Tropische stortbuien

Ik kreeg een berichtje van orange op mijn GSM

" ALERTE ORANGE; pendant l'orage ,débranchez votre livebox des prises téléphonique ET électrique.+ d'info http://r.orange.fr/r/Soemoi (cout selon opérateur )"

En Jan kreeg een mail van AXA, de verzekeraar. Voor hetzelfde.
Dat gaf in elk geval de indruk dat het een serieus onweer zou zijn.

We hebben braafjes alle stekkers uitgetrokken.
En de livebox en de computers en de WIFI versterkers, de tablette en ook de TV en de antenne van de TV en TV Vlaanderen en het Franse TV-bakje of hoe noem je zoiets?
Kortom alles wat gevoelig zou zijn voor blikseminslag- een goede verzekeraarster waardig.

Jan had kandelaars gereed gezet. Je weet maar nooit dat de elektriciteit zou uitvallen .
En ook zaklampen hadden we bij de hand.

We zetten emmers gereed in Gustjes'kamer, ook voor het geval dat...de voorlopige herstellingen toch niet het gewenste resultaat zouden geven.
De dweilen lagen klaar.
De emmers aan de achterdeur, want stel dat er in de keuken water zou binnenlopen en het afwachten begon.
Zoals in die commercial waarin iedereen in badpak met een kokosnoot op een boom staat te kloppen in afwachting van de regen.
Zo dus.

En ik begon mijn kruiswoordraadsel in te vullen en Jan las verder zijn boek op de Tolino. Geweldig, stel dat we geen elektriciteit zouden hebben, dan kunnen we toch nog altijd lezen. Dé uitvinding waar we zaten op te wachten.

Rond half acht, boem, eerste donderslag , onmiddellijk gevolgd door het uitvallen van de lichten.
Allez gij, van de eerste slag?
Ja.

En plots kwam er een wind opzetten , dat houd je niet voor mogelijk. De bomen lagen bijna plat. Je hoorde van alles en nog wat omver vallen.

Niet panikeren. Stilletjes verder de puzzel oplossen.

En dan volgde een tropische stortbui, zo moet een moesson eruit zien.
Bakken water, bakken, liters, rond 22 uur, toen het wat begon te minderen was er al 38 liter gevallen.
En het bleef maar stortregenen.

In Gustjes' kamer kwam het water onder de dakpannen door langs de muur, maar in feite bleef het nogal beperkt, rekening houdend met wat er uit de lucht kwam gevallen.

Het bleef regenen, de wind verminderde, de bliksemschichten volgden elkaar onophoudelijk op, Spotje viel bijna flauw van angst, hij hijgde heel luid en bibberde zoals een espenblad.
Cartouche bekeek het schouwspel met lede ogen.
Wat was dat allemaal?

Ik stelde voor om te gaan slapen, ik was mijn zes sterren doorloper beu en wou verder lezen.
Rond 23 uur belde een vriendin uit Pern, ze had 5 cm water in haar keuken en wachtte op de brandweer. ..Que faire?
Toen we in slaap vielen regende het nog steeds en rond een uur of twee werden we wakker van iets wat op zolder lawaai aan het maken was: onze loir was terug thuis en riep gedwee " Yoe de mannen, ik ben terug hoor, met dat hondenweer blijf ik liever thuis op jullie gezellige zolder!"
Grr, ik kon er niet mee lachen.
Nog wat lezen- nog steeds zonder licht.


En dan slapen. Of althans proberen de slaap te vatten.

Toen we wakker werden regende het amper nog.
Jan ging vlug kijken hoeveel regen er gevallen was, in totaal een beetje meer dan 50 liter. Dat kan tellen.
Maar in feite weinig hinder, behalve dat de elektriciteit niet werkte en dat de generator in gang werd gezet. Ons huis ziet er dan uit als een bunker, overal liggen kabels, kris kras over elkaar , door de lusters heen en op alle strategische plaatsen : de frigo, de diepvries, de radio...

Geen telefoon.
Geen GSM bereik, steeds een rond bolletje met een streepje door: niks te bellen naar niemand.

Ik ging met de honden wandelen terwijl Jan dat allemaal in gereedheid bracht en even verderop, bij de Franse buurman, was de weg versperd door een dikke tak die op zijn cabanon gevallen was....

We zijn er een uur of twee zoet mee geweest om het gevaarte  in stukken te zagen en langs de kant van de weg te leggen.

De weg afvegen, de takken verwijderen, foto's nemen om door te mailen naar de buur en dan is Jan de greppel beginnen leeg maken zodat het water gemakkelijker kon weglopen.

Dan ben ik naar het dorp gereden om brood te halen. Bij Christian brandde licht, ik dacht dus dat het dorp zelf niet geraakt was, maar de gemeentearbeiders waren druk bezig met het proper maken van La Place du Forail en de voornaamste straten die uitmonden op het dorpsplein.

De bakker had bijna geen brood meer, vroeg aan iedereen of er schade was, zei ons dat we geen elektriciteit moesten verwachten voor 13 uur , dat gans het dorp zijn belangrijkste goederen in zijn diepvries was komen steken " alle vaccins van de apotheker zitten bij mij hé...."
Er zijn 145 centrales in panne.
En de zendmasten waren op hun reservebatterijen gesprongen,maar die zijn ondertussen allemaal plat.
Zucht.
"Jamais vu ça de ma vie" , zei Christian, de bakker. EN hij heeft al veel gezien, als je hem mag geloven.
"Bon courage" wensten de mensen elkaar toe.
Dat wordt hier veel gezegd.
Als je 's ochtends naar je werk vertrekt zegt de bakker ook "bon courage" of "bonne continuation".
Raar is dat. Precies of werken is pijnlijk en een beproeving...soit.

En toen ben ik naar Jeanette gereden, de buurvrouw aan de overkant die stond te roepen " OOOO, Ohooo" , waarvan ik veronderstelde dat het tegen mij was en niet tegen haar kippen. Ik had terug geroepen, maar het was net of ze me niet hoorde  en bellen ging niet, want " pas de réseau".

"Oh Geneviève, que c'est gentille à toi d'être venue. Je n'ai pas d'éléctricité...."
Ze dacht dat zij alleen zonder stroom zat, niet dus.
Ze was gerust gesteld . Had geen schade.
En neen, ik moest niks anders doen, ze had geen brood nodig, maar of ik eieren wou , etc etc etc....je passe les détails !

Ik reed naar huis en op de kruising stond een bord " route barrée à 500 m".
Oei, daar moet dan toch iets serieus gebeurd zijn.

Paul en Lynn kwamen van bij ons thuis.
Ja, water door het dak , een boom op een elektriciteitskabel en of ik EDF wou bellen....
EN wonder boven wonder, ik had bereik, maar mijn enthousiasme werd al onmiddellijk de kop ingedrukt " tous nos réseaux sont occupés", nutteloos om te blijven wachten.
Er was ook een boom op een telefoonkabel gevallen en ja, ze hadden ook geen telefoon dus.

Thuis was Gilbert komen kijken of alles OK was....
En hij kwam mijn man "stelen " , ze gingen samen naar Montauban boodschappen doen voor de jacht.

En daar zat ik dan, met mijn lampjes gegenereerd door de generator.

Er passeerde een camionette van EDF. Ik vroeg of er vooruitgang was?
"Ehh, non, pas vraiment!"
Ze hadden er weinig hoop op, vond ik althans.
Ik legde ze uit dat de bovenbuur een boom op de kabel had liggen . Ze gingen kijken.
En zie, nog geen kwartiertje nadien: "LUX FIAT!"
En het werde licht...voorwaar ik zeg U .

In de loop van de avond is de stroom nog een tiental keren uitgevallen.
De GSM deed het nog altijd niet.
Maar al met al werd het een warme gezellige avond met goede vrienden aan de dis.
Zij wonen een 15 km van hier en hadden geen schade, wel licht en geen takken op de weg.
Raar hoe zoiets loopt soms.



We sliepen goed die nacht.

En vanmorgen riep Jan , "kom eens kijken naar je Yuka" ...

Waaw, dat is de eerste keer in de acht jaar dat we hier wonen dat hij in bloei staat en welke bloem, ze mag er wezen.
Ik wandelde met "de jongens" naar boven en kijk wat ik zag :

Het komt allemaal goed.
Dat gevoel had ik althans.

Hier kan je niets plannen

                                                       

In feite kan je hier niets plannen.
Zei ik een paar dagen geleden dat het een mooie dag was- ik moest eens niets doen, zat op mijn gemak stillekes een 7 sterren doorloper in te vullen terwijl de tijd ongelofelijk snel vooruitging, sprong ik al eens in het zwembad, probeerde mijn puzzel wat verder op te lossen op de vredige tonen van Julio Iglezias of Frank Sinatra, toen de telefoon ging en we Adam zijn gaan redden zo'n 160 km van hier.
Gisteren hielden we verenigingsfeest. En dat was ook plezant, het regende dat het goot maar we zaten in een feestzaal van Montlauzun, zo'n 15 km van hier, voor eens was het niet te ver voor mij.
Ik heb me moeten haasten gelijk de beesten omdat ik nog getracht heb een andere garage te regelen voor Adam, de Engelse buur, dat ik in de rapte nog wat boodschappen deed met hem erbij, want de man had niks in huis en ze zijn met 7 ! , maar ik was er op tijd en het is goed geweest.
Maar zie, vandaag zou ik eens niets doen zie.

Gilbert klopte op de deur gisterenavond-na het feest dus.
-Jan ton téléphone ne marche pas....
Jan bekijkt zijn mobieltje zoals een Marsman een milky way zou bekijken ...
 -Ah en effet, il y a un problème !

Hij had zeker 5 keer gebeld, geen antwoord.

Maar ja, Jan bekijkt nooit zijn telefoon, ik heb immers een telefoon en ben in huis de communicatieverantwoordelijke met een duur abonnement...Hij heeft een abonnement van 10 euro. Ah ja, hij heeft dat niet nodig.
EN als hij een telefoon nodig heeft, wat al eens gebeurt, dan zegt hij :
-Gene bel eens naar die...vraag eens aan de andere, wat heeft hij gezegd....net zoals mannen vrouwen bekritiseren en ridiculiseren met hun alsmaar grotere handtas, maar zij steken er hun sleutels, portemonnaie, portefeuille, gilet, klak en wat weet ik allemaal in....maar ze hebben geen "sacoche" vandoen, ah neen!

Gilbert had zich dus te pletter gebeld.
Of Jan zin had om met hem morgenvroeg -laat ons zeggen ten laatste om 7 uur- cèpes - eekhoorntjesbrood, paddestoelen dus - te gaan rapen in een bos vlakbij?

(boleten van een uur of twee oud)

(cèpes de Bordeaux of têtes de Nègres )

Ja, Jan had daar zin in. Jan heeft altijd zin om met Gilbert mee te gaan.
En dus vertrokken ze gezwind onder hun tweetjes deze morgen.

En ik, ik zou eens niets doen zie. Ik had het mezelf immers al een paar dagen beloofd, niet?

Rond 11 uur belde Jan, of ik cèpes wou komen eten bij Gilbert?
Of ik zijn schoenen, vestje en twee flessen wijn wou meebrengen?

En dan begon het me te dagen, ik zag de kisten met cèpes staan en besefte dat ik daar vandaag nog werk zou moeten van maken.
Na de verrukkelijke maaltijd, cèpes met geconfijte eendenborst, hielpen we Gilbert met het snijden van zijn 10 kilo cèpes.
Hij wou ons helpen met onze 5 kilo....
Maar dat wou ik zelf thuis wel doen.
Hij leerde me hoe ik te werk moest gaan om ze te bakken met olie ,look en peterselie om er dan de bokalen mee te vullen en ze later op de avond 2.30 u te steriliseren....
Paul Goris zal content zijn, hij vindt steriliseren maar niks.
Toch vraag ik me af wat de man met 5 kilo cèpes zou doen? Dat blijft niet goed hé, dat moet zo vlug mogelijk verwerkt worden.

Ik ben naar de Gam Vert gereden met Spotje, om bokalen te gaan bijhalen.
En dan begon ik aan de onvoorzien klus.
Het mag er wezen.
                                         De vaat was er ook niet naast, wat een werk ,maar daarna zou ik eens genieten van een welverdiende rust, zie....

-Bon soir....hoorde ik aan de achterdeur.
Het was Lynn de Engelse bovenbuurvrouw.
Of ik zin had om met Jan een borrel te komen drinken nu haar kinderen en kleinkinderen op bezoek waren?
Zeker Lynn.
"Jaaaaaaaaaaaaaaaaan, Lynn verwacht ons binnen een half uur boven!

En dus hebben we het gezinnetje leren kennen die we anders enkel via facebook
ontdekken.

En nu, nu is het hier zo rustig, geen gedacht.
Ik denk dat ik de telefoon ga uittrekken, zo ben ik zeker dat ik voor de rest van de avond niets zal moeten doen.

Van een goede buur en een verre vriend

Onze Engelse buurman is vanmiddag samen met zijn moeder en zijn vijf kinderen terug naar Engeland vertrokken.
Hij bleef maar twee weken dit jaar, zijn bijna ex- echtgenote meet zich inderdaad sinds het begin van de echtscheidingsprocedure een echt moederinstinct aan. Ze mist zowaar "de kinders" en ze mogen niet meer 6 maar slechts 2 weken naar Frankrijk komen, ze kan niet meer zonder.
Er waren andere tijden.
Dat de buurman alleen met zijn kroost gaande van een tweeling van drie maanden tot  de oudste van 6 voor 6 weken naar Castelnau kwam.
Redelijk onverantwoord in feite, stel dat er iets gebeurt, dan moet je ze alle 5 in de wagen laden , want ze zijn nog te klein om alleen te blijven.

Hij zuchtte toen hij me vertelde dat de vakantie kort zou zijn, te kort.
En zie, vanmiddag waren ze al weg. Ik heb ze nauwelijks gezien.
Maar zo gaat dat tijdens de vakanties, de familie gaat voor.

Rond 18.30 u kregen we telefoon .
Het was de Engelse buurman.
Hij had autopech, de radiator was stuk en het zou een een week duren voor de wagen hersteld was...
Of ik misschien wist of er een taxi in Castelnau was die hen kon komen ophalen, dan zou hij morgen met het vliegtuig vanuit Toulouse terug naar Londen vliegen ?. Hij kreeg geen vervangwagen, want er was er geen.
Geen huurauto , want er was er geen.
Daar stond hij dan in een garage, 160 km van hier, in het hol van Pluto.
Hij belde terug, taxi Andrieu van Castelnau was op een trouwfeest....

Jan en ik bekeken elkaar:
- Als je ze wil gaan halen moet je je wel nu decideren...
Ik bel naar de buurman: we komen jullie halen.
- Ja maar Gene, we zijn met 7 !
-We komen met twee auto's , what else ?

En nu, 4 uur later zit ik dit postje te schrijven.
Ze liggen al in hun bed hiernaast.
Het was een vermoeiende dag.

Paul, de andere Engelse buurman heeft hem al laten weten dat hij ze allemaal naar de luchthaven zal brengen morgen.
Soms is een goede buur beter dan een verre vriend...

De buurman sms-te :" thank you, above and beyond the call of duty!"

Al-oef, zou Aude zeggen.

                                                        

Un petit Gervais

Lap, weer van dattum!

Ik werd wakker door een donderslag .
De donderslag week voor talloze bliksemschichten.
Bonkte er nadien weer op los.
En Spotje zette het op een onbedaarlijk bibberen, rillen en amechtig ademen.
Helemaal over zijn toeren.
Gewoon onweer. Dat was het.
Alle hens aan dek.
Altijd spannend , onweer, hier in de vallei.
Want op minder dan 10 minuten kan ons huis ineens een gruyèrekaas worden, en gutst het water door het dak.

Alles begon zo'n twee jaar geleden, toen we hier een ongelofelijke hagel-storm-bui boven ons huis kregen.
We hadden net bezoek, het zal altijd wel iets zijn- en op een mum sijpelde het water van boven door het plafond recht de living en de keuken in.
Nooit voorgehad, tot die bewuste dag.
En sindsdien is het een sukkelgang.
De locale dakwerker komt en gaat.
Dan wordt er eens lood tegen de venster gelegd, of er wordt al eens een dakpan vervangen en soms is het heus niet meer dan dat, één pan maakt het ganse verschil.
Soms.
Want nu had ik er echt genoeg van.
"Gedaan met die zever ,Jan, we gaan op zoek naar een andere dakwerker en we maken er werk van , van dat dak"
We reden naar Jean-Claude. Laatst was het dak van zijn moeder en dat van zijn schoonmoeder vervangen en we hadden die werken zien gebeuren en vlot vooruitgaan in feite. Zo iemand hadden wij nodig, zie!
"Ah oui ", zei Jean Claude,"et bien Bouzerand. Il est bien. Il habite...".en dat laat ik maar voor wat het is, want dat is redelijk onbegrijpelijk als je niet ter plekke woont. Ze leggen je dat uit met lieu dits, krommingen en wegen, buren en ondernemers, trefpunten en rivieren, beekjes en plaatsen waar de jagers des 's ochtends samenkomen, je wil het niet weten. Maar wij wisten "ongeveer" waar we moesten zijn voor die man. Een telefoonnummer kon hij ons niet onmiddellijk geven.
We zochten nog een andere dakwerker op, een zekere Pascal, maar die man schijnt aan de drank te zijn en zijn firma ging op de fles een paar maanden terug. Goede stielman, daar was iedereen het over eens, maar ja, de drank hé ....enz. enz.
We gaven Mijnheer Bouzerand zijn adres in op de GPS, je weet maar nooit dat we het verkeerd zouden begrepen hebben, en die GPS gaf een volledig ander parcours weer dan wat wij meenden verstaan te hebben....In feite maakte de GPS een lus, en verwees hij ons door via een reusachtige omweg om op dezelfde plek uit te komen als die waar we stonden, de wegen van de GPS zijn net zoals Gods'wegen, ondoorgrondelijk...
Ja, we vonden het.
Een klein, mager manneke kwam ons tegemoet.
"C'est pour quoi?" vroeg hij argwanend.
We leggen hem uit dat we gestuurd zijn door Jean-Claude, dat we zijn werk gezien hebben en dat we een probleem hebben aan ons dak.
Hij bekijkt ons van boven tot onder.
Geeft geen blijk van enthousiasme , integendeel, hij geeft ons de indruk dat hij niet voor om het even wie om het even wat doet.
Hij zal komen kijken zegt hij. Overmorgen of vrijdag. Neen, hij heeft geen GSM.
Alleen een vaste lijn. En enkel 's middags en 's avonds na 19 uur. Of je kan ook komen, zoals wij nu.
We zijn onmiddellijk gesteld en op de hoogte van de regels van het huis Bouzerand.
Degenen die hem nodig hebben weten hem te vinden, ook zonder GSM...ja, zulken mensen bestaan nog.
We vertrekken, alle twee in gedachten verzonken.
We zullen zien of hij komt.

Rond 14 uur wordt er op de voordeur geklopt.
Bouzerand...non mais!

Hij gaat op het dak kijken.
Het ziet er niet zo erg uit zegt hij. Hij zal donderdag of vrijdag komen.

We zijn blij en opgelucht.
Eindelijk.

De volgende dag, 7.30 u, ik sta in de badkamer en Jan klopt op de deur : " Gene, die Bouzerand zit al op het dak!"
Ik ga kijken.
"On ne vous attendait pas, quel plaisir de vous voir monsieur !"
Neen, we verwachtten hem niet, maar hij kwam vroeg zei hij, omdat er anders te veel wespen van tussen de pannen vandaan komen.
Hij klopt op elke pan.
Zie je, zegt hij, al naargelang het geluid dat de pan geeft, weet ik of de onderpan gebarsten is. Want dat is het probleem, de bovenpannen zijn goed, maar de onderpannen niet.
"Je recherche le son de la tuile"...Ik zoek de klank van de dakpan...en hij klopt op een pan en Jan is helemaal in vervoering door zoveel vakkennis.

Hij heeft een uur of drie gewerkt en komt dan met het verdikt: Het zou moeten lekvrij zijn, en in de lente vervangen we het dak !

"Ah oui, et en fait je m'appelle  Gervais, Gervais Bouzerand "...

Geen klein Gervais-ke deze Gervais !

Meunier tu dors ton moulin va trop vite, meunier tu dors ton moulin va trop fort !!!"

( Molen van in Jean Claude zijn tuin )

Wat doe je daar als het de ganse dag regent?

Annemie schildert vosjes.
Tessa maakt confituur.
Paul kookt de meest fantastische gerechten voor zijn lief.
En ik maak conserven.

Het begon allemaal met Cathy die me belde om te zeggen dat ze nog twee sleutelhangers gevonden had in haar garage en ik wou die toch hebben?
Dat was ook zo.
Cathy heeft een tijdje een snuisterij winkeltje gehad in Cahors.
Lang heeft haar experiment niet geduurd, maar zoals ze zelf zei " als ik het niet probeer ga ik er mijn leven lang spijt van hebben dat ik het niet gedaan heb..." en dat is een waarheid als een koe.

Cathy woont in Saint Aureille, vermaard te land en ter zee voor zijn heilige die je oren beter maakt.
Echt.
Jan heeft hem al meermaals een bezoek gebracht en aan zijn arm gewreven....neen, het helpt NIET.
Maar goed, bij de ene niet, bij de andere misschien wel. We zijn niet zo heiligendingens gelovigen. Of bijgelovigen ?. 't Is maar hoe je het bekijkt.
Maar Cathy woont rechtover die kerk, vandaar.
En toen ik daar aankwam had Cathy een reuzegrote pan op het vuur staan waar 2 bakjes rijpe tomaten in aan het garen waren: dé tomatensaus van Cathy.
Het rook geweldig.
En ik had er ook zin in.
Maar door de extreme weersomstandigheden zijn er bijna geen tomaten dit jaar.
Er is bijna niks dit jaar.
Een heel dure moestuin als je het mij vraagt.
Niet alleen de aanschaf van de planten, maar ook het materiaal , al het materiaal zeg maar, de naft in de tractor, het onderhoud van de tractor , om helemaal te zwijgen over de TIJD die Jan daar in steekt ! Dat is niet niks.
Dat is gewoonweg onbetaalbaar.
Bij Zwany is het nog nét iets erger gesteld dan bij ons. Daar komen de reeën of Duke , de labrador, de tomaten opeten. Ze hebben niks dit jaar.
Thuisgekomen dacht ik na en Jan zei me "waarom gaan we morgen niet naar le marché des producteurs, hier in Castelnau en kopen we daar tomaten?"

En dat deden we.
10 kilo tomaten, rijpe rode roma tomaten, voor 10 EURO. Dat is heel goedkoop, maar toch.
Ik mag daar niet bij stilstaan of ik word razend van het werk en het weggesmeten geld van de moestuin !!!!!


Maar goed.
Thuisgekomen begon ik eraan.
EN dit is het resultaat:

In feite maak ik 12 keer tomatencoulis met de thermomix. En ik ben er zo'n 6 uur zoet mee, afwas niet meegerekend.
Dan is het werk nog niet af.
Want dan moet ik die weckbokalen steriliseren.
En steriliseren betekent buiten zitten en opletten dat de temperatuur in de ketel niet boven de 100 graden uitstijgt .
En opletten dat de vlam niet uitdooft of uitgebalzen wordt door een zijdelings windje of wind.
En dat was nu net het probleem.
Want het heeft niet geregend , het heeft gegoten.
Het was gewoonweg storm.

Jan had me al gezegd dat hij naar La Française ging die namiddag om één of andere vijs die een paar millimeter breder en langer moest zijn dan die die hij wél had, maar nét niet gepast was om mijn ovengrill vast te zetten. Daarmee wou hij me duidelijk maken dat hìj die vijs niet nodig had, maar ik. Kortom, dat het (weer ) mijn schuld was dat we in kosten vielen....0,10 centiemen...
Hij wou rap weg, waarschijnlijk om mijn kwade blik te ontwijken, maar ik zei heel vlug "ik ga mee, want ik ga mij ook iets kopen, maar ik zeg niet wat"
Jan lachte.
En we reden weg, zo'n 15 km verder in het hol van Pluto.
Maar en het moet gezegd, in die quincaillerie hebben ze ALLES. Van oude materialen of gereedschap tot de allermodernste en hipste serviesjes.
Maar dat wou ik niet.
Ik wou een elektrische sterilisator.

Deze , inderdaad.

Jan bekeek het met lede ogen.

Weer een machien. Inderdaad.

Maar, wat een machien !

En 's avonds heb ik al mijn tomatensaus potten gesteriliseerd.

Blij als een klein kind.

Zondag bracht ik de mevrouw op de markt haar plastic kistje terug ;

"T'es mignonne" , zei ze, zo blij was ze dat ik mijn woord had gehouden om haar bakje op zondag terug te brengen.

En ik kocht andere groenten om ratatouille te maken. Verleden jaar, zonder "goutte à goutte" , zonder motoculteur en met veel slechter weer, kilo's groenten...snif, snif.

Maar neen ik laat de moed niet zakken en dus 10 kilo "groensels" gekocht en 12 potten ratatouille later bereikte ik dit resultaat :

Allez, we zijn weer gesteld, zoals ze bij ons zeggen !

Overboeking

- Of we dan woensdag zouden willen komen eten? Met Christiane en Josy en de partners? , vroeg Corinne en ze ging ervan uit dat dat geen enkel probleem zou zijn voor een Belgische expat, die hier waarschijnlijk weinig mensen kent buiten de leden van onze gezamenlijke vereniging .
- euh, dat is heel vriendelijk, maar dat zal niet gaan Corinne. We zijn immers uitgenodigd bij Dominique en Co samen met een koppel vriendinnen die ons komen oppikken.
- Ah bon, quel dommage ! Et vendredi? . Ze hield vol.
- Ben non, vrijdag gaan we naar Gérard ...
- Mon Dieu ! , riep  de vriendin die nochtans in geen enkele God gelooft. Mais t'es fort occupée là !
En dat is ook zo.
We gingen donderdag naar les soirées gourmandes de Lauzerte met Gilbert en nog twee vrienden.
Op vrijdag hadden we niets.
Zaterdag schoven we bij aan een verjaardagsdiner van Martine die 60 werd en op slag "heel oud" is, en waarbij ik me "heel jong" voelde. Nog zes maand te gaan en die zes verschijnt ook op mijn curriculum vitae, spijtig genoeg. Nu nog even genieten van de jeugd van 50 ...
Zondag was er het feest van Lard, waar Rita en André naar jaarlijkse traditie de ganse straat en hun familie en vrienden verwelkomen met een reuze barbecue.
Het regende dat het goot.
Verschrikkelijk in feite, ware het niet dat we met een aantal vrienden een heuse tent bezitten die onze wederhelften dan op zo'n gelegenheid opbouwen.
En dat was nodig, want we zijn niet onder die tent vandaan gekomen. Maar het vlees was heerlijk, daar niet van, en het gezelschap ook.
Maandag niks.
Dinsdag vrienden bij ons om te eten.
Woensdag Dominique.
Donderdag niks.
Vrijdag Jean Luc ...

Is dat niet ongezond veel?
                                   

Van de zevenslaper en de rugstreeppad

Het is bijna zoals de titel van een fabel  van La Fontaine .
Iets zoals " le corbeau et le renard" , wat we ooit op school allemaal hebben geleerd.
Weet je nog hoe het begon ?
"Maître corbeau sur un arbre perché tenait dans son bec un fromage . Maître renard par l'odeur alléchée lui tint à peu près ce langage...."
Dat je zoiets onthoudt en andere dingen die je net gezien of gehoord hebt op radio of televisie niet. Ik versta dat soms niet van mezelf.
Of namen onthouden.
Nog zoiets. En wéten hoe die man heet hé, maar zich zijn naam niet meer kunnen herinneren.
En dan beginnen spinnen, alle letters van het alfabet in ijltempo aframmelen : A, B, C...ja, het is Camille.Of neen, neen, dat is het niet, D,E,F,G....Gérard, neen, toch niet, etcetera etcetera....
Graaf.
En er vooral niet blijven over doorpiekeren en beginnen denken dat het het begin van Alzheimer is....neen, ik kon vroeger ook al geen namen onthouden, het is beslist geen Alzheimer, maar toch, of toch niet.
Bon.
Soit.

Van de zevenslaper en de rugstreeppad dus.

Af en toe zit er al eens een relmuis op zolder.
Aude had immers een beest gehoord tussen de pannen. En ja, dat maakt geweldig veel lawaai zo'n klein beestje.
"Mama, het was een rat!"
"Maar allez Aude, dat kan niet, dat is geen rat, dat is een loir ( loewaar uitgesproken, voor de Nederlandse vrienden die capabel zijn om er lo-ier van te maken, non mais !) "
"Ik weet het niet hoor, maar het maakte geweldig kabaal"

Gustje had gezien dat ik volledig onthutst was door het woord "rat" ( want daar ben ik bang voor, maar van een relmuis ben ik niet bang) , dat hij me met een lachje en twinkelende oogjes bekeek en vrolijk riep "het was een rat, mamie ! een rat!" en lachen dat we allebei deden. Ik vind dat zo fantastisch dat hij humor heeft en mag ik hopen dat hij toch iets van mijn karakter geërfd heeft? Want volgens de vader van mijn schoonzoon heeft Gustje enkel zijn kwaliteiten , 't is te zeggen "een schoon ventje, intelligent, snel, handig, sportief...".
Tot op een dag Gustje een woedeaanval had en gans de familie naar het braaf manneke stond te kijken en ik heel fijntjes zei "tja Kris, dat heeft hij ook niet van mij zie!"
Hij heeft er nooit nog iets van gezegd , van die kwaliteiten bedoel ik.

Maar ik dwaal weer af.
Zoals steeds.
Van het één komt meestal het andere.

Dus, de relmuis.
Aude was vertrokken richting het noorden, en de relmuis verplaatste zich ook. Als wou ze zeggen "eens iemand anders blij maken 's nachts zie!".
"'t Is niet waar hé", zei Jan.
Toch wel.
"Ik zal morgen het kooitje terugzetten en er een pruim inhangen, ze lusten graag fruit", zei hij.
Maar ik had een beter idee, een gedroogde abrikoos. Dat blijft langer sappig met die hitte.
Het kooitje stond en tegen de ochtend aan, zo rond een uur of half zes, "BANG!", klap dicht. Hebbes !

De relmuis.
En ik verklap er al iets bij :  relmuis nummer één , jawel!

Jan is het beestje gaan uitzetten ,boven op het plateau.
We dachten dat we er van af waren, maar zetten toch het kooitje terug mét abrikoos en al, op zolder.

De volgende ochtend, rond een uur of zes, "BANG", klang , luikje dicht.

Juist, zevenslaper nummer twee.

Jan gaat het beestje uitzetten op het plateau, ik mee.

Wat je echter niet ziet- en dat komt omdat ik zo geschrokken ben dat ik mijn GSM bijna liet vallen....kan je nagaan!- , is dat dat kreng van een beestje dat er toch zo schattig en lief uitziet , naar omhoog sprong op Jan's been en hij schudde het er af, maar het sprong terug en Jan gaf het een mep en toen liep het gelukkiglijk toch weg!
Man,man,man, zooooooooo akelig, geen gedacht !
En als zo'n beestje dat zich in een bolletje rolt met zijn lange pluimstaart rond zich wanneer het neerzit of slaapt, wel als zo'n beestje rent, dan ziet het er net uit als een eekhoorntje, dan wordt het lang en smal.

Gilbert kwam langs en we vertelden hem van de twee zevenslapers.
"Mais bien sur, Jan, il est revenu le loir. Il faut le mettre très très loin Jan, pas sur le plateau, il va revenir !"
Want naar het schijnt komt zo'n beestje terug , dat vindt zijn stek terug, zijn goeie stek.

En wat dachten jullie?
De volgende dag, inderdaad, weer prijs!
Dat kan nu toch niet waar zijn?
"BANG", klang, klep toe, relmuis nummer drie !

Zijn staart was tussen de klep blijven hangen en het zat angstig in een hoekje van het kooitje .
Jan is hem gaan afzetten in een andere vallei. We waren er van af.

Dachten we, want twee dagen nadien: "BANG" Klang !
Nummer 4 !!!!
EN kwaad dat dat beest was.
Ik heb er een videootje van gemaakt, maar het is wat donker. Het is vooral het geluid dat ik wou vastleggen, het piept als een muis als het blij is, maar als het kwaad is, oo jee , dan is het zoiets als "oink, oijnk "!!!

Luister vooral :

Dat exemplaar zijn we verder dan het dorp gaan vrijlaten...want ze komen terug.

Sinds een paar dagen zijn we relmuis-vrij.....

En gisteren hadden we bezoek en mijn vriendin Sophie ,die in Cahors woont, "dans les hauteurs", hoog in de heuvels aan de rand van de stad, vertelde dat haar tuin vol gaten zit.
We lachen wat, plagen haar, maar dan zegt ze heel serieus " il s'agit du crapaud calamite"!
Hilariteit alom, ik wist niet wat ze juist bedoelde, niemand van de gasten trouwens.
Vandaag zocht ik het op bij Wikipedia. Dan kan ik gelijk de vertaling vinden voor dat lelijk beest.
Het gaat om de rugstreeppad, jawel .


Lelijk he, en dat beest springt niet, dat kruipt en dat maakt overal gaten in het gazon, net zoals een mol hopen maakt, graaft dit putjes...
En je mag het niet doden. Het is heel erg beschermd.
Wat doe je daar nu aan?

Wat wij hier allemaal tegenkomen, pff, ....en de zomer is nog niet om hé!

La Reine- Claude

                                                         




't Is dat ik zo van koningshuizen hou.
Van Albert en Paola, Willem-Alexander en Maxima, Caroline van Monaco en Co, the Queen en Downton Abbey , de "point de vue et images"...en bijzonder goed op de hoogte ben van hun doen en laten. Iets zoals Story en Dag Allemaal, maar dan enkel voor blauw bloed. Voor minder doe ik het niet.
Toen ik in het  voorjaar naar Spanje ging, herinnerde mijn zus me daaraan. Hoe ik me graag placht te noemen toen ik jong was. " Geneviève Verplancke Belhoide de Saint Genois des Mottes".
Hoe komt iemand erbij hé?
Wel, mijn groottante sliep sinds de oorlog bij "Mademoiselle Callebaut" op de Botermarkt in Aalst.
Tijdens de oorlog sliep gans mijn familie langs vaderskant op andere locaties dan wat ze hun "thuis" noemden.
Mijn vader met grootoom Georges sliepen ook op de Botermarkt maar in een ander huis.
Daar was de stencilmachine voor de sluikpers opgesteld.
Mijn grootmoeder woonde in de Molenstraat bij "madame van de socialisten".
Tante Louise sliep in het huis van Juffrouw Callebaut.
Nonkel Paul sliep  in de Molenstraat boven de schoenwinkel en mijn overgrootouders in "den hof"  , op de Gentse Steenweg.De Joodse familie sliep bij tante Suzanne in Erpe.
Kwestie van geen argwaan te wekken en vooral om verspreid te kunnen manoeuvreren.
En na de oorlog bleef Tante Louise bij Juffrouw Callebaut slapen. Op de bovenste verdieping van een heel mooi herenhuis. Voor dat huis was een trapje met een smeedijzeren leuning. Heel chique, Juffrouw Callebaut was dan ook een chique juffrouw. Ze sprak Frans met Tante Louise, ook met mij.
Ze had ik weet niet hoeveel honden. Allemaal verloren gelopen exemplaren, het was bijna een klein asiel. Het gebeurde regelmatig dat we 's morgens toen we vandaar naar de schoenwinkel vertrokken een hond vonden die vastgebonden was aan de leuning van dat trapje-op.
Die honden hadden telkens dezelfde naam, de poezen ook trouwens. Als er één stierf kreeg de volgende zijn naam .
Ik herinner me steevast Corra, Mijo, Bobby en de poezen waren altijd Minou, Minette "en wat weet ik allemaal" ( voor de insiders).
Als we 's avonds - zeg maar 's nachts voor een klein kind - tegen een uur of 11 te voet van de Molenstraat naar de Botermarkt stapten, hielden we halt bij de frituur. Een groot pak en een klein.
Dat was natuurlijk veel te veel, maar Tante Louise wist ook wel dat Juffrouw Callebaut nog zou wakker zijn en graag ene frietje meeat.
Als we dan binnenkwamen, hoorde je ze vlug met haar stok op tafel kloppen en roepen " Corra, Bobby, Mijo , parterre !!!!"
Want die honden mochten alles, ook op tafel lopen.
Maar soms lag Juffrouw Callebaut al in bed of voelde ze zich niet lekker en dan gingen we haar in haar kamer goedenacht wensen.
En dus, op zo'n avond , lag de krant open " La Libre Belgique" uiteraard, of wat hadden jullie gedacht, bij de overlijdensberichten en daar stond het dan, de annonce van het schielijk overlijden van ene "Geneviève Verplancke Belhoide de Saint Genois des Mottes".
Mijn verbeelding sloeg helemaal op hol.
Ik herhaalde de naam keer op keer tot ik hem vanbuiten kende.
"Oui", zei de Juffrouw, " ze zat in mijn klas op pensionaat".
Nog straffer! Ze kende haar!
En het was net of die glorie ook een klein beetje schitterde op mijn kopje.
En sindsdien maakte juist die naam deel uit van mijn jeugd.
Net zoals de gestorven hond zijn naam gaf aan de  geadopteerde nieuwkomer, zo zou ik ook door het leven gaan als een volwaardige blauw bloed .

Maar nu woon ik op een "erf" zoals Tessa zegt.
En daar heeft blauw bloed weinig van doen.
Het is pruimentijd, jawel.
En dit jaar zijn er eindelijk reine-claudes.
Dat is uitgerekend drie jaar geleden.
Want een boer heeft altijd iets voor : het is te warm of te koud, te nat of te droog, om nog maar van de hagel te zwijgen.
                                                       

En maandagmorgen zijn we met z'n tweetjes bucolisch reine-claudes gaan plukken.
Twee kistjes maar hoor, meer moet dat niet zijn als je je een paar dagjes wil bezighouden!
34 potten confituur. Met munt, met gember, met alcohol of gewoon
Vandaag 6 , maar dan op een andere bereidingsmanier.
24 uur laten staan met de suiker en dan pas maken.Mét pruimenlikeur .
En ik heb ook twee potten gedroogde reine-claudes gemaakt en opgelegd in pruimenlikeur.
Pour les amateurs,waaronder ikzelf  natuurlijk.
En morgen maak ik van die gedroogde reine-claudes nog maar eens een paar potten gelei.
En dan heb ik het gehad met de reine-claudes.

Koninklijke kunst, anders gezien !


                                                         

                                                 

"Les", net vòòr je in Bossost bent...

En omdat het toch niet altijd Andorra moet zijn gingen we nog maar eens naar Bossost, net over de grens, in Spanje.
Het was er nog altijd even mooi.
In de zomer nu, twee jaar geleden in de lente, toen de bergtoppen nog besneeuwd waren.
Nu was alles groen.
En het kabbelende water van de snelle rivier deed me zo hard denken aan Interlaken, waar ik jaarlijks naar toe ging met mijn groottante en grootooms.
Zelfs het zicht op de bergtoppen en de chalet-achtige huisjes logen er niet om.

Eerst zouden we shoppen, winkeltje in, souvenirboetiekje uit.
Nel had de keramische zwaluwen gevonden in de winkel waarin ik de laatste keer een lepellikker gekocht had.
En ik kocht er nog maar eens drie bij.
Nu hangt er een ganse collectie zwaluwen allerhande onder de auvent.

Ik had wel een mooie handtas gezien, maar ik wou eerst alle winkeltjes aflopen vooraleer een definitieve keuze te maken. Dat is niet mijn gewoonte, meestal koop ik stante pede wat ik mooi vind.
Daarmee troost ik mezelf dat het in feite toch niet een handtas was waar ik verliefd op geworden was, want anders...
Eerst wou ik ook nog wat cash geld afhalen, maar de bankautomaat liet het afweten. Niets ergs, met de bankkaart kan je er immers ook betalen.

En we zouden weer gaan eten in dat leuke tapas-restaurantje, met terras naast de rivier.
Zeker.
"Zullen we dan nu dat restaurant opzoeken?", vroeg Zwany.
Ja, we hadden alle drie honger, dus doen we dat.

"Het is hierlangs, jongens, over die brug", zei Zwaan
Maar over "die brug" was geen restaurant te bespeuren, enkel een winkeltje met een parasol ervoor.
"Nee-éé , het was veel verder weg, Zwaan! Over de tweede brug!", zei Nel.
Wat mij betrof kon het alle twee, ik wist het niet meer, het was over een brug, dat wel ,en het terras was naast het water, dat ook, maar verder kon ik me niet herinneren of het nu meer naar links dan naar rechts was.
Ik liet me meezeulen door mijn twee kompanen.
We gingen terug.
Niks.
"Zie je wel, Nel, het was verder hoor!"
"Nou ja dan!"
Dus gingen we nogmaals de brede weg langs.
Niks.
"Ik denk dat het niet in Bossost was, dat restaurant, maar in Les, waar ik die sigaretten gekocht heb toen", zei Zwany.
Je had mijn gezicht moeten zien.
Ik dacht "Nééééé", echt????"

Dus nogmaals de wandelpromenade afgedweild, auto in en terugrijden naar het dorp net vòòr Bossost, dat dorp heet LES.
Auto geparkeerd en ja hoor, daar was een brug, daar was een tapasrestaurantje, daar was het.

"Héhé", zei Zwany" hoe is het mogelijk dat ik dat niet meer weet!"

Wat zal dat zijn als we 70 of 80 zijn, dacht ik.

"Ik denk niet dat we nog samen op reis gaan Zwany. Andorra werd niks en nu was Bossost bijna in het niets gevallen"

We hebben er zo om gelachen.
En teruggereden voor de handtas.
Maar de internet en telefoonverbindingen werkten nog steeds niet, wat betekent dat we geen geld konden afhalen en geen bankkaart konden gebruiken als betaalmiddel.

Was dat even goedkoop.
Geen handtas, dat zal voor de volgende keer zijn.
Misschien koop ik ze wel in Andorra.

Zicht vanuit het restaurant op de brug van Les.
Pff, stel dat ik het volgende keer niet meer weet....

Een andere peer ...

 Mijn zus gaf me dit boek zo'n zes maanden geleden cadeau, dat doet ze dikwijls als ik naar België ga en dan bespreken we de laatste boekenvracht die we verorberd hebben, net zozeer als dat we over culinaire hoogtepunten in ons dagdagelijks bestaan leuteren.
Het ene is als het ware verweven met het andere.
We springen van de hak op de tak en er zijn er weinigen die ons kunnen volgen op dat gebied.
Voor ons is dat doodnormaal, een ander vindt ons waarschijnlijk redelijk gestoord.
Soit.
Ze vond het een prachtboek, spannend , zal zeker een film van gemaakt worden.
En dus nam ik hem mee. 735 bladzijden dik.
Ik durfde haar niet te zeggen dat ik dikke boeken haat.
Niet omdat er zoveel pagina's leesplezier op me zit te wachten, maar omdat ik voornamelijk 's avonds in bed lees en ik het niet kan verdragen dat er zo'n blok papier op mijn buik rust.
Bovendien betekent het ook dat ik - ik heb hem gewogen- anderhalve kilo minder boeken kan meenemen vanuit homeland ( als je fan bent van de reeks "Homeland" dan zal dit boek een voltreffer zijn voor jou) , ik spreek nog van vòòr mijn Tolino-verslaving.
En toch nam ik hem mee.
Maar ik heb hem op de allerlaatste minuut uit mijn koffer gehaald en vroeg aan Aude om hem op te bergen tot ik in februari zou weerkomen.
In februari vond ik het boek op mijn nachtkastje terug.
Zucht. Zo zwaar, zo dik.
Ik besloot hem ook toen te laten liggen.
Aude kwam met Gustje in april en had het boek niet mee. Haar kilobeperking liet het haar niet toe.
Niet getreurd, als ze in juli met de wagen naar Frankrijk zou komen zou ze hem zeker meebrengen.
Dat gebeurde.
En Jan begon erin te lezen.
Hij leest dikwijls dikke boeken.
Daar niet van.
Maar ik zou het boek maar wat graag lezen, maar ja, te zwaar, te dik, te....
Dus wat deed ik stiekem?
Ik kocht het boek op de tolino.
En ik las het tegelijkertijd met Jan.
Maar dat wist hij niet.
Prachtig boek, zei hij, lang geleden dat ik nog zo'n spannend boek gelezen heb.
Dat vond ik ook, maar dat zei ik niet.
Tot hij uit was . Dan heb ik het gezegd.
En Jan was verbouwereerd.
Dat ik niets gezegd had.
En hij toonde me zijn gezwollen wijsvinger.
Hoe kom je daaraan ? ,vroeg ik lachend.
Van "Ik, pelgrim" , zei hij, van het omdraaien van de pagina's met mijn vinger.
Ik lach inderdaad altijd om de verkeerde dingen!
En toen voelde ik me zo belabberd, dat ik hem alsnog voorstelde of hij de laatste pagina's op MIJN Tolino wou lezen....
Ik maakte dat ik weg was, ik denk dat hij mijn gezicht niet meer kon verdragen op dat moment.

Vanmorgen toonde Jan me weer zijn gezwollen vinger.
Het lachen stond me nader dan de compassie die hij verwachtte.
Maar ik berispte mezelf: lach niet met de verkeerde dingen, dit is echt ongepast Gene !
Dus wil ik het goedmaken met dit stukje blog.
Ik zal het nooit meer doen, Jan!

Maar hij lachte en zint op wraak, zover is duidelijk: "Ik zal je ook eens een peer stoven, wacht maar!"

Dat ziet er niet zo goed uit voor mij, vrees ik.