Alleen in Parijs

Notre Dame

Het was jaren geleden dat ik nog eens echt "alleen" was.
En soms ben ik al eens graag alleen.Dan koester ik de momenten waarop Jan gaat jagen, of dat hij 's avonds naar een vergadering moet.
Soms zeg ik dat zelfs luidop "wat zou ik eens graag een paar dagen alleen zijn"...hoe voelt dat? Doe je dan echt enkel wat je graag doet? Of is dat ook weeral een illusie?
Helemaal graag doen wat ik zou willen zal er allicht niet inzitten, de "jongens" vereisen veel aandacht. Hun leven is één en al ritme en gewoontes.
Rond 8 uur wandelen, rond 11.45u een klein hapje, dutje doen, rond 14.15u tweede wandeling, 16 uur eten, platte rust in de zetel....en rond 24 uur gaan slapen. Dat slaapt nogal wat af een hond, al bij al.
Dus neen, ik zou niet kunnen doen wat ik wil, waarschijnlijk.
Vrij zou ik al niet zijn.

Trouwens, volledig vrij ben je denk ik alleen in je gedachten.
Er is altijd wel een hindernis,  een onoverkomelijke verplichting.

Maar goed. Ik zou alleen naar Parijs gaan.
Jan zag het niet zitten drie dagen alleen in de lichtstad rond te lopen, waarschijnlijk in de regen, terwijl ik van de ene uitlopende vergadering naar de andere zou rennen.
Dit jaar vond het evenement op twee verschillende locaties plaats: Cité du Couvent en Centre Universitaire des Saint Pères.
Dat is gelegen in Saint-Germain des Prés, zesde arrondissement.
De hotelletjes waren zo goed als allemaal volzet. Ook omdat er tegelijkertijd de Designbeurs plaatsgreep. Het liep er vol Amerikanen ,Chinezen en Japanners. Met poepchique hele dure kleren, reuzegrote fototoestellen, camera's van hier tot ginder.

Ik zocht op internet een paar maanden terug reeds naar een plek en vond een flatje in de rue du Cherche Midi. Vlakbij waar ik moest zijn.
Maar ik was er niet gerust in, een flatje, dat is geen hotel.
Ik drong toch nog eens aan bij Jan, maar het mocht niet baten. Hij wou niet mee.
Aude zou de dag dat ik vertrok toekomen in Parijs , zij zou naar die designbeurs gaan voor haar werk. Dat vond ik ook al erg, allebei op een paar kilometer van elkaar en elkaar niet kunnen zien.

Paris Design beurs

Eenmaal aangekomen op het adresje- een rustige straat in feite, dat was een meevaller- drukte ik de geheime code in en kwam ik op een binnenplaats terecht die me deed denken aan zoveel huizen met concièrge in Parijs, zoals in het schitterend boek "l'élégance du hérisson" waar trouwens ook een leuke film werd van gemaakt.

En eens ik die koer door was, moest ik rechts een deur nemen en dan trapopwaarts naar boven met valies en al....

Zes verdiepingen.
Zes, 12 trappen dus. En dan, volledig afgepeigerd na zes uur trein vanuit Cahors, metro en zenuwachtigheid dat ik dat dom appartement niet zou vinden, nog eens een minuscuul gangetje door, twee trappen naar omhoog en dan een klein deurtje , code , sleutel valt uit een kastje en daar was het dan, tadaaaaaaaaaaa!!!! een flat in Parijs...
Ik zag zelfs geen bed . Er was een zetel.
Ik kreeg die maar niet opengetrokken en ik vroeg me af of ik me zelfs niet vergist had van flat....
Ik belde naar het nummer vermeld op de bevestiging.
"Mais oui madame, le fauteuil s'ouvre facilement...".
Na hopeloos getrek en geduw van mijnentwege viel het "bed" open.
Mannekes lief !
Waar was ik beland ?
In een mansardekamer.
"Une chambre de bonne".
kan je je voorstellen dat je je een ganse dag fysiek afgesloofd hebt, dat je dan zo hoog moet klimmen om dan dagen, weken, maanden, jaren op 4 vierkante meter te moeten leven...

Wat was ik blij dat Jan niet mee was. We zouden het nooit samen overleefd hebben en ik zou nog vlugger alleen geweest zijn dan ik ooit maar wou!
Enfin. Het was er proper, dat was al iets en ja ik kon er koffie zetten , douchen, naar TV kijken en slapen.
( Ik geef de referentie mee opdat jullie deze plek NOOIT boeken op booking.com : CMG Saint Germain II, Rue du cherche midi 16, 75006 Paris)

Ik ging wandelen en liep de Boulevard de Saint Germain des Prés af, liep door de Rue de Seine om Hotel Welcome te zien waar ik samen met mama ooit verbleef, tot aan de Seine, Notre Dame, en ik hoorde een dame aan de telefoon tegen een vriendin zeggen "weet je, hoe mooi is de Notre Dame toch als het licht er vanuit de juiste hoek opvalt? Hoe gelukkig zijn wij toch van hier te wonen"...
En ze heeft gelijk. Het is een prachtige stad.

Notre Dame

Moe maar voldaan kwam ik weer in mijn straat terecht. Het was ondertussen 18.15u en waarschijnlijk te vroeg om te gaan eten. Maar met mijn 12 trappen in gedachten wou ik toch eerst eten ...wat zou je zelf doen?
In de straat vond ik een Parijse bistro. Allez vooruit.
Als er iets is wat ik niet graag doe is het alleen gaan eten. Ik zou zelfs iemand op straat uitnodigen om met mij aan tafel te komen zitten. Zo erg haat ik dat.
Maar goed. Eind goed al goed. het was er warm, er heerste een gezellige drukte en de obers waren hartelijk. Dat doet veel. En het was nog lekker ook !
Het viel me op dat er in Parijs heel veel mensen alleen zijn, alleen gaan eten, iets gaan drinken.

Le Nemrod

Vandaar naar mijn meidenkamer ...
Doodop.

De volgende ochtend metro naar Cité du Couvent. En het was razend interessant. Vrouwen zijn toch machtig sterk als ze samen de wereld willen veranderen.
En twee dagen later zat ik terug op de trein naar Cahors.
Blij dat ik niet meer alleen zou zijn 's avonds.
Blij met waar ik ben ,met wie ik ben en waarom ik hier ben.
Zalig toch?

Beste wensen

Soms zit je met je neus recht op iets op en zie je het niet.
Soms zie je iets maar weet je na een paar tellen niet meer wat je nu juist waar gezien hebt en waaraan je dat deed denken op dat eigenste moment.
Soms denk je niet na en zie je van alles wat de moeite waard is.
Soms kijk je niet en denk je dat je iets belangrijks hebt gezien.
Soms denk je niet en zie je niks.
Soms denk je dat je iets ziet maar was het een illusie.

Maar soms, even maar, zie je het wel.
En denk je na over wat je ziet.
En begrijp je het teken, het symbool.

Een paar tientallen meter boven ons huis, op de weg die ik dagelijks neem met de twee honden, dag in dag uit, de weg op en de weg af, elke ochtend rond een uur of acht in de zomer en rond half negen in de winter, daar zag ik het.
Het hart.
Het hart dat reeën hebben gemaakt door met hun geweitjes te schuren op de oude eik.

En Catherine die er tijdens haar vakanties ook langskomt had het nog niet gezien , schreef ze me. En nochtans passeert ze er ook zoals ik elke dag, als ze er is.

Je ziet maar wat je wil zien.
En zo vergaat het eenieder van ons.
Dit jaar stond ik versteld van al de mensen om me heen die niet zagen wat ik zag of die zagen wat ik niet had gezien.
En daar sta ik bij stil.
Heel vaak zelfs.

En als je zoals ik een kritische partner hebt, dan zie je al eens iets meer dan een ander.
Want dan zie je niet alleen wat je zelf wil zien, maar dan is er iemand thuis die op je wacht en die je meteen zegt "dat had ik al gezien", voor het geval je zou denken dat je zelf het dynamiet hebt uitgevonden.
Of " dat weet ik nog zo niet hoor of dat wel van een reetje is !" als je al zou denken dat je zelf de reden van het mysterie hebt opgelost.
Kortom , met twee ziet de wereld er breder uit.

En ook dit jaar waren er vrienden die niet meer met twee maar alleen waren en dat is spijtig,maar helaas.
Vrienden die vastzitten in de rouwperiode van het alleen zijn en die de berg niet opklimmen , of moeite hebben om de weg weer op te nemen.
Anderen die dat wel doen en kilometers stappen om de weg terug te vinden.
Want alleen is maar alleen en het vergt veel van iemand om de draad weer op te nemen.

Er zijn vrienden ziek geworden. Zwaar ziek. En hun moed en verbetenheid om ziekte te overwinnen verstomde me menigmaal met verbijstering en bewondering.
Anderen zijn er niet meer en met weemoed denk ik telkens terug bij dit liedje , die melodie of dat boek.

Er zijn baby's geboren  , studenten studeerden af,  mama's werden oma's , werkenden werden gepensioneerden , anderen verloren hun job en zegden niets, sommigen vonden er een terug en zegden evenmin veel.

Maar bovenal voel ik dankbaarheid.
Dankbaar omdat ik niet ziek was of geworden ben , dat ik niemand dichtbij verloren ben, dat ik elke dag wakker word in een mooi land met een prachtig uitzicht vanuit mijn slaapkamer naar de vallei toe, dat ik een (nieuw) dak boven mijn hoofd heb, vrienden die van me houden zoals ik ben en soms ook niet , kinderen en kleinkinderen die je zou opeten omdat ze zo schattig zijn ,familie die ik steeds weer zie en een verbondenheid voel en een partner naast mij die zich gelukkig voelt met onze gezamenlijke keuze.

Gust en Maurice

Meer moet het niet zijn.
Meer moest het niet zijn.
En dus wens ik voor iedereen een jaar waarop hij of zij kan terugblikken met vreugde en dankbaarheid voor elk moment.

Beste wensen trouwe bloglezers.

Antwerpen Centraal Station 2017

Sneeuwperikelen

Het heeft heel hard gesneeuwd in België en de beelden op TV waren dan ook angstaanjagend.
En toch deed iedereen zijn best om te geraken waar hij moest geraken.
Als er hier in het zuidwesten twee sneeuwvlokken vallen is het paniek.
Onmiddellijk worden de schoolbussen op "stop" gezet.
Scholen gaan dicht, openbare diensten, post, openbaar vervoer....
Je kan je dat in België niet goed voorstellen, denk ik dan.

Hier rijden bijna geen bussen.
Er rijdt er één 's ochtends van Castelnau naar Cahors en 's avonds van Cahors naar Castelnau.
Als ik soms 's avonds van een vergadering rond 23 u of 24 uur van Cahors terugkom, en dat is zo'n 28 km tot bij mij thuis, dan kom ik amper een tegenligger tegen....geen levende ziel op de baan.
Maar in België staan er dan onmiddellijk honderden kilometers file.

En dan hoor je de meest hilarische verhalen van vrienden en familie.

Ik heb zo hard moeten lachen met hun miserie - Jan zegt trouwens dat ik om verkeerde reden lach, een beroepsafwijking van het beheren van zware lichamelijke letselschade vrees ik, net zoals chirurgen onbedaarlijk kunnen lachen terwijl ze een mens aan het opereren zijn, maar dit terzijde- dat ik het me niet kan laten het te vertellen.
Voor één keer is het dus geen lotgeval van een Vlaming in de Lot maar van twee Belgen in het Vaderland !

Een vriendin van mij uit het Gentse schreef :

Hier nog altijd sneeuw, Gent was de bevoorrechte die er nog gisteren nacht en deze voormiddag heeft gehad.

Dan is het een beetje beginnen smelten.

Par acquit de conscience heb ik om vier uur deze namiddag eens gemeten hoeveel cm er nog lag: twaalf!

Ik moet morgen naar de dokter, de auto lag volledig ondergesneeuwd -precies een piepschuimen modelleke.

Geen verschil tussen dak, voorruit en bumper.

De zachtste “trekker” genomen en beginnen duwen; de onderste laag was ijs, de sneeuw pak een goeie tien centimeter dik op de “dunne” plaatsen.

Met mijn vingers gekrabd, langs onder, weer met de trekker, enfin, over en weer, en juist gemaakt dat ik iets zag.

Ok: autosleutels uitgehaald, en het ding gestart (merci mon Dieu, de deursloten waren niet meer aangevrozen), en vollen bak de chauffage laten draaien op “Hi”, plus voorruit, achterruit.

Het idee gehad van een paar rondjes te rijden: slecht gedacht: één smurrie, en ijs, en dus spekglad

Drie keer rondgereden.

Ik wil hem terug op de oprit zetten: on -mo- ge -lijk: ik slierde achteruit dat het geen naam had en de wielen draaiden zot.

De buur is zelfs komen kijken: geen avance.

Hij staat nu aan de overkant van de baan.

Wijs: nu ben ik om te bleiten van rugpijn, pijn in mijn schouders, mijn heupen, mijn lies, mijn nek: la totale.

Hilarisch !!!

En tenslotte heeft Aude heeft me gisteren doen gieren van het lachen. Ze had dus vrij, zoals elke maandag.

Maurice blijft dan bij haar, Gust naar school en 's middags moest ze de tweeling van haar schoonzus afhalen, die was er niet en de tweeling van 2,5 jaar gaat nog maar 1/2 dag naar school....maar met die sneeuw konden de kinderen zo ver niet stappen ( 500 meter naar haar thuis).
Dus had ze gedacht, ik neem de fietskar, zet er de tweeling en Maurice in (2 jaar) en ik breng onmiddellijk Gust en Stan ( oudste broer van de tweeling, 4 jaar) ook mee en ik houd ze thuis dan moet ik geen twee keer door die hel met heel die bende ...

Verstandig hé ?

Zo gezegd zo gedaan, maar eens de tweeling en Maurice in die kar zaten, Gust begon te jammeren ( hij kan dan ook heel flauw zijn) dat zijn sjaal nat werd omdat hij over de sneeuw sleurde, Stan weende omdat hij zijn boekentas niet wou dragen (dezelfde kenmerken als Gust kwa moedgehalte ) , zij van links naar rechts door de sneeuw "gleed" om tenslotte op de straat die loodzware fietskar vooruit te duwen, zat ze plots strop....ze duwde en duwde , de twee grote  aan het huilen, de twee kleine  in de kar ook en dan hoorde ze " mama, mama"...Maurice was uit die fietskar geschoven, eronder gerezen, en zij reed daar over....

De enigste die niet weende en er nochtans alle reden toe had,  Maurice, het enigste wat hij zei toen ze er hem van onderuit haalde "nat" .....

Thuis gekomen geraakte ze niet op het trottoir en is een overbuurman haar komen helpen. Eens in de garage begon de tweeling te huilen dat ze eruit wilden en dan is zij ontploft, zodanig dat haar andere buur komen kijken is.
"Ik kan er niet meer tegen Ivo !!"

"Ik versta dat manneke, komt gij bij ons straks maar een taske koffie drinken"...

Dat is niet gelukt met 5 klein mannen, 

 

Nooit meer , riep ze me door de telefoon.

En net zoals de buurman Ivo zei ik " Ik versta dat manneke!, spijtig dat ge bij mij geen taske koffie kunt komen drinken hé!".

Le héros national

Ik dacht een heel "licht" postje te schrijven over Sint Niklaas en Spanje, omdat Gust uitgerekend op Klaasdag naar zijn nonkel Pascal in Spanje wou facetimen.
Nonkel Pascal jij woont toch in Spanje hé? , vroeg de kleine man.
- Eh ja, zei mijn broer.
En Sint Niklaas woont ook in Spanje ! , riep hij als het ware als een EUREKA door het scherm van de Ipad.
- Ja dat is waar, zei mijn broer die "plots mee was" ....
Het gebeurt immers niet elke dag dat zijn neefje hem belt .
En woon jij dan ver van de Sint ?, wou Gust weten.
- Bah neen in feite, op zo'n half uurtje rijden van bij mij thuis, antwoordde Pascal, die nu het spel volledig meespeelde.
Zie jij hem dan soms? , de verbazing van Gustje werd groter en groter.
- Zeker , zei Pascal die er nu plezier in begon te krijgen, Ik zie hem trouwens straks en ik zal hem zeker de groeten doen van jou zie !!!!
Gustje draaide zich buitengewoon trots naar zijn mama, met een blik van "zie je nu, ik wist het dat ik het aan nonkel Pascal moest vragen" en weeral werd een klein mensje met niks gelukkig gemaakt.

Ik had er willen over fantaseren, mediteren, van gedachten wisselen....het hebben over de moderne technologie die voor niets staat en dat we binnen X aantal tijd gewoon in een tele-tijdsmachine van Professor Barabas gaan staan om getele-transporteerd te worden naar onze geliefden en dat afstanden niets meer zullen betekenen voor toekomstige generaties.
Orange zal ons abonnementen aanbieden voor dat tele-transport voor de duurtijd van 30 seconden, of anderhalve minuut, of voor hele rijke mensen "illimité" zoals er hier velen een 4 Go abonnement hebben....
Het zal fantastisch zijn en wie weet komt het vlugger dan ik denk en maak ik het nog wel mee....


Maar neen, al de aandacht van Frankrijk gaat sinds drie dagen uit naar het al lang verwachte overlijden van Johnny Halliday. Het was een aangekondigde dood en iedereen was dus goed voorbereid.
Hij werd 74 jaar en hij genoot- alhoewel hij er waarschijnlijk, wie weet het immers, niets meer van zal gevoeld hebben- een heuse staatsbegrafenis . Niet meer, niet minder.
Met stijgende verbazing hoorde ik de ganse woensdag gans het repertoire van Johnny op de radio, moesten alle programma's op TV wijken voor het spijtige heengaan van deze halve Belg, die in Zwitserland gedomicilieerd was,  geen belastingen wou betalen in Frankrijk en die Katholiek wilde begraven worden.
President Macron reageerde onmiddellijk op twitter " nous avons tous un peu de Johnny en nous" , een held ging heen.
Een nationale hulde met honderd duizenden mensen op de Champs Elysées.
Het kunnen er één miljoen geweest zijn.
Tienduizend motards die achter de lijkwagen aan reden.

Du jamais vu depuis Victor Hugo ! riep de journalist die de verslaggeving verzorgde van 10.30 u deze morgen tot 16.30 u op Antenne 2.
Of misschien nog net wel als de Tour de France op de Champs Elysées passeert, of ook nog als Frankrijk de wereldbeker voetbal binnen haalde, maar dat was in 1998....

Alle politici, jong en oud, van vroeger en nu, Macron, Hollande en Sarkozy.
De regering.
Alle financiële zwaargewichten zoals Bernard Arnault, de CEO van de Luis Vuitton groep; François Pinault, Dassault , allez niet te doen voor iemand "van het volk die altijd zo eenvoudig gebleven is".
Gans de showbizz in zwart gehuld.
Alle actrices en .acteurs, diep ontroerd, de ene al harder wenend dan de andere. Oefening baart kunst.
Tenslotte familie , ex-echtgenote Sylvie Vartan en haar zoon David Halliday , ex-gezellin  Nathalie Baye en dochter Laura Smet, huidige echtgenote Laeticia en de twee geadopteerde kindjes....

En Macron die voor de Madeleine kerk een lang en mooi discours houdt.
Wat een welgekomen politieke voltreffer! Wat een demonstratie van nationale eenheid! Wat een solidariteit!
Wat een fierheid ook!
Fransen zijn zo fier, dat kunnen jullie niet geloven.
" On est venu vivre un moment d'histoire!" ( we zijn hier samengekomen om een historisch moment te beleven!)
"Un héros national!" ( een nationale held !)
"Nous portons les mêmes valeurs!" ( we hebben dezelfde waarden ! ), een zin die te pas en ten onpas uit elke Franse mond komt, als je het mij vraagt.
Soms vraag ik me dan af of die waarden dezelfde zijn in mijn vaderland?
Of is dat niet zo.?
Wat hebben die waardeb te maken met deze vertoning?
Zijn we niet verzeild in een maatschappij die leeft en teert op "sterren" op of naast de dansvloer?

" Et nous sommes venus vous dire, Johnny, un mot oublié en France , MERCI !" ( en we zijn je een woord komen zeggen Johnny, een woord dat Frankrijk vergeten is, DANK U !)

Om te besluiten op een intrieste toon :
"Maintenant il n'y a plus personne!"...( er blijft niemand meer over ).

Kunnen jullie geloven dat ik niet weet wat ik hiervan moet denken?
Dat woorden me te kort schieten om te verwoorden wat ik voel en zie bij die beelden?


Het was ongezien!
Al dat volk!
Iedereen die uit volle borst gans het repertoire van de zanger mee-keelden !
Allemaal eensgezind !
En ik, ik stond erbij en ik keek ernaar....



.

Dag Gilbert !

Jan en Gilbert

Gisteren kwam Gilbert afscheid nemen van Jan en van mij.
Hij vertrekt voor minstens 10 maanden naar Madagaskar.
Naar Madagaskar?
Ook niet bij de deur om eventjes hallo te gaan zeggen.
Wat hij daar gaat doen?
Vanille planten, kweken, oogsten, verkopen.
Uiteraard weet hij hoe te boeren. Alle granen, alle bomen, alle planten, alle meloenen, alle pompoenen....maar vanille?

Ben oui, on verra bien ! zei de vriend des huizes.
En natuurlijk is dat waar.

Tijdens zijn carrière als ploegbaas voor de meloenkweek leerde hij menig "Malgache" kennen, zoals mensen uit Madagaskar genoemd worden hier te lande.
En verleden jaar ging hij er op vakantie voor een week of vier.
Hij kwam heel enthousiast terug en sprak ons toen reeds over eventuele verkassing naar dat zuiderse land. Maar we bleven er niet bij stilstaan, we dachten dat de goesting wel zou overwaaien.
Maar dat was buiten Gilbert gerekend.
Koppig als hij is ,laat hij zich niet meer ompraten eens hij het in zijn hoofd heeft gehaald .

ver hé, Madagaskar ?

                                               
Gilbert die vertrekt, dat betekent dat Jan voortaan alleen is voor de jacht op groot wild. Want Gilbert was zijn maatje. L'homme de la situation, hij die alle plaatsjes, hoekjes, beekjes en kantjes, alle lieux dits ,alle velden en bossen kende.
Gilbert heeft ook jachthondjes, kruising tussen teckels en één of ander Duits ras, heel vinnige beestjes die dapper meejagen in uitzonderlijke omstandigheden. Vooral om everzwijnen uit braambossen te halen, of om ze op te jagen en verder te drijven.
Gilbert rijdt tijdens de jacht in een oude jeep .
Hij is bezeten door de jacht in feite en leerde Jan veel ,omzeggens alles  over varkens en reeën.

Jan jaagt alleen voortaan

Hij is het ook die soms kilo's tomaten voor de deur zette, of hopen pompoenen, omdat ik er eens een jaar geen had.

Samen met Gilbert ging Jan paddenstoelen rapen, cèpes en girolles.
En hij leerde mij hoe ik die moest klaarmaken om te steriliseren.
Begin februari kochten we samen eenden en ganzen en stonden we samen, hij en ik, onder de auvent bij hem thuis , aangekleed als twee ijsberen confit de canard et d'oie te maken.

En hij schoof menigmaal mee aan tafel, dikwijls op het onverwachts, want hij dook op op de meest onwaarschijnlijke momenten.

Gilbert was dikwijls mijn redder , mijn held, als Jan naar een vergadering was en het zwembad een lek vertoonde...

Kortom, Gilbert was een vriend van ons allebei.
En we zullen hem missen.

Frédérique, Gilberts'broer liet Jan al weten tijdens de jacht, dat wij van nu af aan op hem konden  rekenen ...hoe schoon is dat?

En dus nodigde ik hem uit voor een "laatste avondmaal", bij wijze van spreken.
Stoofvlees van rundwangen, met Friet en mayonaise, en chocolamousse ...allemaal dingen die hij zo graag lust en die hij NIET, sorry maat, NIET zal voorgeschoteld krijgen in Madagaskar.
Je kan niet alles hebben.

Dag Gilbert, goede vaart.
Stuur ons een kaartje, of een mailtje met een foto van hoe goed het je vergaat zo diep naar beneden op de wereldbol.
Wij zullen je niet vergeten en enkel hopen op je terugkeer.
Want daar rekenen we toch stiekem op.
Echt.


                                                         

Post 601 : Wat hebben de "Thuistaal " en Philomena gemeen ?

Naar aanleiding van mijn "Black Friday" post kreeg ik volgende reactie van

Bruno Mestdag Vreemd maar boeiend, hoe onze hersenen verbindingen leggen.
Het is juist om te beseffen dat onze 'tegenslagen' aan intensiteit verliezen bij de serieuze haperingen in het leven en hoe muziek zoveel emoties kan dragen.

Bruno heeft gelijk.
Het gebeurde weer tijdens het beluisteren van het nieuws op de VRT gisteren.
Ik zag Raymonda , een vriendin, die blij was met het feit dat ze ons kon aankondigen dat kinderen op school ook hun moedertaal mogen spreken. Hun "thuistaal" noemt ze het.
Een mooi woord.

Ik liep 11,5 jaar school op het Koninklijk Lyceum, Pontstraat,52 in Aalst.
Geen 12 jaar.
Neen, want mijn moeder die altijd bij de nonnetjes naar school was geweest, vond dat het tijd was om naar een betere school te gaan, met name de Dames van Maria in datzelfde Aalst.
Waarom ze dat een betere school vond en hoe ze er juist opgekomen zijn, weet ik niet. Mijn grootmoeder bezocht dezelfde school , dus ze kon er moeilijk neen op zeggen.
Waarom ze me dan eerst naar het Lyceum stuurden?
Omdat, zoals ze me vertelden, ik 5 jaar was en dus een jaar te vroeg om het eerste leerjaar te vervoegen en bij de Dames kon dat niet, in het Lyceum wel...
Bref.
Ik was dus ingeschreven bij de Dames op 1/9/1067, eerst jaar Latijn.

Op de eerste schooldag werden we netjes en braafjes afgeleverd  in een groene uniform in de turnzaal en de directrice , Mère Pia ,haar naam vergeet ik nooit, riep de namen af zodat we ons in rijen konden zetten, twee aan twee.
Ik zat in Klas A. En toen werd een andere Geneviève afgeroepen voor klas B, Geneviève Goffaert.
Ik was al opgelaten, maar nu ik voor de eerste keer een kind van mijn leeftijd met die naam hoorde afroepen, klopte mijn hart nog sneller. Ik wou en zou dat meisje tijdens de speeltijd opzoeken.
En zo gebeurde.
Ik liep op haar af en zij zocht ook mij.
Hallo ! We hebben dezelfde naam ! riep ik enthousiast.
Je ne te comprends pas, je parle français...
Pas de problème, antwoordde ik, moi aussi !

We waren onafscheidelijk dat eerste trimester en we hebben er veel erge dingen meegemaakt.
Eerst en vooral werden we na drie weken bij één of andere toezichthoudster geroepen die ons nadrukkelijk en dreigend verbood om nog langer tegen elkaar Frans te spreken tijdens de speeltijd. Dat hadden ze immers gehoord en dat hoorde niet op een Vlaamse school.
1967 hé!
We liepen langs dezelfde weg naar huis en spraken Frans met elkaar. Niet dat dat nu mijn thuistaal was, maar bon, ik vond het zo erg dat ze niets begreep van wat er in de klas werd gezegd dat ik het niet over mijn hart zou gekregen hebben om Nederlands met haar te praten. Ik vond het bijna onverantwoord van haar ouders om haar van de ene op de andere dag op een Vlaamse school te zetten , wetende welke problemen dat zou veroorzaken.

Nog wat later stond in kei-grote letters op het bord "LEUVEN VLAAMS" geschreven en de non die muziekles gaf vond dat schitterend.
Ik wist absoluut niet waar dat over ging,maar er zaten uiteraard leerlingen in de klas wiens zussen of broers reeds op de universiteit zaten...Ik woonde alleen bij mijn grootouders.
En die muziek-non vroeg plots ( alsof het helemaal "terloops" was en ze er hoegenaamd niet aan zou gedacht hebben ware het nu net niet dat die twee woorden en uitgerekend die twee woorden- dat zullen jullie seffens begrijpen waarom - op het het groene bord stonden)
Zijn er hier kindjes die thuis Frans spreken?
Niemand stak zijn vinger op.
Maar de leerling naast mij, zo'n   onnozel ding met twee blonde vlechten, wees naar mij.
Zij zuster !
Geneviève Meunier ( kan het Vlaamser? ) ! Sta even recht naast je bank.
Doe ik.
Dus jij spreekt Frans thuis?
- Neen zuster, ik spreek thuis geen Frans.
Maar je spreekt heel goed Frans !
- Zuster, mijn moeder is Franstalig, maar ik woon bij mijn grootouders....
( en nu komt het onvoorbereide gedeelte van de inquisitie van zuster muzieklerares:)
En van waar is je moeder ,Geneviève ?
- Van Leuven
( Zijn jullie mee????)
Ik ben zo onbedaarlijk uitgelachen door gans die klas, het was de allerbeste mop allertijden ooit meegemaakt.

Ondertussen werd de andere Geneviève gedurig aan gepest door bijna alle leraressen en kinderen van haar klas. Het is té onmenselijk om in deze blog te beschrijven , ik wil haar niet nogmaals vernederen, maar het kan tellen, dat geef ik U op een briefje.

En dat , omdat we een andere taal machtig waren.
de macht van de taal moet je niet onderschatten.

Die nonnen kunnen toch wreed zijn, denk ik dan.
Er zullen er waarschijnlijk ook goede tussen zitten, maar in feite vind ik dat niet kunnen. Het zouden allemaal "goeie" moeten zijn, niet? Het ware en enige geloof verkondigend....

Mijn grootmoeder deed haar loden aan, nam haar paraplu onder haar arm en is Mère Pia gaan uitschelden voor al wat lelijk was, gaande van de collaboratie en de gevolgen daarvan tot de weerstand waar gans haar familie in betrokken was...
Terug thuis vroeg ik maar één ding voor kerst : Mag ik alstublieft terug naar het Lyceum?
En dat mocht.

Ik heb heel lang contact gehouden met Geneviève Goffaert, kleindochter uit de bekende chirurgenfamilie in Aalst.
Ze trouwde in hetzelfde jaar als ik , ook met een Philippe zoals ik en ik werd uitgenodigd op haar huwelijk...met ene burggraaf, alstublieft !
J'ai envoyé un faire -part à Mère Pia , schertste  ze aan de telefoon !
Wie laatst lacht hé!

Ze zou in Frankrijk gaan wonen, was het in Moulins ? , ik ben het vergeten, want we zijn elkaar uit het oog verloren.
Ik zou haar zo graag terugvinden, om nog even terug te komen op die Philomena -light-achtige toestanden bij de nonnen en haar te vertellen dat zij het lichtje in de duisternis was tijdens die drie maanden school en dat ik nu ook in Frankrijk woon.
Dus , indien iemand haar kent of weet waar ze is...niet twijfelen, reageren!

PARSCAU du PLESSIX  

 Le vicomte et la vicomtesse 

o Philippe de PARSCAU du PLESSIX & Geneviève GOFFAERT.  

•  Gabrielle de PARSCAU du PLESSIX
•  Charlotte de PARSCAU du PLESSIX
•  Marie-Christine de PARSCAU du PLESSIX
•  Hélène de PARSCAU du PLESSIX
•  Guillaume de PARSCAU du PLESSIX

 

Administratie, vroeger en nu .

We waren op bezoek bij Rita met oude vrienden en nog oudere vrienden, met Vlamingen en Fransen en we beklaagden  ons over zowat alles, in België en in Frankrijk.
Want er is weinig verschil als het over de administratie gaat vonden mijn vriendinnen van ginder en van hier.
En toch vond ik dat de Belgische administratie er serieus op vooruit gegaan is.
Ah ja !?
Bah ja, ik vind dat.
En als het goed is mag het ook eens gezegd worden, vind ik dan hé, persoonlijk.
En waarom vind je dat? Hé ? Want ik zal je eens iets vertellen zie....en hop, we waren weer vertrokken. Het ene verhaal al frustrerender dan het andere .

Wel, zo'n 21 jaar geleden zat ik in mijn keuken verbaasd te kijken naar een brief van het Ministerie omtrent een eventueel overlevingspensioen waar ik zou kunnen van genieten.
Er waren ondertussen zo'n 5 maand verstreken tussen het schielijk overlijden van mijn echtgenoot en het ogenblik dat ik de brief ontving.
Geblokkeerde rekeningen, leningen, hypotheken, alles liep mank.
Ik hoopte dat er nu gauw een groen licht van de dienst magistratuur zou komen, maar in plaats van een positief bericht vroeg men mij voor de 75e keer ( ik weet het, bij wijze van spreken dus...) om een papier te laten geworden. Ditmaal een bewijs dat wijlen mijn man wel degelijk gerechtelijk stagiair geweest was in Brugge. Als je bedenkt dat desbetreffende dienst hem gedurende die drie jaar stage uitbetaalde , maar dat ze nu toch nog eens heel even wilden weten of dat inderdaad wel zo geweest was, tja....
Dus ik telefoneerde. Omdat ik niet kon vatten dat ik dat bewijs moest leveren.
Het was misschien de tweede maal in 5 maand dat ik belde. Alles verliep toen met de post. Geen emails, geen GSM's, niks. Een vaste lijn en de postduif.

Tring, tring...
Met de dienst overheidspensioenen.
- Dag meneer , ik zou graag met Mevrouw X praten omtrent ene brief die ik vanmorgen gekregen heb met referte ......
Suzanne, 't is Mevrouw Meunier!
Weeral ! 
Ja Suzanne, het is in verband met de brief die ze vanmorgen kreeg....
Ik heb haar geen brief gestuurd Jos!
Ja mevrouw Meunier, Mevrouw X zegt dat ze U geen brief gestuurd heeft.
Ik had alles gehoord uiteraard en staarde verweesd naar de brief van het Ministerie.
- Ja luister mijnheer, ik zal U de brief lezen...en ik begin de brief volledig te lezen met datum, referte, enfin met alles erop en eraan.
Een ogenblik mevrouw.
Zeg Suzanne, die mevrouw heeft toch wel een brief van ons gekregen hoor, model XYZ etc etc...
Jos, ik heb haar niet geschreven , punt !
Ja Suzanne, zeg haar dat dan zelf hé!
Suzanne heeft de goedheid aan de telefoon te komen om in haar eigen woorden nogmaals te herhalen dat ze de brief die ik vanmorgen in mijn bus vond en nu in mijn handen heb NIET geschreven heeft en niet verstuurd heeft.
- Wel Mevrouw X, zei ik , Ok , maar STEL NU, hé, STEL NU dat U die brief model XYZ zou geschreven gehad hebben ( kan het voorwaardelijker? ) ...
Jaaaaaa, zegt Suzanne .
Tot mijn vreugd' is ze mee !
- Wel, moet ik dan echt naar Brugge om dat bewijs te gaan halen? Of zou ik dan bijvoorbeeld een loonbriefje van uw dienst mogen opsturen als bewijs ? .
Een loonbriefje volstaat dan,zegt Suzanne en ze legt de telefoon neer.

Meer moest het niet zijn, maar Kafka heeft er niets aan.

De drie vriendinnen zijn ondertussen onbedaarlijk aan het lachen en vragen om dit alstublieft nog eens in de blog te vertellen, want ik heb dat ooit al eens verteld, maar het menselijk geheugen is kort.

En jij vindt dat de administratie erop vooruit gaat in België?
- Zeker weten, want dat was 21 jaar geleden.
Toen ik echter 11 jaar geleden beslist heb om mijn werk vaarwel te zeggen en misschien het pensioen terug op te nemen, stuurde ik een mail naar de dienst van Suzanne en Jos. Nu, misschien werkten ze er niet meer of misschien waren zij ook mijn naam vergeten na al die jaren .
Ik vroeg of ik er opnieuw zou kunnen van genieten en zo ja, welke stappen ik moest ondernemen.
Dezelfde dag nog ontving ik bericht dat dit zeker mogelijk was en dat ze mijn mail doorstuurden naar de dienst berekeningen zodat ik de volgende dag ( !) zou weten hoeveel ik dan precies maandelijks zou ontvangen.
En zo geschiedde en ik zag dat het goed was....

Hoe straf is dat?

Wie durft te zeggen dat de administratie er in België niet op vooruit gegaan is heeft dus ongelijk.

Black Friday

Wat is dat nu weeral ?
Black Friday.
Nog nooit van gehoord.
Van het ene op het andere moment word ik  zowaar overspoeld met SMS-jes van orange, gamm vert, foirfouille,orchestra,scottage, carrefour, leclerc....de ene reclame aanbieding na de andere, de ene nog waanzinniger dan de andere.
15 % op alles in de winkel, alles aan - 50 %, 25 % op al hun producten.
EN als ik toch niet in de winkel zou geraken op die zwarte vrijdag mag ik ook nog zaterdag én zondag komen.
Als dat niet fantastisch is.

Op de radio van hetzelfde laken een broek.
"BLACK FRRRRRIDAY " in het Frans klinkt het zo verschrikkelijk onnnozel dat ik er moet om lachen.

Maar wat is dat voor een beest?
Zoiets als Halloween, een Amerikaans fenomeen waar we allemaal zoals schaapjes achteraan lopen?
Iedereen viert nu Halloween over de ganse wereld.
Gewoon superkapitalisme denk ik.
Als we maar consumeren.
Als we maar kopen.
Als we vooral blijven kopen.

Sinterklaas of Sint Maarten vieren we ook.

En thanksgiving. "Happy thanksgiving to my American Friends !!!!", lees je zowaar op facebook .
Wacht , volgend jaar hebben we het ook aan ons been.
Allemaal een kalkoen slachten en er één laten leven, zoals zelfs Trumps , waarschijnlijk met pijn in zijn hart, moet doen.

Alleen maar feesten.
Wat vind je daar van ?

En de dag na thanksgiving wordt er nogal wat afgeprijsd in Amerika.
Dan zie je de waanzin van de solden en mensen die elkaar bijna verscheuren aan de rekken van de supermarkt om toch maar dat ene hebbedingetje te bemachtigen.

Waanzin.

wat baten kaars en bril als den uil niet zien en wil ?

Ik doe er niet aan mee.

Maar ongewild was het voor mij een echte black friday.

De ziekenkas liet me weten dat ze mijn torenhoge tandartsnota niet ontvangen had , nu meer dan 6 weken geleden. Ze hebben 6 weken achterstand namelijk....en dat ik een duplicaat , geen fotokopie moet sturen. Dat zie je van hier, om weer 6 weken te moeten wachten en dan bericht te krijgen dat ze het niet ontvangen hebben . En zolang zij niet zijn tussengekomen komt de privé verzekering ook niet tussen.

Ik kreeg twee brieven van Avis , firma waarbij ik in september een huurauto huurde....ik heb twee overtredingen begaan. Op de Grote Markt in Lier mag je naar't schijnt niet meer op met de wagen. Niet gezien. Echt niet gezien. Je zou nu denken dat je een verbodsteken toch zou moeten herkennen na 60 jaar. Niet dus.
Zo'n GAS boete is 55 EURO waard en dat 2 keer. En omdat Avis dat heeft moeten opzoeken ,kost dat nog eens 2 X 35 EURO kosten. EN dus betaal ik 180 EURO boete. Ik zou kunnen protesteren, ware het niet dat Avis zo vriendelijk is te melden dat ze de 180 EURO zal debiteren van de kredietkaart die ik opgaf ter betaling van de wagenhuur.
Zie je mij bezig?
Dus moet ik het geld recupereren van Avis, eventueel.
De reacties van vrienden waren hartverwarmend en wilden me doen geloven dat ik toch echt geluk heb van in Frankrijk te wonen....

Ik speel elke vrijdag met euromillions.
Maar ik heb niet gewonnen op Black friday.
Ook niet. Anders had ik al een stukje van de boete kunnen betalen.

En tenslotte belde een hartvriendin met slecht nieuws vanuit het ziekenhuis.

En zie, plots was al mijn materiële ellende verdwenen als sneeuw voor de zon.
Stop met klagen , vermaande ik mezelf. Er zijn ergere dingen in de wereld.

Terwijl ik dit neerschrijf luister ik naar de Klara Top 100 en net nu hoor ik één van mijn lievelingsstukken, Elgar, het concerto  voor cello . Memorabel stuk, als het gespeeld wordt door Jacqueline du Pré.
Ik mijmer weg op de trieste tonen van het instrument en denk terug aan mijn beginjaren bij Royale Belge. Mijn eerste diensthoofd was Daniel Du Pré en mijn eerste chef Jacqueline Guillaumie.
Waar is de tijd...
Hoe maak je soms zo'n kronkels in je hersenen?
Hoe associeer je een cello concerto met je eerste werk?
Hoe blaas je in één seconde alle materiële ellende weg door één telefoontje met slecht nieuws omtrent iemands'gezondheid....

Ik weet het niet.

Meunier tu dors ....

Winterslaap

bladertapijt

                                                                 



Wat is het hier stil.
Heel stil.
De bladeren vormen een dik tapijt zodat ik zelfs mijn voetstap niet meer hoor  als ik 's morgens met "de jongens" ga wandelen. Enkel het lichte getik van mijn stok die ik steeds bij me heb. Een stok zoals een pelgrim er één mee heeft op zijn tocht door deze streek op weg naar Compostella.
We kennen er veel die de tocht ondernemen. Soms in stukjes en beetjes, soms jaarlijks terug op weg gaan ,vertrekkend vanuit het spoor dat ze het jaar daarvoor achterlieten. Soms in één keer en dan wordt er dagen over gesproken. Soms alleen, soms met twee, soms in groep. Soms begeleid en opgewacht door een minder moedige kompaan ,die ondanks de te verwaarlozen fysieke inspanning toch geconfronteerd wordt met de stilte tijdens het wachten op, of met de ongerustheid of de spanning van "zal hij of zij het wel halen vandaag?".
Soms is er helemaal niets dat de aanzet gaf tot zo'n beslissing , soms was het een belofte " indien ik beter word, als zij geneest, als hij het haalt, dan....", soms was het een item op de bucket-list , soms het voorwerp van een weddenschap.
Maar er is één constante : na de tocht ben je niet meer wie je was, zoveel is zeker.

Op mijn wandelingen zie ik de wonderbaarlijkste dingen. Een marter die in een boom bij Paul en Lynn aan het uitkienen is waar hij nu best de winter zou doorbrengen. Verleden jaar had ik hem op exact dezelfde plaats gezien....
Zouden die echt terugkomen naar hun "huisje" ?

marter bij Lynn en Paul

Een reetje, dank zij Cartouche gespot. Die beweegt dan niet meer , totdat het diertje wegspringt na een tijdje en Cartouche er achter aan holt.

Heerlijk vind ik dat.

ver maar toch zichtbaar

Mestkar met Gilbert en Jan

Jan had zijn moestuin proper gemaakt. Daarna het onkruid verwijderd. Dan met de motoculteur erdoor. En dan kwam Gilbert langs...
Maar je moet het zo en zo doen Jan. En je hebt mest nodig.
Ja dat hadden we hem al verschillende keren gevraagd, maar soms kan die klus er nu net niet meer bij.
Je vais en chercher.
En even gauw is alles plots weer mogelijk en in een mum van tijd gefikst.
Jan had zijn dagje wel anders ingepland. Hij zou eens niets meer doen na het proper maken van zijn moestuin, maar dat was zonder Gilbert gerekend.

terwijl Gilbert om hooi gaat

Een uur later kwam Gilbert met mest door de pruimelaars gereden.
Ze spreidden alles uit over de tuin.

Maintenant il te faut du foin...je vais en chercher.
Hooi, dat moest en zou erop komen en het was precies maar een kleine moeite want nog geen uur later lag het erop.
Afgepeigerd kwam Jan terug van zijn moestuin.

mèt hooi winterklaar

Dat was het voor vandaag, ik doe niets meer, ik ga me een glas bier nemen en me voor TV ploffen, zei de boer uit de Lot.
                                        

onderhouden pruimgaard

                                         
Zijn pruimgaard ziet er prachtig uit.
Wat een verschil met de volledig verwaarloosde boomgaard ernaast. Die behoort toe aan de Safer die het niet verkocht krijgt. Denken we. Waarschijnlijk zijn ze allang vergeten dat ze in deze vallei nog een hectare boomgaard liggen hebben.

niet onderhouden pruimgaard

Bij alle slagers is het La fête du gras .Dat betekent dat alles voorhanden is om paté te maken.
Of foie gras. Dat is nodig om een echte kerst te vieren hier te lande. En dus maken de meeste gezinnen foie gras in november zodat ze ervan kunnen genieten met de feestdagen.
Nu dit jaar is er minder foie gras. Dat komt omdat er weeral een vogelpest-plaag geweest is waarbij verschillende bedrijfjes de dieren binnen moesten houden ( de ganzen en de eenden lopen hier het grootste deel van de tijd buiten ) of moesten vernietigen. Soit. Ik heb in het begin van het jaar eenden en ganzenlever gemaakt en we hebben er nog niet van gegeten. We zullen er meenemen naar belgenland voor kerst. Aude verheugt er zich nu al op. Wij ook trouwens.

paté 16/11/2

Dus maakte ik geen foie gras maar doodgewone varkenspaté. 't Is te zeggen. Doodgewoon kan je dat niet noemen: met cèpes, dus eekhoorntjesbrood of met armagnac, je mag kiezen.
Er gaat niets boven zelfgemaakte paté vind ik. Lekker, echt lekker ! ( welke reclameboodschap was dat nu al weer? Die van Mora ? ).

En schorseneren. Die vond ik in de hallen van Cahors. Salcifis, provenance Belgique ! 't Zal wel zijn, zou Mia zeggen.

De Berhman kachel brandt.
De warmtepompen draaien.
's Middags straalt de winterzon door de dubbele beglazing . En vervelende wespen banen zich een weg naar binnen.

Maar nog veel erger is de onaangename aanwezigheid van een lhoir of zevenslaper in het huis.
Deze keer dachten we dat we de remedie gevonden hadden. We hebben een  répulsif ultrason         geïnstalleerd op zolder ( een ultrasoon apparaatje dat enkel knaagdieren kunnen horen en bijzonder vervelend vinden ) en dus, geen lhoirs aldaar.
Totdat...we 's morgens in de keuken , onder de witte keukenkast houtschilfers ontdekten...net of een beest aan de kast geknaagd had.

Wie knabbelt er aan mijn huisje ?

De volgende dag idem.
Ik werd er gek van. We hebben kooitjes gezet want zo'n diertje laat zich niet gemakkelijk pakken. Eerst met droge abrikozen.
Ze zijn gek op gedroogd fruit, zei Jan.
Wel, deze lhoir toch niet.
Ze willen een koek en zoetigheid, zei Aude.
Wel ,deze lhoir lust dat niet.
Ze zijn zot van seizoensfruit, appels en peren, zei Denis.
Ook dat baat niet.

valletje leeg

De kooitjes blijven leeg tot mijn wanhoop en immens verdriet.
Sinds een paar dagen vind ik geen schilfers meer op de grond.
Ik denk dat het diertje ergens in mijn huis een plekje gevonden heeft om de winter door te brengen...
Ik vind hem niet.
Maar zolang hij niet aan mijn meubels knabbelt mag hij hier blijven.
Ik gun hem zijn winterslaap.

bladertapijt