Het is er eindelijk van gekomen- wat ik nog altijd niet kan zeggen van een reisje naar Andorra spijtiggenoeg en voor alle goede verstaanders van de blog zou dat me nu echt eens plezier doen zie, of het nu in de zomer ,in de winter, in of buiten het seizoen is, gewoon Andorra zien en sterven zoals men pleegt te zeggen van Capri, maar dat heb ik al gezien en neen ik ben daarna niet gestorven, ik ben er nog altijd en ben zinnens dat nog een serieus aantal jaren vol te houden, bref !- we zijn met een groep geestesgenoten uit de Quercy afgereisd naar andere vrienden in Rodez om er de stad, de kathedraal, het musée Fenailles en , tararatatatata, het musée Soulages te bezoeken.
Een aanrader.
In het Fenailles museum ontdek je menhirs. In de Aveyron bevinden zich naar het schijnt meer menhirs dan in Bretagne. Als je ze goed bekijkt zie je lijnpatronen die Soulages, een wereldberoemde schilder die in Rodez geboren is, geïnspireerd hebben in zijn latere werk.
Het museum is een mooi oud gebouw in het midden van de stad dat volledig gerenoveerd is aan de binnenkant maar aan de buitenkant de originele architectuur behouden heeft. Daags voordien kwamen Martine en Manou ons hun foto's van Marokko tonen waar ze in een riad van hun broer verbleven en ik moest er gelijk geweldig aan denken hoe ook onze bouwkunst in de middeleeuwen beïnvloed werd door de Arabieren. Want als je van boven naar beneden kijkt in de binnenkoer van het Fenailles museum zie je als het ware ook de binnenpatio van een Riad ...of verbeeld ik me dat maar ?
De rode neon paal in het midden verwijst naar de tijdelijke tentoonstelling omtrent Claude Lévêque " le bleu de l'oeil" waar we ook naartoe gingen, een beetje later op de dag.
Terwijl we langs de winkels slenterden om ons naar de kathedraal te verplaatsen, passeerden we voorbij een lingeriewinkel met een grote reclame op het uitstalraam "prima donna" .
-Goed merk, zei ik al lachend tegen Hélène, een andere juriste in ons groepje.
-Ja, Italianen hebben mooie lingerie , antwoordde ze.
- Prima Donna is Belgisch hoor, lachte ik haar antwoord weg.
Ze bleef prompt staan:
-Belgisch, tu rigoles ou quoi?
Ik bleef volhouden , Prima Donna is "ook" Belgisch, maar die mop begreep ze natuurlijk niet.
Daar bleef het niet bij, ze deed de deur van de winkel open en vroeg aan de verkoopster: Mevrouw ,Prima Donna is dat Italiaans of Belgisch ?
-Belgisch !
En gij nu, zei ik haar. Dat is bijna even erg als Marie-Claude die me verleden week, na een mooie reis naar Brugge, Gent en Antwerpen, verbaasd meedeelde "mais on mange bien en Belgique !!!"
Ja, wat had ze dan gedacht.
Dit enkel om culturele misverstanden uit de wereld te helpen en eens te doen nadenken over vooroordelen- en die bestaan bij iedereen !
We bezochten de donkere, reusachtig grote kathedraal, met wel een hele mooie middeleeuwse kapel.
Het was er bitter koud, dat wel. Zeker 5 graden kouder dan bij ons. Daar waar we verleden week 32 graden optekenden gedurende een viertal dagen, is de temperatuur plots gezakt naar 16 graden.
11 graden is weer iets gans anders. En wind ! Le vent d'autan. Kan drie dagen na elkaar fameus waaien, "on en devient fou" zei Jeanine die in Rodez woont.
Maar heel gek zag ze er toch niet uit.
Tenslotte bereikten we het befaamde nieuwe moderne museum.
Soulages.
Ik ben dol op Conques.
De glazen zijn grijs, een soort melkgrijs. En die laten licht door op een zodanige manier dat je er alle schakeringen van wit, roos, blauw, zwart en grijs doorziet.
Maar dat was in feite zijn bedoeling niet.
Hij wou lichte ramen daar waar de meeste ramen van kathedralen heel donker worden.
En toen hij dus de ramen had geplaatst en zag dat ze veranderden van kleur door het licht ,dacht hij dat zijn levenswerk mislukt was.
Het is echter wondermooi.
Ik bewonder passie.
En in dit werk zit passie.
Ik bewonder volgehouden werk.
Het duurde 7 jaar.
Ik bewonder vooral mensen die nederig zijn en inzien dat zelfs het perfectste werk wankel kan zijn en in een flits van licht teniet kan gaan door een inzicht in wat je bezighoudt.
Als je dat niet kan, als je niet kan terugkomen op een standpunt, als je niet alles wat je doet in vraag kan stellen, tja dan...hoeft het voor mij niet. Dan pas ik.
En om te eindigen ontdekten we de installatie van Claude Lévêque.
Neonlampen die als je ze bekijkt wit zijn, maar op foto blauw schijnen. Zo vreemd.
Mensen met epilepsie mogen niet gaan kijken, want ze zouden een aanval kunnen krijgen , zodanig dat de felheid van het licht op de ogen een invloed heeft op de hersenen.
Wit en zwart.
Licht en duisternis.
