Ik zit aan zee, in Anglet, zo'n 2 km van Biarritz. En ja, het is er goed toeven.
Er is zoveel veranderd in mijn leven de laatste jaren dat ik niet goed weet waar ik moet beginnen om er een samenhangend geheel van te maken.
Deze week herlas ik heel toevallig sommige blogspots en het viel me op hoe leuk ik het vond om de dagdagelijkse dingen op te schrijven, te beschrijven, te herschrijven, te commentariëren, te kritiseren, te beamen, enthousiast te zijn, melancholisch soms, diep-triest op sommige momenten, hilarisch op andere. En waarom ik er mee gestopt ben weet ik nog altijd niet. Geen idee. Maar het was wel in volle corona periode en dat is nu niet bepaald een heel interessante tijd om mensen en dingen te bekijken. Van op een afstand of van heel dichtbij.
Maar zie, nu ben ik er weer, en hopelijk houd ik het vol.
Ik woon door de week in Poueyferré, zo'n anderhalve km van Lourdes waar mirakels gebeuren. Welja, dat is echt waar. Soms gebeuren er mirakels. En zeker in Lourdes.
Maar het liefst ben ik in Anglet, waar ik een piepklein appartementje huur. De woonoppervlakte is even groot als het ruime terras. Puur genieten, zicht op zee, altijd wind, altijd het geruis van de golven wat verder weg.
Mijn huis in Castelnau-Montratier is verkocht zo'n tweeënhalf jaar geleden. Jan woont terug in België en ik ben dus hier verzeild geraakt.
Het wordt een lang verhaal. Zoveel is duidelijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten