en na Parijs naar Brussel

Na een weekje Parijs kwam ik pas twee dagen terug naar huis.
Op de tekenles was het onderwerp "chaos" en je moest verschillende materialen gebruiken en bovendien volume opwekken.
Tja, ik heb me volledig laten gaan.
Met inkt, papier, acrylique,lijm, ijzerdraad, twee schroeven die ik ooit recupereerde uit de wirepull , krantenartikels die de algemene chaos in de economische wereld onderstreepte.
Dit werd het:

Inderdaad, een regelrechte chaos.
En het rare is dat ik sepia gebruikt had, een soort aardkleur en dat het schilderij langzamerhand groen werd.
Karine, de tekenjuf kon het niet geloven.
Wat later op de dag stuurde ze me een sms-je : "il est complètement vert"!
Waarschijnlijk een chemische reactie tussen het doek en de inkt.
Bah, ik vind het niet erg.


En dan hop and away, richting Brussel.
Gustje zien en bijhouden.
Sinterklaas gevierd en veel te veel speculaas gegeten.
Gustje ook.
Hij kan al heel goed 'koek' zeggen.
En tenslotte vond ik dat ik de Meunier verslaving moest in ere houden en ik gaf hem wat chocolade.
Zijn gezichtje!
Hij "versmolt" als het ware met de lekkernij.
Zoals een pudding zakte hij lichtjes in elkaar.
Ik maakte hem duidelijk ( heel duidelijk) dat dit dan "chocolade" was!
Ik nam ook een stuk uiteraard, om hem te tonen hoe lekker ik dat zelf vond.
'Cocola" zegt hij nu.
Toen ik het aan papa vertelde zei hij dat ik hem "onmiddellijk een infuus chocolade "moest geven.
Voilà, bij deze.
Het zit in de genen, niks aan te doen.
Een kleinzoon naar mijn hart!

Gust met Anneke

l'étoile filante

Zo vlug je naar omhoog schiet in de sterrenwereld, zo vlug kan je een vallende ster worden.
Dat is zowat mijn ervaring in een notedop van de avond dat ik het boek zou 'dédicasseren'.
Ik weet helemaal niet hoe je dat in het Nederlands moet zeggen.
Dus eens in het Frans.
Want.
We hebben geen kat gezien die interesse toonde in ons "oeuvre".
Ik zeg "ons", want zoals het Fransmannen-en vrouwen betaamt is het boek dan plots van iedereen: de groepsverantwoordelijke, degene die de layout gedaan heeft, die die de fouten verbeterd heeft en het heeft nagelezen en tenslotte, zij die in de vereniging verantwoordelijk is voor het uitgeven van boeken...
Daar zaten we dan met ons 5 -en , te staren naar de kopers van vrijdagavond in de trouwens mooie winkel van Detrad , rue Cadet in Parijs-een begrip voor de kenners.
Maar dat ik het niet aan mijn hart laat komen, want wie beleeft nu zoiets in zijn leven? Zeker als je "une vie cachée" leeft zoals ik hier in de Lot?
Neen, neen.
En vooraleer ik me naar de boekenwinkel begaf ben ik de buurt eens gaan verkennen. Want een Vlaming is meestal véél te vroeg op een afspraak en een fransman véél te laat. Vandaar.
En zie, het was een aangename verrassing.
Ik ontdekte eind 19e eeuwse overdekte winkelgalerijen ,en als je dan de straat overstak kon je opnieuw in zo'n galerij lopen.
Heel mooi trouwens ,met antwiek en ouderwets speelgoed, oude boeken, maar ook nieuwe.
Doen, als jullie in Parijs zijn.

De volgende dag zat ik de ganse dag in vergadering en heb ik heel schoon volk gezien, de crème de la crème.
En toen ik daar zo zat, bedacht ik dat dat niks voor mij is zo in Parijs bepalen wat we de volgende maanden zoal gaan doen.
"It all comes back to me now", hoorde ik Céline Dion zingen in mijn hoofd.
Neen, ik zeg het sterrendom bij deze vaarwel.
Ik ben al ster genoeg hier op mijn berg in de Lot.

Zondag hebben we nog iets gedaan wat we nooit tevoren hadden gedaan, Jan en ik.
We gingen naar "le marché aux puces" van St Ouan.
Ook doen !
Tientallen antiekwinkeltjes allemaal samen in wat ik open garages zou kunnen noemen.
ON GE LO FE LIJK !
De ene antiquair naast de andere.
En niet alleen kitch, neen ook hele mooie dure dingen en avant garde meubelen en Napoleon III ( als dat je kan bekoren) en art déco en art nouveau en bauhaus en zo veel dingen die ik ooit al gezien heb maar nooit meer dacht tegen te komen.

We gingen naar de Braque tentoonstelling in Le Grand Palais en kwamen er ontgoocheld uit.

Zelfs als je je ticket online aankoopt moet je nog meer dan een half uur in de bijtende kou staan wachten tot je binnen mag. Dan nog eens zeker 10 minuten om je jas in de vestiaire af te geven en dan kan je je pas echt beginnen te ergeren: er is namelijk véél te véél volk en je kan amper de kunstwerken bekijken.
Ik moest op mijn tippen staan om er een glimp van op te vangen.
En daarbij kwam dat ik maar een paar werken echt de moeite vond. De rest vond ik persoonlijk niet zo mooi.
Té donker, te doods zelfs.
Maar goed, we hebben het gezien.

Veel beter was het op de gratis tentoonstelling in het Stadhuis . Een fototentoonstelling van Brassaï.
Mooi, echt mooi.

En we beëindigden de sterrenreis met een bezoek aan onze Belgische ambassade om onze vingerafrukken te laten maken voor een nieuw paspoort...ze zijn ondertussen al thuis aangekomen .Onze foto's zijn afschuwelijk , en dat zullen we nog zo'n 5 jaar moeten zeggen telkens we hem gebruiken. En later zullen onze kleinkinderen zich kapot lachen als ze onze stomme kop erop zien.
Maar we zijn in orde met onze papieren.
En dat is wat telt, niet?

In een vitrine in Parijs nog wel !

"Je moet je eigen Connie Palmen schrijven" zei ons Anne me ooit eens.
En zie, zo geschiedde !

Anderhalf jaar geleden had ik mijn hand opgestoken bij de vraag: "wie wil de nationale synthese maken over solidariteit?".
Ik steek heel dikwijls mijn hand op bij de meest onwaarschijnlijke vragen.
Maar goed, ik had het beloofd, zo gezegd zo gedaan.
Het was niet eenvoudig.
Het was een onderwerp dat me niet zo nauw aan het hart lag.
Het was vooral veel werk.
Maar goed, je hoorde me niet klagen.
Ik deed gewoon mijn werk.
Toe de klus geklaard was stuurde ik het door naar Parijs.
Geen antwoord.
Een kleine herinnering mijnentwege, geen antwoord.
Een zestal maanden later, op de jaarlijkse vergadering van de vereniging , zat ik met een piepklein hartje naar de dagorde te kijken.
Ik ging ervan uit dat mijn synthese een regelrechte flop was.
Vol fouten.
Taalfouten en andere.
Ze zeggen hier o zo graag dat ik zo'n leuk accent heb.
Dus, tja, het zou de fatale afgang zijn.
Eén van de eerste punten van de dagorde was :" proposition d'édition de la synthèse de Geneviève Meunier sur la solidarité"
Ik keek het assembleetje rond, bekeek de deelnemerslijst om me ervan te vergewissen dat er misschien wel een naamgenoot van mij zou deelnemen, want dat kon nu toch niet waar zijn zeker ? Ze zouden die synthese gewoon uitgeven.
Een boek?
Ik in een boek?
Ik met mijn naam op een boek?

Maar zo geschiedde , echt waar.
En een paar maanden later kreeg ik een telefoontje uit Parijs.
"Of ik een dagje vroeger naar Parijs zou kunnen komen, de dag voor de jaarlijkse vergadering? Pour la dédicace ?"
En weerom keek ik eens rond mij, om te kijken of die mevrouw aan de telefoon zich nu niet heel erg aan het vergissen was van persoon?

Maar neen, het was de waarheid.
En dus ging ik naar Parijs verleden week en stond mijn boek in de vitrine en al.

En ook dat er "dédicace was op 29/11".

En dat de auteur er ook zou zijn.

En dus heeft Jan een fotootje van die levensgebeurtenis genomen:
Ik, in Parijs , die boeken signeer...Hola, Connie Palmen!

Collection GLFF "Voix d'initiées"
Editions Conform
http://www.conform-edit.com

de winterbache

Ja, een zwembad hebben kan leuk zijn.Vooral in de zomer dan.
Eens het herfst wordt vallen er dorre bladeren op het electrisch rolluik.
En dat is voor niets goed.
Want , zo vertelde de Heer Novarino ons, de bladeren blijven op het rolluik plakken en eens de zon erop schijnt, wordt hun afdruk erop vastgezet als het ware. En dat gaat er nooit meer uit, zei hij.

Ik vreesde al dat Jan vanmorgen "werk wou maken" van het opruimen van de bladeren op het rolluik, het verwijderen van de herfstbladeren uit het water , het inladen van het zwembad met halfvolle plastic flessen, het afrollen van het rolluik en tenslotte, het aanbrengen van de winterbache.
Op maat gemaakt. Houdt niets in hoor ! Zo gefikst.

Het afkeren van de bladeren op het rolluik ging redelijk goed.
Het verwijderen van de herfstbladeren in het water , dat was in feite zelfs een leuk karweitje.
Maar dan.
Ik wou persé het rolluil met een vochtige doek eens afkuisen terwijl het rolluik afrolde.
Maar dat was een heel dom idee volgens Jan.
Want hij wou de plastic flessen onder het rolluik krijgen en als ik dan met die vod op het rolluik heen en weer zou wrijven, dan kon hij niet tegelijkertijd de flessen onderduwen én de sleutel van het rolluik bedienen.
Dus moest ik stante pede mijn plan vaarwel zeggen en bij de sleutel blijven staan en die af en toe een draai geven.
Terwijl Jan in een verwoede poging de flessen met een aftrekker in de diepte probeerde te houden.
Er zat te weinig water in de flessen, was mijn besluit.
Want de flessen bleven niet rechtop staan.
Dus weer naar beneden en meer water in de flessen doen.
En herbeginnen maar.
Af en toe streelde ik toch met mijn vochtige vod eens over de lamellen van het rolluik, maar Jan zag het en dan maar weer gemekker dat ik dat moest laten!
Goed.
De flessen zaten eronder.
Nu de winterbache erover en de piketten in de grond slaan.
"Stomme, godverd....stomme piketten !", hoor ik Jan roepen.
En dan moet ik vlug zijn, want als ik hem laat doen, dan zou hij uit pure frustratie al de piketten in het midden van het zwembad gooien, ho maar, ik ken hem!
Dus, waarom zouden we de tomatenstaken niet gebruiken, opperde ik?
Heel slecht idee, vond Jan.
Toch ging ik ze halen en wat blijkt? Het werkt.
Ok, niet zoals het op de foto staat, want de mooie ijzeren piketten zijn te kort voor ons zwembad, maar kom, de bache ligt erop.
Drie uur zijn we ermee bezig geweest.
Neen, het hield niks in hoor .
Was ik blij dat ik enkel een daags tevoren gemaakte ovenschotel in de oven moest steken !
Allez, ook weer iets wat we hier geleerd hebben : het winterklaarmaken van het zwembad.
Op naar de volgende !

Koud hé?

Koud, echt koud.
En véél te vroeg voor de tijd van het jaar, als we althans Paul-Frédérique Cassez mogen geloven.
We verwachten zelfs sneeuw , en dat is vroeg.
Maar uitzonderlijk is het nu ook weer niet, als we althans de boeren van Castelnau mogen geloven.
Meestal sneeuwt het pas in februari, de koudste maand in de midi.
En wat doe je dan als het zo koud is?
Binnen blijven, ik althans, want Jan die is de ganse dag op stap .
En waar houd je je dan mee bezig ?
Dikwijls vragen kennissen van vroeger me " en wat doe je daar dan de ganse dag?"
Precies of ik zou hier iets gans anders doen wat zij doen.
Of ik zou iets gans anders doen indien ik nog in Belgïe zou vertoeven?
Of die vraag zou me niet gesteld worden indien ik nog in Belgïe zou wonen?
Want dan zou ik misschien nog een "jeune cadre dynamique " geweest zijn?
Maar misschien ook lekker niet.
En waar zou ik me dan zo onledig mee gehouden hebben?
Enig idee?
De dagen vliegen hier voorbij dat het niet mooi meer is.
Een weekje opsommen is hier op zijn plaats, zodat mijn bloglezers zich niet ongerust hoeven te maken dat ik me misschien verveel hier te lande :
Maandag : opgestaan rond 7.30u ,voorbereiden vergadering van 's avonds, wandelen met de honden, met de auto naar de garage, eten maken, afwas, siesta, een nieuw lid ontmoet, vergadering, thuis rond 1:00u.
Dinsdag : opgestaan rond 7.30u ,wandelen met de honden,eten maken, een stuk of zes telefoontjes gekregen naar aanleiding van de vergadering van maandag, helemaal opgedraaid naar de tekenles gegaan, rust.
Woensdag : zelfde uur wakker, honden uitgelaten,een werk van Jan vertaald, boodschappen, eten maken, soep maken,rijstpap zonder suiker maken;
Donderdag : poetsvrouw geholpen, honden uitgelaten, boodschappen in het dorp, en gaan kijken naar de schilderladies in Zwany's atelier.

Als je dan bekijkt wat ik in mijn schilderateljeetje deed...iets VOLLEDIG anders :

Vrijdag : visdag. Naar het marktplein in Castelnau om vis te halen bij de visboer en daarna koffietje met Zwaan bij Aurélia. Eten maken, auto van Jan halen , die helemaal in zijn nopjes was dat die mooi hersteld gereed stond.
En vandaag had ik een zalige eenzaamheidsdag. Dus 2 x met de honden op stap geweest, de krant helemaal uitgelezen, en ook brood gebakken !

Stel dat het sneeuwt, dan hebben we toch eten.
Binnenkort ga ik mijn nederige stulp herbenoemen. In plaats van "Le Cigalou" wordt het : "Le paradis gourmand", wat vind je daarvan?

kleine wasjes, grote wasjes...

Allemaal al eens meegemaakt?
Tja.
Toen Aude nog thuis woonde was dit wekelijkse kost.
Ik stelde me daar dikwijls vragen bij.
Waarschijnlijk lag de kous ergens onder haar bed, in de wasmand voor de witte was, in mijn wasmand, in de droogkast achtergebleven, bij ons Anne, omdat ze daar regelmatig bleef slapen.
Of er lag een onbekende kous in de was.
Van een vriendinnetje die blijven slapen was, of van Dorien misschien?

Toen ze een tiener was bleef die toestand verder duren.
Ik begreep dat niet.
Nu ik alleen ben met Jan is deze toestand volledig verleden tijd.

Maar nu is er een ander probleem ontstaan.

Ik verlies kousen.
Niet één van een paar, maar gewoon een paar kousen.

Waarom?

Heel eenvoudig: zodra Jan een paar zwarte, blauwe of grijze kousen ziet, denkt hij dat het de zijne zijn.

Gedurende een paar jaar loste ik dat op door kousen met motieven of kleuren te kopen.
Maar eerlijk gezegd vind ik dat dat niet meer bij mijn leeftijd past...

Dus Jan heeft twee lades met kousen en ik één.

En nu doe ik het anders: ik laad opnieuw de gestreken of geplooide was uit.

Oef, eindelijk weer kousen die mogen gezien worden.

FA MI LIE , lalala , FA MI LIE

Als je meer dan 6 jaar in het buitenland woont en toch vlug zo'n 1000 km verwijderd bent van al degenen die je je hele leven hebt gekend, zowel noordwaarts als zuidwaarts, tja dan vervreemd je op de ene of de andere manier toch van elkaar vind ik.
Dat merk je op als je 1000 km noordwaarts rijdt of ook als je je 1000 km zuidwaarts begeeft.

Mijn zussen beklagen zich erover dat ons vader zijn kleinkinderen nauwelijks kent. En dat is waar natuurlijk.
De kleinkinderen luisteren wel naar onze verhalen van toen we klein waren , maar toch valt het ze moeilijk om hun opa echt aan te voelen.
Ik stond vroeger dan weer te dicht bij mijn meme, aangezien ik bij haar inwoonde tot ik 17 jaar oud was.
Ik kende haar bij wijze van spreken beter dan mijn ouders en omgekeerd.

Ikzelf woon nu 1000 km dichter bij mijn vader dan mijn zussen.
Maar dat betekent nog altijd niet dat onze band nauwer is.
Neen, dat is hij niet.

Vrienden van "vòòr" Frankrijk vervreemden nog meer dan familie, want met mijn zussen en nichtjes spreek ik regelmatig langs de telefoon, of we sturen berichtjes of wisselen foto's uit via blackberry messenger.

Of we skypen met elkaar Aude, Gustje en ik, Stienus ook soms.

En dan zien we elkaar zo :

Toen ik zo'n twee maanden geleden bij Aude aankwam bekeek Gustje mij heel lang, zo met een gezichtje van " Maar waar ken ik die toch van?", en neen hij was helemaal niet vervreemd van mij.
Al een geluk, want dat zou ik pas eng vinden.
Dat hij verschrikkelijk zou beginnen wenen of zo.
Dat schuldgevoel, begrijp je wat ik bedoel? Ik zou er moeilijk kunnen mee leven, denk ik.
Maar neen hoor, hij lachte en onze band voelde heel natuurlijk aan.


De nieuwe vrienden die je maakt in het gastland worden ook zo goed als familie ...dat je je moeilijk kan inbeelden dat ze geen deel uitmaken van je biotoop als je iets te vieren hebt, als je iets met iemand wil delen, als je je zorgen maakt, als je van plan bent iets leuks te gaan doen...en dat je dan niet zo een gevoel hebt van "ik ga eens met een vriendin eten", maar eerder "ik zal het eens aan mijn zus vragen".

Dat is heel raar, maar dat is echt wel zo. En als ik dan mijn vrienden vraag of dat ook voor hen zo is , dan knikken ze heel gedecideerd van "jaaaaaaaaaaaa".


En dan zien we elkaar zo :

Spijtig dat jullie er niet bij zijn hé?

het ene woord is het andere niet : google translations !

Sinds kort kan ik een "gadget" aan mijn blog toevoegen, of misschien is dat zo al sinds mensenheugnis. In elk geval , ik ontdekte het pas gisteren...en misschien was dat maar goed ook.
Want kijk wat er dan soms gebeurt als je zo'n hebbedingetje aan je blog ( of op je computer) toevoegt:
Ik voegde de mogelijkheid toe dat anderen mijn blog zouden kunnen in vertaling lezen. In zeker honderd talen !
Als dat niet straf is.
Dus voegde ik die app toe.
Zeker omdat een Franse vriendin van mij, liefst 87 jaar oud, dat al helemaal uit zichzelf geprobeerd had.
Ze vond het maar wat sneu dat ze het niet kon vertalen, vandaar.

En zie wat google een waardige vertaling vindt van wat ik bvb gisteren gepubliccerd heb omtrent de "cèpes":

Des cèpes
Si vous êtes en Belgique chez des amis visiteront vous prenez pralines.
Que fleurs.
Ou un beau gadget que vous êtes sûr que l'hôte ou l'hôtesse connaisseurs. Quelque chose qui ne venait nonchalamment sur ​​les cours d'appel. complètement sorti de nulle part, juste dans le sens de "Oh, que je vais maintenant j'aurais aimé voir!" ou "Je suis à la recherche pour moi il pourri derrière, mais je ne peux pas le trouver,» ou «bien, passé devant un millier de fois et continuent à douter que je serais encore acheter et enfin à nouveau sans "la chose en question" pour revenir à la maison ". retourner
et regarder, vous précisément lors de l'achat de cet objet que votre copine ou votre copain voulu. Prenez alors aucun doute. La prochaine fois que nous venons de visiter ensemble cadeau! ici apporter les amis de vin ou de cognac ou de l'armagnac dans les occasions importantes, fleurs rares, parce que les fleurs sont chers ici et ils n'ont vraiment pas beaucoup de connaissance des arrangements floraux modernes. Sauf un sympathique couple gay hollandais de Cahors ("zeste"), qui ont bien sûr manger du fromage (je reçois que des images!). Mais ce qu'ils apportent est pâté fait maison. Que Mirabelle sur les spiritueux. Que ce soit, et oui pourquoi pas en fait:. des cèpes . Bernadette m'a envoyé hier qu'elle EURO 59 les livres étaient sur ​​le marché à Bruxelles Sur le marché de Caussade 19 euro pour plateau de l'ONU, le plateau étant une telle boîte en bois comme l'image, qui pèse ces livres ou trois. Pas mal hein? Et nous trouvons ici si cher que ça ... pff!


Als jij er iets van begrijpt van dat verhaal, dan zeg ik "chapeau" , uit het diepst van mijn hart.
Want ik, ik verstond helemaal niet meer waar ik het over had in het rubriekje...
Zo zie je maar.
Leer een vreemde taal en er gaat een 'andere' wereld voor je open.
Er is een hemelsbreed verschil tussen google vertaling en vertaalde taal.
Hoeveel misverstanden er daaruit kunnen voortvloeien,ik mag er niet aan denken, of " je n'en ai bien sûr pas mangé du fromage !".

Des cèpes

Als je in Belgïe bij vrienden op bezoek gaat neem je pralines mee .
Of bloemen.
Of een leuk hebbedingetje waarvan je zeker bent dat de gastheer of de gastvrouw plezier zal doen. Iets dat terloops ooit tijdens een gesprek eens tevoorschijn kwam. helemaal uit het niets, zomaar , in de zin van "Oh, dat had ik nu ook graag gehad zie!", of "ik zoek me daar verrot achter, maar kan het niet vinden", of "tja, al duizend keer voorbijgelopen en steeds blijven twijfelen of ik het nu toch zou kopen om tenslotte weer zonder "het ding in kwestie" naar huis terug te keren".
En kijk, jij vindt nu juist tijdens het boodschappen doen dat object dat je vriendin of je vriend wou. Meenemen, niet twijfelen dan. Een volgende keer dat we bij elkaar op bezoek komen, cadeautje !!!

Hier brengen de vrienden wijn mee, of cognac of armagnac bij belangrijkere gelegenheden, zelden bloemen, want bloemen zijn hier duur en ze hebben echt niet veel kennis van het moderne bloemschikken. Behalve dan een sympathiek Nederlands homokoppel uit Cahors ( "zeste") die er uiteraard wél kaas van gegeten hebben ( waar haal ik die beeldspraak?!).

Maar wat ze ook meebrengen is zelfgemaakte paté.


Of mirabellen op eau de vie .


Of, en ja waarom niet eigenlijk : des cèpes .


Bernadette mailde me gisteren dat ze 59 EURO de kilo stonden op de markt in Brussel.
Op de markt in Caussade 19 EURO pour un plateau , plateau zijnde zo'n houten kistje zoals op de foto, dat weegt zo'n kilo of drie. NIet slecht hé ? En wij vinden dat hier duur...pff!

daarom zit ik hier en jij daar

Toen ik nog bij Royale Belge werkte vertoefde ik de laatste jaren op de dienst productie particulieren Brabant. Als Genoveva "van Brabant" kan dat tellen uiteraard.
Plots moest ik me bezighouden met auto/brand/familiale contracten en in feite was dat toen al niet zo mijn ding. Ik was meer high tech producten gewoon zoals beroepsaansprakelijkheid of varia evenementen.
Maar goed, ik wou graag naar Antwerpen gemuteerd worden en dan kon het niet anders dan bij 'particulieren ' blijven.
Eens op die dienst begreep ik al heel gauw dat ze me nooit naar Antwerpen zouden laten vertrekken , en wat later ben ik dus zelf opgestapt om te gaan werken in Antwerpen bij ,wat toen De Vaderlandsche heette ( let op de "sch " van het Vlaamsch ).
Maar goed, dat is een ander verhaal.

Ik herinner me vrij goed dat één van mijn medewerkers ooit eens hoogst verbaasd tegenover mij zat toen hij hoorde hoe ik een delicaat probleem had opgelost en hoe ik hem toen met véél lef zei " dat is de reden waarom ik hier zit en jij daar!" en toen hebben we allemaal zo hard gelachen dat het niet meer mooi was.

En daar moest ik nu aan denken toen ik het boek "te veel geluk" las van Alice Munro .
Ik had het boek begin oktober gekocht toen ik in Belgïe was .
Het zijn allemaal korte verhalen en eens ik er één begonnen ben ,voel ik gewoon de behoefte om het verhaal in één ruk uit te lezen. Zo mooi, zo spannend, zo anders.

En weinig later ontving ze de Nobelprijs litteratuur..
"Awel daar verschiet ik nu niet van zie !", dacht ik.
Het is wonderlijk geschreven en het laat diepe indruk op me na. Zoals ook ooit Doris Lessing zo'n indruk op me liet, die andere Nobelprijswinnares. En het boek dat ik zo mooi vond was 'Het vijfde kind'.

En als ik er goed over nadenk dan zou ik zeggen : " dat is de reden waarom zij daar zit en ik hier", als je begrijpt wat ik bedoel.

Aanraders dus.

Maar soms kan je ook verkeerde aankopen doen.
Zo had ik in mijn klein notaboekje waarin ik alle "moet ik hebben" dingetjes opschrijf genoteerd, dat het volgende boek een niet te missen ervaring zou zijn :" Het jaar van de vloed" van ene Margaret Atwood .

Lelijkste boek
---- Envoyé avec BlackBerry® d'Orange ----

Ik kon het maar niet vinden en Bernadette bracht het me als cadeau ( geen haas, een ander cadeau ) mee deze zomer.

Tien bladzijden heb ik eruit gelezen en ik besefte onmiddellijk dat het niets voor mij was, een volledige misser.

Zo zie je maar hoe de ene iets leuks vindt en de andere iets verschrikkelijk.

Maar Alice Munro : lézen zou ik zeggen !!!!