Een gouden dak...

Je vous souhaite un toit doré,  schreef Martine, een vriendin uit Braîne -le -Château die ook in de Cantal een huis heeft en die ik ondertussen 33 jaar ken.
33 jaar, dat is toch echt de moeite. Hoe symbolisch is dat?
33 jaar in dezelfde vereniging.
33 jaar vreugde, ontgoochelingen, spannende toestanden, verhogingen, 4 voorzitterschappen, zoveel nieuwe mensen leren kennen , oude kennissen terug tegengekomen, veel geleerd, veel gereisd, Kopenhagen, New York, Los Angeles, Parijs, Cahors, Sarlat en Toulouse...En het me na al die jaren nog nooit of te nimmer beklaagd.

Bref, en dit terzijde dus, een gouden dak.
En daar begon het een beetje op te lijken, eerlijk gezegd.

Want ondanks het feit dat we de werken begin 2016 besteld hadden, zijn de dakwerkers  de stellingen pas komen plaatsen op 20 november, de kraan kwam een paar dagen daarna.
En dan zijn ze er eindelijk aan begonnen:
Aucun soucis, madame, le toit sera prêt avant l'hiver...
Ik keek het met lede ogen aan. Dat zouden we nog moeten zien.
En dan mogen we nog van geluk spreken, want december was een zonnige maand.
Maar uiteraard was er kerst en nieuwjaarsvakantie, één weekje opleiding  in isolatie voor één van de mannen , een dag of twee vriesweer en een paar dagen regen....Zucht....

Maar zie, het is af, maar ja, het is klaar, wie had het gedacht?
De kraan komen ze deze week wegslepen. Misschien, want hier in het zuiden weet je maar nooit. De stellingen zijn van de gevel weg. Hoe dikwijls ik me daar die twee maanden aan geërgerd heb, want telkens ik naar de vuilbak ging stootte ik mijn domme kop wel bij het heengaan of weerkomen tegen de buizen die net iets te laag stonden om eronder door te kunnen lopen.

De eerste wensen voor een vreugdevol jaar zijn al met al werkelijkheid geworden.
En eerlijk gezegd, meer moet dat weeral niet zijn.

Goede voornemens

Ik heb vele vervelende gewoontes.
Waarschijnlijk zullen er menig onder jullie onmiddellijk bevestigend ja knikken als ik er één in het bijzonder vernoem.
Ik heb zo die gewoonte dat van zodra iemand met mij in gesprek gaat, om halverwege zijn of haar uiteenzetting af te haken, in die zin dat ik al ergens ver weg ben , op een eiland met een deel van de zin die aan mij gericht was, maar waar ik tegelijkertijd mijn  bedenkingen bij maak, in gedachten al vooruit loop met mijn commentaar, lees kritiek, of dat herinneringen- vervelende of leuke - mijn mijmeringen, mijn aha-erlebnissen, mijn inzichten,mijn déjà-vu's,  mijn "zie je, dat had ik nu gisteren ook gedacht", of "oh neen, dat wordt regelrecht een catastrofe" voor mijn ogen opduiken...
Dat betekent geenszins dat het verhaal me niet interesseert, integendeel, je kan ervan uitgaan dat juist jouw verhaal me helpt om verder en dieper in te gaan op mijn eigen gedachtegoed.
Maar het is vervelend voor degene die je zijn of haar verhaal vertelt.
Want ik heb het gezien, ik merk het op, in het midden van ons gesprek keert mijn gesprekspartner zich om en kijkt hij of zij naar een punt achter mij of naast mij. Waar niemand is.
Maar waar mijn ogen naartoe dwalen.
Vandaar.
En soms gebeurt dat meermaals in één gesprek.
En ik kan me heel goed inbeelden dat mijn maat die tegenover mij zijn of haar best aan het doen is helemaal niet opgezet is met het feit dat er zich helemaal niets interessants, of interessanter dan zijn of haar onderwerp achter of naast mij bevindt.
En daarom , en vandaar, dat ik plechtig beloof om te trachten bij het onderwerp te blijven.
Dat ik alles in het werk zal stellen om naar jouw gezicht te kijken terwijl je tegen mij spreekt.
Want ik zou het heel vervelend vinden indien jij je blik laat afdwalen naar een punt x terwijl ik je iets probeer diets te maken.
Weg daarmee.
Yes we can !

Confiture au citron et de la bergamote

Corinne had een klein geschenk voor mij. Tijdens de kerstvakantie had ze samen met haar zoon Primo confituur gemaakt van appelsien en dat is nu net mijn lievelingsconfituur. Ze stopte er nog een andere zeldzame lekkernij bij: confituur met citroen en bergamot...

En dan herinnerde ik me dat voorval met één van mijn zussen.
Want was het niet zo dat onze pa een nicht had die getrouwd was met de Hofmaarschalk van Koning Boudewijn? Wie kan dat zeggen? Ja we zijn een heel bijzondere familie vol verrassingen, of niet soms?
In elk geval, zijn nicht dus, een heel flamboyante dame, bijzonder lief en intelligent, eenvoudig en toch van wereldklasse,   ging jaarlijks op vakantie naar Nice en Monaco.
En voor ze vertrok bestelde ze steevast bij papa een handgemaakte zonnecrème op basis van bergamot. Een soort zelfbruiner avant la lettre.
Papa verklapte ons dat het dure crème was, maar ja, hoe kon het ook anders als je kind aan huis bent aan het hof?



Op een zomerdag kwamen we terug van ik weet niet waar, en één van mijn zussen was thuis gebleven. Ze zat te wenen onder het terras en toen we haar beter bekeken zagen we dat ze op grote delen van haar lichaam oranje gekleurd was....ze had er niet beter op gevonden dan pure bergamotolie op haar lichaam te smeren en dan te gaan zonnebaden..Het goedje had echter een totaal ander effect dan het door haar verhoopte resultaat.
Ik dacht dat mijn ouders een beroerte zouden krijgen. Niet zozeer om wat ze gedaan had , maar eerder omdat ze bang waren dat de kleur in haar huid gedrongen was en ze voor eeuwig en altijd vol oranje plekken zou staan.



Maar papa heeft haar gered, een beetje zoals Merlijn de tovenaar, een beetje van dit en een beetje van dat en allez, het ging er af...




Wat kinderen toch allemaal in hun hoofd halen , je mag er niet aan denken.

De bergamot (Citrus bergamia, ook wel Citrus aurantium subsp. bergamia) is een kleine, ronde tot peervormige, zure citrusvrucht, die aan een boom groeit. De boom kan ongeveer 4 meter hoog worden.

Op basis van genetisch onderzoek uit 2000 denkt men dat de bergamot een kruising is tussen Citrus limetta, een soort limoen, en Citrus aurantium, dat is de zure sinaasappel. Onbekend is of het een spontane, natuurlijke kruising betreft. Citrus aurantium komt van oorsprong voor in zuidelijk Vietnam.

De naam bergamot is afkomstig van de plaats Bergamo in Italië. In Griekenland wordt de plant Pergamonto genoemd en men zegt dat deze naam afkomstig zou zijn van het oude Pergamon (nu Bergama in Turkije). Sommigen vermoeden dat de naam bergamot afkomstig is van het Turkse beg-armudi, wat "peer van de prins" betekent. Dit vanwege de peervormige vruchten.^[1]

( alles van WIKIPEDIA ) 

Ganzenconfit , dag 2

So far, so good.
Rond 9 uur stond ik bij Gilbert, volledig warm ingepakt , muts, collants, dikke sokken, damart onderlijfje, drie pulls boven elkaar ( naar het schijnt is laagjeskleding beter tegen de kou dan een heel dikke trui) , handschoenen en om te werken van die plastic chirurgenhandschoenen, daim botten met wollen voering. Ik zou er zeker tegen kunnen, ware het niet dat het juist die nacht - 4,5 graden onder nul gevroren had en dat het berekoud zou zijn.

Gilbert had zijn grote auvent netjes opgeruimd, de steriliseerbokalen stonden op ons te wachten, de vuren brandden, Hij had de open muren met plastic afgeschermd en vroeg of het zo OK was?
Ik kon alleen enthousiast en dankbaar ja knikken.
We begonnen aan de zware klus.

Het vet in stukjes snijden.
De vleugels bij de karkassen en de nek na het smelten van het vet in de grote koperen ketel laten zakken. Niet proberen spatten te maken en af en toe het boeltje omwoelen, terwijl we met onze knie tegen de randen van de ketel duwden, opdat deze niet van de driepoot zou schuiven.

Na een uurtje gesudder in de koperen ketel halen we er de geconfijte karkassen uit.
En dan laten we de magrets ( ganzenborsten) en billen inzakken.
Een uur, niet langer.

Ik maak de nekken, naai ze langs een kant toe , vul ze met een zelfbereide farce en naai ze aan de andere kant ook dicht.

Na een uurtje halen we er alles uit.
En dan scheppen we heel voorzichtig het vet met pollepels uit de ketel, niet roeren, want onderaan ligt vlees en dat vlees mengen we niet met het vet.

Dan scheppen we de kleine stukjes vlees onder uit de ketel en die houden we apart. Daar zullen we later Fritons van maken. Kipkap, a kind of....

 Dan vullen we de potten, met vet, met magrets, met billen, met fritons, met nekken, met wat je maar wil feitelijk.
En dan gaat alles in steriliseerketels.
Eens het water kookt moet je één uur rekenen. Alles is immers reeds gegaard in het vet.
EN dan laat je de potten stilletjes aan afkoelen in de ketels.
De volgende morgen haal je de potten uit de ketels, draai je de deksels van de potten, kijk en controleer je of ze dicht zijn en dan kan je je collectie aanvullen.

Vreemd dat je hier echt ook periodes in het jaar hebt waarin de supermarkten "la foire au gras" of "la foire au porc" aanprijzen en ganse paketten maken om paté te bereiden. Ik kan me niet herinneren dat ooit in België gezien te hebben.

En al het materiaal dat je ervoor nodig hebt en dat ik -uiteraard- heb. Of wat hadden jullie gedacht?

 En ziehier het resultaat , dag drie :

 Bekaf was ik, rond een uur of 8 's avonds, van een ganse dag recht te staan in de vrieskou.
's Middags hebben we ook buiten gegeten, de karkassen opgepeuzeld ,
met gebakken aardappelen en een fles wijn én "la galette du roi", want het was Driekoningen en dat wordt hier heus gevierd, ware het dan dat de kinderen geen liedjes komen zingen aan je deur....de huizen liggen hier 500 m van elkaar, zie je ze gaan?????

Ik heb het gehad voor dit jaar met de inmaak. Vanmorgen maakte ik de ganzenlevers en nu is het welletjes geweest.
Ik ga op mijn lauweren rusten.

Le marché au gras

Het was best eng toen ik deze morgen zond 7.15u met de honden ging wandelen.
Pikdonker, met een zaklamp nog wel, berekoud, muts op, dikke handschoenen aan, winterbotten met wollen voering. Links, rechts en dan het getik van mijn stok op het beton.
Spot en Cartouche gingen dapper mee.
Stel je voor dat je op zo'n onmenselijk vroeg donker winteruur oog in oog zou komen te staan met een everzwijn...
Ik stond er zeker niet bij stil en stapte dapper door.

Als je zo vroeg in het donker op pad bent zie je wie er een vroege vogel is en wie niet.
Bij Babette brandde licht. Dat zou kunnen betekenen dat Domino, haar man, opnieuw aan het werk is.
Bij Fernand brandde licht, die ex-professor van de Sorbonne staat elke dag rond 5.30 h op, tot afgrijzen van zijn partner, Geneviève..Niet ik, een andere, ik ken hier namelijk véél Genevièves.

Gilbert verwachtte ons om 8u bij hem thuis en we zouden samen met zijn wagen en aanhangwagen naar Castelsarrazin rijden om op de "marché au gras" 18 eenden af te halen. Die worden daar bovendien ter plekke versneden door beenhouwers. Hoe goed is dat? Wat een tijdswinst, wist hij ons te zeggen....Dus, we deden mee.
Zo kan ik nog eens proefondervindelijk met ogen en oren leren hoe de vork in de steel zit, want een paar jaren geleden heb ik ook eens eenden gekonfijt en eerlijk gezegd was dat geen succes.

Maar ik had ook alles in huis om paté te maken, want we hadden een everzwijn-schouder in de koelkast steken en die moest ook versneden worden en dus.....stress...en dat kan ik niet meer hebben, volledig verleerd.
Maar goed, ik zou me wel organiseren, dacht ik .

Eenmaal bij Gilbert vertrokken we goed op tijd met de remorque. Volgeladen met lege waskuipen.

Voor 9 uur kan je er niet binnen ,zei hij, maar we waren er stipt op tijd en de deuren openden zich.

Daar zie je dan de locale boeren die hun waar tentoon spreiden. Wij hadden onze eenden al op voorhand besteld...Ze lagen op ons te wachten zie ... En dan worden ze dus gelijk versneden door de plaatselijke slager.

Borsten bij borsten, billen bij billen, karkassen, koppen en nekken, er waren geen levers bij.

Die heb ik afzonderlijk gekocht bij de nicht van Mevrouw Sanchez die ons de eenden verkocht.

Het zijn witte levers, wat inhoudt dat de eenden met witte maïs werden gevoerd , zei mevrouw Sanchez. Recht tegenover Mevrouw Sanchez haar toog stond die van een andere dame met bruine levers, kijk, die zijn met gele maïs gevoerd....
Zo word je elke dag wijzer.

En dan vertrokken we weer gezwind naar Ganic, waar Gilbert woont.
Ik dacht dat mijn dag erop zat dan. Maar dat was een grote vergissing. Want er werd van mij verwacht dat ik het eendenvet apart in kommen deed, de magen ( gésiers) proper maakte en de hartjes apart aan een koord reeg, van de nekken het vel af zou trekken zodat ik ze kan vullen met een 'farce', een vulsel van gehakt.
Het was ijskoud onder Gilberts'afdak dus ging ik me eerst thuis goed inpakken, collants, drie pullovers, muts, chirurgenhandschoenen, botten....Ik was echt elegant.

Maar rond 16 uur was ik weer thuis.
En begon ik paté te maken. Van everzwijn. Zeven bokaals van 500 g en één van 1 kilo.Ze zijn nu aan het afkoelen.
En vermits Jan  niet naar zijn vergadering ging ,  maakte ik ook eten. Balletjes met ratatouille en rijst.

En daarna heb ik de nekken toegenaaid en gevuld met een farce van gehakt en pruimen.
Want wat moet je met al dat fruit?

En dan, rond 20.45 u had ik het gehad.

Bek, maar dan ook bekaf.
Ik ga slapen want morgen wordt het gewoonweg nog erger ....

Jaaroverzicht

                                                   Aéroport de Toulouse, 28/12/2016




Het was het afgelopen jaar een aaneenschakeling van werkjes, werken en grote werken.
Nieuwe ramen, warmtepompen en een nieuw dak.
Het kan verkeren.
De dakwerkers zijn nog goed bezig met de afwerking van de genoises en we hopen dat de laatste pannen er tegen het eind van de week zullen op liggen.
 genoises tuiles
Daarna afbraak van de stellingen en wegrijden van de kraan en de rust kan weerkeren ten huize Cigalou...
Geen lekken meer, lekker warm , minder stof.
Ons leven is in belangrijke mate veranderd.
We kunnen nu langer dan één dag weg, we kunnen gewoon weg zonder dat we ons zorgen hoeven te maken over de temperatuur binnen in ons huis.
En dat is een serieuze verandering, al kan ik me inbeelden dat   je je niet kan voorstellen wat ik bedoel als je dat afkoelingsfenomeen niet aan den lijve hebt ondervonden.
De muren van de oude huizen zijn hier zo dik en de huizen liggen zo afgezonderd van elkaar dat het niet te vergelijken valt met de rijhuizen of de villawijken waaraan we gewoon zijn in België.

Het was het jaar van de vele reisjes en reizen.
Een keer of zes naar België , soms alleen, soms met twee.
Voor het eerst in jaren kerst in België met Aude en C° , de schoonfamilie en familie .
Tot jolijt van de kleinkinderen die niet konden geloven dat papie  erbij was....

Reis naar Collioure en eindelijk Andorra gezien.

We gingen naar Venetië want 2016 was ook een jaar waarin we beiden veranderden van TRAM, 60 en 70 en dat moest gevierd worden...

Het was het jaar van Olga en de slimste mens.

En tussendoor zorgde Jan voor hout en voor de moestuin, voor wild en gevogelte.
En ik hield me bezig met het koken, roken, drogen,inmaken, steriliseren en vacuüm trekken van al dat lekkers.
We genieten volop van alles wat we verzameld hebben en zijn nog altijd overdonderd van wat ons hier allemaal te beurt valt.

Maar dat wisten jullie allemaal reeds , dus gaan we weer voor een nieuw avonturenjaar.....

Een nieuwe identiteitskaart ?

We vragen onze nieuwe identiteitskaart aan via het Consulaat in Marseille.
Alles staat keurig aangeduid op de website van het Consulaat, daar niet van.
Het is een hele boel papierwerk eer je "dossier" volledig is en kan opgestuurd worden. Je moet er de recente pasfoto's bijvoegen, in gepast formaat, twee bij voorbaat gefrankeerde briefomslagen die je aan jezelf adresseert , "lettre suivie" heet dat hier, en dan alles netjes in blokletters invullen.
Ook geen echt probleem.
En dan moet je hopen dat alles daar wel degelijk terecht gekomen is , dat je fier kan zijn op de goede consulaire diensten van ons klein landje en dat je zo'n 8 weken nadien je identiteitskaart in de bus krijgt en tegelijkertijd of een paar dagen nadien de pincode.
Die kan je slechts valideren als je in België bent, of op de ambassade in Parijs.

Deze keer was Jan aan de beurt.
Oei, hij had er niet echt bij stilgestaan dat zijn identiteitskaart verviel op 16 december en dat we een paar dagen later naar België zouden vertrekken....
We maken het dossier klaar en sturen het stante pede op.
Na een week of 6 bel ik naar het Consulaat.
Een vriendelijke Nederlandstalige dame zegt me dat het nog een beetje te vroeg is, dat ze zo rond 20 december zou aankomen in Marseille...geen nood, Jan heeft ook een paspoort.

Maar vandaag, de laatste werkdag van het jaar, lagen de twee door mij eigenhandig geschreven enveloppen in onze spiksplinternieuwe brievenbus die voortaan aan de ingang van onze straat staat.
Ik open de eerste en neem er de identiteitskaart ui. Ik kijk naar de foto, ja, goed gelukt vind ik.
Ik leg er de ongeopende enveloppe met de pincode naast.
Jan bekijkt zijn identiteitskaart.
Ze is verkeerd, zegt hij.
Hoe ze is verkeerd?, antwoord ik onnozel weg.
Ja, deze is voor een Laurent Hellemans die geboren is in Charleroi in 1974....maar de foto, dat is die van mij....
Neen !!!!!!, roep ik verbouwereerd.
Ik bekijk de identiteitskaart en inderdaad, Jan is plots 28 jaar jonger, op slag....ongelofelijk !

Ik bel het Consulaat.
Een Franstalige dame antwoordt mij,
Indien ik een Nederlandstalige medewerkster wil spreken moet ik even wachten, zegt ze.
Het is de laatste werkdag van het jaar, ik ga daar nu echt geen zaak van maken.
Dus we praten verder.
Ik leg haar uit wat er aan de hand is.
Dat gebeurt, zegt ze, het is uitzonderlijk, maar het gebeurt...
En wat nu, vraag ik.
Knip de identiteitskaart midden door, voeg er de ongeopende enveloppe met de pincodes bij. En een briefje met uitleg. Mijn naam is Kukk. Natuurlijk zal de nieuwe identiteitskaart maar binnen een zestal weken voorhanden zijn..... Sorry daarvoor...
Al een geluk dat we niet op reis moeten hé mevrouw, kan ik me toch niet laten van te riposteren...
Daar hadden we dan wel een oplossing voor gevonden hoor, zegt ze meelevend.
Moet ik er dan weer 2 lettres suivies met ons adres op bijvoegen?
Neen dat is niet nodig, een gewone enveloppe met de geknipte identiteitskaart, de pincode van Laurent Hellemans en een briefje met wat uitleg , U mag zelfs een gewone postzegel kleven....
Prettige dag nog, fijn eindejaar mevrouw.

Dit was het onwaarschijnlijke verhaal van de identiteitskaart van Jan Hellemans die op 1 dag 28 jaar jonger is dan wat hij dacht te zijn.

Uit privacy overwegingen druk ik geen foto af van de identiteitskaart. Wel van de omslag met de naam van Laurent Hellemans, die waarschijnlijk vandaag 70 jaar geworden is , volgens zijn identiteitskaart dan, wel te verstaan....

Olga, de bijna slimste mens van de wereld

Ik zou er willen voor tekenen.
Maar aan mij hebben ze niet gevraagd om mee te doen.
Maar had ik meegedaan, dan was ik zeker zo ver niet geraakt als mijn nichtje Olga.

Mijn andere nichtjes horen het niet graag, maar Olga vind ik persoonlijk de slimste.
En dat heb ik al heel lang geleden opgemerkt.

Zo'n 5 jaar geleden onderging ik een halswerveloperatie en was het me verboden om te reizen, met de wagen te rijden, méér dan 1 liter op te heffen, kortom ik mocht niks.
Dat hield ook in dat ik na de operatie niet terug naar huis mocht , naar Frankrijk dus, en dat bij mijn dochter zijn geen optie was aangezien ze overdag werkte en ik niet kon geholpen worden.
Geen nood,zei mijn zus Anne, kom jij maar bij ons, Jan vindt dat ook goed.
Haar Jan dus, maar de mijne vond het ook best.

Anne is zo'n goede zorg-ziel , iedereen kan bij haar terecht om te recupereren.
Haar schoonmoeder vroeger, onze pa later, en ik dus ook.
Olga moet zo'n jaar of 14 geweest zijn , ze kwam terug van school en had haar huiswerk al gemaakt zei ze.
Ik geloofde er niks van en vroeg terstond of ik de les eens mocht opvragen.
Ja hoor , tante Gene, graag zelfs...
En inderdaad, ze noemde foutloos alle Griekse helden van de les op.
Maar dat was niet wat me perplex liet.
Het was het feit dat ze bij elk personage nog eens een ganse filosofische overweging bijgaf.
In de aard van : Chronos is de god van de tijd, hij at zijn kinderen op, net zoals de tijd de minuten en de uren opeet...vind ik hé....maar mijn leraar zegt dat ik te veel fantasie heb....

Sindsdien weet ik gewoon dat zij de slimste is, ondanks het feit dat ze niet de slimste mens geworden is.
Maar hé, wie doet het haar na , pas 19 geworden en 11 maal deelgenomen?
Ha, voilà.
Dus , we blijven fier.
Fier op Olga .

Prettige kerst !

We waren de kerstboom aan het zetten bij Aude en Gustje wou er absoluur een gele ster in hebben. Met 5 punten.
Een vijfpuntige ster.
En in het midden moest en zou zijn mama de letter G schrijven.
De G van Gust.

Is dat geen symbolische ster?
Ah !
Inderdaad.
En de G van Gust, dat hadden de kenners onder jullie er waarschijnlijk ook nog nooit in gezien.
Nu wel dus.

Vroeger deze maand waren Aude en Gustje met Jan en mij aan het face-timen.
Papie, waarom kom jij nooit mee met mamie naar ons thuis? , vroeg Gust.

En de papie was sprakeloos....

Wat later die avond kwam Jan naar beneden en zei Ik heb eens gekeken op internet voor tickets naar België met kerst en die prijzen vallen nogal mee hoor....
Had ik het wel goed begrepen?
Zouden we samen met kerst naar Boechout reizen?

Ik heb maar meteen de daad bij het woord gevoegd en boekte de vlucht.
Stel dat hij van gedacht zou veranderen.

En dus vertrekken we een paar dagen naar Homeland .

De dakwerkers zijn ver geraakt .
Het dak ligt toe en dat is al iets.
Isolatie, golfplaten, dakpannen, parket onder de auvent.
Ze nemen ook een week vakantie tussen kerst en nieuw.
Ze hebben hard gewerkt de mannen.

Op het einde van de eerste week van januari zal het helemaal af zijn.
En dan, dan gaan we erop klinken.
Op het afgelopen jaar waarin er gedurende 6 maanden zware, belangrijke en ingrijpende veranderingen aan ons huis gebeurd zijn en waar we kunnen uitkijken naar een rustiger, lekvrije toekomst.

De culturele toer op

Ik ben dus fan van Hans Op De Beeck en volg hem een beetje overal.
Mijn schoonzoon heeft me ditmaal verrast met een speciale vertoning Nocturnes met beelden van Hans Op De Beeck en muziek van Johan Hoogewijs.
Ik keek er geweldig naar uit. Wij allemaal trouwens.
We gingen naar de Arenberg en dat was jaren geleden dat ik daar nog eens was. Ik meen me te herinneren voor Stef Bos en  Geert Hoste, maar ik kan verkeerd zijn.
Tegenwoordig vertrouw ik mijn geheugen minder en minder....dat belooft!
We hadden  topplaatsen. Op het podium waren piano, synthesizer, cello, contrabas en gitaar her en der verspreid over het podium, een video-installatie waar de magische zwart/wit beelden op zouden verschijnen en naast mij Hubert Damen. Witse zag er sympathieker uit in realiteit dan op het witte doek. Hoe vreselijk ik me kan ergeren aan Mijnheer Damen zijn gefakete woede-uitbarstingen, niet te doen! Hij bleef trouwens de ganse voorstelling lang opvallend stilletjes...zou hij mijn kritiek aangevoeld hebben?

De muziek was afwisselend toegankelijk of moeilijk.
Ik betrapte er me op dat ik bij wijlen indommelde gedurende twee à drie seconden, door de repetitief aanhoudende melodieën, maar dan weer betoverd werd door de ingrijpende heel fijn gedetailleerde beelden van Hans.

Het was TOP, we hebben er alle drie van genoten.

Mijn nichtje Sophie  had me dan weer verrast met topplaatsen bij een jonge Franstalige standup comedian, Guihome. Dat is echt een hilarische performance!
In Le Cirque Royale, waar ik trouwens nog nooit een voet had binnen gezet. Mijn culturele voetafdrukken worden groter.
De zaal zat stampvol met jongeren, ouderen, heel jonge en nogal oude mensen.
Allemaal om naar die jonge Guihome te kijken.
Het is in feite een uit de hand gelopen sketch , Guihome postte op YOUTUBE korte filmpjes over hoe hij zijn studie, zijn professoren, zijn moeder tijdens zijn studies percipieerde.
En dat is zo herkenbaar voor ons allemaal, dat je niet anders kan dan heel hard lachen telkens hij een onderwerp aansnijdt.
Guihome was ontwapenend, omdat hij ook ter plekke dingen uitvindt en dat hij daar ook vaak zelf niet ernstig bij kan blijven.
Een aanrader....maar dit was het allerlaatste optreden van zijn tournee. Even wachten dus als jullie zouden willen gaan kijken.

 Tenslotte ging ik afgelopen dinsdag  ,samen met de ganse familie, Olga aanmoedigen voor haar deelname aan de finale van De Slimste Mens ter wereld.
Als tante van de bijna slimste mens kan je dan niet aan de zijlijn blijven staan.
Dat was voor mij ook echt een ervaring.
Maar ik laat jullie in spanning, want morgen wordt de finale uitgezonden op VT4...
En ik heb beloofd om te zwijgen, en dan doe ik dat, uiteraard...