"Neen!"

Ja ze zijn goed aangekomen, kapot maar gelukkig dat ze eindelijk vakantie kunnen nemen in Hotel Mama.
Gustje werd hysterisch opgewonden toen hij Cartouche en Spot ontdekte. Hij kan niet van ze wijken.
Roept de ganse tijd "Spotje braaf! Cartouche lief!" en ze zijn ook allebei heel braaf en lief met Gustje.
Het weer is belabberd, dat wel, maar Aude troost me met de gedachte dat ze toch niet tegen de grote hitte kan. Ik ook niet, maar dat belet niet dat ik toch wel een beetje warmte kan verdragen...niet dus. Spijtig.
Het waait, het is onweerachtig, het regent, de zon steekt, het onweert, de zon is weg, ze komt terug, de lucht wordt grijs en daarna zwart, de wind neemt de dreigende wolken ver weg mee en wat mij betreft mag hij ze mijlenver wegblazen, ver hier vandaan.
En Gust wil spelen, met zijn legoblokjes.
Dat is heel eenvoudig, hij heeft een kartonnen doos met allemaal blokjes en hij kiepert de doos gewoonweg om.
OVERAL liggen ze , de legoblokjes.

Spot bekijkt het allemaal bedenkelijk terwijl hij zijn kop neervlijt op Aude's schoot. Zo zalig om "zijn zus" terug te zien.

Cartouche versleept zich achter de sofa. Zo kan hij-dat hoopt hij althans - zijn ogen eens toedoen, dan hoeft hij niet te "waken" .

Maar dat is buiten Gust gerekend die ze toeroept "Kijk eens Cartouche! Kom eens hier SPot, kijk eens !!!!"
Ze verslepen zich eens te meer.
Op hoop van zegen dat Gust hen met rust laat.
Quod non.

Alles herbegint van vooraf aan.

Gust wordt hevig, zijn mama heeft een engelengeduld.
Maar soms raakt ook dat op.
En dan zegt ze "Neen, Gust, Mag niet."
Maar Gust slaat zijn ogen neer en doet parmantig verder.
"Neen, Gust, stop daarmee!", een toon hoger.
Gust laat het niet aan zijn hart komen en laat alle blokjes van de tafel op de grond vallen.
"Neen Gust, dit is de derde keer, nu ga je in de hoek staan!"

Gekrijs, geween, getier, gejengel. Je wil het niet weten.
En dan keert de rust even weer.
Maar niet voor lang.

Ja zo'n kind brengt veel leven in de brouwerij.

We besluiten hem wat te laten lopen , zelfs in de regen, fietsje erbij, honden uitgelaten blij, we gaan op stap.

En nu is hij rustig en kijkt hij naar cars, de enige tekenfilm zonder dieren, want Spot is gek op TV kijken. Maar als er dieren bijzijn dan springt hij naar het scherm en blaft hij van jewelste.
Goeie keuze, Aude, een film zonder dieren.

Het aftellen begint

De stoel is van zolder gehaald, het huis is volledig spic en span, de ramen gepoetst, de spinnenkobben weggeborsteld, de zwabber nog eens rond doen zweven over de planken vloeren boven, de stofzuiger op volle toeren gedraaid, kortom , we zijn er volledig klaar voor.

Neen niet voor de Rode Duivels die de wereld gingen veroveren, ons nationaliteitsgevoel zouden aanwakkeren , onze eer zouden verdedigen, onze superioriteit zouden aantonen, kortom die ons fier hadden kunnen laten zijn, wij, nietige pietluttige Vlamingen, neen wat zeg ik, Belgen, die nooit chauvinistisch zijn geweest , wel nu hadden we die zelfgenoegzaamheid die bij andere nationaliteiten zo samengaat eens kunnen aannemen.
Helaas, driewerf helaas, het heeft niet mogen zijn.

En zie, we zijn weer die kleine ploeg in dat hele kleine land, een speldenkop groot op de wereldkaart, we zijn weer in kampen verdeeld, Vlaams, Waals,Brussels en Duits, onze eer zijn we ei zo na verloren, we waren 'zwak' las ik in de krant, het was een 'saaie boel' las ik elders, een "doodgewoon spel" , geen uitschieters, we zijn weeral niet fier op ons zelf, nooit Sant in eigen land en we beginnen weer waar we geëindigd zijn, met het bekritiseren van de coach, want het moet toch iemands'fout zijn dat we weeral dat WK niet gewonnen hebben ?.

Mij laat het koud.

Ik heb wel andere dingen om naar uit te kijken.

Want Aude komt. En Stienus en Gust !

En mijn honden Spot en Cartouche hebben grote spandoeken geplaatst : "Gustje Go Go Go !".

We dragen een Franse tricolore.Bleu blanc rouge.
We hebben een alpinopet op.
Cartouche een beret.
De bak bier staat klaar.
De fruitpap ook.
Kaas, vlees, brood en wijn.
Maar cola ook , en schweppess what dyou expect? , en vooral Choco.
Dat dat hier nog eens op tafel komt .
Man,man,man, wat een feest gaat dat zijn ?

la transhumance

Martine woont deels in Waals Brabant, deels in Aubrac, meer bepaald in Marchastel, een deelgemeente van Nasbinals.
Dat ligt zo'n 2000 m hoog .
En dat is hoog.
We waren er met kerstmis en zoals steeds was het een ontroerende ervaring.
Ik vind het een adembenemend panorama.
Het ligt op de weg naar Compostella.

En Martine doet elk jaar " de transhumance".
Dat is een tocht, te voet , van zo'n 30 km , bergop bergaf,

met een ganse koeienmeute , en die koeien zijn getooid met bloemenkransen.

De koeien geven niet op.
Ze vertrekken rond 5.30 u 's morgens en dat is er dan berekoud!
De dieren zweten van de inspanning en hun zweet verdampt . ALs je ze van op afstand bekijkt dan zie je die damp uit hun lijven opstijgen , dan zie je ook hoe enthousiast ze zijn om hun hoogvlakten te bereiken.
Eén hectare per koe , wordt er gerekend.
En voor een 20 tal koeien, één stier.

Eens ze op de hoogten aankomen, staat er een vrachtwagen te wachten met de kalfjes , die geen 30 km moegen stappen naar de hoogten.
We horen hun geloei, gehuil in feite, omdat ze hun moeder terug willen zien.
Als de camion wordt geopend springen ze als het ware van de laadbak en ei zo na vinden ze hun moeder onmiddellijk terug.

Het is wonderlijk om zien.
Ontroerend ook.

En daarna wordt de vrachtwagen met die ene stier opengemaakt...
Alle boeren gaan achteruit om plaats te ruimen voor de indrukwekkende tientonner ...

Daarna wordt er gefeest door het ganse dorp.

Echt, de moeite.

Maar de transhumance is achter de rug.
En Renée, een andere vriendin van mij, schreef dat haar dochter op vakantie kwam met haar vriend en diens kinderen.
Ze zei :
"voilà que ma fille et toute sa troupe arrive dans le LOT. Il me reste à voir comment leur séjour s'articule. La transhumance c'est une raison pour laquelle je ne m'inscris pas d'ordinaire à cette festivité."

Ik antwoordde haar : " wat komt die transhumance daar nu bij doen? Die is toch al lang voorbij?"

Wel ziehier haar antwoord:

"GENEVIÉVE,

Après la transhumance des animaux, il y a la transhumance des humains devenus des vacanciers...l'exode des populations la migration des citadins vers la mer ou la campagne!!!"

Zo horen jullie het eens van een ander, want hier is het vanaf zondag ook "transhumance"....Aude en Co komen eraan !!!!!!!!!!!!!!

Papajoulele !

Viva la siësta !

Het is een gewoonte geworden en nu kunnen we niet meer zonder : de zuiderse ingeburgerde siësta!
Het is een ganse kunst.
Het wordt hier van kindsbeen af aangeleerd en in ere gehouden.
Onder het middaguur word je niet gebeld door vrienden, " car je pensais bien que t'étais à la sieste!"

Jan en ik zijn allebei fan.
Maar daar waar Jan serieuze fysieke inspanningen levert overdag is dat bij mij niet ( in elk geval MINDER, VEEL MINDER ) het geval.
En dat maakt dat ik dan meestal heel laat opblijf, samen met Cartouche die mij met één open oog bewaakt, want stel je voor dat hier plots een wildvreemde 's nachts aan de deur zou staan, ho maar !
En dat maakt ook dat ik soms, zelfs na dat heel laat opblijven de slaap niet kan vatten.
Zo een nacht was het vannacht.
Ik lig dan gewoon wakker te liggen , voel me helemaal niet slecht, zeker niet ziek, heb nergens pijn, lig trouwens goed op mijn zij, heerlijk zelfs, maar de slaap wil niet komen.
Ik bedenk dan dat als ik na 15 minuten niet in dromenland ben verzeild dat ik ga opstaan, dat zal ik doen zie.
Ik zou een computerspelletje kunnen doen, maar dan moet ik weeral de computer aanzetten, en dat is hier zo geen flits-toestel zoals een Mac in Antwerpen, waar je onmiddellijk surft en verder surft en van de ene applicatie op de andere kan springen in een mum van tijd.
Neen , hier op "ons erf" zoals Tessa zegt, duurt het allemaal iets langer.
Traag dat dat werkt internet in de vallei, daar heb je geen gedacht van.
Traag met opstarten, traag met mijn emails in te laden, traag met facebook , zo traag dat je berichten een dag later ziet soms ( soms ook niet), kortom je moet ZEN zijn als je achter het toestel gaat zitten.
En traag afsluiten is ook niet niks.
Als ik de electriciteit uitschakel vooraleer alle lichtjes op het toestel uitgaan, dan moet ik de volgende dag zeker een half uur wachten eer alles "rétabli" is...
ERGERLIJK !
Ik laat dus de idee van de computer vallen.
Ik zou op de tablet een spelletje kunnen spelen, maar daar heb ik maar 2 of drie spelletjes op, meestal Ruzzle of WORDFEUD en mijn ruzzle en wordfeud vrienden uit België of Frankrijk slapen natuurlijk op dit uur, dus veel respons zal ik niet krijgen.
Een doorloper dan maar, neen Monique dat zijn geen loopsloefen, maar kruiswoordraadsels 7 sterren, heerlijk.
Ik kan daar echt een uur aan een stuk zoet mee zijn en de tijd vliegt voorbij.

Zoals vannacht dus.
Het was half vijf voor ik het door had.
Ik ging terug slapen.
Maar kon nog altijd de slaap niet vatten.
Cartouche kwam ook eens kijken of ik nu al sliep .
Het was halfzes.
Niks en toen moet ik toch gebroken zijn, want om halfzeven stond Jan op ( om zijn tomaten water te geven !) en was ik weer wakker.
En moe dat ik ben nu !
Niet te doen.
Neen vanmiddag ga ik niet siësten, neen.
Ik zal eens naar Cahors gaan en wat rondstappen.
Zodat ik moe ben vannacht en als een blok in slaap val.
Vive la sieste ! Mais à consommer avec modération !

Brood en spelen

Nel stuurde me een mailtje met als hoofding"voetbal".
De inhoud luidde als volgt :

"Hartelijk gefeliciteerd ,op het nippertje!!!

Groet Nel"

Voor alle voetbalfans te lande was dit waarschijnlijk klare taal.
Hartelijk,:
direct, to the point...
Voor een voetballeek als ik was het even nadenken.
Al een geluk dat er een titel bijstond "voetbal".
Anders had ik het niet geweten.

De Belgen zullen waarschijnlijk gewonnen hebben, dacht ik.
Even surfen op het internet, inderdaad, tegen ALgerije.
Waarschijnlijk was dat goed nieuws.

Ik bedankte Nel dus, haar zeggende dat ik niet zo'n voetbal fan was en ze antwoordde prompt ( tegenwoordig antwoordt men mij veel vlugger sinds ik een paar dagen geleden postte dat ik NOOIT antwoord kreeg op mijn mails):
"Lieve mensen,

Nou ja.....Leef ik met België mee,tref ik Belgen die van toeten noch blazen weten!!!!
Toch houd ik van jullie,maar wees een beetje trots op jullie land!!!
Liefs Nel

Ps.op 17 juni tegen Algerije 2-1
Za. Tegen Rusland 1-0 op het nippertje!!"

Het zette me aan het denken.
Nel zet me af en toe inderdaad aan het denken, het mag gezegd.
Ben ik niet trots op mijn land als ik de voetbal niet volg?
Heeft dat er iets mee te maken?

Heb ik voetbal nodig om trots te zijn op mijn land?

Heeft men misschien de world cup voetbal gecreëerd opdat we trots zouden zijn op ons land?
Opdat we ons identificeren met een ploeg, een voetballegende, een VIP die stukken van mensen verdient om als een waanzinnige achter een bal te lopen om die soms in een net te kunnen schoppen?

De plaats die de sport tegenwoordig in de maatschappij inneemt is gewoonweg gigantisch.



De economie slabakt al jaren. Het objectieve criterium om de welvaart van het land te meten heeft de plaats geruild voor de zachte criteria , de mediatieke alomtegenwoordigheid , de sport, de uitstraling van een winnaarsploeg.

Inderdaad het zegt me niks.
Ik ben beschaamd dat duizenden Belgen als gekken tekeer gaan, naar Brazilië reizen om een match te zien, op die manier de vliegtuigtickets de hoogte in jagen zoadat Brazilianen in juni/juli en augustus niet op reis kunnen , of naar huis als ze ginds werken, zoals de dochter en schoonzoon van Gilbert, een jager die gisteren een paar dakpannen is komen vervangen bij ons. Die kunnen niet naar hun ouders in Frankrijk komen dit jaar : véél te duur.
Maar niet alleen het vliegtuig.
In Brazilië zijn er dankzij de wereldbeker vele bussen bijgekomen met airco : gewone Brazilianen kunnen dat transport niet betalen : te duur.
Kan je bedenken : als je de bus niet eens kan betalen, hoe overweldigend moet het dan niet zijn dat duizenden anderen een vliegtuigticket kunnen kopen om een match te volgen?

Waarschijnlijk ben ik aan het zagen en zie ik de goeie kant van de sport niet, maar voor mij hoeft dit echt niet, echt niet.
Overroepen, onbetaalbaar, zand in de ogen van de mensen, kortom brood en spelen zoals bij de Romeinen , "panem et circenses"

Ik citeer wikipedia :
"Panem et circenses" of "brood en spelen" is een uitdrukking die slaat op de praktijk om de gunst van het volk te winnen door oppervlakkige behoeften van het volk te lenigen, namelijk eten en vermaak. De uitdrukking stamt van Satire X [1][2] van de Romeinse dichter Juvenalis. Hij schreef:

"Vroeger verkochten we onze stem aan niemand. Al een hele tijd heeft het volk de macht afgestaan. Het volk benoemde vroeger militaire bevelhebbers, hoge ambtenaren, legioenen, alles. Nu beperkt het volk zichzelf en hoopt alleen nog op twee zaken: brood en spelen."

"Iam pridem, ex quo suffragia nulli uendimus, effudit curas; nam qui dabat olim imperium, fasces, legiones, omnia, nunc se continet atque duas tantum res anxius optat, panem et circenses."

Als ge maar content zijt !

De badmuts

Ons Anne heeft prachtige badmutsen, met en zonder bloemen.
Maar nergens zie ik die in één of ander uitstalraam staan.
Ik had een verminderingsbon voor lingerie ontvangen via de post en dus ging ik zaterdag maar eens kijken in de lingeriezaak of er soms ook -naast heel kleurrijke badpakken- mooie badmutsen te koop waren?
"Non madame, il vous faut aller dans un magasin de sport"

Bon, niet getreurd, binnen bij de intersport .
En daar vond ik enkel en alleen lelijke, heel lelijke badmutsen.
Ik heb er wel één gekocht, voor 4,5 EUR kan je niet sukkelen.
Maar toch, het was met spijt in het hart.

Waarom ik nu persé een badmuts wil, vraagt Jan.
Omdat ik het water dan minder koud vind, antwoordde ik.
Hij kwam niet meer bij van het lachen.
"Meen je dat nu?" zei hij.
"Ja, dat meen ik echt"

EN dat deed mij denken aan een heel oude surrealistische mop waar ik nu nog altijd onbedaarlijk moet mee lachen:
"Wat is het verschil tussen een berg?"
Antwoord : "Je bent er rapper op dan te voet"

En gij nu !

Gribouille

Ik bedacht dat het ondertussen al zeker 35 jaar is dat ik honden heb, daar waar mijn grootouders en ouders zeker geen dierenvrienden waren.
En op een zomerdag , zo'n 22 jaar geleden zat ik op een Brussels terras bij Marie-Ange die ondertussen naar Zwitserland verhuisd is.
Terwijl ik zo op haar terras zat, zij die in de 20 katten had, kwam er een aartslelijke hond, een soort terriër maar dik en met twee lelijke bruine tanden die over zijn onderlip hingen, naast mij zitten.
Hij vroeg niks, hij bedelde niet, hij zat gewoon aan mijn voeten onder tafel.
Ik denk dat hij daar zeker een paar uur gezeten heeft en ik begon hem stilletjes aan sympathiek te vinden. Ik streelde hem en voelde hoe zijn vacht vies en plakkerig was.
Ik vroeg aan Marie-Ange of het soms haar hond was, wat ik me moeilijk kon voorstellen, zij die een weldoenster was voor de ganse kattengemeenschap kon moeilijk een hond verwaarlozen.
"Mais non, il appartient au voisin qui vient de divorcer"
Bleek dat hij de hond jaren tevoren cadeau had gedaan aan zijn ex , die bij haar vertrek zei " Et le chien , tu peux le garder aussi".
Sindsdien zat de hond meer bij de buren en deed hij de vuilnisbakken van het lotissement, aangezien zijn baasje veel op reis moest voor zijn werk.
"A1s je hem wil, graag" zei Marie-Ange "ik zoek al maanden opvang voor hem".
De hond was mij langzaamaan aan het verleiden, net zoals in het boek De kleine Prins. Die kwam elke dag bij de vos en was er helemaal van in de ban en vice versa.
Ik vroeg of ik mocht bellen en dat mocht en ik belde mijn man met de vraag of ik een hond mocht meebrengen, lelijker kan niet ,zei ik.
Hij lachte en zei "waarom niet, we zien wel of Toetsie hem kan verdragen".
Ik denk dat het de enigste keer in ons huwelijksleven was dat ik hem om toestemming vroeg, maar we zouden er dan ook een huisgenoot bijkrijgen...
Ik zei tegen Marie-Ange " d'accord , je le prends en essai" , deed het portier van mijn auto open en Gribouille sprong op de voorbank.
"Je préviens son maître", riep ze ons na.
Gribouille, want zo heette het mormel, bougeerde niet.
En thuisgekomen kwamen Philippe, Aude en Toetsieke aangelopen als om hem te verwelkomen.
IEDEREEN was er dol op.
Behalve mijn mama, die telkens weer zei, "je n'aime pas ce chien" en dan onbedaarlijk begon te lachen.

Een maand later ging ik weer bij Marie-ANge langs en ik nam Gribouille mee om hem te tonen aan zijn oude baasje.
Ondertussen had hij een ware metamorfose ondergaan, gewassen en geknipt, nageltjes proper, haartjes geborsteld en was hij heel levenslustig.
In Brussel toegekomen stond zijn oude baasje aan zijn voordeur , ik stapte uit, ging langs de passagierszijde de deur openen en vroeg Gribouille om uit de wagen te springen.
No way.
Hij wou niet uit de auto.
En hij is erin gebleven tot ik weer naar Boechout vertrok.

Toen een paar jaar later mijn mama overleed en een maand daarna Philippe heb ik veertien dagen later Gribouille moeten laten inslapen. Hij had een tumor op de hypofyse en indien ik hem dagelijks drie inspuitingen gaf zou hij misschien nog een zestal maanden kunnen blijven leven hebben.
Maar ik werkte en kon 's middags niet overhuis komen , bovendien had ik het geld niet om de veearts te laten komen elke dag .
Dus was de beslissing gauw genomen, Aude en ik brachten Gribouille naar Bart, onze lieve veearts.

Daarna werd het heel stil en ik weet nog goed dat ik bij Bart buitenstapte , Aude's hand nam en naar de sterren keek en zei " 't Is nu wel genoeg geweest hoor !"

Als ik terugdenk aan Gribouille, dan krijg ik nog altijd de tranen in mijn ogen, want ik weet niet waarom, maar het was waarschijnlijk de hond die ik het liefst van al gezien heb.

Ik begrijp heel goed wat het verlies van een huisdier teweegbrengt aan emoties, wat moet dat dan niet zijn als je een kind verliest?

Gribouille betekent "kribbel krabbel"

températures écrasantes

"Ça va cogner!" zei Paul Frédérique Casset deze week en hij had gelijk.
35 ,36 graden, zelfs nu nog na 20 uur...dat kan tellen.
Maar dank zij de afkoeling die het zwembad biedt en de koelte binnen dank zij de hele dikke muren, valt het nogal mee.

We leren hier onze luiken te sluiten rond 10 uur 's morgens en dat houdt echt de hitte buiten.

Onder de auvent hebben we een aan het plafond bevestigde ventilator, in de slaapkamer ook.
Spotje is bang als die begint te draaien.
En dan doen we hem maar weer uit, want Spotje gaat voor ,toch?

Dus deed Jan "niks" vandaag. Want té warm .
En we gingen naar Cahors , gingen de markt rond, dronken een café et un petit crème, kochten brood en gingen zelfs heus de shoptoer op...

En toen zei Jan plots "wij hebben hier toch nogal een leven hé?"

En gelijk heeft hij.

pas de réponse

Waar ik me tegenwoordig verschrikkelijk aan erger zijn de onbeantwoorde mails ,brieven, sms-en en antwoordapparaat-antwoorden ( of hoe noem je dat?).
Het is hier een ware ziekte.
Je stuurt een mail met een vraag in vervat aan het adres van de geadresseerde, of je maakt gewag van een aantal afspraken maar je laat ook een kleine hint vallen van één of ander ongemak dat je te beurt is gevallen, je denkt dat een brief beter is, omdat het formeler is of gewoon nog eens leuk van een echte brief van iemand ( uit het buitenland) te krijgen, of je laat een boodschap na op iemands antwoordapparaat met de vraag of ze je zo vlug mogelijk willen weerbellen....niks.

Noch op een mail, waarvan je dan onmiddellijk denkt dat je een verkeerd emailadres gebruikt hebt.
Je kijkt het dubbel na, maar neen, je hebt je niet vergist.
Noch op een brief, waarvan je er dan steevast van uitgaat dat je nog het oude adres gebruikt hebt dat in een versleten adresboekje stond.
Je vist dat verfrommeld boekje weer op, maar neen, je hebt geen oud adres.
Noch op je GSM bericht, waarvan je dan weer denkt dat je een verkeerd of verouderd telefoonnummer, of ook nog mogelijk het thuisnummer hebt ingetoetst in plaats van het mobiele nummer.
Je zoekt je te pletter in je GSM scherm naar de contactpersoon die daar tegenwoordig zo'n keer of 5 in staat , de ene keer met zijn email adres, de volgende keer met het thuisnummer, de volgende keer met GSM nummer, de volgende keer met het VIBER nummer, dan met het facebookadres, dan met zijn of haar adres ( om volledig mottig van te worden) maar na enig gesakker vind je dan toch dat GSM numer en neen hoor, het was geen vergissing...

Maar geen antwoord.

Soms denk ik dan dat ik zoals een wolf in de woestijn sta te huilen en dat niemand me hoort.

En kan je geloven dat ik daar niet goed van ben?

Dat ik dat zelfs grof vind van de correspondent ver weg?

Hier te lande is dat precies heel gewoon. Maar ook Belgische vrienden antwoorden niet.
En ik denk niet dat het de bedoeling is dat je dan een tweede keer schrijft of mailt of belt om te vragen of ze je lieve woorden gekregen hebben????

Maar misschien vergis ik mij en moet ik me daar niet druk om maken.
Misschien leer ik het nog af van daarmee in mijn kop te zitten.
Wie weet.

rien ne va plus

Alles valt tegen vandaag.

Sinds een aantal weken hebben we veel internet pannes .
Vervelend, want wat doe je eraan.
Zo'n twee jaar geleden hadden we hetzelfde probleem.

Ondertussen weten we hoe we zoiets moeten aanpakken, allez dat denken we dan maar.
Zaterdagmorgen zijn we dus naar Cahors gegaan met de livebox orange in een plastiek zak van Standaard boekhandel.
Je moet moed hebben om naar een orange boutique te gaan.
Aangezien de deuren er openen om 9.30 u staan we rond 9.20 u al aan de deur. We zijn niet de eersten maar zo ongeveer vierde in de wachtrij.
Om klokslag 9.30 u gaat het rolluik omhoog.
En het verder wachten begint.

Het is aan ons.
Een vriendelijke man achter de balie zegt dat hij onze livebox gaat testen en dat dit een tiental minuten gaat duren.

We wachten.
Zen.
"Il n'y a pas de problème avec la livebox madame, monsieur, je ne peux pas vous l'échanger"
Ja, en dan, we hebben constant pannes , urenlang soms.
"Il vous faudra appeler le 9300"

OK, volledig gefrustreerd nemen we de livebox weer mee in de plastiek zak van Standaard boekhandel.

We sluiten de box weer aan en de pannes herbeginnen.

Ik bel het nummer 9300.
Een dame vertelt me dat ze onze lijn gaat testen en dat dat een paar minuten kan duren.

Ik wacht.
Totally Zen.
"Il n'y a aucun problème sur la ligne, madame."
Ja, en dan, we hebben constant pannes, urenlang soms.
"Demain, on va vous appeler pour faire d'autres essays"
Allez gij, op een zondag?
"Mais oui madame, aucun sousis"
Ik ben altijd een beetje bang hier in het zuidwesten als ze "aucun soucis" zeggen want meestal begint de miserie dan pas goed.

Zondagmorgen 9.30 u.Telefoon .
"Bonjour madame Geneviève "(sic ! ik denk dat het een dame is uit een call center in Guadeloupe, zo ver weg klinkt ze).
Ik leg het probleem nogmaals uit.
Ze test opnieuw de livebox.
"Le problème est la livebox"
Hallo?
"Je vais vous donner un numéro et vous pouvez aller chercher un nouveau dans un magasin orange de votre choix. On va vous appeler demain matin pour voir si elle marche"
Ho maar, hoe kan ik nu op zondag een nieuwe livebox halen als alle winkels dicht zijn...
"Ah d'accord, on va vous appeler demain matin vers 9 heures"
Maar mevrouw, opper ik, ik kan nooit heen en terug aanr Cahors rijden , de wachttijden in de winkel uitgesloten, en de box aansluiten en om 9 uur al weten te zeggen of alles werkt.
Een beetje empathie zou soms bij sommige mensen niet misstaan.

Ze zal me woensdag weerbellen.

Vanmorgen sluit Jan de nieuwe box aan.
Rekening houdend met de dikke muren in ons huis hebben we meerdere WIFI versterkers , computers en tablets...en ik hoor Jan sakkeren dat het hem maar niet lukt alles aan te sluiten met allemaal verschillende paswoorden enzovoort.

Ik stel voor mijnheer Filippi te bellen, dé man on the right place , die antennes installeert en alle internet problemen oplost.
Ik vraag me af of er in Belgenland ook zulken mannen rondlopen, nooit gezien in feite in Boechout.
Of ik zou het anders kunnen stellen : nooit vandoen gehad. Het is maar zoals je het bekijkt in feite.

Maar mijnheer Filippi heeft geen tijd en kan pas volgende week komen.

Sakker sakker, jammer jammer, vloek vloek.

Een vriend komt kijken en lost het op.
Ze zijn er toch een halve dag mee zoet geweest.

We maken er op slag een gezellig samenzijn van , om onszelf te troosten.

De postbode komt langs en brengt me mijn belastingsbrief....bibber bibber.
Het valt mee, ik moet "maar" 154 EURO opleggen.
Ik bekijk de brief en zie dat ik 7 % opcentiemen moet betalen, daar waar ik niet meer in Belgïe woon.
Op internet lees ik dat er procedures aan de gang zijn tegen de staat op dat gebied. Hopen maar dat de Staat verliest uiteraard en ondertussen ZEN , betalen dus.

Ondertussen ook even naar de tandarts en met een dikke kaak aan tafel gaan zitten, "vous me paierez la prochaine fois" zegt hij me nu al de vierde keer op rij. Ik mag er niet aan denken hoeveel het zal zijn.
Alhoewel, de mens is redelijk.

Rond 19 uur belt mijnheer Bley, of hij de factuur mag komen innen voor de ballustrade aan het zwembad.
Bah ja, dat mag ( maar dat moet niet in feite).
Allez, die pil is ook weer verteerd .

En ik zou nog zo'n drie of vier dingen kunnen opnoemen om het allemaal nog wat erger te maken, maar ik ga dat niet doen zie.
Vanavond doe ik niks meer en ik verwacht geen telefoons want elke Belg zit nu naar dat stomme voetbal te kijken. Want dat is levensbelangrijk nietwaar, voetbal !
Maar dat wordt een ander verhaal.