Herfst

                                                           

- Gustje, wat heb je vandaag op school geleerd?
En tegelijkertijd kwam dat deuntje van vroeger, van de Elegasten terug in mijn hoofd " Wat heb je vandaag op school geleerd, zeg het eens kleine Jan!"...
- Van de herfst, zei deze kleine man.

Inderdaad, de herfst, een dankbaar onderwerp voor alle leraren kleuter- en lager onderwijs .
De juf had trouwens een papiertje in zijn rugzak gestoken, of we wat bladeren en eikels, kastanjes en bolsters wilden rapen tegen de volgende dag?
En vermits we toch met de knalgele koets waar Maurice vredig in lag te slapen Gustje zouden gaan afhalen op school en we terug zouden wandelen langs de molen, achter het huis , konden we dat zeker doen.
Jan had een plastic zakje mee en verzamelde de bladeren en de kastanjes.
-Meerapen ,hé Gustje ! zei Jan ,maar Gustje deed of hij niets gehoord had, hij zat trouwens op zijn fietsje en kon gewoon geen bladeren oprapen...

- Van de herfst,mamie , vervolgde hij. De bladeren worden bruin. En de eekhoorn is uit de boom gevallen!

- Oei, dat is vreselijk. En heeft hij zich bezeerd?

- Hij heeft zijn pootje gebroken !

- Ah, dan zal de dokter hem zeker genezen.

- Neen, hij is dood.

Dood? Alle hersencellen waren nu druk bezig met elkaar aan het communiceren. Dood !. Wat kan ik daarop antwoorden aan een kind van drie ?. Dood, begot, amai nog nie, dat is nogal drastisch hoor Juffrouw, moest die nu echt dood?

- euh Gustje, dat is echt heel erg. 

- Ja, en dan is hij in een doos gelegd en in de grond gestoken.

Zijn gezichtje was volledig ernstig en in overeenstemming met het droeve nieuws. Het was immers ook een bijzondere omstandigheid. Dood. In een doos. Doos-dood. Misschien heeft hij het verkeerd begrepen. Dat zou best kunnen. Maar zoiets verzin je toch niet als je drie bent, dacht ik.

- Enne, Gustje, hij kon niet meer beter worden ?

- Neen, hij was dood. In een doos. In de grond.

En ik weet dat ik met de verkeerde dingen lach en dit dit nu echt niet lachwekkend is, maar ik had moeite om niet te beginnen schateren.

Want zijn lieve heldere snoetje was zo serieus en het bericht van de dode eekhoorn zo onomkeerbaar en zonder hoop, en dat allemaal wegens een gebroken poot....
Het kan verkeren.

Aan tafel vertelde ik -samen met Gust die alhoewel ingetogen maar verwoed zat "ja,'t is echt waar" te knikken - het ganse verhaal aan Aude,Stienus en Jan.

We konden de verontwaardiging van hun gezichten aflezen.
En toen moest ik nog harder lachen ....

Ik weet het, ik heb verkeerde reacties als het over de dood of vreselijke accidenten gaat, beroepsmisvorming, neem het van me aan.

Waarna een heftig gesprek begon aan tafel ,over hoe het nu mogelijk is dat kinderen van drie al geconfronteerd worden met de dood na een banaal ongeval.

Maar Gustje vond het doodnormaal en slurpte verder van zijn soep met balletjes, want daar gaat niets boven . 

                                                        

Alcool Camphrée

Toen ik als kind verkouden was toverde mijn grootmoeder wondermiddelen uit haar kast.
Het was een gans gedoe.
De waterketel op de stoof ruimde plaats voor een tinnen kasserolletje waar ze citroensap met kokend water mengde en dat brouwsel moest ik om het uur opdrinken.
Heel heet.
"'t Zal je goed doen!", zei ze terwijl ze me aan de volgende remedie onderwierp.
"Doe je onderhemd uit".
Haar wil geschiedde.
Ze nam een grote prop watten en wreef mijn rug en borst in met "alcool camphrée ".

                                                          
Dat rook wel heel lekker. En het maakte ook onmiddellijk mijn neus vrij. Het moet gezegd.
Dan legde ze op mijn rug een lap thermogène .
Ik herinner me de doos nog goed. Er stond zowaar een duivel op die thermogène rond zich had zoals je een jas draagt. En hij spuwde vuur.
Dat was de bedoeling, dat ik vuur zou spuwen, Zo heet dat die roze watten aanvoelde.
En dan moest ik een lepel bromoform ( nu ook verboden) drinken ( heel lekkere smaak , ook iets wat tegenwoordig niet meer voorstelbaar is, een hoestsiroop die lekker smaakt, men denke ook aan phénergan, en die rode dikke siroop antibiotica die kinderen ook niet meer krijgen, je zou er maar eens verslaafd aan kunnen geraken en volgens Amerikaanse toestanden een proces uitlokken tegenover de farmaceutische industrie, ah non ! ).
En daarna, ja dat duurde wel even, moest ik naast de fel aangewakkerde kachel gaan zitten.
Naast en soms vòòr.
"'t Zal je goed doen!" en ik twijfelde niet aan haar goede bedoelingen, hoe erg ik het ook vond soms.
                                                           
Op een nacht, ik lag in bed, helemaal ingeduffeld onder de thermogène , en met een warmwaterkruik aan mijn voeten, met de mazoutstoof die voor de gelegenheid op de kamer was aangezet ....kreeg ik meer dan 40 graden koorts.
Mijn grootmoeder kleedde zich aan en ging bij Dokter Clinckaert aanbellen. Die woonde wat verder in de straat . En die man stond op en kwam.
Toen mijn moeder stervende was belde ik de dokter van wacht die recht tegenover haar woonde in Lier, ik zag hem de telefoon opnemen door het vensterraam , maar hij weigerde zich te verplaatsen, het was half zes ! Wat dacht ik wel! Dat was 19 jaar gelden, hoe tijden en zeden veranderen !
Ik ben hem drie dagen nadien een doodsbrief gaan afgeven, dan kon hij er eens over nadenken.
Soit.
Dokter Clinckaert, ook al geen jonge man meer bekeek me, en bekeek dan met diepe frons mijn grootmoeder : "Maar madame, dat kind slaapt met thermogène, een warmwaterkruik en de stoof brandt op de kamer! Dat is om te stikken, haal mij dat er allemaal maar af!" , in het Aalsters dialect dan ! ( Oljmèda der allemol nieker af hein !!!!!).
Ik verloor op slag een paar graden.
Ja lach maar, het is echt gebeurd en het is me bijgebleven.

Ik moest daar allemaal aan denken toen ik maandag, snipverkouden, koortsig, snotterend maar vooral hoestend naar de vergadering in Cahors trok.
Ik vond het mijn plicht daar te zijn, aangezien ik me veertien dagen ervoor had laten vervangen, een voorzitter moet niet overdrijven hé !, dus moest ik de sleutels van ons lokaal eerst gaan halen bij Renée.
Renée is niet zo jong meer, ze zou mijn moeder kunnen zijn eigenlijk,feitelijk.
En ik beschouw haar ook een beetje als mijn moeder, ze is rondborstig, heeft lang blond haar opgestoken in een chignon en komt uit de Aveyron. Ze spreekt zoals een echte zuidwestse...volledig de taal van Pagnol waardig.
"Ohlala ma belle, t'es arrangée là !!!!! Tu as mis des plaquettes de camphres?"
En dat woord alleen al deed me zo'n deugd, het voerde me zoveel jaren terug. Ik voelde de warme genegenheid van mijn mémè en ja, dat zou ik zeker gaan halen bij de apotheker. Je wikkelt er een zakdoek rond en je steekt dat in je zak, zegt ze, of je hangt het in een zakje rond je nek , "comme un gri-gri" , een talisman.
"Mets aussi un châle en soie autour de ton cou la nuit ! Ne l'oublies pas! Et chaque fois que tu pars en voyage , en train ou en avion, ou que tu te trouves dans un endroit où il y beaucoup de monde, tu mets de la vasiline goménolée sous ton nez, près des narines."

           


En nu heb ik dat hier allemaal staan.
De apothekeres bekeek me en zei," mevrouw, dat is zoals mottenballen hé, dat is tegen de motten , je mag dat niet op je huid aanbrengen, beloof je dat?"
"Jaaaaaaaa", ik weet echter wel beter. Ik zal haar zeker niet zeggen dat ik het als een grigri rond mijn hals zal hangen, onder mijn zijden sjaal en met de vasiline rond mijn neusgaten!

Maar die geur, ik zou er kunnen blijven aan ruiken, wat een herinnering, die geur !

le beau Maurice !

                                                     

Eindelijk ,zullen jullie ondertussen wel denken.

Inderdaad, ik was helemaal in de ban van het "mamie-zijn" en vergat de blog voor een tijdje.

Maar hier is hij dan, onze Maurice, onze trots , 4.450 g , 53 cm, gezond en al en meer moet dat dus niet zijn.
Hij is heel braaf, een groot verschil met Gust die vanaf zijn eerste levensdag het kot op stelten zette.

"Toen ik die kreet hoorde, wist ik genoeg!", zei Ingrid , de andere oma.

Ik denk dat ze dezelfde gil hoorde als die van haar zoon 31 jaar eerder.

Soit, Maurice is een braveke en een schoneke en al en al en al.

En aangezien hij een kloek bazeke is, eet hij, slaapt hij, eet hij en slaapt hij weer om pas wakker te worden om te eten natuurlijk.

Alles is goed verlopen en daar ben ik blij om.

Het was een heel toffe 14 daagse.

Ik voelde me bijzonder nuttig , nu ik op Gustje kon passen.

De dag dat Aude naar het ziekenhuis ging zaten we allemaal vol spanning te wachten. Ik haalde hem rond 12 uur van school, aangezien we ervan uitgingen dat de baby er tegen dan wel zou zijn...en Aude en Stienus wilden dat Gust de eerste zou zijn die -buiten hen dan- Maurice zou ontdekken.

Maar noppes, geen Maurice.

Gustje had een kroon op zijn koppetje, met daarop geschreven "Ik ben grote broer!" en een cadeautje van de juffen, want hij heeft er twee! En een reuze tekening met een wiegje en de namen van alle kindjes 

En wachten maar.
Rond een uur of 6 kregen we de verlossende ( what's in a name?) telefoon, het was een jongen ( Denis moet trakteren, want zijn pendel was deze keer toch maar verkeerd) , hij was gezond en zijn naam was Maurice!

Ik vind de naam mooi.
Goed passend met Gust ook.

Een oude naam, zoals die van Gust.

Alles komt terug.

We vertrokken met onze eerste cadeautjes naar de kliniek en Gust was echt in zijn nopjes met zijn broertje. Nu nog trouwens, hij is er bijzonder lief mee, geeft het zijn tutje als hij weent, komt ons dan vlug zeggen dat "hij niet meer weent", het viel reuze mee.

Ik bracht hem bijna dagelijks naar school. Hij op de fiets met helm en al en ik te voet. Jan ging ook vaak mee. We keuvelden na school met de andere mama's en papa's, oma's en opa's , gingen met Gustje naar de speeltuin en lieten ons dat allemaal welgevallen.

We deden boodschappen, kookten, ruimden op en genoten van elkaar, net of we woonden al jaren samen en dat ging prima.

We aten  steack frites, gingen ook om frieten bij de frituur, aten sushi , filet américain préparé en kip curry, allemaal ontberingen tijdens de zwangerschap maar nu moesten we daar allemaal geen rekening meer mee houden.

Er was ook tijd voor "retrouvailles", vrienden die we weer zagen na lange jaren , en dat allemaal tijdens de St Gummarus reuzentrein stoet, die maar om de 25 jaar naar buiten komt.

                                                                                

 En ja, ongelofelijk maar waar, daar rijdt ook Ros Beiaard ....kan je dat nu geloven? Ik dacht dat dat enkel een privilege van Dendermonde was ...Dries Van Noten ontwierp de bekleding van het paard en van de dieren in de reuzentrein. Bij gestaan door Fernande van Arlecchino , mijn vroegere amateur toneelvereniging in Lier.

Op straten en pleinen stonden bekende vrienden volksverhalen voor te dragen of beeldden ze toneeltjes en tafereeltjes uit.
Het was top !

 ( De Conne )

We hadden ook 14 dagen zon! Want wij brengen de zon mee, Vera. Het omgekeerde is minder waar. 

En afgelopen week liet Jan zijn knie ook opereren door zijn beste vriend . 

"Maar ja Gene, 's morgens binnen en tegen de middag mag hij naar huis! ",zei Eric.
"Met krukken dan?"

"Ah neen, zonder, vooral niet met krukken of een stok, rechtopstaand hoor, geen enkel probleem"

Hoorde ik daar de "aucun soucis" van het zuiden ?

Woensdag vertrok hij dapper naar Antwerpen. Rond twaalf uur ging ik hem halen.
Hij hinkte heel traag en ik kon mijn lach niet verbergen,maar ja, ik lach met de verkeerde dingen, niet?

Zo gemakkelijk was het niet.
Gelukkiglijk hadden Aude, Stienus en ik dat voorzien. Hij kon beneden op de zetel slapen ...

"Ja", knikte hij heel nederig,"dat zou goed zijn".

En dat was het ook.

Donderdagnamiddag reed ik met mijn zus naar Woluwe om er onze tante en oom terug te zien. Bernadette zou ons daar vervoegen.
En ook dat was een gelukkig weerzien : "Tu n'as pas changé, je te reconnais tout de suite!" , zij is 82 !, tante Nizon. We dronken koffie en aten taart, bij "Les délices de mon moulin" en voor een meunier moet dat niet meer zijn.

En dus zijn we zaterdag vertrokken.
Ik aan het stuur, de ganse rit.

Bekaf was ik, en ik besefte dat ik geen 20 meer ben.

Geen 40 ook niet.

En deze morgen ben ik de "jongens" gaan halen bij Madame Diczy.
Ze waren door het dolle heen, maar blaakten van gezondheid.

En nu, nu is alles weer zoals voorheen.
Aude heeft net gebeld, zoals steeds 's avonds.

We praten over de dag die voorbijging, een dag zonder gezellig samenzijn.

Ik mis ze, allemaal, Gust die dapper zei " Mamie gaat weer naar Frankrijk, maar daar ga ik niet voor wenen!" , Stienus die van links naar rechts de wereld verandert, Aude die de zorgzaamste moeder is die ik ken, mijn zussen die allemaal hun gedacht zeggen over alles en nog wat, de nichtjes die verhuizen of net aan de unief begonnen zijn, de vrienden uit Lier, de vrienden van Mechelen, de vrienden die ik niet zag maar belde, de familie van Jan, de Limburgse vrienden, de buren, de school.

Maar toen ik deze morgen de vallei zag, de jongens thuis waren, de soep aan het sudderen was, Lynn kwam vragen of ze pruimen mocht plukken "of course, are there still plums????" , Paul de sleutels kwam terugbrengen, ik telefoon kreeg van Kennissen van hier om te vragen of ik nu eindelijk mamie geworden was, toen besefte ik eens te meer  dat ik hier zo op mijn plaats ben.

We blijven hier nog even, denk ik toch !

De jongste telg

Aangezien Mozes niet naar de berg wil komen zal de berg naar Mozes toegaan.
We vertrekken morgen , gepakt en gezakt, met cadeautjes en al, ook voor Gustje natuurlijk, want hij verdient ook wel wat . Hij moet tenslotte dat nieuwe gezinslid dag in dag uit verdragen....en als hij of zij even hard huilt als Gustje, dan belooft dat.
Misschien beseft de kleine man dan hoe vreselijk vervelend dat is, zo uren aan een stuk liggen joelen.
Maar ik wens het noch Aude ,noch Stienus toe, een huilbaby.

Misschien is het een engeltje, een braveke, een schattig ding, een geduldig wezentje, de mooiste, de slimste, de liefste.
Misschien is hij of zij dat allemaal wel in één .
Wie weet het?

Morgen zijn we weg, sluiten we ramen en deuren en hopen we dat er niemand op het gedacht komt om ons te komen bezoeken.
Paul en Lynn waken, Colin, hun viervoeter ook.
Die laatste heeft beloofd dagelijks een toertje rond het huis te doen, twee als het moet.
Hij zal zijn poot ook opheffen tegen de rozelaars en de blauwe regen.
Beloofd is beloofd.

Morgen vertrekken we van dit huis naar een andere "thuis", waar we alles kennen, de mensen en de dingen, de oude vrienden, de familie en de nieuwe , jongste telg .
Dat is ook de naam van een brasserie met speeltuin op het einde van de straat waar ik vroeger woonde.
Leuk voor Gustje, maar ik vrees dat het daarvoor al te koud geworden is...wie weet. Want ik heb hem vanalles beloofd.
De speeltuin, snoep, TV , film, cars, superman, spiderman , allemaal dingen die niet zo welkom zijn ten huize Aude. Té commercieel. Het moet liefst alternatiever.
En daarom mag het van zijn mamie.
Allemaal.

Eerst ga ik de jongens ook een andere thuis bezorgen, bij Madame Diczy, van de honden kennel.
Die  zullen dan weer blij zijn als we weer terug zijn.
Iedereen zijn geluk.
                                             

Ik zal het laten weten als die jongste telg het licht voor het eerst zal zien.
Ondertussen doen we de kaars branden opdat alles goed verloopt.

Opgeruimd staat netjes

                                                              



De laatste weken waren spannend bij mijn dochter thuis.
Er zou een badkamer ingericht worden met een speciale vloer, retro tegeltjes in zwart en okergeel, een trendy design lavabo , vintage meubeltjes, zoals Aude zegt "helemaal ons ding".
Maar het duurde lang, heel lang voor alles klaar was en Aude was al hard,heel hard aan het aftellen tot op de uitgerekende datum van 16 september om de nieuwe mens te verwelkomen.
Maar eerst moest de badkamer af en... eens de badkamer klaar was dan zou de gang en de slaapkamer gevloerd worden.
En daarna zou ze haar oude slaapkamer in de nieuwe slaapkamer willen gezien hebben en de logeerkamer moest dringend veranderd met een groot bed ditmaal en niet meer met een eenpersoons.
En Gustje zou dan op hun oude slaapkamer komen te liggen en de nieuwe baby  zou eerst bij hen slapen en daarna naast Gustje in Gustjes'oude kamer slapen.
Dus moest ze Gust voorbereiden op zijn kamerverhuis.
En ook op het feit dat mama dan voor twee kindjes zou zorgen.
En dat bleek niet eenvoudig.
Maar op school beloofde de juffrouw op de website dat de twee volgende weken zouden besteed worden aan "ik krijg een broer of een zusje binnenkort".
Dat helpt.
En Gustje heeft er op slag zin in.
En het park moest weer naar beneden en het bureau naar boven .
En er moest nadien grondig opgeruimd en gepoetst worden.
Want Aude maakt haar nest.

Een paar maanden tevoren gebeurde net hetzelfde bij Sandra, Gilberts'dochter.
Haar man had zijn enkel gebroken bij het valschermspringen, dus hij kon met niets helpen en zij zouden verhuizen van bij haar ouders naar een oud huurpand wat verderop....ze zou verven en behangen en deze kamer wordt baby's kamer en daar die van de ouders, en de keuken hier en alles opgepoetst en wel en dan ...rust, de baby komt.
Sandra maakte haar nest.

En door datzelfde elan gedreven ben ik de valiezen aan het gereed maken, de cadeautjes aan het verzamelen , en een lijstje met al die "niet te vergeten dingen om mee te nemen naar Belgenland of om zeker nog te doen vooraleer we vertrekken".
Madame Diczy, de dame van de kennel nog eens gebeld om te zeggen dat we elke dag zouden kunnen afkomen met onze twee "jongens" en dat kon zei ze, claxonneer maar als je er bent, want sinds de storm hebben we nog steeds geen internet of telefoon.
Dat is ondertussen al meer dan twee weken geleden! Vreselijk .
Eergisteren poetste ik de bovenverdieping, gisteren was het gelijkvloers aan de beurt.
Ik steek nog vlug een wasmachine in, kwestie van alles proper achter te laten indien we "au pied levé" huize Cigalou moeten verlaten.

Ik maak een nest schoon.

En dat doe ik ook in mijn hoofd.
Het Saturnus- effect zit er zeker voor iets tussen. Dat afscheid nemen van mensen en dingen die voorbij gaan.
Ze gaan tenslotte alleen maar voorbij.
Die mensen en die dingen.
En er komen er altijd weer nieuwe bij.
Zo blijkt.

Opgeruimd staat immers netjes en dus mag die nieuwe wereldburger deze nacht komen, vind ik.
En bij Aude staat ook alles klaar om hem of haar te verwelkomen.
"Zou ik mijn valiesje al in de auto zetten?" vroeg ze me gisteren.
"Doen" zei ik, je kan maar niet gereed genoeg zijn.

Het is dus voor elke dag.
Vanaf NU.

Pruimen, prunes,plums ....

Er waren er veel dit jaar. Pruimen.
In alle kleuren en van alle soorten genoeg.
De précoces of Japonaises in juli, de reines-claudes in augustus en nu volop de présidents. Eigrote, donkerblauwe ,zelfs purperen pruimen. Binnenin geel, naar het oranje toe , maar als je ze kookt of stooft wordt de kleur donkerrood. Zo mooi.
En ja, wat doe je daar allemaal mee?
Taarten bakken en dus gewoon wassen, in twee snijden en ontpitten en in plastic zakjes in de diepvries steken.
Dat kan en dat doe ik, alhoewel ik daar niet in overdrijf, er is genoeg vers fruit om taarten te bakken.








Ik stoof ze, zonder suiker, met een beetje witte wijn en ik kan jullie verzekeren dat dat een topdessert is . Ik steriliseer ze dan in bokalen en gebruik ze als dessert , met een bol ijs of zonder ijs, in
plattekaas  of yoghurt.

Of ik deshydrateer ze, ik droog ze in mijn super speciaal machien :

 En dan trek ik ze vacuüm in zakjes. Heel gemakkelijk om af en toe de "prunes à l'eau de vie" aan te vullen , als ik Far Breton maak, een soort gebakken vanilleflan met opgelegde pruimen, Jan is er gek van.

Of op alcohol dus, op gewoon op siroop. Allemaal even lekker.

En zo blijf ik bezig hé.

Want anders heb ik hier niets te doen.

En mensen zijn er bang voor dat ik niks te doen zou hebben.

Stel je dat even voor?

Jan verzamelt rijpe pruimen en later op het jaar zal de brouilleur langskomen en hebben we heuse eau de vie van reines-claudes en van président pruimen.

Lekker!