Een truffelke ?

                                                   


Toen ik (nog) jong was , gisteren in feite, en in Aalst woonde kocht mijn groottante Louise al eens truffels.
En dat was kei lekker uiteraard, voor zo'n chocoladefreak als ik.
Maar nooit had ik de link gemaakt met truffels uit Zuid West Frankrijk.
Nooit.
Waarschijnlijk omdat we dat nooit aten, truffels, die andere dan.
Zoals er zoveel groenten zijn die we nooit gegeten hadden vroeger.
Broccoli bijvoorbeeld. Ik kan me niet inbeelden dat ooit bij mijn grootmoeder gegeten te hebben.
Asperges, ja. Schorseneren, ja.
Schorseneren vind je hier trouwens ook en ik maak er dikwijls klaar en ja die komen uit Belgenland.
Paprika's? Neen. Wel toen ik zo'n jaar of 18 was, maar vroeger? Neen.
Oude groenten? Pastinaak, aardpeer? Nooit gegeten.
Zoete aardappel? Bah neen.
Chinese kool?
Als er al een Chinees in Aalst was in mijn kindertijd dan gingen we daar 's zondags kip met frites eten.

Maar truffels?
Neen.

En nu?
Nu eten Jan en ik dat op een doodgewone zondag, met pasta of met risotto en het klinkt als muziek in de oren als Jan zegt "ik heb nog nooit zo'n lekkere pasta gegeten. Dat is de eerste keer dat ik die truffel zo goed smaak"...
Ik word een echte !

En uiteraard bewaren we ze met eieren in een tupperware doos....dan nemen de eieren de smaak van de truffels op en dan eten we de dag nadien een omelet met truffels. Dat hoort zo, en zeg nu zelf, meer moet dat niet zijn hé !

Nog net geen 60 !

                    


Toen ik vanmorgen de computer aanzette verraste Google me met verjaardagstaarten, én een berichtje " Gelukkige verjaardag Geneviève".
Enerzijds was ik blij en aangenaam geschrokken, anderzijds was ik er niet goed van dat zo'n machien me op de voet volgt ...
En van dan af regende het berichten, SMS-jes, facebook groeten en wensen, mails, kaarten  en facetime gesprekken.
Dus hartelijk dank lieve mensen voor al dat goeds.
Moge het een bijzonder jaar worden.

Onze pa bekeek de sterrenhemel en waarschuwde me weer voor naderend onheil, zijn grote specialiteit.
Goede dingen voorspelt ons vader zo niet, slechte dingen daar is hij een onovertroffen meester in.
" Pas maar op dat je niet bestolen wordt! " , " Saturnus vierkant Pluto, maar kind, je weet nog niet wat je te wachten staat!", inderdaad en in feite had ik dat ook al beter niet geweten, " Je zal afscheid nemen van mensen en dingen! Je zussen en je broer hebben hetzelfde aspect, jaja, erg allez!".
Toch plezant zo'n vader die het allemaal op ons ziet afkomen en ons waarschuwt voor verschrikkelijke ongelukken.
Spijtig dat hij het niet dikwijls voor zichtzelf heeft gezien.
Maar ja, dat is meestal zo , ik zal zelden of nooit Tarotkaarten trekken voor mezelf, al doe ik het met liefde voor vrienden en familie, zelfs voor mijn pa.
                                                 
Dit jaar wordt dus betekenisvol wat betreft standpunten innnemen en afscheid nemen.
Afscheid van mensen.
Dat heb ik al wel vaker gedaan. Gewild of niet.
Allebei.
Afscheid van geliefden is zelden gewild.
Van vrienden wel.Alhoewel soms ook niet.
Afscheid van dingen, daar heb ik weinig of geen moeite mee.
Een ganse hoop gerief dat hier staat te bestoffen kan ik best missen.
Jan niet .Die zou het allemaal bijhouden.
Ik zou om te beginnen vandaag al de helft willen wegdoen.
Al die potjes en pannetjes. Pff.
Vreselijk als mensen die op bezoek komen er nog een potje of beeldje willen bijzetten.

Maar het liefste geschenk stond  onverwacht vanmorgen op mijn ontbijtbord : croissants en de enige echte Jef de Bruges pralines, gemaakt van Barry Callebout chocolade uit Wieze, jaja, en van cacao bonen uit Ivoorkust en daar is Paul de Petter de baas en die zat in mijn klas, de wereld is toch klein denk ik dan.
En er gaat niets, maar dan ook niets boven pralines !
                                                 

Ik denk dat ik volop ga genieten van die net nog geen 60e verjaardag.
Want zoals papa zegt : " en eens ge 60 zijt, wordt het 70 en 80 en dan gaat het rap hoor !!!!!!" , kan je nagaan, nog net geen 60 en hij voorspelt een roetsjbaan van verjaardagen die voorbij zullen vliegen voor ik er ook maar erg in zal hebben.
Saturnus hé en Pluto ,voor niks goed.

Nous n'avons plus de matériel, Jan !

Onze weg wordt met de dag onberijdbaarder . Dat is een moeilijk woord. Ik vraag me zelfs af of het wel bestaat in feite. Maar ik denk dat ik me wel degelijk verstaanbaar maak.
De weg naar ons huis zit vol putten en gaten en het is niet alleen de postbode ( la factrice, want we hebben vrouwelijke postbodes) die klaagt als haar auto te diep in het bladerdek zakt , maar ook onze vrienden vinden het geen pretje om naar Le Cigalou af te zakken, zeker in de winter.

Van tijd tot tijd, maar wel regelmatig, stappen zowel Jan als ik de mairie binnen om hen nogmaals te wijzen op de slechte staat van het wegdek.
Telkenmale schrijven ze ons adres op, ons telefoonnummer en zullen ze het "sans faute" doorgeven aan de verantwoordelijke voor de wegen.

Ook van tijd tot tijd klampt Jan Maurice Bonnamort aan , een mede-jager op de ree op dinsdagmorgen, en als verkozene in ons dorp dé aangewezen persoon om de dingen te laten vooruitgaan.

Toen de factrice tussen kerst en nieuw haar beklag had gedaan over het dikke bladertapijt heeft hij er wel degelijk voor gezorgd dat de bladeren werden weggeblazen.
Dat is een groot verschil en de factrice zwiert nu weer heel gezwind door de scherpe bochten naar onze nederige stulp.

Maar de putten, tja, dat is een ander paar mouwen.

Dus Jan vroeg nogmaals aan Maurice hoe het nu zat met die wegenwerken , waarop die doodleuk antwoordde ; "Nous n'avons plus de matériel,Jan, nous ne pouvons pas le faire!"

Eerlijkheid slaat een mens soms keihard in het gelaat.
Het geld is op.
De putten blijven.
Triestig maar helaas....

Als de rook om je hoofd is verdwenen !

De wierook rond mijn hoofd duurde één dag.
De dag erna was ik al vergeten dat ik in een boekje had gestaan.
Jij met je boekjes altijd ,zei Jan.
Je geeft daar 'k weet niet hoeveel geld aan uit en in feite betaal je de helft voor de reclame! Want die artikeltjes zijn archi kort en daar sturen ze dan een journaliste op af én een fotograaf! Kan je nagaan, wat een verspilling.
Als je mij een beetje kent, weet je dat ik dan zo op mijn paard zit dat ik begin te galopperen in alle richtingen en zeker de terriër in mij laat dat been niet meer los.
Maak er je een gedacht van Jan, na die 17 jaar dat we elkaar kennen, IK KOOP BOEKSKES en dat zal altijd zo zijn.

Mijn grootmoeder kocht boekjes, mijn groottante kocht boekjes en mijn moeder kocht boekjes....
Mijn grootmoeder "het Rijk der vrouw" , mijn groottante "mode et travaux" en "point de vue" en mijn moeder de "Figaro Littéraire" en "Paris Match "of "Jour de France".
En wij lazen elkaars 'boekjes.
En ja ik heb die "slechte "gewoonte overgenomen en ik lees ook nog heel graag "point de vue" en ik geef grif toe dat dat een "guilty pleasure" is, maar mag een mens dan geen foute keuzes maken in zijn leven?
Ik versta dat niet, zegt Jan en daar blijft het bij.
Ondertussen is deze kikker zo dik opgeblazen als een koe, van pure woede en start ik mijn onstuitbaar betoog.
Ik zie aan Jans' gezicht dat hij het zich al lelijk beklaagt dat hij ook maar iets over die boekjes heeft gezegd, maar ik heb er geen enkele compassie mee.
En jij Jan, vind je dat interessant achter een wild dier aanlopen, soms tot 3 x per week? En hoeveel kost dat? Kogels, patronen , riemen om de patronen in te houden, want die zijn uitgerokken en ik moet een nieuwe hebben, winterbotten, zomerbotten, bottines, dikke kousen, een anorak, gevoerd tegen de regen, een zomeranorak zonder voering tegen de regen, een geweer voor everzwijnen, een geweer voor reeën, een thermozak voor de "lichte maaltijd" rond het middaguur in de jachthut, de lichte maaltijd in de jachthut, de jachtvergunning, de verzekering voor de jacht, de "guettes" voor rond de benen want er zijn doornen en braamstruiken die anders je broek stuk scheuren, een jachtbroek, een regenbroek, een fleece, een jachtvest, een jachtklak, een jachthoed, een fluitje, een walkie talkie ( in Frankrijk Talkie Walkie , waarom, geen idee !) , een laserkijker voor 's nachts, één voor overdag om beter het beest te vizeren, een jeep, ah ja, een jeep, ik zou het begot nog vergeten.....

En ik, een boekske...mét commentaar, want dat kost veel voor niks.
Moet ik verder doorzeuren?
Of hebben jullie mijn stelling begrepen?

De rook om mijn hoofd is verdwenen, ik ga mijn boekske lezen zie !

Iedereen beroemd !

"Zo ver weg en toch zo dichtbij" , zo had ik deze post ook kunnen noemen.
Want in het februari nummer van Plus Magazine dat nu al in de winkelrekken ligt ,staat er een artikel over mij en mijn blog, vandaar.
Iedereen zijn dag van roem .
Ware het niet dat die foto zo raar is, niet te doen.
Dus, gauw dat nummer kopen en fier zeggen dat je ook een BV kent; da's zeker dat !

                                             

FNACA !!!!!!!!!!!

Het is zoals een strijdkreet.
Ik herinner me de "Tjaka!" kreet , was dat niet één of ander beest in de zoo of zo ,of was dat die Emile Ratelband die dat voortdurend zei?

In elk geval riepen sommige medewerkers op mijn vroegere werk "Tjaka!" als ze iets bereikt hadden, een gunstig antwoord hadden gekregen, een dossier hadden afgewerkt, een deal hadden bereikt, een zaak binnenhaalden, kortom, als ze héél blij waren en wilden duidelijk maken dat ze een overwinning hadden behaald.
Toen we voor de zoveelste keer naar het jaarlijks Bal van de oudstrijders van Algerije gingen, ditmaal zonder Rita en André- want die hebben deze week wel iets beters te vieren dan een stom onnozel bal van oude mensen - maar mét Zwany en Rick, je houdt het niet voor mogelijk, maar ze waren er om ons enkel gezelschap te houden ( of we nu daar samenzitten of thuis dachten we alle 4 ) waarvoor toch nogmaals dank, bekeek ik het podium , zag de grote banieren met in keigrote letters FNACA erop en ik riep het in mijn gedachten luidop " Fnaca !!!!".
                       

                               

En ik was blij.
Want er is een heus orkest in verschrikkelijk lelijke gebloemde kostuums en van bij de eerste noot springen de oude krakers op van hun stoel en  dansen ze de polka, de wals, de samba, de tango, noem het op en ze kennen de pasjes, jawel.
Daar zouden jullie van staan te kijken !
Meestal hebben ze hun mooiste balkleren aan.
Ik was er dan ook op voorzien.
Zwany die er anders altijd uitziet als een plaatje had een sportief jeansensembletje gekozen .
Eenmaal we neerzaten aan de tafel van de burgemeester stootte ze me aan: "Waarom heb je me niet gezegd  dat we ons moesten opdirken?"
"Ja Zwaan ik zei toch dat we naar het BAL van de oudstrijders gingen? Moet ik dan zeggen dat je je moet opkleden voor een bal????"
"Ik baal als een stekker !" zei ze en ik moest zo hard lachen, want die Nederlandse uitdrukking  had ik nog nooit gehoord!
Ze had er vlug iets op gevonden en bond haar fleurig luipaardsjaaltje om haar middel.
Inventief zijn, het helpt.
                                     

   
Het eten is er altijd lekker, maar altijd té veel.

En nadat we allemaal een dansje hadden geplaatst ,waren we het er roerend over eens : je moet het eens meegemaakt hebben om te weten wat het is.
Is dat niet met alles zo, dacht ik ?
En het viel allemaal beter mee dan gedacht, zei Rick.
Leuk, echt leuk , Fnaca !!!!!
                                         

Fédération des Anciens Combattants d'Algérie