De Belgische kust en de cuistax

En eens we aan zee zijn, en mama en mamie hebben alles naar het appartement gesleurd, dan gaan we op de dijk wandelen en dan kies je een cuistax uit ...wat zou je kiezen? , vroeg ik Gustje die volledig apathisch in de luie zetel lag, want na de woensdagmiddagspeeltuin, de schoolreis naar het Molse Zilvermeer en de dag erop de sportdag ( moet dat allemaal zo nodig op elkaar volgen voor hummeltjes van 3,5 jaar oud vraag ik me af? Hoe vermoeiend en spannend is dat niet allemaal , weze terloops gezegd.) was het ventje een beetje het noorden kwijt.
Maar het was schoonzoon Stienus die antwoordde : Cuistax ? Wat is dat?

Ik was nogal verbijsterd en wist niet goed wat ik er moest van denken. Zo'n trapwagentjes aan zee dat zijn toch Cuistaxen? Begon ik aan plots opkomende dementie te lijden? Was het zo ver...Altzheimer...op 60 ? Lag het aan de leeftijd misschien ? Of had mijn schoonzoon lief nooit in een cuistax gezeten?
Zijn familie gaat immers elk jaar naar zee, maar inderdaad in Nederland. Misschien zijn er daar geen cuistaxen, ocharme...

En 's avonds, toen ik in bed de libelle of zo aan het lezen was, las ik een gans artikeltje over cuistaxen.
Of "BILLENKAR" !
Billenkar, kan je dat nu geloven? Nog nooit gehoord.
Natuurlijk heb ik het blaadje op Stienus'bord gelegd bij het ontbijt...Non mais ! Un cuistax, quand même ! Neen de mamie is nog bij de les, geloof me !

Bref.
Hij ging voor een brandweerwagen en was de koning te rijk in zijn machine! Hij wil later voetballer worden en wou enkel zijn "rode duivels"jasje aan.

En wij, moeder en dochter genoten van elkaar, van de zee, van de goede lucht, van het water, van de ijsjes ,van de garnaalkroketten, van de kinderen en kleinkinderen en van het feit dat geluk in een klein hoekje zit. Dat het niet meer moet zijn.
Gewoon, arm in arm op de dijk.
En in een cuistax. Of is het nu billenkar ?

een Belgisch ommetje

En na al dat gezwoeg heb ik mezelf een korte Belgische tussenstop cadeau gedaan. Een paar dagen met Aude en C° aan zee.
Geen gedineer met vrienden, geen gepalaver met aanverwanten, enkel ons twee en Gust en Maurice. Stienus vertrok naar een of ander muziekfestival in Nederland voor twee dagen en daar hebben wij ons eigen festivalletje van gemaakt...

Op woensdag ging ik "oh verrassing" Gust afhalen aan de schoolpoort....hij bekeek zijn Juf en die knikte dat het goed was .
Weg waren we, hop naar de speeltuin.
Eerst wat spelen en daarna garnaal en kaaskroketjes eten met frietjes in een nieuwe afspanning Tof in Hove. Wel leuk, maar niet leuker dan de Jongste Telg in Boechout feite.

We gingen Mauriceke halen in de crèche en ik verklapte hem -eens we thuis waren- dat mamie niet vergeten was dat er de volgende dag een schoolreis op het programma stond!

Naar het Zilvermeer.
Ik moest zo lachen, het Zilvermeer, daar ben ik zelf nog op schoolreis geweest.

En ik heb malse sandwiches gehaald en dan ga ik vanavond eitjes bakken en die ga ik morgenvroeg op de bokes doen ! Wat vind je daarvan?

Ik was zo blij als iets, dat ik erbij zou zijn om die traditie in ere te houden.

Maar  onmiddellijk stak hij kijvend zijn wijsvingertje in de lucht, bekeek me heel streng en zei toen 

" Géén eitjes op de malse sandwiches ! Mag niet !"

Hoe, repliceerde ik stomverbaasd, en waarom niet ?

" Mag niet van de Juf. Géén eitjes op de malse sandwiches ,heeft ze gezegd !"

Ik stond met mijn mond vol tanden en ik moet er zo verdwaasd uitgezien hebben dat Gustje begon te schaterlachen.

Mag echt niet hé Mamie !

Neen dat had ik ondertussen wel begrepen.

Er zijn geen waarden meer , bedacht ik.

Kinderen van 3,5 jaar gaan op schoolreis naar het Zilvermeer ( wij waren 9 of 10 toen ons dat plezier te beurt viel) , maar eten geen eitjes meer.

Ik heb me suf gepiekerd naar het waarom.

De volgende ochtend smeerde ik smeerkaas op de sandwiches en stak er vleesworst bij.

Aan de schoolpoort vroeg ik aan de Juf waarom dat niet mocht.

Stel dat de tassen te lang in de zon liggen en ze krijgen salmonella ...of ze openen hun brooddoos op de mooie dubbeldeks bus...

Tja.

In elk geval, ik zou het niet aankunnen , met zo'n troep kleintjes naar het Zilvermeer.

Toch spijtig van de eitjes.

Niet ?

Einde van een hoofdstuk

Uitgeput, dat was ik.
Van niets te doen te hebben op deze berg, denken jullie.
Mis, van te veel te doen te hebben een eindje van deze berg weg en op een zekere hoogte.
Maar nu ben ik serieus aan het afkicken en langzaamaan aan het dalen.
Van mijn voorzitterschap, van mijn af -en aan gerij naar Cahors en omstreken.
En dat het goed is zo, vind ik.
Maar inderdaad, het is een aanpassing.

En eens je de scepter doorgeeft moet je ook alles in het werk stellen om je opvolgster op de hoogte te brengen van waarmee je de laatste drie jaar zo mee bent bezig geweest , want heus hoor, het houdt niets in, het heeft niets om het lijf, och een paar uurtjes per week en je kan je boekentas aan de kant zetten, bah neen gij, zo erg is dat niet, dat valt zeker mee, dat zal je zien, allez komaan, neem die scepter aan...
En het heeft wat aarde aan de dijk gehad om die zwarte raaf te vinden, of de witte zwaan, het is zoals je het wil zien.
Maar één heeft de stok aanvaard  en zie, ik ben warempel bevrijdt van de last, die er zeker geen was, waarvan ik -een echte propagandiste zoals het  in verkiezingsperiode betaamt  - iedereen probeerde te overtuigen...

En nu zit zij ermee.
En ik niet meer.

En kan ik een nieuwe weg bewandelen.
Die netjes voor mij -ongevraagd zelfs- werd aangelegd op een vrijdag morgen...
Als dat niet straf is.

Waar ben je ?

Waar ben je toch ?,vroeg Willy.
Wat is er toch met jou aan de hand? Ben je ziek of zo?

Ik antwoordde prompt van niet, alles is OK, echt waar. Maar tja, van mensen en dingen die voorbijgaan en zo. En ik dacht dat ik er van af was.

En ik zie niets meer verschijnen op je blog...schreef Ellie.
Geen tijd of zo?

Inderdaad Ellie, geen tijd, of tijd zat maar even iets anders te doen.

Leef je nog? , belde Rita, we hebben hier gasten die verwoede lezers zijn van je blog, maar noppes, niks meer...wat is er aan de hand jong?

Neen Ritake, alles in orde, gewoon even zonder computer en zo iets anders te doen gehad.
Inderdaad, zei Rita, op facebook ook geen activiteit meer, wat is dat toch met jou?

Ik zou kunnen doorgaan, maar dat doe ik niet. Of liever , dat bespaar ik jullie.
Ja we hebben van alles aan de hand gehad. Geen wereldschokkend nieuws zoals de Brexit deze morgen waar ik echt niet goed van was, maar toch.

En dat zal nog een tijdje duren want we zoeken even andere oorden op.
Na 9,5 jaar vind ik dat we dat verdiend hebben.

Dus, nog even wachten en dan overval ik jullie weer meer dan eens per week met dolle avonturen uit het diepe zuiden.
Alhoewel ik al eens een reactie kreeg van een Vlaming in het Buitenland " Je gaat ons toch niet elke dag je blog opsturen hé, want dat wordt bijna stalking ..."...

Even geduld.
Zoals er vroeger op de beeldbuis verscheen toen er een technisch incident was ontstaan.
Even geduld. De batterijen zijn aan het opladen.

I love Paris in the springtime

Ik moest onverwachts naar een Congres in Parijs, om er iemand te vervangen die tijdens dat weekend onvervangbaar zou zijn ergens anders, en van het één kwam het ander, ik boekte mijn ticket en mijn hotel.
De buurt kende ik niet en in feite kan ik ze niemand aanraden. Niet dat het er onguur was of zo, er is gewoonweg niets te zien.
En zelfs al had er iets te zien geweest, dan had ik het toch niet kunnen zien, want de uren van dat Congres vielen zo hard tegen dat we pas rond half negen 's avonds buitenkwamen vrijdag met een hoofd zoals een pompoen en zaterdag was het wat beter, maar toch, je kon nergens meer naartoe.
Bekaf waren we, doodmoe van een ganse dag geconcentreerd te zitten luisteren naar wat andere vrouwen zeiden.
Dat is indrukwekkend, al bij al, zo'n 450 vrouwen bij elkaar.
Het Congres zou doorgaan Porte de Montreuil.
Allez vooruit, 't is eens iets anders.

Jan's ogen fonkelden. Er waren allerhande prachtige tentoonstellingen, Paul Klee, Rousseau , een Belgische fotograaf Marc Lagrange...en dat hij misschien wel - wat dacht ik ervan- zou meegaan naar Parijs.
Bah ja, waarom niet?
En dat hij me zou trakteren zie , in een goed restaurant, want hij had zijn vakantiegeld getrokken en dat was nogal wat.
Allez, ticket bijgeboekt.
Aan de wonderbaarlijke prijs van 30 EURO heen en terug. Het heeft zoal  zijn voordelen als je  60+ er bent....

En dan, twee dagen voor ons vertrek kregen we zo'n akelige mail én een SMS van de SNCF ( jaja, de NMBS bij ons, voelen jullie het al dagen in het oosten ? ) : "votre train a été annulé", vanwege de stakingen. Nog straffer , de staking was  NATIONAAL.
Waaw, dat betekende dat ik ook niet kon vertrekken.
Ik belde stante pede naar een andere reisgenote, maar die stelde me gerust: het is niet omdat er nationale staking is dat er geen treinen rijden...
Aha, dat was nieuw voor mij.
Anderzijds was er ook staking van de luchtverkeersleiders, dus geen vliegtuigen en de automobilisten schuiven hier aan aan de pomp, want er is ook nationale onvrede  bij de raffinaderijen...dus,geen benzine.

Ik ga niet mee hoor !, riep Jan.
Stel je voor dat je toch geen trein hebt, dan sta je daar in Cahors! Of geen zitplaats, want geen reservatie! En de musea zullen ook wel staken! Of de metro en dan moet ik zo ver te voet! Laat maar vallen, ik ga niet mee.

Ik was er toch ook niet gerust in. Zes uur rechtstaan is niet niks.
Maar goed ik zou het proberen. Ik nam Jan zijn plooibaar jachtstoeltje mee , het zou toch iets helpen...Misschien.

Het was dus met een klein hartje dat ik donderdag vertrok. Mijn reisgenote was al aanwezig op het station. EN ja hoor, stipt om 11.55 u stond de trein er. En plaats dat er was !
We hebben zeven bijkomende wagons aangesloten....zei de conducteur.
Nog nooit zo aangenaam op een trein gezeten gedurende 6 uur.
De metro reed ook .
Ik heb geen museum gezien.

Ik had een  room with a view ,of zoals de baliebediende in het hotel zei vous avez une chambre avec vue sur la mer madame!en hij knipoogde, een Parijzenaar waardig.
Ja ik heb een foto :

 Is dat geen verrassing?
Een kamer met zicht op een rond punt waar de ring van Parijs onderdoor loopt.....
Schoon hé Paris in the springtime ?
Ik heb Jan beloofd dat we binnenkort met zijn tweetjes een naar Parijs zullen gaan, niks te congressen, gewoon Parijs in the summertime.

Uit het nest gevallen

Kom eens kijken,zei Jan ,stilletjes hé...het is precies of dat kleintje van die zwarte roodstaart zijn eerste vlucht heeft gemaakt...hij zit daar maar te zitten...
Ik neem vlug mijn GSM en loop rond de tafel aan de achterdeur.
Inderdaad, dat kleine, dikke vogeltje heeft een rode staart.
Staartje.
Enfin, daar zat het dan, en het bewoog inderdaad niet.

Ik neem nog vlug een fotootje van de andere kant.
Zo schattig, zo rond en dik .
Ja dat kan ook niet anders ,zegt Jan, terwijl ik kirrend van plezier rond de tafel loop,zijn ouders deden niks anders dan wormen aanvoeren van 's morgens tot 's avonds...

En hij heeft haartjes op zijn kopje,voeg ik er overlopend van gelukzaligheid aan toe.

Neem liever een doos of zo om hem te helpen,zegt Jan.

Maar ik ga recht naar de auvent om te gaan kijken of er zussen en broers van het wonderkind dezelfde grote stap hebben genomen, of ze ook weggevlogen zijn uit het nest.


Eens daar aangekomen was de verbijstering compleet : NEST WEG !

Ik kijk op de grond en inderdaad, daar ligt dat eens zo gezellige nest tegen de vlakte.

Ik draai het om , maar ben gerustgesteld, geen eitjes of zo, gewoon leeg...

Ik neem het op, roep op Jan, die komt kijken , doet dezelfde vaststelling en zoekt een doos.

Als we wat er overblijft van het nest in de schoendoos hebben gestopt en naar de kleine vogel gaan om hem duidelijk te maken dat zijn huisje nog bestaat, fladdert hij vrolijk weg. Moeder zwarte roodstaart vliegt hem onmiddellijk achterna.


Tja, ik heb het hem van in het begin gezegd he Jan...

Wat ?, vraagt Jan .

Wel dat zijn nest chaotisch in elkaar zat en veel te klein was voor al die jongen !!!!

Toen moest Jan toch ook lachen.

Wie weet komen ze volgend jaar terug?

Denk je dat? 

Dat zeggen ze toch hé?

Het is in elk geval een opluchting dat het nest er niet meer is.
De vogels scheten de tafel en de vloer vol.
Ik had reeds kranten op de vloer gelegd en zo.
Jan had me immers gezegd dat het niet de moment was om dat nest uit het dakgebint te halen nu er kleintjes waren.
Zo'n gevoelige man, wie had dat gedacht????

500

Ik weet het, het is een ietwat raadselachtige titel.
Maar het is een momentopname.
Een tussenpauze.
Een vaststelling.
Jawel, ik ben aan mijn 500e blogpost vandaag.
500 keer heb ik de blog geopend en er een stuk van mijn ervaringen hier in Frankrijk in opgetekend.
500 keer heb ik op mijn ochtendwandeling met de honden nagedacht over wat ik de moeite waard vond om te delen met anderen, maar toch ook met mezelf.
500 keer heb ik wellicht geaarzeld of het wel relevant genoeg zou zijn.
Of ik er iemand gelukkig mee zou maken, of er lezers zouden zijn die mijn avonturen zouden volgen, of ik een glimlach op iemand zijn gezicht zou kunnen toveren, of ik mijn emoties kan delen, of ze begrepen worden, of ze onthaald zouden worden zoals ik ze ervaar, of ze integendeel verontwaardiging en kritiek zouden oproepen, of er commentaar zou komen, of er anderstalige lezers de "vertaalknop" zouden indrukken en wat dat dan wel zou kunnen geven, of Aude zou vinden dat ik te veel over Gustje en Maurice of haarzelf en Stienus schrijf- want dat heeft ze niet graag, ze zit niet of facebook of soortgelijke sociale media- alhoewel ze een heel sociaal mens is, daar niet van, of Jan het erg vindt als ik op mijn manier zijn doen en laten becommentarieer, of vrienden zich herkennen, of vreemden dezelfde dingen ervaren, of een 60 plusser anders tegen de dingen aankijkt dan een 50 plusser die ik was toen ik in de Lot aankwam, zo'n 9,5 jaar geleden, want zo lang wonen we hier al, of Vlamingen die in het buitenland wonen dezelfde verhalen te vertellen hebben over hun nieuwe homeland, of we een andere kijk hebben op mensen en dingen al naargelang de plek die we hebben uitgekozen om een groot deel van ons leven in door te brengen, of de thuisblijvers ons missen, of degenen die het ons kwalijk namen dat we vertrokken zijn ons nu beter begrijpen, of integendeel dat ze nog altijd niet hebben kunnen verkroppen dat we hen -zogezegd- in de steek lieten, of degenen die in België bleven het gevoel hebben dat we door deze 500 posts toch nog altijd aan hen denken en dicht bijeen zijn, want wat is nu 950 km , een peulschil op aard, of ze vinden dat we het getroffen hebben, of dat ze integendeel blij zijn van nog steeds "thuis" te zijn en te blijven, dat degenen die nooit hadden gedacht dat we het hier zo lang zouden uithouden nu lik op stuk krijgen en hoofdschuddend moeten toegeven dat ze dat toch niet gedacht hadden van Jan of van mij....

Dat zijn de 500 vragen en meer die ik me stel , na al die jaren.
Ja ik word gelezen en dat doet me plezier.
Nu nog de "volg" knop indrukken en ik zou nog blij-er zijn....
Ja ik krijg regelmatig aanmoedigingen om "doe zo verder" te doen.
Ja anderstaligen lezen mijn blogberichten.
Vooral de buren die hier slechts een paar maanden verblijven en die zodoende de indruk hebben toch een beetje in de hameau te zijn, Lynn en Paul uit Wales en Catherine uit Parijs.

En dan al degenen die afgehaakt hebben omdat ze wel iets belangrijkers te doen hebben dan deze indrukken te lezen.
Al degenen die - o zo spijtig- deze blog niet meer kunnen lezen omdat ze er  gewoonweg niet meer zijn....

Het is dus met een groot gevoel van dankbaarheid dat ik begin aan de volgende reeks van 500 blogposts op cigalouvers@blogspot.com.

Rapsody in blue

Overal waar ik kijk, overal waar ik langskom tijdens mijn wandelingen met de twee honden, overal zie ik blauwe tinten bloemen.
Alsof het dé periode van het jaar is waarin blauw de hoofdrol speelt.
Lila, purper, licht violet, lichtblauw tot diep ,warm blauw.

Ook geel af en toe, maar bovenal blauw.

Blauw, in alle toonaarden.
We reden langs een piepklein dorpje terwijl we naar de markt van Caussade gingen en elk jaar staan we versteld van de prachtige lilablauwe bloempjes die zowaar rond boomstammen geplakt zijn , elk jaar opnieuw, jaar in jaar uit, een prachtig tapijt van " ik heb dat bloempje al gezien maar ik weet niet wat het is"...
Dit jaar zijn we gestopt.
Bij dat huis.
Bij die blauwe bloemenpracht.
En ik ben gaan kloppen aan de deur, want er was geen bel.
Maar er was niemand thuis.
Waarschijnlijk ook naar de markt in Caussade.
Jakkes.
Dan maar fotootjes getrokken.
Misschien kent er wel iemand het bloemje.

In de pruimengaard wisselen wilde orchideeën zich af met andere diepblauwe bloemen die ik nooit eerder zag...en de buren ook niet. Spijtig. Ook van die bloem kennen we de naam niet. Er zou zoiets als Shazam moeten bestaan voor bloemen. En voor vogels. De vogel die zijn nest bouwde onder onze auvent is een queue rouge noire, een zwarte roodstaart.
Als we 's middags onder de auvent eten komt hij met zijn wijfjesvogel , made in de bek, naar het nest gefladderd....om stante pede rechtsomkeer te maken en op de rand van de stenen bloembak van de olijfboom te blijven zitten, in de hoop dat we er binnen de kortste keren niet meer zullen zijn....

jan en ik bedenken de meest hilarische gesprekken tussen die twee, in de zin van " Dju hé, zijn die daar nu weer aan het eten, die gaan daar toch geen gewoonte van maken zeker?"...." Oei, volk, en mijn kinderen hebben honger, ik heb net hun lievelingsworm mee...."

Jan heeft de borduur van het bloementuintje klaar gezet.

Nog een uurtje werk en de versnipperde takken van de lindenboom worden herbruikt om het onkruid tegen te gaan.
Geen eenvoudig werkje, als je het mij vraagt. Uren is hij eraan bezig geweest.

Rond een uur of 4 kom ik Jan regelmatig zeggen " je moet nog meer doen,Jan, dan ben je binnen zes maand dood en dan ben ik niks met dat borduurtje..."

Stop met zagen,antwoordt de man des huizes,ik heb nog maar een beetje werk.

Maar hij luistert, ik geef het toe.
Wat nut heeft al dat werk, als je er alleen maar doodmoe van wordt ...

Maar zie, alle plantjes zijn gekocht, alle moestuingroenten zijn klaar om geplant te worden...
Het wordt een vruchtbare zomer, ik voel het.

En mijn jongste tante - we schelen maar 15 jaar- ( ze zal blij zijn dat ik haar "jong" noem, ze wou altijd jong zijn en blijven) zal heel tevreden zijn dat ik over bloemen, planten en vogels sprak en geen eens over een recept om één van die dingen op te eten....

Ieder zijn zin.

Klaar.

Ik ken er niets van, maar geniet wel van deze prachtige natuur.

Mercurius en al de rest retrograde ( behalve de zon natuurlijk) !

Het begon nochtans mooi.
Gisteren is de schrijnwerker daadwerkelijk komen opdagen.
Kleine handicap : zijn gast had de toppen van zijn vingers gezaagd verleden week en was minstens een week buiten strijd.
Maar niet getreurd nie, hij zou het zelf doen, de ramen steken, zoals in de goede oude tijd.

En inderdaad, helemaal alleen  begon hij met de grote klus.
Hij laadde alle ramen uit en plaatste ze in alle kamers. Zo'n 15 stuks.
Dan rookte hij een sigaret, dronk een tas koffie die ik hem aanbood en werkte dapper verder.
Tegen de middag had hij reeds drie ramen geplaatst beneden en ons zicht op de wereld was er al volledig door veranderd.
Vroeger hadden we vensters met tussenstijlen. Zo'n venster die uit zes of acht kleine venstertjes bestaat.

Daar komt nu dus grote verandering in.
De kleine venstertjes ruimen plaats voor een grote venster.
En zo winnen we maar liefst 20 cm licht!

We kozen voor zandkleurige kozijnen , om het woord nu eens op zijn Hollands te gebruiken ...
Ons Anne vroeg op whatsapp of het gele raamkozijnen waren.
Neen , Anne, ze zijn zandkleurig en ik ben heel blij ook eens over een kleurnuance te kunnen spreken....
Hilariteit alom uiteraard.
En gisteren zat zijn dag erop van de brave en ijverige schrijnwerker.
Gans het gelijkvloers was klaar. Enkel nog siliconen inspuiten en de muggenramen plaatsen donderdag en klaar is Kees.
Daarna zal de metser de ramen komen opvoegen.
Wanneer ? Dat blijft voorlopig gissen.

Vandaag kwam de schrijnwerker-zoals beloofd- mét zijn vrouw terug. Ze kwam helpen.
En alles ging vlot.
Ik reed ondertussen naar Cahors om houten afboordingspaaltjes of hoe noem je zoiets af te halen.
Na 20 minuten ( het kan meer zijn...) kwam er uiteindelijk een vrouwelijke bediende vragen wat ik precies nodig had. Ze had slechts 4 paaltjes en tja, ik had er 9 nodig....
Ik nam de 4 paaltjes mee.
Ik belde een keer of 4 naar Jan om te vragen om het eten op te warmen, "votre correspondant n'est pas joignable". Jakkes hé.
Op de vaste lijn gebeld: niks geen antwoord.

Thuisgekomen met slechts 4 paaltjes.
En Jan komt me tegemoet.
Er is een probleem. Ik ben kwaad!
Oei, dat is minder.
Het venster in de logeerkamer is verkeerd afgemeten. De lengte werd de breedte of omgekeerd. In elk geval , de man is naar huis en zal na de middag voor een noodoplossing  zorgen...

Na de middag zijn ze terug.
Ik ga kijken...en wat zie ik, ze hebben gewoon een houten plank in de vensteropening gezet.
Maar dat kunnen jullie toch niet menen? We hebben binnenkort gasten op bezoek...

Maar er was geen andere oplossing, want spijtig genoeg had de schrijnwerker het oude raamkozijn en de venster al uitgebroken en hij kon het er dus niet meer inzetten.

Morgen weet ik wanneer het nieuwe correcte raam zal geleverd worden.

En dat bleek onze enige troost.
We mopperden nog wat, maar een kwartiertje nadien waren we erover heen.
Spijtig maar helaas dus.

Ondertussen zijn alle ramen, behalve de grootste in de logeerkamer geplaatst.
Donderdag komt hij verder afwerken en dan is het wachten op de metser.
En op het raam natuurlijk.

Ik reed 's middags naar Caussade om de andere 5 boordpalen te halen.
Daar stond ik meer dan een kwartier voor de neergehaalde slagbomen van de overweg.
De machinist op de trein zat te roepen naar een spoorwegwerker...
Ik draaide rechtsomkeer.

Ik nam een andere weg naar het centrum van het stadje, dat in de week morsdood is, behalve op maandag, wanneer er markt is en je er "op de koppen kan lopen".

Wel het was de verkeerde beslissing.
Ook daar stonden de slagbomen omlaag....
Na lang wachten draaide een spoorwegarbeider ze open, een "handleiding" in zijn rechterhand, een oog op de rails...ik vond dat macaber, echt.

Maar de 5 boordpalen lagen wat later netjes in mijn koffer en op de terugweg zette ik de CD speler loeihard " Son of a preacherman" van Dusty Springfield en schreeuwde ik uit volle borst mee...
Alle liedjes kende ik nog uit mijn hoofd.
Wat een zangeres.

En toen ik bijna aan ons baantje "Vers" kwam , dacht ik aan mijn vader : Mercurius staat waarschijnlijk retrograde, zou hij gezegd hebben.

Ik belde naar mijn zus Bernadette.
Staat Mercurius retrograde, Dette?
Mercurius? En al de rest, bedoel je. Maar niet de zon hé Gene, die staat nooit retrograde.

Awel dat wist ik niet zie, zo leer je elke dag iets bij !
Zelfs als de planeten niet goed staan .


 Mercurius 

Blogstress !

        Willy, een oude vriend- ik bedoel een vriend van oudsher- schreef me het volgende mailtje :

" zozo, naar Cahors met vriendinnen (met de nodige alcohol, denk ik zo), wat boodschapjes doen, wat vergaderen met de clubleden....maar geen tijd voor je blog!  de laatste is al van 24 april over snijbonen!

hup, hup, de plicht roept  (call of duty) !"

 

Kan je dat nu geloven?

Precies of ik heb hier niets te doen!

Vanmorgen ben ik eerst met de honden gaan wandelen.

Dan naar de visboer die elke vrijdag op het marktplein van Castelnau staat.

Binnengewipt bij de dokter, om een afspraak te maken en ik kon daar hoogst uitzonderlijk al om 10.15 u terug staan.
Neen ik ben niet ziek, maar hier mag een dokter niet meer dan 3 maanden pillenvoorraad voorschrijven en als je allergie hebt en ALTIJD atihistaminica voorradig wil hebben is dat niet simpel...

Naar de SPAR, de lokale kleine supermarkt om ijskreem.
Je kan moeilijk ijskreem in Cahors kopen ,die is gesmolten voor je thuis bent, zelfs met een koelzak en ijskoelers.

Dan naar huis.
Uitladen.
Vis gereed zetten.

Aardappelen schillen.

Naar de dokter.
Naar de apotheker.
Naar de bakker.
Praatje met al die verschillende mensen, want hier ben je niet "zomaar" onmiddellijk buiten.
Comment va votre mari ? ,vroeg de dokter.

Vous souffrez tellement de votre allergie ces temps -ci? , vroeg de apotheker.

Et Jan, ça va ? , vroeg Christian de bakker.
En toen ik op al die vragen geantwoord had ging ik naar de kleurloze juffrouw van de krantenwinkel.Die vraagt niks.

Ik had weeral helemaal niets gewonnen met EUROMILLIONS.
Dju toch.
Het appartement in Parijs is niet voor morgen.

Dan naar huis.
Aperitiefhapjes klaarmaken voor de buren die rond 11.30 u zouden langskomen.

Daarna, in de wind door de apéro , eten maken.
Dan siësta.
Dan wat gestreken.

Dan weer eten klaargezet.

Dit alles onderbroken door telefoontjes uit binnen- en buitenland.

En nu bloggen.

Bah neen, ik heb hier niks anders te doen feitelijk.