Le Cigalou

We hebben er helemaal niet lang moeten over nadenken: het was liefde op het eerste zicht. 's Avonds aten we samen met onze nieuwe vrienden in een prachtige chambre d'hôtes, op een boogscheut van ons droomhuis. "En?" vroegen de vrienden. "ja, we hebben een huis gevonden"... De volgende dag gingen we nog eens de sleutels vragen om het nog eens te mogen bekijken. Veel werk moest er niet in gebeuren, misschien was het vrij primitief, in die zin dat er weinig luxe was : een grote zitplaats met een reusachtige 'cantou', of open haard, zo eentje waar je gemakkelijk kan in rechtstaan. Een eetkamer, een keuken. Boven , een reusachtige 'master bedroom', een douche en toilet, een aparte badkamer, een kleine overloop en nog eens drie slaapkamers en badkamer , en dan : the masterpiece : een prachtige auvent. Dat is een halfopen kamer. Je kan dus de ganse zomer half binnen en half buiten zitten. Een kleine tuin, en heel veel heuvelachtige eikenbossen,maar een panoramisch zicht van 45 hectare rondom het huis en een heel mooi meer op loopafstand. Een droom. Toch zijn we ingegaan op de andere afwpraken die we gemaakt hadden vanuit Belgïe, en hoewel er best ook mooie en unieke plekken bij waren , kon geen enkele eigendom tippen aan Le Cigalou. Dus, doen ? In bed, vòòr we de definitieve beslissing namen, zei ik 'heel terloops' tegen Jan : 'neen, ik denk dat ik maar geen chambres d'hôtes ga beginnen!'. ' Wat een pak van mijn hart' ,zei hij en tot hiertoe zijn we daarmee de meest originele Belgen van de streek, want telkens ons gevraagd wordt : 'en hebben jullie dan een chambres d'hôtes? ', antwoorden we heel blij en prompt' NEEN ! Nooit geen spijt van gehad trouwens. We kregen diezelfde avond nog een telefoontje van een goede vriend die ons wist te vertellen dat een andere vriend van ons die dag een herseninfarct had gehad. Het leven is maar al te kort, dat wisten mijn partner en ik uit ondervinding. De dag erna , twee dagen na onze aankomst, togen we naar het immobilïenkantoor om een bod uit te brengen op het huis. Het bod werd aanvaard, het avontuur kon beginnen.

Maar kijken betekende onmiddellijk kopen ...

Ondanks onze opzoekingen en vondsten op internet, ondanks de afspraken die we van thuis uit gemaakt hadden met eigenaars en makelaars in de buurt, raadden onze 'nieuwe vrienden' ons aan , zeker ook eens te gaan kijken bij de plaatselijke immobilienmakelaar . Immobilier Quercy Gascogne , bij Babette en Domino. Zo gezegd zo gedaan, ze waren er allebei , maar ondanks de mooie eigendommen die ze ons lieten zien, hadden ze die dag geen tijd om met ons de panden te gaan bekijken. Aan hun bureau zat echter nog iemand, Eric G. met wie ze regelmatig samenwerkten. Hij draaide zich om en zei : 'maar ik heb wel tijd. Dus als het jullie schikt, gaan jullie een hapje eten in het plaatselijke restaurant Le Bardouquet en rond twee uur kom ik jullie oppikken'. We hebben niet getwijfeld en namen het aanbod gul aan. Le Bardouquet, een must voor iedereen die hier langskomt. Vriendelijke bediening van Aurelia, een prachtterras op het marktplein, druk bezet zodra het mooi weer is, wat heeeeeeel dikwijls het geval is, kortom een begrip voor iedereen in deze streek. Om twee uur was de man daar. Het eerste huis dat hij ons liet zien was een schot in de roos. Dat zicht ! Dat huis ! Die locatie! Dat meer ! Mijn eerste woorden waren ' amai, amai!'. Ik was verkocht. We hebben nog vier andere huizen gezien die middag . Toen we terugreden naar het dorp, vroeg ik aan Eric of we toch nog eens konden langsgaan naar het eerste huis. Hij bekeek me in zijn achteruitkijkspiegel en zei : ' mais bien sur Madame' en zijn ogen lachten zo hard, dat ik daar heel dikwijls aan heb moeten terugdenken. Hij wist van het eerste moment dat hij de vis aan de lijn had geslagen. We gingen dus nog eens naar het eerste huis kijken, het heette ' Le Cigalou' , plaatsnaam Vers in Castelnau-Montratier!

En dus gingen we kijken...

Ondanks onze opzoekingen en vondsten op internet, ondanks de afspraken die we van thuis uit gemaakt hadden met eigenaars en makelaars in de buurt, raadden onze 'nieuwe vrienden' ons aan , zeker ook eens te gaan kijken bij de plaatselijke immobilienmakelaar . Immobilier Quercy Gascogne , bij Babette en Domino. Zo gezegd zo gedaan, ze waren er allebei , maar ondanks de mooie eigendommen die ze ons lieten zien, hadden ze die dag geen tijd om met ons de panden te gaan bekijken. Aan hun bureau zat echter nog iemand, Eric G. met wie ze regelmatig samenwerkten. Hij draaide zich om en zei : 'maar ik heb wel tijd. Dus als het jullie schikt, gaan jullie een hapje eten in het plaatselijke restaurant Le Bardouquet en rond twee uur kom ik jullie oppikken'. We hebben niet getwijfeld en namen het aanbod gul aan. Le Bardouquet, een must voor iedereen die hier langskomt. Vriendelijke bediening van Aurelia, een prachtterras op het marktplein, druk bezet zodra het mooi weer is, wat heeeeeeel dikwijls het geval is, kortom een begrip voor iedereen in deze streek. Om twee uur was de man daar. Het eerste huis dat hij ons liet zien was een schot in de roos. Dat zicht ! Dat huis ! Die locatie! Dat meer ! Mijn eerste woorden waren ' amai, amai!'. Ik was verkocht. We hebben nog vier andere huizen gezien die middag . Toen we terugreden naar het dorp, vroeg ik aan Eric of we toch nog eens konden langsgaan naar het eerste huis. Hij bekeek me in zijn achteruitkijkspiegel en zei : ' mais bien sur Madame' en zijn ogen lachten zo hard, dat ik daar heel dikwijls aan heb moeten terugdenken. Hij wist van het eerste moment dat hij de vis aan de lijn had geslagen. We gingen dus nog eens naar het eerste huis kijken, het heette ' Le Cigalou' , plaatsnaam Vers in Castelnau-Montratier!

De start

Zes jaar geleden was er plots geen rek meer in mijn elastiek : ik had het precies allemaal al eens meegemaakt en de moed ontbrak me -van de ene dag op de andere- om te blijven vechten voor een oorlog die ik nooit kon winnen : mezelf blijven op het werk , in de spiegel kunnen blijven kijken , de werknemers eerlijk tegemoetkomen. Wt mijn bazen me vroegen en wat de medewerkers zorgen wekte bleek onverenigbaar. Ik was moe om goed te doen ten opzichte van de bazen en moe om goed te doen voor de medewerkers. Het was nooit goed. De klap op de vuurpijl kwam er doordat me een gebrek aan respect tenopzichte van 'iedereen, hoog, gelijk, laag' voor de voeten werd gewmeten en ik daarmee niet kon leven. Want ofwel was dat waar (eens ik van de schok bekomen was begon ik me natuurlijk af te vragen of dit misschien wel waar was) en dan was ik een redelijk monster geworden , want niks is erger dan geen respect te hebben voor je medemens ofwel wou men me doen geloven dat het waar was en dan was de vraag in welke hel ik terechtgekomen was, ofwel ,wou men me gewoon wegpesten omdat ik bleef doorgaan in moeilijke omstandigheden en dat me dat niet in dank werd afgenomen. De dienst waarop ik werkte zou immers verkocht worden odmat hij verlieslatend was en het is dan niet leuk als een diensthoofd 'het hoofd' biedt aan dergelijke omstandigheden en het tegendeel wil bewijzen. Maar goed , toen had ik dat nog niet helemaal door. Ik bleef een tweetal weken thuis en dan nam ik de koe weer bij de horens: ik begon te solliciteren. En dat wierp zijn vruchten af, maar op een gans andere manier dan iedereen had gedacht. Ik werd weer sterker en besloot iets gans anders te doen. Waarom geen chambres d'hôtes beginnen in Zuid-Frankrijk? 'meen je dat nu?' zei mijn partner, Jan? 'Ja, dat meen ik nu!' Terug op het werk bood men mij een nieuwe dienst bij aan, maar daar heb ik hartelijk om bedankt . Ik nam ontslag en hield het voor bekeken. Een collega vertelde me dat een ex collega zo'n chambres d'hôtes begonnen was in Flaugnac, de Lot en misschien zou het interessant zijn daar eens een kijkje te gaan nemen. We namen contact , boekten een reisje, en vertrokken. Op avontuur!