Een topper : Animaparc !

Aude Beauté kwam langs voor de maandelijkse verzorging aan huis.
Jawel, schoonheidsspecialisten, haarkappers, kinesisten, die komen hier allemaal aan huis.
Eerst vond ik dat bizar en zelfs onaangenaam,maar nu begin ik daar meer en meer de praktische kant van in te zien.
Bon, daar was ze dus, met massagetafel en al ( neen, ze komt me niet masseren, ik haat massages en kan met moeite verdragen dat iemand aan mijn lijf aan het wriemelen is, ten ware dat ik iets gebroken of verrokken zou hebben, dat is een gans andere zaak) .
Dis moi, Aude, qu'est-ce que tu me conseilles comme animation pour les enfants d'Aude ( de andere Aude dus, ze kennen elkaar al lang trouwens) ?
Animaparc, entre Montauban et Toulouse, pour les enfants entre 2 et 7 ans ! Sans aucun doute, Gust va se régaler !!!

Een pretpark voor kleine kinderen, tussen 2 en 7 jaar oud. Niet te ver van hier.
Ik zocht het op via internet (http://www.animaparc.fr/) en wou Gust en C° verrassen met de uitstap.
Ik wist zelfs niet dat zoiets bestond voor kleintjes...

Ik kon moeilijk wachten om aan Gust te vertellen wat we vrijdag zouden doen....en donderdag namiddag nam ik hem op mijn schoot en toonde de beelden van het park. Er is een bijzonder deel met dinosaurussen, er zijn tractoren om op te zitten, een rupsbaan , een waterbaan, bootjes van indianen  en wigwams, een dierenpark, je kan er eten en drinken maar ook je eigen picknick meebrengen, en tenslotte een waterpretpark voor kleintjes.
Het is gelegen in een bos, wat maakt dat je zelfs in grote hitte steeds in de schaduw vertoeft.
Ogen als schotels had Gust.
Hoe cool is dat? , vroeg ik hem.
Cool ! , knikte hij.

De volgende dag vertrokken we rond 9.30 h om er zeker rond 10.30 h te zijn. De tickets had ik op internet besteld, wat ons lange wachtrijen deed vermijden. Een heel vriendelijke, oudere meneer bekeek onze tickets en vroeg van welk land we kwamen.
Belgique !
Et bien, ma femme vient de Bruxelles !
Hij gaf ons een plannetje, ook twee bakjes met graantjes voor geitjes of lama's, stukjes wortel voor de konijnen, dat er ook twee maal een circusvoorstelling was , dat Gustje op alle toestellen mocht zitten behalve op de piratenschommel....maar dat vond Gust niet zo erg.

En daar gingen we.
Speeltuinen, springkastelen, klimrekken, zandbakken, rupsbanen,,  treintjes, pizza , cola, ijsjes, lavabo's , sanitair, plaatsen waar je de baby kan verschonen...het was er allemaal.

En terwijl de "groten" naar het circus stapten, bleef mama bij Maurice, die zooooooooooo braaf was, dat de mensen hem met "giligili" en " ah qu'il est mignon, adorable, magnifique, sage comme une image, un vrai plaisir !!" kwamen bewonderen...

Moe, heel moe zelfs bezochten we het waterpretpark en dat was zo fijn om de kinderen even te laten afkoelen voor we huiswaarts reden....

Het was een topdag.
Voorwaar ik zeg het u, een coole topper !

En de jaarlijks terugkerende events

Op woensdagavond kan je in Castelnau-Montratier terrasjes doen waarbij er één of ander groepje optreedt en waarbij streekproducten gepromoot worden.
Jan verdraagt geen luide muziek en alhoewel de muziek niet altijd luid zal zijn - "ne faisons pas d'amalgame n'est-ce pas !" zoals ze hier constant zeggen ( vooral als het over de IS aanslagen gaat ) - kan ik hem maar niet overtuigen om er eens een kijkje te gaan nemen.
Vandaar dat ik wel op de kleinkinderen zou passen en aan de jongere generatie het genoegen gunde om een avondje "rockabily" mee te maken. Het was Aurélia van de Bardouquet die heel enthousiast hoopte dat we met zijn allen op haar terras zouden komen eten-niet dus.
Na het avondeten van de kinderen vertrokken ze.
Maurice lag al in bed.
Gustje zou zich door mamie wel in bed laten stoppen.
Eerst een verhaaltje, dat spreekt vanzelf.
En dan, altijd, een liedje.
En dat is altijd hetzelfde liedje : "Poesje mauw kom eens gauw...."
En zoals altijd herinner ik me enkel het eerste stroofje....
Dus begin ik "Poesje..."
Stop mamie, niet poesje mauw, dat kan jij niet , doe maar van de jager in het bos.....
Mijn grimas bij de zin "dat kan jij niet...." sprak boekdelen. Ik zou tot in de diepste groeven van mijn hersens graven om die tweede strofe van het voor mij onbekende liedje terug op te borrelen....Non mais ! maar tegelijkertijd stond het lachen me veel nader , en schaterden we het beiden uit !!!!
Ja, van de jager.
Want de tweede dag van zijn verblijf in Frankrijk, rond 8 uur 's ochtends, toen we ons allebei klaarmaakten om met de honden de berg te beklimmen, kwam Gilbert aangereden met zijn pickup en met één of andere hoogwaardigheidsbekleder "du nord" die met een speciale jachtvergunning kwam jagen. Hij remde, kwam ons goeiemorgen zeggen en zei tegen Gust : Regardes Gust, un renard et un chevreuil! , en inderdaad, in de laadbak van de wagen lagen een dode vos en een ree....
De ogen van Gust, zo groot als schotels....
De ganse dag speelde hij trouwens met zijn tractor en met diertjes " en de jager heeft de vos geschoten en nu is hij dood, maar het reetje niet hé, ah neen...." enzoverder enzovoort.
Bref, mamie zong van de jager in het bos met dat haasje dat kwam aangelopen , je kent het waarschijnlijk wel.

Na een uurtje waren de jonge ouders terug....
Hoe, nu al terug?- ik kon er niet van over.
Verschrikkelijk veel volk, we konden nergens zitten, we zijn tenslotte aan de kerk gaan zitten, ver van het marktplein verwijderd  en de muziek was niet te harden.
Oei, en dat voor  muziekliefhebbers, toch niet zo geslaagd, vrees ik.

Maar wat we jaarlijks wel doen, dat is de marché gourmand in Lauzerte  .
 Want dat is echt een aanrader. En daar staat een paardenmolen en een eendjeskraam en meer moet het niet zijn, feitelijk !

Gust en ik dus naar de paardenmolen . Enkel voor de brandweerwagen. Ik denk dat hij er 10 keer heeft opgezeten en nooit op iets anders.....

Wat ook jaarlijks weerkeert is de ritjes op papies'tractor.
Maar daar mag hij nog niet alleen mee meerijden, dus moet mamie zich opofferen -ik heb er geen ander woord voor- om mee in die bak te staan , hem goed vast te houden, zichzelf stevig vast te houden aan de voor haar liggende baar, want ik ben doodsbang in de bochten, als zat ik op de moto, waar ik ook een hemelse schrik van heb ....
En als je dan denkt dat niemand dat voor grote mensen onnozele gedoe maar voor kleine mannen ongelofelijke avontuur gezien heeft, dan heb je het mis, want de Engelse geniepige buurman, van op zijn terras, neemt dan gauw een foto en zet ze op facebook....
Dus, voor al degenen die niet op facebook komen, hier is ze dan....

Elk jaar een bijzondere ervaring rijker

Mamie, nog drie keer slapen en dan komen we naar Frankrijk....
En natuurlijk belden we elkaar elke dag om het aftellen dan ook waarachtiger te maken.
Twee dagen...
Eén dag...
We rijden 's nachts,zei Aude, en daar was ik helemaal niet gerust in. Ik rijd nooit 's nachts ergens naartoe. Misschien komt dat omdat ik 's nachts minder goed zie, dat kan. Maar toch, ik denk dat de stilte van de nacht, de zwartheid van de omgeving, enfin, dat alles ertoe zou leiden dat ik in slaap zou kunnen vallen en alleen de gedachte daaraan doet me afzien van de idee om 's nachts de snelwegen te gebruiken.
Maar zij zijn jong, zij zijn durvers, zij zullen wel weten wat en hoe ze het vooral moeten doen.
En toch sliep ik onrustig die nacht. Ik had mijn wekker zelfs op vijf uur gezet, denkend aan het ogenblik dat ik de auto de berg zou horen afrijden. En zoals Gustje aftelde zodat het wachten korter werd, zo telde ik evenzeer af, zodat ik de gelukzaligheid weer kon voelen van de vereniging van ons allen, hier, in Frankrijk.
En inderdaad, zo rond vijf uur hoorde ik een dieselmotor.
Gustje sprong kwiek en redelijk goed wakker uit zijn stoel: Mamie !!!!!!!!!!!!!!
We zijn stik kapot,zeiden ze, en eerlijk gezegd stelde me dat gerust dat ik dat wel gedacht had, wat wil je , als je dag ervoor nog de ganse dag gewerkt hebt en dan doodleuk rond 20 uur eens 950 km gaat rijden.
Allez, het is gelukt, ze waren goed aangekomen.

Na een kort ontbijt sliepen ze nog een paar uur, en dan kwam Mauriceke op de arm van zijn mama , mamie's huis in Frankrijk ontdekken.
Wat een braaf ventje toch.
Altijd lachend, altijd tevree!
En Gustje wordt flinker met de dag.
Hij was zo opgedraaid van wat hij hier allemaal zou beleven, dat hij met moeite kon slapen in de auto, zei Aude.
En dat geloof ik best, want mamie heeft altijd verrassingen voor de kleine man.

Hij ging vooreerst al mee wandelen met Cartouche en Spot.

Net als ik nam hij een stok, en vooruit, steil de berg op!
Aude droeg Mauriceke op haar rug en die kon zijn ogen niet afhouden van de twee honden. Dat was voor hem de grootste belevenis in zijn korte bestaan. Maurice is 10 maanden. Maar, heel groot en sterk. Gustje is niet zo groot en fijn.

Bij onze terugtocht hoorde hij een tractor. Was dat papie die zo'n hels lawaai maakte? Neen, het was Philippe, de buurman-landbouwer die met de pikdorser het graan afreed.
Zou je daar durven inzitten, Gustje, in die grote , zeg maar reusachtige machine ?
Ja hoor mamie...
Ik belde naar Philippe, die zeker bereid was Gustje ( en ons) dat plezier te doen.
Venez vers 15 heures !
Voilà Gust, geregeld, vanmiddag mag je mee .
Hij had er geen woorden voor, en dat is bijzonder, want zijn mondje staat nooit stil .

Zo gezegd zo gedaan, hij kon met moeite een hap door zijn keel krijgen, in die grote machine, neen maar, dat was bijzonder en hij noemde alles op waar hij zoal op- of in gezeten had hier bij mamie en papie.
In een graafmachine, op de tractor, bij de brandweer...
Maar Kamiel, die heeft nog nooit niet nooit op een pikdorser gezeten hoor mamie !!!!!
Kamiel is zijn neefje, die even gek ik van alles wat op een boerderij beweegt en leeft.

's Middags zakten Jan, Stienus en Aude, allen gewapend met hun fototoestel, samen met Gust af naar de vallei.
En ja hoor, hij durfde het wel, de kleine man.
Zo fier dat hij in de cabine zat, dat er geen glimlach op zijn lippen kwam, zo serieus was hij !
Het was dan ook een belangrijke job, dat zou papa wel aan Kamiel vertellen, en een foto naar Kamiel sturen met whatsapp'!!!

En dat was nog maar de eerste dag bij mamie en papie, dat belooft !!!!!!!!!!

Een doodgewone maandag

7 uur.
Ik word wakker door een vreemd soort geronk op een verre achtergrond. Het was net geruis van een TV die je vroeger naar een ander kanaal moest overzetten om naar het Songfestival te kunnen luisteren...ik weet gewoon niet meer hoe dat heette. De speakerine ( ja zo noemden we de omroepsters vroeger, het lijkt wel een eeuwigheid geleden en dat is het echt niet. 50 jaar geleden , hoogstens !) maande ons dan aan " om nu ons TV toestel over te schakelen naar ...en dan hoorde je een EUROSONG gedreun . Mijn mémé riep " Ja Constant, verzetten !" en pépé stond op en draaide aan de knop die niemand anders mocht bedienen.
Bij Jan was dat niet anders.
Zelfde aankondiging.
Zelfde melodie.
Zelfde aanmaning van moeder.
Zelfde man in het huis die de knop als enige mocht omdraaien.
En dan geschiedde het wonder : je keek naar iets INTERNATIONAALS !
Ho, neen maar, hallo !
Bonanza !
Skippy!
Lassie !
Het songfestival ook !
Een ware happening met chips en limonade en alles onder tafel...
Maar daar gaat het nu niet over in feite.

Ik sta op. Jan slaapt door.
Ik kijk door het piepkleine venstertje dat uitgeeft op de oprit en zie warempel Thibault- de kleinzoon van Jeanette, een buurvrouw- met harnas en al , in een soort astronautenpak van links naar rechts zwieren met een "débroussailleur".
In feite is dat goed nieuws. We hadden hem gevraagd te komen helpen de grasboorden af te maaien, want door de felle regen geraakt Jan niet door zijn werk.

Jan wordt wakker en is in zijn noppies.
We zeggen "bonjour" tegen Thibault, twee zoenen en we gaan eerst ontbijten.
Daarna zal Jan hem vervoegen.

Rond 10 uur belt de schrijnwerker. Het verkeerd opgemeten raam is binnen en of hij het mag komen plaatsen.
Da's zeker dat.
Rond 15 uur?
OK !

Rond 11 uur komt Max, een Engelse vriend aan het raam kloppen.
Hij is alleen, zijn echtgenote is geveld door kanker en blijft in Engeland. We voelen erg met hen mee en drinken aperitief samen.
Ik begin aan de maaltijd.

Rond 12 uur komt Thibault zeggen dat hij ermee stopt.
Hij drinkt iets mee , ik betaal hem en we hopen hem gauw terug te zien voor het vervolg, want de taluds moeten ook nog afgemaaid worden , en, en ,en...
Je fais tout mon possible, mais j'aide mamie aussi et parfois j'ai l'impression que mes bras sont devenus plus long en fin de matinée!
Ik kan erin komen!

Do you want to join us for dinner, Max?
No, Geneviève, euh, no I don't want to bother, euh...
But you don't Max, just stay...

En hij bleef .
En we aten.
En hij bleef zitten .

Rond 15 uur kwam de schrijnwerker het raam steken en ik vertrok rond die tijd  uur naar Cahors om iemand te ontmoeten voor de vereniging.

Ik was rond 19 uur thuis.
Gilbert kwam aangereden. recht van zijn werk.
Neen hij had nog niet gegeten en wij ook niet trouwens...
Maar ja, blijf maar eten en zo gezegd zo gedaan, we aten de resten van 's middags op etc etc.

Rond 22 uur is hij vertrokken.

Une journée dans le sud ouest quoi !

Blogfans

Ik was aan het surfen of facebook en zag dat Suzanne 's vakantie begonnen was. Eerst ergens in Orléans en dan zou ze naar LOUSTALOU in Flaugnac rijden om er haar intrek nemen bij Rita en André, ons welbekend.
Suzanne is fan. Fan van de blog.
Ze zal steeds of zo goed als altijd een woordje achterlaten na een blogpost of met een zinvolle commentaar de inhoud van het verslagje opwaarderen.
En ze kwam naar Flaugnac.
Ik spring zeker eens binnen,schreef ik.
Ja, dat zou leuk zijn,antwoordde ze.

En vermits ik dinsdag toch naar het dorp moest rijden, was het een kleine moeite om een ommetje langs de B&B te maken.
Rond 9 uur , dacht ik, dan is iedereen aan het ontbijt, kan ik een koffietje drinken en tegelijkertijd aangenaam kennis maken. Dan zie ik Rita en André ook nog eens , want tijdens het toeristisch seizoen is dat eerder uitzonderlijk...

Rond 9 uur kwam ik aangereden, onder de auvent was het 'volle bak'. 7 gasten en Rita die kwam aangelopen met versgebakken eitjes en croissants, André achter haar aan met een bord knapperig gebakken spek , al dat lekkers kan je toch niet laten liggen...

Ah, en dit is mijn vriendin Geneviève, die schrijft zo'n leuke verhalen op haar blog ,zei Rita en daarmee was mijn entrée onmiddellijk gemaakt.
Dan ben jij Suzanne, vroeg ik aan de eerste dame die me de hand reikte.
Neen, dat ben ik, antwoordde Suzanne.
Iedereen lachte en stelde zich voor, Rita bracht zoals verwacht een kopje koffie en uiteraard werd ik uitgenodigd om mee te ontbijten. Maar het ontbijt had ik reeds achter de rug, sinds lang, want we zijn vroege opstaanders.
En zoals steeds , zoals altijd als je andere Belgen ontmoet in deze contreien, is één van de eerste vragen die op ieders'lippen ligt : hoelang wonen jullie hier al? En bevalt het jullie hier? En waarom zijn jullie naar het buitenland vertrokken? En waarom hier ? En wat doen jullie hier de hele dag? En missen jullie België niet? EN hebben jullie nog een huis in België? Familie? Vrienden? Kinderen? Kleinkinderen? En is dat dan niet erg dat jullie daar zo ver af wonen?

Een uurtje en zovele koppen koffie later weten ze al wat ze moeten weten, zijn ze blij dat zij toch maar lekker in België wonen, of beginnen ze zelf te dromen van het paradijs op aarde, de ene zijn leven is de andere zijn dood, natuurlijk, dat is immers zo!

Suzanne en ik staan erop dat Marc een foto neemt van ons twee.
Ik heb hetzelfde kleedje als jij, zo'n typisch Frans kleedje, ik heb het nog nooit aangetrokken, dat durf ik niet, maar nu ik jou zo zie, welja, zal ik het voor de grap aantrekken?
Dat vond ik leuk.
En vooral, dat ik zonder iets te hoeven doen, iemand kon overhalen zichzelf te overtreffen.
Ze komt stralend terug met haar ietwat wittere bloemenjurk en sindsdien staat dat vereeuwigd op de camera en de blog.

Suzanne en haar man kwamen ons wat later die week even opzoeken, zodat ze zich een idee konden vormen van waar we wonen. En jaarlijks zijn er toch blogfans die ons komen opzoeken.
Annemie, Ingrid, Suzanne, Liesbeth komt nog, zegt ze, Régine chat...Aimé heeft gemailed, Tessa belooft dat ze ooit eens zal komen, en zo kan ik er toch nog een groot aantal opnoemen die nieuwsgierig zijn , curieus om te ontdekken waar die zuiderse verhalen vandaan komen.

Ze zijn welkom.

De ene steen is de andere niet

Eens de ramen geplaatst waren moesten we een metser vinden die de ramen zou opvoegen. We vonden er één . Hij kwam kijken, een werkje van niets, zei hij. Of we ook venstertabletten wilden?
Euh, ja, de oude waren in hout en dat hout was toch niet meer van je dat. Dus waarom niet, ja.
In steen?, vroeg de man.
Ah, ja, in steen, dat zou mooi zijn.
Natuursteen?
Tof, natuursteen, zelfde kleur als de raamkozijnen.
Je vous envoie le devis, aucun soucis.
In het zuidwesten is niks een zorg.

Alhoewel...

Een paar dagen later, jawel , bestek.
Ons hoor je niet klagen .
Voegwerk en venstertabletten werden netjes apart vermeld.
Maar , houd U vast, voor de 4 ( vier) tabletten, die samengevoegd 4,5 m lengte betekenen, vroeg de brave man maar liefst 1596 EUR en een chique, plus taks.
Slik.
Slik.
Slik.

Amai dat is veel Jan !
Ge moogt gerust zijn, antwoordde die, we zullen eens bij de steenkapper op de Route Nationale gaan kijken.

We reden naar de firma Rodriguez, welbekend voor de restauratie van monumenten, kathedralen enzovoort. Een grote firma waar zo'n 70 man werkt. Allemaal kunstenaars , want iemand die dergelijke juweeltjes uit een steen kan houwen mag je gerust een artiest noemen vind ik.
De oude meneer Rodriguez komt ons tegemoet. We leggen hem uit wat de opzet van ons bezoek is.
Hij knikt begrijpend.
Natuursteen? Twee centimeter dik? Ja, dat moeten we hier liggen hebben...
Terwijl we langsheen replica's van middeleeuwse kerkramen slenteren en hem feliciteren met zijn vakmanschap, glimlacht hij vriendelijk en neemt al zijn tijd om ons verschillende details in het werk te verduidelijken.
En vermits alles wat met stenen en bouwen te maken heeft ons bijzonder interesseert, hangen we als het ware aan zijn lippen.
Hij doet teken naar een werkman die op een kraanwagen zit, vraagt hem iets onduidelijks- athans wat ons betreft- en wat later komt dezelfde man op de kraanwagen voor onze voeten een grote bak met tabletten neerzetten.
De oude baas bekijkt één en ander en wijst een viertal stenen aan.
Wat denken jullie van deze ? We moeten ze even oppoetsen, maar bon, ik denk dat ze dat zijn hé ?
Onwaarschijnlijk dat ze uit die honderden stenen zomaar een paar tabletten kunnen toveren die de onze zouden kunnen worden.

We volgen hem naar zijn bureau.
En moeten die venstertabletten ook geplaatst worden? , vraagt hij.
Ah ja, als dat zou kunnen.
Nu begon ik me toch ongerust te maken over de prijs.
Want niet alleen hebben we hier met stielmannen te maken, met de juiste steen, met de tijd die mijnheer Rodriguez voor ons genomen heeft voor 4 tabletten, jawel.
Straks zijn ze van goud en gewoonweg onbetaalbaar, dacht ik bij mezelf.
Tja, zei hij, wat dat moet kosten?
Ik zag dat Jan al even verkrampt naar me keek dan ikzelf naar de man in kwestie...
Ja, euh, je moet toch zo'n ...100 EURO rekenen hé voor de stenen ...
Al de stress viel van ons weg.
Zaak geklonken zie.
Hij mocht ze leveren.
Binnen een maand , zei hij en hij heeft woord gehouden.
Dinsdag waren ze er en ze zijn heel, heel mooi.
4 uur hebben ze er met twee man aan gewerkt.
De oude meneer kwam 's ochtends met hen mee en legde hen goed uit waar ze vooral moesten op letten: de stenen voorzichtig uitladen, ze één voor één op de vensterbank plaatsen om te zien of ze de juiste lengte hebben, ze zeker niet meer dan 2 cm over de bank laten uitlopen, witte cement mengen met het één of het ander dat ik al vergeten ben om dezelfde kleur als de stenen muren te verkrijgen en neem jullie tijd.
Ik hoorde ze stilletjes tegen elkaar praten eens ze bezig waren, het langzame doffe en zachte geklop op een oude vod die ze tussen tablet en hamer gelegd hadden.
Het voelde aan als een verademing , dat er mensen bezig zijn met zo'n eenvoudige - maar heel bijzondere- materie.

En nu, nu is het "af" en het is mooi.
De ene steen is inderdaad de andere niet.
De ene stielman is ook de andere niet.

Andorra ....écht ?

Er zijn mensen die naar Compostella reizen, te voet, omdat ze iets beloofd hebben of zo. Of misschien gewoon om dat eens mee te maken. Of nog om te zien of ze genoeg wilskracht hebben, wie weet. Of allicht. Al naargelang je het bekijkt.

Er zijn er die naar Lourdes gaan. In de grot. Omdat ze heilig geloven in de kracht van de maagd Maria. Of omdat ze heel gelovig zijn. Of bijgelovig. 't Is hoe je ermee omgaat natuurlijk.

Er zijn er die nooit ergens geraken.
En anderen die alsmaar het doel uitstellen " Ooit wil ik eens ...", ken je dat?

Er zijn er die eraan beginnen, maar die halfweg opgeven.
Dan kan je wel denken " de reis is belangrijker dan de bestemming", bah ja, maar waar ben je dan tenslotte?

Er zijn er ook die er nooit aan beginnen.
Dan denk ik vooral aan mijn meme , die zag de ganse wereld van achter haar gordijn. Ze wist het allemaal, zei ze, ze had het allemaal gezien...

Er zijn er die vertrekken en denken dat ze er gemakkelijk zullen geraken.
En ja, jullie mogen mij daarbij rekenen.
Ik dacht ooit dat ik op een paar uren in Andorra zou zijn, maar dat was buiten de waard gerekend....het werd Toulouse- wat op zich een mooie stad is - en alhoewel we er toen een leuke dag van gemaakt hebben, het bleef in mijn achterhoofd zitten. Als een onafgewerkt iets. Ik moest en zou naar Andorra gaan.
Maar daar is helemaal niets te zien,zeiden de meesten me.
Wil je herbeginnen roken of zo? Wil je goedkope sigaretten kopen? Drank? Parfum?Vergeet niet te tanken als je daar bent, scheelt een pak! 
Andorra is immers taxfree, het behoort niet tot de Europese Unie, maar je betaalt er wel met EURO.

Het wordt geregeerd door 2 coprinsen, de ene is Président Hollande van Frankrijk , de andere de bisschop van La Seu d'Urgell waar we dus overnachtten.

Ik moest en ik zou naar Andorra.
Voilà.
Jan vond het maar niks. Maar bon, elk zijn zin en zijn ding. Hij de kerken, de kloosters en de oude landkaarten, ik boose, parfum en het plezier van "er" geraakt te zijn.

Het was bijzonder warm die dag.

Maar er waren nog niet veel toeristen en we hadden geluk dat we er niet doorreden terwijl de Tour de France er passeerde.

Passeren is een slecht woord, ik weet het.
Onlangs liet ik een visitekaartje achter in de brievenbus van een oude vriend van mij, in Antwerpen, en hij stuurde me een mail om te vragen of ik nog in België was. 

Neen, ik ben al een tijdje terug, maar ik ben bij jou gepasseerd en je was er niet....

Waarop hij antwoordde : Bedankt voor uw berichtje dat ik wel niet begrijp

Voorbij deuren passeren zonder te bellen is dat om te zien dat ze wel goed toe zijn?
In een zetel afgepeigerd zitten kan en mag dat?
Het enige dat ik begrijp is dat je nu niet meer in België bent : dus goede reis !

En ik uiteraard verklarend : 

Dag Jan, ( hoeveel Jannen ik ken, dat houd je niet voor mogelijk !) 

Met passeren bedoel ik natuurlijk parkeren,uitstappen,bellen.

De eerste keer kwam er een buitenlandse poetsdame opendoen die heel verbaasd was toen ik zei dat ik een vriendin was van Jan. Dat kon ze nauwelijks geloven. Bref.

En nu verleden vrijdag heb ik gebeld maar was er niemand. Ik heb een visitekaartje in de bus gestoken. Ik heb gebeld op vast nummer en je Gsm.. noppes. 

Dus,jammer maar helaas....

Volgende keer beter.

Maar de koers doet toch niets anders dan 'passeren', voorbijvliegen, ik mag er niet aan denken , zo heldhaftig vind ik dat op die haarspeldbochten klimmen en er vooral tegen 50 per uur afrijden, tsjonge ! Vreselijk !

Neen, de koers passeerde er niet die dag. Oef.

En aan de douane-grenspost moest ik vreselijk niezen. De douanier zei ' Mais non madame, faut pas pleurer quand même parce que vous arrivez à Andorre !'

Het was duidelijk dat hij de weg vol hindernissen er naar toe niet begrepen had...

En toen we daar waren en ik zag dat het goed was, kon ik alleen maar gelukzalig vaststellen dat er inderdaad niks te zien is in Andorra, enkel drank-, sigaretten en parfumwinkels.....
En hele vriendelijke mensen.
Dat wel.

We zijn er maar een paar uur gebleven en dan had ik het gehad, met heel Andorra.
Toch voelde ik me gelukkig.
Weer een afgesloten hoofdstuk.
Ik moet er niet meer naar toe.
Opdracht volbracht !

de kortste reis naar Absurdistan  zie blog :

woensdag 5 maart 2014

de kortste reis naar Absurdistan

van Cadaquès naar La Seu d'Urgell

Gisteren waren we naar Figueres gereden , vertrouwend op de TOMTOM om ons via de snelste weg naar Dali's museum te brengen, en het was een lange rit vol rotondes, waarbij we bijna horendol werden van de vrouwenstem die op doodernstige toon zo'n rond punt aankondigde. De namen van de dorpen die we voorbijreden kan ik niet uitspreken zoals zij het doet , je houdt het niet voor mogelijk. Soms was ik gewoon verward omdat ik dacht dat ik de eindbestemming verkeerd had ingegeven, zo onwaarschijnlijk gewoon...
Toen we terug naar Cadaques reden deed ze ons een andere weg inslaan en daar waren geen rotondes te bespeuren. TOMTOMS wegen zijn inderdaad ondoorgrondelijk...morgen zou ze ons niet liggen hebben, we zouden vertrouwen op de kaart, non mais !

We vertrokken uit Cadaques en de eerste afstap was Besalù . Een middeleeuws dorpje ergens in de bergen. De weg draaide verschrikkelijk. Echt misselijk makend. Maar we hielden vol en inderdaad , het was de moeite.

En vandaar naar Ripoll. Weerom van de ene bocht in de andere, waarschijnlijk zalig voor motorrijders- Ingrid, het zou iets voor jullie zijn !- maar voor ons was het wat minder, eerlijk gezegd. Goede banen, daar niet van, maar draaierig , dat was het, draaierig werden we ervan.

Toch waren we verrast om de rust van de prachtig bewaarde kathedraal met klooster te ontdekken in een weinig toeristisch plaatsje.

Vandaar naar La Seu d'Urgell. Zo'n 20 km onder Andorra, de eindbestemming. We zouden logeren in een Parador, je kan het zien als één van de puntjes op onze bucketlist : ooit eens in een Parador slapen. En het was superdeluxe, een bijzonder goeie keuze.

De weg ernaar toe was een hel. De bochten bleven elkaar onverbiddelijk opvolgen en telkens ik de TOMTOM's raad wou opvolgen om één of andere tunnel te nemen die links van ons zou liggen wees Jan   die raad kordaat af : Neen, we doen het niet, dat ligt helemaal niet op de weg, er is geen tunnel op de weg naar La Seu d'Urgell !

Maar de mevrouw van de TOMTOM bleef aandringen en de weg werd grimmiger en grimmiger.
En toen, plots, begon het me te dagen !

Zeg Jan, van wanneer dateert die kaart feitelijk?

Dat heeft er niets mee te maken !, zei Jan, maar ik zag dat hij toch naar de frontpagina van de atlas keek.

1998, zei hij met een eerder klein piepstemmetje....

En denk je niet Jan, dat er sinds 1998 , dus 18 jaar geleden , niets veranderd is op deze plek. Ondertussen kennen we de GSM, facebook, smart TV en wat weet ik allemaal ( voor de familie !) !!!!!

Ik neem die tunnel, allez jong !

En toen zijn we beginnen schateren; we hadden er nooit bij stilgestaan onze kaarten te vernieuwen, daar waar we regelmatig de TOMTOM updaten....

Wat verderop namen we de tunnel, maar al bij al hadden we bijna 6 uur gereden van Cadaqués naar La Seu d'Urgell...

Eens ter plekke waren we blij in zo'n mooi hotel - en bovendien niet duurder dan een ander hotel- te kunnen logeren, we dronken een cava in de lobby en plots brak er een verschrikkelijk onweer los. En dat is indrukwekkend in de Pyreneeën ...

Wat later zorgde een regenboog voor hoop.

Morgen , eindelijk , morgen zou ik Andorra zien en kon ik vredig slapen gaan ....

van Collioure naar Cadaques...

Een achttal jaren geleden hielden we halt in Cadaques, op onze terugweg van Barcelona dat we bezochten met vrienden uit Flaugnac. maar we deden ook niet meer dan dat...even halt houden op weg naar huis.
Toen beviel het dorpje aan de kust ons reeds en ik had me voorgenomen er ooit terug te keren want in Port Lligat, juist naast Cadaques kan je het huis van Salvador Dali bezoeken . En ik heb iets met surrealisten. Waarschijnlijk omdat ik diep onder de indruk was van de professor literatuurgeschiedenis aan de VUB in 1973 , Dina Van Berlaer-Hellemans ( écht !) waarbij we het enkel over die stroming gehad hebben : André Breton, Dali en zovele anderen. Ook omdat ik in feite liever literatuur dan rechten had gestudeerd maar ik in een seconde van twijfel van gedachten veranderd ben toen ik de ontgoocheling in mijn ouders'ogen zag op het moment dat ik " Romaanse" antwoordde op de vraag wat ik nu wel zou gaan studeren in september ....?
Neen, zei mijn vader, echt? Schooljuffrouw? Echt?
En daarop zei ik "Rechten" ..ah, nu hoor ik je klappen zie ! dat is wat anders ! Goed !
En het was geklonken.
Als ik eraan terug denk kan ik het nauwelijks geloven. Ik die niets liever studeerde dan Frans verloochende in een paar tellen die passie. Ik dacht aan Petrus en de haan. Maar bon, ik heb  me tenslotte mijn keuze niet beklaagd.
Maar de surrealisten dus.
Tja, Dali is toch wel echt één van mijn lievelingsschilders.
Dat onwezenlijke, dat dromerige, die haarfijn geschilderde illusies , ja, het geeft me zowaar vleugels.

Cadaques zelf was een logisch vervolg op Collioure, het heeft er wat van weg. Ook niet groot, ook heel levendig en je kan er even goed eten.

We zochten naar de Touristinfo en voilà, om het huis van Dali te bezoeken moet je telefonisch reserveren. Gelukkiglijk genoeg konden we er de volgende morgen reeds heen, dat was een meevaller.
Ondertussen bezochten we het Dali museum waar er een tentoonsteling liep over Dali, Duchamp  en Man Ray. Top hoor !

En dus, de volgende dag reden we naar Port Llevat. We begrepen nu beter waarom je moest reserveren. De kamertjes zijn klein en je kan er met moeite met 8 man in staan...en het was de moeite. Ik zou er zo kunnen wonen. In de muren zijn lange of brede ramen die je onbeschrijfelijk mooie beelden van de baai geven, net of je kijkt op een schilderij, maar je bekijkt de realiteit. Knap !

De volgende dag reden we naar Figueres, in het binnenland en daar bezochten we het echte grote onwaarschijnlijke Dali museum. Man, man, man, wat een ontdekking. Ja, het was het me wel waard, die surrealistische onderdompeling in zovele symbolen, je houdt het niet voor mogelijk !

Genoeg Dali ! We trokken verder !

Ik ga op reis en ik neem mee...

Eindelijk.
Na 9 jaar enkel de Midi-Pyrénées en België onveilig gemaakt te hebben, besloten we om onze koffers te pakken en nog meer naar het zuiden te trekken.
De zomer was de zomer niet, het regende dag in dag uit, de vergaderingen liepen op hun einde, we hadden het gevoel dat we het als het ware 'verdiend' hadden.
François, onze Franse vriend in het dorp bracht ons ooit eens een memorable fles wijn mee uit Collioure en we hadden onszelf voorgenomen ooit dat plaatsje eens te bezoeken.
Ooit...
Nu dus.
Het is één van de meest zuidelijke dorpjes , beneden Narbonne , naast Banyuls- ook heel gekend om zijn zoete donkere dessertwijn, hij gelijkt een beetje op porto, maar porto is gebakken wijn en Banyuls is gerijpte wijn- en vlak tegen de Spaanse grens.
Dominique , een andere dorpsgenoot kon ons er nog bijvertellen dat Collioure zeker de moeite waard is om in september- lors des vendanges- bezocht te worden omdat er dan feesten zijn op het strand...

En het strand dat is daar gewoon in de baai, kiezeltjes dat wel, en we zagen ons nu niet bepaald op het strand liggen , maar het had iets vredigs, iets heel rustigs, helemaal niet zoals aan de Belgische kust.
's Ochtends genoten we van een eenvoudig ontbijt - twee stukken knapperig stokbrood, boter en confituur, koffie én melk, want dat moet je er natuurlijk bijvragen in Frankrijk - aan dat strand, terwijl militairen - de para's- die daar gelegerd zijn, oefeningen moesten uitvoeren om U tegen te zeggen.

We namen het toeristisch treintje.
Ja , ik weet het, tot voor kort zou ik nooit op zo'n idioot treintje gestapt zijn - en Jan zeker niet.
Maar een maand geleden organiseerde ik voor een 20 tal vrouwen uit Rodez een bezoek aan Cahors en één van mijn vriendinnen stelde een ritje op het treintje voor....en we deden het. Wel, ik heb dingen gezien die ik na 9 jaar nog nooit gezien had . Zichten, een andere kijk op de stad, helling op en af...kortom de moeite en sindsdien ben ik fan.
Jan moest me gelijk geven en zoals hij altijd zegt Als je gelijk hebt, heb je gelijk! ( soms vraag ik hem om dat meermaals na elkaar te herhalen, zo lieflijk klinkt me dat in de oren) . We zagen Collioure vanuit de bergen, een wijds landschap vol wijngaarden aan de ene kant, een fort Saint Elme langs de andere kant en de zee, uiteraard...hemels.

Om dit reisje af te sluiten, een zicht op een molen, een "meunier" waardig....

Van daar vertrokken we naar Cadaqués in Spanje. Dat is voor morgen .