'beter', in alle betekenissen van het woord

Inderdaad 'beter'. Man,man,man, heeft dat al wat voeten in de aarde gehad. Maar bon, ik kruip langzaam aan de helling weer op en voel me ook- dank zij het stopzetten van de morfine -en andere pillen - helderder in mijn kop. Mijn dochter zei me afgelopen week, dat ik niets anders deed dan zuchten, kreunen, stilletjes wenen, gaan liggen, bedenkelijke gezichten trekken etc etc etc.... Zo niet-ik.... Hoe je toch op een paar weken tijd een volkomen ander mens bent. Je mag er niet aan denken dat je een levensbedreigende ziekte zou hebben, zo erg. Wat er dan allemaal in je hoofd moet omgaan, dat moet pas verschrikkelijk zijn. Ik was dus een weekje in Belgïe en onafgezien van het feit dat we daar op medisch gebied in het aards paradijs wonen, viel er me één ding vooral op : wat een luxe, wat een overvleod, wat een aanbod, wat een variatie, wat een jacht, wat een drukte, hoe duur het er allemaal is, hoeveel mooie dingen je er kan kopen... Wat al meteen het volgende statement met zich meebrengt: hoeveel druk moet er niet liggen op de schouders van jonge mensen om dit allemaal aan te kunnen, om zoveel spulletjes te kopen, te bezitten, te hebben? Een huis kopen neemt belachelijke proporties aan. De prijzen swingen de pan uit en de banken zijn niet zo happig om een doorsnee koppel aan een lening te helpen. Bovendien stellen jonge koppels zich niet meer tevreden met een klein huis om te starten eventueel, één badkamer is waardeloos, twee slaapkamers zijn not done. Het moet onmiddellijk een 'ruim' huis zijn, met liefst drie slaapkamers , twee badkamers, een bureau, een grote living om ' lekker in te relaxen', een hele grote keuken met een keukeneiland om ' lekker in te koken', een grote bank 'om lekker in tot rust te komen'..... Mensenlief, wat een stress! Mensen staan er ook niet stil, enkel in de files dan. Ze razen maar door, huppelen ( wat ik inderdaad zo nog niet kan doen nu! ) van jut naar jeir zoals ze in Lier zeggen. Komen 's avonds afgepeigerd thuis, kinderen om voor te zorgen, gaan veel te veel uit eten , wat ook weer aan het budget knaagt, wat bovendien te zwaar is en waar je dus uiteraard niet lekker van slaapt. Als ik dan terug in mijn vallei zit, en die rust terugvind, dat eindeloze landschap aanschouw, die vogels - en echt niets anders- hoor tsjilpen en kwintelen, dan ben ik zo blij, zo gelukkig en dan weet ik weer dat het goed is om hier te zijn, dat dit een o zo juiste keuze was. Ik ga confituur maken zie, van abrikozen, omdat ik dat de lekkerste vind, en omdat ons Bernadette komt in augustus en dat goed is voor haar nieren, beweert ze .... Doen dus!

De vrouw met de baard

Ziek zijn heeft ook soms zijn voordelen. Het is momenteel ondenkbaar dat ik stofzuig of dweil. Jan doet dat voor mij, voor 'ons' liever. Maar hij geeft er zich ook rekenschap van dat er leukere dingen zijn in het leven dan poetsen. Dus 'moest ik me maar eens bevragen hoe het nu juist zit met die dienstencheques hier in Frankrijk'. En dat heb ik me eerlijk gezegd geen twee keer laten zeggen. Zo gezegd zo gedaan, inlichtingen ingewonnen bij de achterban, Zwany en Rita en gebeld naar Quercy Contact . De volgende dag zou er zich al iemand komen aanbieden. Inderdaad, de volgende dag rond 15 uur komt er zo'n brommer-autootje de oprit opgebromd, en een vrouw van een jaar of dertig stapt eruit. Een vrouw met een baard. Ik wist in feite niet goed of ik moest lachen of wenen. Want met al mijn miserie van de laatste tijd begin ik te doemdenken, iets wat werkelijk niet mijn gewoonte is. Ik dacht ' wat smijten ze hier nu weeral binnen'? Bon, we gaan zitten, en ik begin wat vragen te stellen. Ze heeft 5 jaar gewerkt in het bejaardentehuis, vermits het een contract van bepaalde duur was, kwam er dan ook na die 5 jaar een definitief einde aan. Ze was er keukenhulp en deed het werk heel graag. Ik kan dus ook wat koken , zei ze . Dan twee jaar op school. Ook in de keuken, daarna weer twee jaar als poetsvrouw op school. Dan twee jaar in een restaurant als afwasster. Allemaal contracten van bepaalde duur. Nu werkt ze sinds éen jaar als poetsvrouw bij de locale kinesist en sinds een paar maanden werkt ze ook bij hem in zijn privé woning. Dat vond ik positief. Want dat betekent uiteraard dat hij tevreden is van haar werk. Ze praat moeilijk. Ik vraag me af of ze een buitenlandse is. Ze is me voor. 'u zal wellicht al gehoord hebben dat ik niet zo vlot spreek? En schrijven en lezen is ook een probleem. Dat komt omdat ik te weinig school gelopen heb. Maar elke woensdagmorgen volg ik les in Cahors. En ik kan al beter spreken, lezen en schrijven'. Zie, dan begint mijn hart te keer te gaan hé. Veel heb ik niet nodig op zo'n moment. Venus in de vissen zou mijn vader , de astroloog, zeggen. Compassie. Medeleven. Begrip. Empathie. Venus in de vissen, dus. Ik laat haar het huis zien. En ze ontmoet Jan die druk doende is in zijn bureau, zodat hij bij dit gesprek niet aanwezig hoeft te zijn! Ik kijk naar zijn gezicht , hoe hij Elisabeth opneemt, wat er in zijn geest omgaat. De vrouw met de baard. We lopen het huis door. We gaan nog eens zitten. Ik hoor mezelf zeggen' d'accord, vous commencez vendredi prochain'. Ik geef ze een kans. Ze is blij. Ik vertel aan Jan de geschiedenis van haar loopbaan. Net als ik is hij aangedaan door de moed van Elisabeth. Door haar eerlijkheid ook. Want dat is ook Jan, heel empathisch in zo'n geval. De volgende vrijdag komt ze aangetuft, ziet er stukken beter uit dan de week ervoor: haar baard is verdwenen, haar haar hangt los. Ze luistert wat er haar te doen staat. Na een uurtje word ik een beetje hopeloos, want ze is niet echt 'vlug'. Ik houd me in, ken mezelf, als er iets is wat ik nauwelijks bij iemand anders kan verdragen is het traagheid. Geef ze wat tijd, denk ik bij mezelf. Ik zie wel dat ze het heel goed probeert te doen. Ze is nauwkeurig. Ze heeft zelfs nog wat tijd over en vraagt wat ze nog kan doen. Ze zegt dat ze bij een andere dame deze week bedankt werd voor haar diensten, want dat ze te traag is. Maar zegt ze, die mevrouw heeft me wel helemaal niet gezegd wat ik moest doen. Jij bent bij me gebleven, en nu weet ik hoe je het graag hebt. Zie, we zullen het proberen. Deze week is Jan alleen met haar , benieuwd hoe ze het er van af brengt , zonder 'mevrouw die zegt wat ze meot doen'

la France profonde , een gans andere mentaliteit ...

Toen we hier pas woonden hadden we een heel jong koppeltje als buren: Adams ( wat een naam?) en Céline. Zij was amper 19 jaar oud en sprak van 'mon mec' als ze over Adams sprak, die zo'n 22 jaar was en dus al een 'hele ' man! Ze hadden een baby , Dylan. En een hond, een épargneul breton, Titi genaamd. Een doodbraaf beest. Hij kwam vaak op bezoek en na een aantal weken was hij bij ons niet meer weg te slaan.
Hij had zich zelfs een gat gegraven in ons gazon en lag 's morgens met een laagje sneeuw bedekt in een bolletje opgerold  al bibberend op ons te wachten. Jan had dan maar een beschutter 'kot' gemaakt onder de auvent en sindsdien was hij 'hond aan huis'. Kreeg eten op tijd en stond, ging mee wandelen, kreeg zijn anti vlooi en teken ampullen enz enz. Op een dag werden we gevraagd om te gaan eten bij Adams en Céline en Titi ging met ons mee, om na het eten ( dat echt goed was) terug met ons mee naar huis te gaan, precies of hij had nooit in het huis van Adams en Céline gelogeerd. Dat was waarschijnlijk een brug te ver, want de volgende dag is Adams heel stilletjes Titi komen halen en heeft hij hem aan de ketting gelegd...we hoorden de hond huilen en huilen, maar wat konden we doen, het was onze hond niet.
Kort erna kocht Adams een tweede hond ( hij zorgde al zo goed voor de eerste niet?) , een Rottweilerke (?!)ocharme....Op een dag vertrokken Céline en hij op reis voor een aantal dagen, ze hadden ons niets gezegd of gevraagd , de honden hingen aan een ketting met een gamel eten...dat was het. We zijn ze gaan eten geven. Na twee dagen heeft Jan gebeld naar Adams om te vragen hoe lang hij nog dacht  weg te blijven, want de honden konden toch niet langer aan een ketting hangen zonder eten of drinken....hij zou diezelfde avond terugkomen.
De volgende morgen ging Jan met Adams praten, maar hij voelde zich ziekjes zei zijn vrouw, hij kon niet opstaan en sindsdien hebben we niet meer met alkaar gesproken.
Adams is verhuisd, gescheiden van zijn jonge hinde, in de gevangenis gezeten voor marihuana- bezit en kweek in een bijgebouwtje en sindsdien komt zijn vader, die in Parijs woont hier elke vakantie naartoe. Hij wuift alleen, van praten is geen sprake.
Joost mag weten wat Adams allemaal over ons verteld heeft.
Het gaat hem nu over die hond.
Want vandaag vertelde Rita een bijna gelijkaardig verhaal: Grenadine, de hond van de buren , landbouwers Odile en René, ligt ofwel aan de ketting ofwel loopt hij vrij rond en dus ook bij Rita en André. Voor hen is dat niet zo eenvoudig, want ze hebben een ( heel leuke ) chambres d'hôtes en al hun gasten zijn geen dierenliefhebbers...Maar goed, Grenadine is zo'n lieve hond, dus ze verzorgen hem, anti vlooi en tekenampul, af en toe een knabbel, speelplezier met de poezen en met Pacha , hun eigen hond....maar Odile en René pikken het niet dat hun hond zo veel bij Rita komt. Dus deze week hebben die er niet beter op gevonden van ze een bericht te laten op hun antwoordapparaat om hen te zeggen dat ' ze het niet meer aanvaarden dat Grenadine meer bij hen is dan bij hun en dat ze erop rekenen dat Rita en André , Grenadine slaag zullen geven en terug naar huis zullen sturen wanneer hij nog bij hen langs komt'...
André ging onmiddellijk met hun zoon, ook een landbouwer die zo'n 100 m verder woont, praten . Waarschijnlijk had hij nog hoop dat die zijn mentaliteit ietwat geëvolueerder zou zijn, maar dat was buiten de waard gerekend want daar kreeg hij het deksel op de neus : ' Ja André, het is niet jullie hond, maar die van mijn ouders, je moet hem wegslaan zodat hij niet bij jullie terugkomt'...
Is dat de omgekeerde wereld of is dat de omgekeerde wereld ?
Wat doe je aan zo'n mentaliteit?
Is er ons iets ontgaan?
Zijn we niet mee?
Als jullie ene oplossing kennen voor dit soort problemen, laat het weten, want mijn vrienden en ik  zouden echt willen bijleren op dat vlak.

No focus

Als je pijn hebt kan je gewoon niet helder nadenken. Alles stroomt naar de pijn, de pijnverhelping, de pillen tegen de pijn, de gelkussens tegen de pijn, de hittepittenkussens tegen de pijn, nog eens plat in bed liggen tegen de pijn, nog eens een wandeling maken tegen de pijn, nog eens gaan zitten tegen de pijn om onmiddellijk weer recht te staan tegen de pijn, als iemand belt onmiddellijk beginnen klagen om de pijn te verlichten, als iemand mailt onmiddellijk schrijven over je pijn in de hoop dat het je pijn zal verlichten, allez 1001 methodes om te trachten minder pijn te hebben. Volle drie weken hinkel en pikkel ik hier nu rond en tja, er is verbetering ja, maar de slaap kan ik niet vatten, volledig uitgeput ben je door zoiets. Maar zie, morgen ga ik bij de Franse 'specialist' mijn rx en scan ophalen om die aan Eric te geven, de echte Belgische specialist chirurg die me toch zo vreselijk doen lachen heeft. Monique zat zaterdag naast hem aan een feestbanket en daar spraken ze over mij blijkbaar, want Monique sms-te me dat Eric me zal zien op 18 juni in Antwerpen en dat van dan af aan alles beter zal gaan. 'je lag gewoon op de verkeerde afdeling,Gene!'. Wel dat vind ik nu hilarisch zie. Ik lag 'gewoon' op de verkeerde afdeling. Kan je je dat voorstellen?. Als iemand me vraagt: 'wat hebben ze dan gedaan eens ze wisten dat je een hernia had?', dan is mijn antwoord kort : 'niks, behalve medicatie'. Of zoals Inès, de Belgische vriendin kinesiste het heel profijtig uitdrukte : ' Ja Gene, ik denk dat ze op dat gebied in het zuiden nog niet zo ver zijn als in Noord Europa!'. Ik zei haar : 'Inès, zeg maar gewoon dat ze nog in het stadium van de middeleeuwen zitten!'. Een geluk dat ik er mijn humor niet door verloren ben en mijn optimisme. Want de Franse kinesist stak me wel een hart onder de riem toe hij me vastnam en de gebruikelijke 'deux bises' gaf toen ik wegging na de (bijzonder korte) therapie : 'Geneviève, tout le monde guérit d'une cruralgie, ça va passer, mais il faut donner du temps au temps'. Ja, en dat is iets waar ik heel slecht in ben, geduld! Soit, bref, tant pis, on fera avec! Een goede les is het geweest. Hoorde ik in een heel leuke 'lichte' film, ' a good year' met Russel Crow en Marion Cotillard' immers deze laatste niet zeggen : ' and if you have complaints, just remember, in France the costumer is always wrong!'. Ik ga stoppen met erover te zagen, ik wil gewoon meegeven dat ik niet zoveel schrijf momenteel omdat ik compleet opgeslorpt word door het ongemak. Maar het zal beteren, en dan komen er betere tijden.

Maggy fonkelt als een sterretje hierboven

Vanmiddag zat ik op facebook. Soms schep ik er plezier in om oude kenissen op te zoeken, en meestal is dat vruchteloos, maar soms heb ik succes. Vanmiddag dacht ik helemaal per toeval aan Maggy, Anne Wallaert, maar we noemden haar Maggy. Vraag me niet waarom. Zomaar. Ik vond dat het wel heel lang geleden was dat ik nog iets van haar had gehoord. Dus, ik bezocht haar facebook pagina. Er stond een bericht van haar zus Pascale : 'Maggy heeft ons gisteren om 22.30 u stilletjes verlaten en ze fonkelt nu als een sterretje hierboven...'. Ik was sprakeloos. Onmiddellijk heb ik gereageerd, om te zeggen dat ik het niet kon geloven en ik gaf mijn email adres op. De melding 'vind ik leuk' is hier op zijn minst ongepast.Er zouden andere mogelijkheden moeten bestaan op zo'n moment. Pascale antwoordde prompt, ze kende me ook nog, en vertelde dat Magytje sinds augustus vorig jaar streed tegen kanker en de strijd verloren had. Ongelofelijk. Drie jaar geleden hadden we elkaar terug gezien. In Antwerpen, op Aude's appartementje. We zijn samen gaan eten bij de Italiaan en spraken af dat het nu zolang niet mocht duren. Echte vrienden zijn diegenen waar je onmiddellijk weer de draad kan mee opnemen, zelfs na ettelijke jaren. Hier was het niet anders. We hadden beiden zoveel meegemaakt samen en apart, tijdens onze studies en erna. Maggy vrijdde met Fred en Fred was Philippe's beste vriend. Vandaar dat we boezemvrienden werden. Maggy werd advokaat, Fred notaris, Philippe magistraat en ik verzekeringsjuriste ( neen dat is geen roeping, maar daarover zal,ik het later wel eens hebben). Maggy wou absoluut advokaat worden, voor minder ging ze niet. Met of zonder clienteel, ze wou en ze zou slagen in de advokatuur. Ze wou geen kinderen, dat weet ik ook nog. Te veel afgezien vroeger. Neen, carrière wou ze maken. Fred sloop 's nachts uit de ouderlijke woonst in Brussel en nam de laatste tram naar Maggy's kot en hij kwam met de eerste tram terug naar huis. Zoveel liefde, zo graag gezien. Fred was Philippe's getuige op onze trouw. Ook daarna zagen we elkaar nog vaak. En toen gingen onze wegen wat uit elkaar. Ze was gek op paarden en honden en op zeilen. Onze eerste hond, een bobtail,ook Fred genaamd-hilarisch toch?-kochten we via Maggy. We verhuisden, kregen een kind, zagen elkaar minder. Op mijn zus haar 40e verjaardag had ik ze beiden uitgenodigd. Maggy greep me bij de arm,en zei : 'Fred wil van me scheiden!' Ik kon het niet geloven, en toch is het gebeurd. Het was onbegrijpelijk. Een aantal jaren geleden zocht een ex collega van mij een persoon die conversatielessen zou willen geven aan haar dochter en ik dacht aan Maggy..ze heeft die lessen gegeven en werd bevriend met de collega . Neen, ik heb enkel goede herinneringen aan Maggy, en dat kan je niet vaak zeggen van iemand. Ik ben droef vandaag, droef omdat ik te laat aan haar heb gedacht. Ik had haar nog graag gezegd dat ze het verschil gemaakt heeft in mijn leven op een bepaald moment. Dag Maggytje, vaar wel over die grote oceaan. Misschien zie jij Philippe al weer ? Ik mis je nu al.

Een hernia

Na al dat gezwoeg met de pruimentakken is het dan ook niet te verwonderen dat daar ongelukken moesten van komen. Ongelukken, in het meervoud, inderdaad : Jan zaagde in zijn vinger in plaats van in de pruimentak en ik liep een hernia op door al de takken te willen verbranden op een paar dagen tijd. Afgezien zoals een beest. Ik heb er gewoon geen woorden voor, die pijn kan ik met niets maar dan ook met niets vergelijken. Veertien dagen heb ik hier plat gelegen, te beroerd om ook maar iets te schrijven en zelfs om na te denken, zodanig dat mijn geest vol was van het omgaan met de pijn. Een 'cruralgie en sciatique' in het rechterbeen, pijn van in de lies tot in de voetzool. Eerst thuis grobeerd met geneesmiddelen allerhande ,met pijnstillers gaande tot morfine. Om tenslotte toch in het hospitaal terecht te komen. Eerst twee dagen op de spoed, want er was plaatstekort op reumatologie. Ijskoud (in mijn perceptie uiteraard), 16 graden, zoals in het operatiekwartier. 'Hebt u dan misschien een extra deken?' vroeg ik. 'Neen mevrouw en of u zo vriendelijk zou willen zijn om bij uw ontslag uit het ziekenhuis een brief te willen schrijven naar de directeur, want wij vinden het ook ongehoord!'. Pijn tot en met, baxters met pijnstillers die je twee uur nadien tot wanhoop brengen omdat de pijn gewoon niet afneemt, om tenslotte toch te durven op de bel drukken , om te zeggen dat je nog zo'n pijn hebt, om dan heel lakoniek te horen antwoorden: ' oei, niet verwonderlijk, de baxter stond niet aan!'. Op een bepaald moment heb ik me afgevraagd of een mens nog meer pijn kan verdragen, of er grenzen zijn aan pijn ,of dat normaal is dat je in een ziekenhuis toch nog zoveel kan afzien? Wel ja, dat kan. Eenmaal op reumatologie werd ik ernstiger onder handen genomen en na een dag of drie was de zwaarste pijn achter de rug. Nu ben ik terug thuis en is het moeilijk om mijn spieren terug soepel te maken. Maar het lukt. Bovendien heb ik heel aangenaam gezelschap: mijn zus Anne is hier eindelijk-na vijf jaar- gearriveerd. Spijtig voor haar dat ik nog geen toffe uitsapjes kan maken, die tripjes zaten allemaal zo duidelijk en welomlijnd in mijn hoofd...spijtig maar helaas. Niet getreurd, we worden bijna dagelijks ergens bij onze dierbare vrienden hier uitgenodigd zodat we niet moeten koken en kunnen genieten van elkaar . Het ziekenhuis was dus geen goede ervaring, op alle gebied: het eten was oneetbaar, het personeel is alles behalve empathisch, je weet bijna met moeite wat er juist aan je scheelt. Toen ik me bekloeg bij de specialist dat ik nog altijd geen scan had gehad zodat we eindelijk zouden weten wat ik had, antwoordde hij me : ' maar mevrouw, wij weten heel goed wat het probleem is, wij zijn er om na te denken , u hoeft dat voor ons niet te doen'. Dus is het een hernia, een cruralgie en sciatique. Denk ik, want ze hebben er niet veel woorden aan vuil gemaakt. Maar waar die hernia precies is, no idea. Indien ik ooit moet geopereerd worden zal ik niet twijfelen : back home ! Niet dat er hier geen onderlegde specialisten zijn, maar het totaalpakket is zo anders, dat we echt in een paradijs wonen in Belgïe op gebied van ziekenzorg. Ik ga stoppen met erover zagen en zeuren, ik heb het gehad. Pruimentakken zijn niet meer aan mij besteed, hout laden en lossen ook niet, en nog zoveel meer karweitjes waar ik me in de toekomst l van afmaken! Wees gerust, ik zal er alles aan doen om dit nooit meer te moeten meemaken.

Ziek zijn in het gastland

Ziek zijn in het gastland is soms geen pretje. Belgen zijn heeeeeel veel gewoon op gebied van gezondheidszorg. Laten we maar stellen dat Belgen in een paradijs wonen op gebied van medische hulpverlening. Alle Belgische vrienden en kenissen hebben wel hun verhalen over het grote verschil van aanpak van patiënten en hun pathologiëen. Een arts is hier nog altijd iemand die op een hoge pied de stalle staat. Zoals bij ons vele jaren geleden ' mijnheer doktoor' . Je komt daar dus zomaar niet binnen. Een grote administratie ook , secretaresses die je best goed behandelt want anders geraak je helemaal niet tot bij de dokter. Ze schrijven je brieven om te zeggen dat ze je telefonisch niet konden bereiken, daar waar je geen enkel onbeantwoord bericht hebt in het geheugen van je telefoon...vreemd. Als je ze daarop wijst zijn ze verschrikkelijk op hun teen getrapt: je zal ze toch geen lesje willen leren zeker ? Zij die zolang gestudeerd hebben. Het is zelfs zo erg dat ik hier een kennis specialiste ken die me heel ernstig zei dat de dokters in Belgïe slechts een opleiding van 5 jaar hebben daar waar ze in Frankrijk wel 7 jaar moeten studeren! Ik was zo sprakeloos dat ik geeneens de moeite deed erop te antwoorden. Een afspraak bij een specialist duurt een maand of drie. Ik spreek over longarts, huidarts, gynecoloog en noem maar op. De huisarts gaat vlugger, maar die mag dan niet doen wat een huisarts bij ons doet. Of die wil het misschien gewoon niet doen. Bloedafname, dat is voor een verpleegster . Het aannemen van een urinestaaltje: daar bevuilt mijnheer doktoor zijn vingers niet aan, dat moet je afgeven aan de verpleegster beneden. Behalve griepvaccins , ken ik weinig huisartsen die inspuitingen geven. En dat is spijtig. En dat zijn momenten waarop je denkt : was ik maar in Belgenland. Ik kan me daar vreselijk aan ergeren. Want je voelt je machteloos hé. Je kan moeilijk even over en weer naar het vaderland voor een pikuurtje. Dus moet je je beheen 'avec les moyens du bord' . Pilletjes en nog eens pilletjes. Uiteraard zijn er (gelukkiglijk genoeg) altijd uitzonderingen op de regel en ook in Frankrijk zijn er heel bekwame dokters . Al-oef zou Aude gezegd hebben toen ze klein was. En er zijn nog positieve kanten: het is hier goedkoper. Dus voor wat hoort wat! Je betaalt de dokter 1 euro , de rest wordt automatisch geregeld door de sociale zekerheid en de private verzekering die je hier onderschrijft. De geneesmiddelen op voorschrift zijn zo goed als gratis. Maar je ziet langer af.... Wat heb ik dan het liefste ? Een dokter die inzit met zijn patïenten , die luistert naar hun pijn en die niet zegt 'madame je ne peux pas gérer votre mal, vous devez aller aux urgences'zoals Rita eens voorhad. Al een geluk dat je op de spoeddienst goed geholpen wordt. Maar zie, eens mijn pijn onder controle zal zijn, zal ik er weerom kunnen mee lachen tijdens de zondagse aperitief in de Bardouquet. Ondertussen zien we af.

31 °C en eerlijk gezegd, meer moet dat niet zijn.

Eindelijk is de zon er. Wat was dat een lange, koude winter. Vele planten zijn bevroren, de oleanders, de olijvenbomen, de citroenboom. Dus hebben we vandaag een nieuwe lading bloemen gekocht. Als er nu iets heel duur is hier in het zuiden, of laat ons zeggen veel duurder dan in Belgïe ,dan zijn dat bloemen .Maar ja, we gaan te laat naar Belgïe om er van daar mee te kunnen brengen dit jaar. Dus van ons hart een steen gemaakt en geraniums gekocht en ook begonia's, petunia's, lavendel, gele margrieten voor in de jardinière , een soort geel bloempje voor bij een paar geraniums in een omgekeerd half wijnvat, en nog één en ander. Ik ken niks van planten, van bloemen ,van groenten. Vraag me niet wat er op een veld staat want ik bak er niet veel van. Maar vandaag heb ik voor het eerst in mijn leven meegeholpen met het planten van de aangekochte loemen. Dit jaar heb ik veel dingen voor het eerst in mijn leven gedaan :takken gesnoeid, takken opgebrand, kruiwagens naar boven gezeuld, hout binnen gehaald, met de tractor gereden,betonzand van plaats x naar plaats y gebracht zodat ik het gevoel had dat mijn vingers mijn tenen kon aanraken en dat allemaal omdat manlief met de kettingzaag in zijn vinger gezaagd heeft in plaats van in de pruimenboom. Gevolg : operatie, pees geraakt en tja, wat doe je dan? Helpen dus. Maar goed, ik kon het en ik vond dat het vlotjes ging ook. En zie, nu is de zon er en staat alles netjes in bakken. De buurman-landbouwer is vandaag de moestuin komen frezen en morgen gaat Jan er tegen aan. Ik niet, ik heb een afspraak met monsieur Alonso van de belastingen. We zijn hier officieel gedomicilieerd sinds 1 december en dus hebben we voor de eerste keer speciale papieren nodig om onze aangifte in te vullen. Ik ben razend benieuwd hoe dat hier verloopt. Administratie is hier een redelijk groot monster. Vlaanderen 10 jaar terug, of meer zelfs. Fransen gaan ervan uit dat ze een heel modern ,vooruitsrevend, vernieuwend en vooral intelligent volk zijn . Niet dus. Maar dat mag je ze vooral niet zeggen. Dat is moeilijk soms, zeker met mijn karakter flap ik er soms nogal iets uit wat ik beter zou gezwegen hebben, maar goed. Hier vindt men mij vooral 'praktisch'. In de zin van 'écoutons Geneviève, l'esprît pratique' ! Zolang ze maar niet vinden dat ik geen respect heb voor mijn collega's, mijn medewerkers en mijn bazen kan ik alles verdragen.

Jakkes, reacties ! Vandaar....

Ahhhhhh, tja , ik heb mijn twee zussen gezegd dat ik er maar aan begonnen ben ( waaraan ik begonnen ben heb ik niet gezegd)  en het adres van de blog ingetikt...benieuwd wat ze ervan vonden.
Gevolg : ze reageerden alletwee zoals ze zijn: de oudste onmiddellijk, de tweede niet, maar dat komt nog. Ze bekijkt haar mails niet altijd en ze zal jammeren en mopperen wat ze met dat blogspot adres zal moeten doen, hoe ze daar nu in 's hemelsnaam moet ingeraken in die blog ...maar goed ik wacht af.
En toch heeft het veel met haar te maken dat ik aan het schrijven geslagen ben.
Ik had een droom, droomde dat ik in een boekenwinkel stond en aan de man achter de balie vroeg of hij het laatste boek van Connie Palmen had ? Jazeker zei hij, hij verdween in een achterkamertje en kwam terug met bergen zwarte kartonnen dozen. Ik viel uit de lucht, ik dacht aan één boek, maar niet aan zoveel boeken.
Toen ik de droom aan mijn zus Anne vertelde antwoordde ze me : " Je zal je eigen Connie Palmen moeten schrijven' .
Vandaar.
Niet dat ik kan tippen aan Connie Palmen , verre van, ik zou zelfs niet weten hoe ik aan ziets als een boek zou moeten beginnen. Maar ik schrijf graag , dat is waar. En ik moet zo dikwijls hetzelfde verhaal vertellen aan mensen rondom mij, dat het misschien leuk is het één keer te vertellen en te zien welke de reacties zijn. Bovendien denk ik ( zoals ik meestal zeg 'persoonlijk hé, helemaal persoonlijk...' ) persoonlijk dus, dat je andere reacties krijgt als die geschreven en dus beter overwogen of overlezen of nagelezen zijn dan als je onmiddellijk een antwoord krijgt aan de telefoon of in een gesprek.
Vandaar.
Dus Bernadette, de andere zus , reageerde onmiddellijk, voegde er al onmiddellijk haar eigen input aan toe ' je moet in je adres de @ weglaten en er een punt in de plaats zetten, dan lukt het ' ( daar waar ik gewoon het adres met @ intik en er ook in slaag), de reactie intikt vanop haar GSM ( dat moet je aan ons Anne zelfs niet vragen om te doen, een telefoon dient om te bellen ....) en vanzelfsprekend andere vriendinnen inlicht over het bestaan van de blog ( want Jan, Annemies'partner heeft ook 'plots'  gereageerd ) ...
Hoe verschillend we zijn, is iets wat me altijd geboeid heeft.
Vandaar.
Jullie maken me heel gelukkig , vandaar....

Ladys'lunch :brainstorming met de meiden

Nicole zegt dat ze binnen een jaar of twee definitief naar Frankrijk komt maar dat ze dan wel nog iets om handen wil hebben. Ze is psychotherapeute. Tja,... Zwaan gaat daar onmiddellijk op in : moeten we toch eens brainstormen , ik organiseer een ladys'lunch in the barn , of buiten als het weer meevalt, en dan zien we wel waar we uitkomen ! Dus, Nicole was weer in 't land en de meidenlucnh ging door. We waren met zijn zessen. Heerlijke lunch, zoals steeds, uitzonderlijk decor, rijkelijk vloeiende rosé ( of wit, of rood, of bier, of....je zegt het maar, we zijn hier tenslotte bij een atypische 'Hollander' , die heeeeel gul is in alles wat ze doet) en de meiden stonden scherp. We zouden seminaries organiseren, mensen halen en brengen, logistiek in orde houden, boekhouding gepland, catering geregeld, onderwerpen besproken...om uit te komen waar vijf onder ons al waren uitgekomen : ' moet dat nou allemaal? Mag je ook gewoon niks doen en van het leven genieten? ' Want dat is iets wat Nicole nog helemaal zelf moet ontdekken: niets doen betekent hier vanalles doen en uren en dagen te kort komen. Niets doen betekent twaalf dingen tegelijk doen, maar ook onverwachte zalige momenten beleven omdat er 'plots' iemand aan je achterdeur staat om je even goeiedag te komen zeggen, of om iets te komen drinken, of om je een bak tomaten te brengen die dringend moeten 'verwerkt' worden , waardoor je alles moet laten staan en onmiddellijk 15 bokalen moet steriliseren , of bakjes aardbeien, of krieken of kersen of perziken of abrikozen waar je dan confituur gaat van maken. Of je wordt gebeld met de vraag of je zin hebt om te komen aperitieven, of of je komt eten binnen een uur of twee, of dat je takken gaat opstoken omdat manlief nu 'eindelijk eens het gras wil afrijden met de tractor omdat het niet meer regent', of, of, of... Maar je hebt het gevoel niks te doen, waarschijnlijk omdat niks moet. En misschien was dat we de belangrijkste redenen waarom ik hier wou komen wonen: vroeger 'moest' ik vanalles, nu 'moet' niks meer en dat doet deugd.