijk...
Vandaar de primeur van de "nieuwe artiest": Gustou

La fée du Logis

Sinds ik zo'n twee jaar geleden gesukkeld heb met liefst drie hernia's en gehospitaliseerd werd zelfs, hebben we besloten een poetshulp in te schakelen voor het harde werk.
De belevenissen die gepaard gingen met onze zoektocht naar " the wright woman on the wright place" heb ik reeds ampel uiteen gezet ( zie : "de vrouw met de baard" 11/6/2012 en "ander en beter" 25/6/2012 ).
Om tenslotte op een andere "Geneviève" te vallen, even oud als ik , met veel wilskracht en veel moed en die wekelijks komt helpen met de kuis en dit tot eenieders genoegen hier in de vallei van Vers.
Ze gaat ook bij Zwaan, bij Judy, bij Alisson en bij God weet ik wie allemaal en iedereen prijst haar de hemel in.
Het mag gezegd, ze is goed.

Maar zie, verleden week was er iets in haar rug geschoten en ze kon met moeite bewegen.
Niet handig als je voortdurend gebukt moet staan en zo.
Aan mij moet je het niet uitleggen, ik begrijp het helemaal.
Maar goed, je denkt, "och voor één keer doen we het wel zelf".
Maar zie, deze week krijg ik weer een onheilspellend SMS-je : "j'ai un virus et je suis au repos jusque lundi soir".
Dat wordt vervelend.
Even gebeld naar Zwany bij wie ze gisteren was, ja hoor, ze was snipverkouden vertelde die me. "Ze zag er vreselijk uit !".

We moeten dus niet ongerust zijn dat ze op het punt staat ons te verlaten, ze is gewoon ziek.
Echt ziek.
En rond een uur of 11, ik was aan het kuisen, of wat had je gedacht?, telefoon van de andere Geneviève .
Jan geeft me de hoorn van de telefoon door en ik roep " Ah, la fée du Logis!" en ik hoor gebulderlach aan de andere kant van de lijn, gevolgd door een verschrikkelijke hoestbui.
"Het spijt me vreselijk dat ik twee maal na elkaar moet afhaken, hopelijk mag ik nog komen?"

Of ze nog mag komen?

Wat hadden jullie gedacht?

Snert

"Zal ik nog eens erwtensoep maken met lekkere rookworst van de Héma?" vroeg Zwany deze week.
Ja, dat zagen we wel zitten. En aangezien Rita afwezig was, kwam André ook en zou ze een grote ketel maken.
"Niks speciaals hoor" ,zei Zwany, " gewoon snert met veel worst en lekker brood. Dat vult"

Ik zou dus vandaag geen soep maken, want er zou al soep in ons bord komen.
Jan kan niet leven zonder soep.
Ik wel en heel gemakkelijk zelfs.

Goed.
We komen er aan en ik zie dat Zwany er bedrukt uitziet.
"Moet je alsjeblief eens proeven van mijn soep, Genetje", zegt ze.
Ik neem een lepel en breng hem naar mijn mond en proeven hoef ik zelfs niet: ZUUR.

Tja, dat had ik al eens meegemaakt, en ook met erwtensoep nog wel.
Die spliterwten beginnen te gisten als je die niet onmiddellijk in ijskoud water laat afkoelen. En zelfs al is het buiten koud, het moet heel vlug afkoelen of het goedje verzuurt.

"Pizza dan?" ,was de volgende vraag.
La p'tite case gebeld, maar de man van de plaatselijke pizzeria hadden we juist in de spar gekruist , en die gozer was van plan een stevig feestje te bouwen aan zijn inkopen die vooral uit drank bestond af te leiden...
Pizzeria dicht dus.

"Bardouquet?" , tweede optie die eerlijk gezegd niet warm onthaald werd door het gezelschap.
"Eieren ?"opperde ik.
"Of zuurkool?" zei Zwany.

Ja, zuurkool, dat zou het worden. Een ander soort zuur, maar dan veredeld zuur...

En zie wat Zwany in een wip en een gauw gereed maakte :
Hapjes
Foie Gras ( een mens moet toch iets in huis hebben?)

Zuurkool met alles erop en eraan, rookvlees aan toe,nadat André de aardappelen schilde :

En om te besluiten ,kaas .

Aan de (lege) flessen te zien was het een geslaagd etentje, als je het mij vraagt.

Snert, dat zal voor een volgende keer zijn.

Dank je wel Zwaan !!! En Rick en Dukie, die niets kreeg, spijtig genoeg.

het regent, het regent, de paadjes worden nat

Jan is niet gaan jagen vandaag.
André ook niet.
Dus hebben we maar samen gegeten, want met dit trieste weer worden de mannen droefgeestiger en somberder.
Jan zei dat hij eerder zou moeten gaan vissen in plaats van te jagen, maar vermits hij geen visvergunning heeft blijft hij thuis...

De honden rennen naar de deur en eens die opengaat doen ze een achterwaartse beweging , bekijken ze me met een blik van " 't is nie waar hé ! Ik blijf binnen hoor !"

Pacha van André wil bijna gewoon niet meer buiten, hij haat de regen.

Zo'n zeven jaar geleden, toen we hier aankwamen regende het even erg. Alle godganse dagen.
En nachten trouwens.
Niks koud, gewoon nat.

En er is weinig verbetering op komst.

Maar mij doet het niets.
Neen, ik ben blij dat het zo zacht is.
Mijn papa zei dat het 58 jaar geleden tot -18 °C vroor, dat is gewoon 30 graden verschil met vandaag.
Dus mij hoor je niet klagen !

Maar nat, tja...

Het regent

Het regent, het regent,

de paadjes worden nat.

Daar kwamen twee boerinnetjes aan,

die vielen in het nat.

die van 56

Ik zeg al jaren dat die van 56 de beste zijn en meestal voeg ik daar nog aan toe ( alsof het nog niet genoeg is...) , dat de watermannen van 56 nog beter zijn. Kortom de allerbesten zijn.
Een mens moet zich met iets troosten.
En wie doet dat beter dan betrokkene zelf ?.
Want iemand anders zal het niet in je plaats zeggen !.
Vandaar.

En dus was het vandaag weer zover.

Zoals Tessa zei , de "agapes" moesten onvergetelijk zijn.
En dat was weer het geval.

We gingen naar Lou Bourdié voor de gelegenheid en ik had net zoals vorig jaar een "coulommier aux truffes" besteld.
Ik heb er een foto van genomen , in zijn geheel en doormidden gesneden opdat de overweldigende massa truffels zichtbaar zouden zijn voor het blote oog , bij deze :

Was dat lekker ?
Was dat onvergetelijk?
Zoals een vriend van ons gezelschap zei : " ik ben eraan verslaafd geraakt".

Is dat hier goed wonen of is dat hier goed wonen?

Een foto van het weeral een jaar ouder zijnde feestvarken:

cottage therapy

Onlangs las ik in een Frans tijdschrift dat heel wat actrices en zangers er hun eigen ranch op nahouden,Angelina Jolie, Kate Moss, Madonna... dat modeontwerpers koeien houden , hun eigen groenten kweken, dat zo'n farm echt "in " is .
Dat Karl Lagerfeld zijn laatste modeshow plaatsvond in een reusachtige schuur midden van een Parijs boulevard, als ware het een zuurstofbom waarin de modellen zich voortbewogen.

Want we worden moe van al dat ge-sms, ge-gsm, ge-internet, ge-mail, ge-facebook en ge-tablet.
Vandaar dat we teruggaan naar de natuur.
Dat we natuurlijke en zachte producten prefereren boven kunstmatige hamburgers à la Mc Donald.
Dat we eenvoudiger worden ook.
Omdat de wereld zo al gecompliceerd genoeg is .
Dat we er dus nog niet een schepje bovenop moeten doen.

En hoe komt dat, vraagt een psychanaliste zich af?
Omdat de natuur rust brengt, dat ze ook onvoorspelbaar is en dat dat tegenwoordig bijna volledig onaanvaardbaar wordt : we willen vat hebben op alles.
Op het weer, op het water, op de lucht, we willen God zijn...

En dan denk ik : " maar ik pas die "nieuwe trend" al 7 jaar toe binnenkort!".
Want binnen 14 dagen wonen we hier 7 jaar, en meer dus ( uiteraard !)

En dat we vinden dat dat inderdaad deugd doet, dat vereenvoudigde leven.

Maar toch ben ik ook dankbaar voor de techniek die het me mogelijk maakt in contact te blijven met alles en iedereen.
Jan heeft die techniek niet nodig,zegt hij.
Een kettingzaag en zijn hout, that's life !

www.farmersonly.com
webelfamilyfarm.blogspot.com

Bonjour et merci

Wat me hier ook altijd en overal opvalt is dat iedereen hier tegen elkaar goeiedag zegt.
In het dorp, bij de bakker, in de Spar, in de Carrefour aan de kassa, bij de groentenwinkel, in de wachtzaal van de dokter, aan de toog van de apotheker, in de rij bij de bank...kortom bij iedereen en overal: alle mensen begroeten elkaar . En als ze dat niet doen, dan zijn het geen ingezetenen.

Als volwassenen vergezeld zijn van kleine kinderen, en dan heb ik het over heel kleine kinderen, van zo'n jaar of twee, dan gaan die de winkel niet in of uit zonder dat de begeleidster zegt " qu'est-ce qu'on dit?"
"Bonjour madame"
of
"Bonjour monsieur" natuurlijk.

En als ze iets krijgen zullen ze altijd en overal aangemoedigd worden om "merci" te zeggen.
Altijd.

Dat valt me op hier.
Omdat dat in Belgïe nog zelden het geval is.

Als ik met Gustje ga wandelen in de dreef en ik kom er een man tegen die zijn hondje uitlaat, dan zeg ik "Goeiedag".
Meestal staart de voorbijganger me aan met een grimas van "ken ik je van ergens?".
Echt, bijna op het vijandige af.

Bij de keurslager krijgen kinderen meestal een "vleesje" in Belgïe, ook geen merci.
Geen tijd ook, want de volgende klant wordt al bediend vooraleer je de kans gehad hebt om aan je kind te leren om "merci" te zeggen.

Geen tijd.
Dat zal het zijn.
En hier is meer tijd.

Aude is het ook opgevallen en zij zegt ook altijd en overal ( dus ook in de dreef ) "Goeiedag" en ze trekt er zich helemaal niks van aan als ze wordt nagestaard ...
Want ze vindt het echt leuker om goedgezind "hallo" te zeggen tegen de wereld.

Toch leuk die Fransen.
En beleefd.
Zeker.
Een aanrader.
Gewoon doen in Belgïe zou ik zeggen. Of opnieuw doen, want vroeger waren we dat toch ook gewoon?