lieu dit VERS

Ze zouden rond vijf uur aankomen bij ons in Castelnau.
Ik had ze lang tevoren reeds een plannetje opgestuurd met verschillende reisroutes.
In de zin van "Als je van Cahors komt", "Als je van de autostrade afslag Castelnau-Montratier, Cahors Sud komt", "Als je van Moissac komt", "Als je van Molière komt"...
Het was ondertussen kwart voor zes en Jan stond al te jammeren van "met jouw vrienden is het ook altijd iets" en daarmee moet ik het dan maar doen. Zijn vrienden zijn immers altijd op tijd, vinden altijd de weg, verwittigen steeds als er iets tussengekomen is...je wil het niet weten hoe goed Jan's vrienden wel zijn.
Ik besluit te bellen .
"Ja ik wilde je ook juist bellen!"
"Ja had dat dan gedaan !Waar zijn jullie?"
"Hopeloos verdwaald"
"Iedereen vindt ons met mijn wegbeschrijving, jullie zouden dan de eersten zijn die het niet vinden!"
We lachen wat, maar waar waren ze in godsnaam?
"Ja, het probleem is dat we je juiste adres niet hebben!"
"Pardon? Ik heb het je al een keer of drie opgestuurd!"
"Neen hoor, kijk ik zal het eens voorlezen vanop mijn tablet: Lieu dit Vers. Maar dat is het dan. Naar waar moeten we?"
"Awel dat is de plaatsnaam, Vers"
En toen begon het te dagen in het oosten...
Letterlijk vertaald is ons adres : Plaatsnaam Naar.
Maar naar waar hé? Dat vroegen die vrienden zich af.
Vers is een stadje nabij Cahors waar je lekker kan eten in "La truite dorée", daar niet van. Maar wat ben je ermee als je je afvraagt welk adres je moet bereiken?
We lachten allebei heel hard en ik begon ze uit te leggen hoe ze moesten rijden om tenslotte te beslissen dat ik ze zou gaan oppikken op het pleintje in Castelnau.
En het weerzien was hartelijk.
En Jan vergat dat mijn vrienden niet zo intelligent zijn als de zijne.
En toen we een paar dagen nadien van Molière terugkwamen ontdekten we dat de wegwijzer " Vazérac" verdwenen was en dat ze volgens mijn plannetje daar hadden moeten afslaan. Maar dat konden ze niet vinden want hij was er niet meer.
Wat je hier allemaal meemaakt.
Eenvoudig leven heeft soms ook nadelen.

La faute à Helmut

"C'est la faute à Helmut" zei Paul Frédérique Casset , monsieur Météo voor trouwe lezers van de blog.
En Helmut is een anticycloon die komt overgewaaid vanuit Spanje en die zorgt voor een warme luchtstroom.
Een heel warme luchtstroom want sinds een week tekenen we hier tussen de 28 en 30 graden en zelfs meer op overdag.
Het zwembad is een luxe die we niet meer zouden kunnen missen.
En het leuke aan een Indian Summer is dat het 's avonds en 's morgens lekker fris is, zodat het huis in korte tijd goed kan afkoelen .
In de zomer is dat minder het geval.
En dus slapen we goed en zijn we goedgezind.
Maar, alles heeft een keerzijde : we spoken hier niet veel uit overdag.
Ik denk dat ik op mijn twee handen kan tellen hoeveel keer ik in mijn leven gezonnebaad heb. Ik haat liggen niksen in de hitte. Ik moet iets om handen hebben. Dat mag eneen boek zijn, een spelletje, een kruiswoord,een gesprek, maar niet zomaar liggen te liggen.
En toch heb ik dat de afgelopen week al twee keer gedaan en sta ik naar mezelf te kijken van "hoe doe je het?".
En al is het maar 20 minuten ( mijn niks liggen niksen in de zon blijkt toch enigszins beperkt in duurtijd), ik zuig de warmte van de septemberzon op in al mijn porieën.
Het doet deugd.
Als een salamander of een hagedis...alhoewel die vergelijkking niet opgaat of ik zou best van een reuzeëxemplaar moeten spreken .

En septembermaand betekent ook wijnmaand. Dus trokken we met een stel goede vrienden naar Cahors om eerst een té zonnig terrasje te doen en daarna in de grote handelszaken de karretjes vol te laden met "heel goede", "nog betere", "superwijn".
Voor een habbekrats.
Maar dan koop je zoveel dat je weer een bom geld kwijt bent.
We zullen het ook nooit leren, vrees ik.

Voilà, we zijn weer voorzien van eten en drinken.
En waarschijnlijk moet het beste nu nog komen.
Dank zij Helmut.
In Canada sneeuwt het schreef een andere Belg die daar woont.
Slechte keuze zou ik zeggen!

De mooiste dag van zijn leven !

Zaterdagmorgen trouwde Aude's schoonzus en schoonbroer en ik reed dus met Gustje in zijn buggy naar het gemeentehuis van Boechout.
Ik heb niet veel foto's genomen, want als ik de batterij professionele ne niet-professionele fotografen zag opdagen heb ik me wijselijk op de achtergrond gehouden.
Jan nam enkele beauties moet ik zeggen .

Gustje wordt een flink baasje.
Alle goeie eigenschappen schijnt hij van vaderskant te hebben, indien we de moemoes en de vavas mogen geloven.
En zijn slechte kanten, tja, die herken ik noch in mij, noch in Aude, nog aan haar vaders'kant.
Maar ik gun hen het voordeel van de twijfel.
Hij zal nog zo erg veranderen.

Neen, mijn fotografisch ook viel dan weer op mijn kind, die er adembenemend uitzag in haar jaren 50 look , met croco handtas en al.

Ik herinnerde me hun trouw drie jaar geleden , zeker toen we 's avonds een stuk van het avondfeest meemaakten, op dezelfde locatie, met de helft dezelfde mensen en de andere helft Zeeuwen, ook een ras apart !
Ze zongen het Zeeuwse volkslied en trachtten ons te overtuigen dat Friesen en Zeeuwen geen Hollanders zijn, neen, zij zijn Friesen en Zeeuwen.

De liters rosé en rode wijn uit het ons welbekende zuidwesten vloeiden rijkelijk , Jan en ik hielden het sober want we brachten de grootmoeder terug naar huis en zouden de jonge babysits aflossen rond middernacht en terug thuisbrengen.
Maar Stienus die kon er wel van genieten.

"Ja onze trouwdag dat was toch de mooiste dag van ons leven hé Stienus?", vroeg Aude aan haar man .

" De mooiste dag van mijn leven was de dag dat ik mijn schoonmoeder ontmoette" lachte mijn schoonzoon.

En geloof me, zelfs al was het plagerig bedoeld, ik was erdoor ontroerd !
Echt !
Wat rosé uit het zuidwesten allemaal niet vermag.

de mammies

Woensdag was ik dus de babysit van dienst.
's Woensdags houdt INgrid immers Gustje bij en nu was ze volop in de weer met de voorbereidingen van haar dochters'huwelijk zaterdag jongstleden.
Jan bezocht zijn aloude vrienden , waarvan de meeste of op reis of naar een begrafenis waren en anderen weinig tijd hadden om onderuit te zakken gezien hun drukke bezigheden...
Ik?
Maar ik had niets anders te doen dan Gustje bezig te houden, in het oog te houden, te corrigeren, te herpakken, te bewonderen, te applaudisseren als hij vroeg om op het potje te gaan - wat trouwens heel goed lukt- en weer te vermanen, aan te manen, te verontschuldigen, te knuffelen, te fotograferen en in bed te leggen na al die "bemoeienissen' mijnentwege.
Ik zou 's morgens mijn zus opzoeken die ook 's woensdags op haar kleinzoon past.
Samen uitgebreid brunchen. Ze weet wat ik graag lust : filet américain préparé-onvindbaar in de sudouest- , grijze garnaalsla - al even onvindbaar in dit zuidwestelijk deel van Frankrijk-, salami met truffel - en dan nog beweren dat Vlaanderen in een crisis zit !?- en al wat iemand die ver weg is van huis wel zou kunnen missen, gaande van malse sandwiches ( hier bestaat dat ook maar die zijn gesuikerd en dat is eerlijk waar verschrikkelijk slecht als je er een ei op doet) tot vloerkes, boterpistolets, keizerkes, bruine pistolets, bruin brood en zeker wit boerenbrood....dat allemaal voor een paar man!!! Niet te doen.
Gustje ging dus mee in zijn buggy en na een poosje ging hij op de zetel liggen en bekeek hij een video, terwijl Leon naast hem in de zetel zat. Leon is nog een baby en hij legde zijn armpje rond Leons'schouder terwijl hij hem een zoentje gaf " Da's een lieve!",zei Gustje.
dus dat zat goed.

Na de middag zijn we een lange wandeling gaan doen, waarbij mijn zus me bijna bij elk huis tekst en uitleg kon geven van wie er woonde, of ik dat nog wel wist, wat er van die mensen geworden was, met hun kinderen enz enz enz...Verrijkend. Een hele update van de bewonders van Hove en Boechout waar we tenslotte waren beland.

"Mis je dat allemaal niet"? vroeg mijn zus en ik zag echt dat het voor haar duidelijk was dat dat wel zo zou zijn en vooral dat ze zeer verbaasd was van mijn duidelijke "Bah neen!" te horen. Neen ze kan daar niet bij en in feite verschiet ik telkens weer van mezelf. Neen ik mis dat niet. En dat is best vreemd, maar waar.

Menigmaal werden we aangesproken door kennissen en buren van vroeger: de Ronny, den Hugo, Fredje, Cynthia, we konden het bijna niet geloven hoeveel bekenden we die dag op onze herontdekkingsreis gepasseerd zijn.

We liepen verder door naar de California, wat een leuke plaats is om iets te gaan drinken, ware het niet dat dat geen goede plaats is om Gustje met zijn bal te laten rondlopen...recht de straat op.
"En de Jongste Telg"?, stelde ik voor.
"Goed idee! Ik vraag Olga om met haar bromfiets de fruitpap van de Leon te brengen"
Zo gezegd zo gedaan.
Ik heb me 2 x vergist van ingang bij Sint Mathildis alwaar ik dacht een binnenweg te herkennen...om tenslotte aan te komen waar we moesten zijn, met schommel, zandbak, springkasteel en al en waar zowel Olga als Jan ons komen vervoegen zijn.
Ik had een opplooibaar potje bij zodat Gust ook daar zijn training kon verder zetten.
En hij voetbalde wat met de grote jongens en daarna met Jan.

Moe maar voldaan keerden de twee mamies huiswaarts en beseften we dat we ook groottante geworden waren en daar konden we niet van over.

mijn huis is waar mijn waterbak staat...

Een paar dagen België waar we op Gustje hebben gepast en waar Jan vooral deze keer oude bekenden heeft teruggezien, wat wel mocht na 2,5 jaar afwezigheid en we reppen ons vanmorgen naar madame Danielle Diczy, een kordate Zwitserse dame die naast een dierenkennel ook een opvangcentrum voor allerlei achtergelaten en verwaarloosde dieren met ijzeren hand runt.
"Si c'était le bon moment?" , vroeg ik haar aan de telefoon rond een uur of 9 . Want met haar weet je nooit.
Meestal krijg je immers haar antwoordapparaat te horen dat zegt " Laissez moi votre numéro de téléphone et je vous rappelle VRAIMENT, Vraiment, mais alors VRAIMENT aussi vite que possible".
Wat ze dan gegarandeerd niet doet en waarna je moet terugbellen om weer dezelfde boodschap te horen te krijgen.
Maar allez, ik had chance, het was vroeg genoeg, ze was bereikbaar.
"Oui oui, vous pouvez venir"
Tien minuten later waren we bij haar en hoorden we Spotje al huilen .
Ik riep" Spoddie en Touchie!!!" en madame Diczy werd bijna vooruitgetrokken door twee honden die meer op locomotieven leken dan op een Jack Russel en een Epargneul.
Ja ze hadden het goed gehad, neen ze waren niet vermagerd spijtig genoeg ,maar wat wil je na een paar dagen?
Afgerekend en dan naar huis. Ze kwispelden allebei, hijgden zwaar en toen we de bocht van onze weg indraaiden konden we ze bijna niet meer stil houden, ze hadden hun stal geroken.

"Het eerste wat ze nu gaan doen" , zeg ik tegen Jan " is uit hun waterbak gaan drinken"
"Denk je ?" zei hij.

En ja hoor, na een dolle rush door de tuin, de boomgaard naar beneden en naar boven ( wij zouden er 20 minuten over doen) , gesnuffel hier en daar, recht naar de keuken , waar de waterbak staat.
"Mijn huis is waar mijn Stella staat!", ze hebben het van geen vreemden.

Fish and chips

We hadden afgesproken dat we voor de laatste "soirée gourmande" naar Lauzerte zouden rijden.
Het is er altijd leuk, heel veel volk en toch heb je het gevoel van er alleen met je vrienden en kennissen aan tafel te zitten.
Deze keer zouden we vroeg vertrekken, we waren geleerd ! Neen maar, geen parkeerplaats vinden rond 19 uur, met al die Engelsen in Lauzerte die om 18.30 u al willen eten. Neen, we zouden om 17.45 u vertrekken deze keer. Ons zouden ze niet meer liggen hebben.

En we zouden er eens GEEN tyisch Frans gerecht eten.
Foie Gras poilée, pâtes aux cèpes, couscous, tajine d'agneau, foie gras mi-cuit,aligot, truffade , paella , NEEN we wilden FISH AND CHIPS .

Van het kraam, van het Engelse kraam, van de enigste echte onvervalste Engelsman. Vol tatoes op zijn armen zoals Popeye the sailerman.
En we zouden onmiddellijk aan dat kraam gaan staan, nog voordat we een tafeltje zouden uitzoeken!
Want we waren geleerd hé, ons zouden ze niet meer liggen hebben met wachttijden van anderhalf uur, door die Engelsen die dat kraam onmiddellijk detecteren en er hun bestelling doen ...

"Zouden we geen 3 porties bestellen, want die zijn zo groot dat ik vrees dat ik dat niet helemaal op krijg ?!" vroeg mijn Nederlandse vriendin.
Mijn afkeurende blik sprak boekdelen, want we schoten alle 4 tegelijk in de lach.
"Geen Hollandse toestanden hoor" zei ik gauw!
Kan je je inbeelden dat ik mijn portie zou moeten delen met iemand anders?
Ik had er een ganse week naar uitgekeken en nu zag ik die lekkere, krokante gefrituurde kabeljauw aan mij halvelings voorbijgaan.
Neen, we zouden 4 porties nemen.

We waren er dus veel te vroeg, dat hadden we verwacht.
We vonden vlotjes een goede parkeerplaats, en stapten recht op het - nog gesloten !- kraam af.

Wachten dus.
Tafel zoeken.
Tafel gevonden op ons zelfde plekje , eventjes verder dan het marktplein, kwestie van de niet overdonderd te worden door de steelband die vervaarlijk opgesteld stond midden op het pleintje.

Marc en Vera kwamen er ook bijzitten, met Otto, de mooiste Weimaraner aller tijden.
Zes porties zouden het worden en geen 4 of 5!

Het kraam opende en we waren er als de kippen bij.
En toch waren we de eerste niet.
Nummers 3,4 en 5.
Om 19.15 u mochten we de bestelling ophalen, ware het niet dat de zoon van de Visboer te laat op de afspraak was en we tot halfacht hebben moeten wachten, terwijl het water van onze lippen liep.

Maar dan, maar dan ! OVERHEERLIJK !!!

Marijke en René kwamen er ook bij .
En van het één komt het ander, voor je het weet zeg je tegen Jan en Piet en alleman goededag en je avond kan niet meer stuk.

We waren net kinderen gisterenavond.
Kinderen uit Nederland en België die een frietkraam misten.

Maar nu hebben we er dus één gevonden.
En we zijn weeral blij !

l'heureuse retrouvaille

"Of ze mochten langskomen, zij, haar man en hun dochter? Of het niet te lastig zou zijn met al dat bezoek dat we hier krijgen? Of het mocht? Of het kon? "
En ja, ze mochten, en ja het kon ook en dus kwamen ze.
Alle drie met een heel klein hondje.
Cartouche en Spot kwamen kwispelend op Bo afgelopen, eindelijk een teef. Nou ja, een teefje. Want het was zo'n klein beestje.
"Zet hem op de grond" zei ik, als welkomswoord, want ik wist niet onmiddellijk wat zeggen - ik die daar meestal geen moeite mee heb overigens- tegen een studiegenote die ik 35 jaar ( en meer voor de kenners) geleden voor het laatst goeiedag zei...
Dus deed dochterlief wat ik vroeg. "Ja maar ze bijt" , waarschuwde ze ons nog enigszins, maar waarschijnlijk dacht ze bij zichzelf "Nou ja, ze zien wel wat ik bedoel".
En Bo trok haar bovenlip op, en besprong, ik kan het niet anders noemen, Cartouche en beet her en der in diens voorpoten...
Ongezien.
Cartouche ging achteruit ,met een snuit van "Alsjemenou, wat is dat voor iets?" en toen waagde Spotje zijn kans. Tenslotte is hij kleiner en misschien zou de teef hem wel zien zitten.
Ze benaderde haar , snuffelde en toen mocht ook SPot alle hoop bij elkaar vagen, hij werd overbeten door Bo-lief.
Gedaan met de teef.
Ze heeft een ganse avond op een kussen hoog op een stoel gelegen, af en toe luid snurkend en Spot en Cartouche zijn evenlang op de stenen trap van de auvent gaan liggen...spijtig maar helaas.

Na deze wonderlijke ontmoeting was het aan ons, en zie, we kwamen lachend dichterbij, geconfronteerd als we waren met onze eindigheid en het impact van 35 jaar kommer en kwel, geluk en verdriet,hoogtes en laagtes en we betatstten met onze ogen elke rimpel van elkaars gelaat, de kilos die erbij zijn gekomen, de glimlach en de pretlichtjes in onze ogen die nooit ofte nimmer zullen vergaan- hopen we althans.

Na vele "ha's" en "ho's" bij de ontdekking van onze nederige stulp gingen we aperitieven onder de auvent en begonnen we te kwetteren als van ouds.

"Jullie gelijken inderdaad op elkaar" zei Jan , die weinig of niets kon inbrengen in onze continue conversatie. Hij begon dan maar een geanimeerd gesprek met de partner en ze bespraken jacht,visvangst en vruchtenpluk en vonden elkaar hierin terug.

's Nachts droomde ik van examens op de universiteit, van veranderen van richting in je levensloop, van kinderen en vreemde lieden die mijn weg ooit gekruist zijn.

En de volgende dag zagen we elkaar weer en de dag daarop wilden ze ook wel nog blijven, want we waren natuurlijk nog niet uitgepraat.

Hoe heerlijk is zo'n weerzien, hoe confronterend ook, van wat je met je leven deed of juist niet deed, wat het bestaan je schonk of juist afnam, wat je vreugdes en ontgoochelingen zijn en vooral van te beseffen, dat rimpels en kilo's je harde kern niet aantasten en dat je nog steeds dezelfde smaak van 35 jaar geleden hebt als het op vriendschappen aankomt.

Zalig, in één woord, zalig !

Alles is hersteld !!!!

Allez vooruit, we zijn weer voor een tijdje goed...alhoewel de ijskast het ook nog zou kunnen begeven, dat hebben we nog niet gehad inderdaad...
De computerman of hoe noem je zo'n man heeft een zwaar robbertje werk gehad om de virus uit mijn portable te krijgen en het duurde dus enigszins langer dan gedacht.
Maar nu is hij "comme neuf, madame !" en 120 EURO later kan ik weer bloggen, facebooken ,internetten, gamen en het werk doen dat ik moet doen voor mijn vereniging waarvan de activiteiten starten op 1 september, zoals de eerste schooldag, hoera!
Wat er nu juist aan de hand was zullen we nooit weten zei de computertovenaar die aan huis komt, maar het is gefixt en dat is het belangrijkste nietwaar.

Vrijdagavond rond 19.15 h (jawel er gebeuren hier soms nog mirakels) is dan ook de hersteller voor de Miele wasmachine komen opdagen " Monsieur si vous avez encore l'intention de venir", zette ik op zijn antwoordapparaat van zijn GSM, want het was ondertussen 18 uur en hij had gezegd te komen tussen 16 en 18 uur...," passer par derrière, car nous avons des amis pour dîner et nous ne vous entendrons pas..."
En de man had het gehoord want hij kwam met valies, materiaal en nieuwe rubber langs achter de auvent binnengestapt waar we met vrienden van oudsher gezellig aan het tafelen waren.

En dat is dus ook weer in orde.

La fée du Logis, de werkvrouw dus, heeft er echter de brui aan gegeven. En dus zal ondergetekende zelf moeten kuisen tot nader bericht. Ik heb er eerlijk gezegd wat schrik van gekregen van de poetshulp hier in Frankrijk. Ga je met een sociaal bureau in zee dan krijg je probleemgevallen over de vloer en ga je rechtstreeks op zoek en betaal je met dienstencheques, dan kosten die dubbel zoveel (en zelfs nog meer dan dat ) dan in België. 12 EURO voor de poetshulp en 11,5 EURO voor de URSAFF , zijnde de sociale zekerheid, oftewel 23,5 EURO per uur. Niet mis hé ?
Je kan daar maximaal 50 % van terugtrekken op je belastingsaanslag, met een maximum van X EURO, wat voor ons zo'n 1/4 van het jaarlijks bedrag betekent.
En betaal je in Frankrijk geen belasting, maar wel in het homeland, dan trek je niks terug,want het is een belastingskrediet.

De stapel papieren die ik heb moeten invullen na het ontslag van de poetsdame, dat houd je niet voor mogelijk : reçu pour solde de tout compte, certificat de travail, attestation"simplifié" ( let op dat simpel woord om een document van 3 pagina's in te vullen!) des particuliers employeurs , waarbij ik me ook eerst heb moeten inschrijven op Pôle emploi, de dop met andere woorden om dat "eenvoudig" formuliertje te downloaden...Ik heb alle uren moeten optellen van een jaar ver, de bijdragen die ik betaald heb en die die ik betaald heb aan de dame.
Kortom, ik ben er meer dan een uur zoet mee geweest en nu ga ik maandag ook nog een RAR ( Recommandée avec Accusé de Réception) krijgen van haar.
Je gelooft me niet? Ik kan erin komen.
En dan zal ze kunnen genieten van 7 uur "lestijd" die ze kan opsparen enz enz.
Allez, je moet gestudeerd hebben om dat te kunnen invullen en ik vraag me af hoe oude mensjes zonder computer dat dan doen?

Spijtig maar helaas.

En voor de rest van het een week van feesten ,eten en drinken maar daarover meer in een ander verslag.

Een virus !!!

Dat hadden we nog niet gehad ,neen, een virus. Maar zie, nu hebben we het ook gehad, dat virus. Mijn portable is naar de hersteller en zal pas dinsdag terug in orde zijn, hopelijk. 120 Euro, als het niets ernstigers is dan een virus, uiteraard.
Vandaar een kleine memo zonder fotootjes, vanop de ipad. Want we hebben toch een ipad? É ook nog een vaste computer boven waar ik zelfs montages zou kunnen mee maken, ware het niet dat ik er geen bal verstand van heb en Jan wel. Een geluk voor hem, zo blijf ik er ver van af...
De hersteller van de Miele wasmachine belde keurig zoals beloofd op zaterdagmorgen " quel est le problème madame?" .
Hij had bijna 'madameke' gezegd, maar hij hield zich wijselijk in.
Nogmaals herhaalde ik wat ik twee weken tevoren aan de dame van het call center ook al eens uiteglegd had :' de rubberen band en de metalen veer die die band bij elkaar houdt hebben het begeven...'
"Je viens voir, mais je n'ai pas de pièces de rechange pour cette machine"
Je had erbij moeten zijn om mijn gezicht te zien: " qu'est-ce que vous voulez dire?"
Is dat nu niet hemeltergend? Je legt uit wat er aan de hand is, de dame van de 'service après vente ' begrijpt je 100 %, en dan bellen ze je na 12 dagen dat ze niet weten wat er scheelt, dat ze dat stuk niet in stock hebben, dat ze dus kortom veertien dagen verloren zijn doordat ze het stuk niet besteld hebben........en dat is hier allemaal normaal, grrrrrr!
De man was er om 14 uur, met een uitgestreken gezicht, want hij wist dat ik pissig was.
Hij bekijkt het probleem en zegt" mais madame, ce n'est pas aussi grave que vous m'aviez dit!"
Allez vooruit, dat is pas een meevaller!
Hij kon het repareren met silicone en zou de nieuwe rubber band bestellen, onder garantie.
Hij vertrok en de hersteller van de computer kwam eraan.
Wat een serviçe, neit te geloven gewoonweg.

Ik houd jullie op de hoogte.
Maar ondertussen tokkel ik maar wat op de ipad, zonder foto's dus. Je kan niet alles hebben.

met mijn caravan ben ik superman

Op dinsdag is er sinds kort op Nederland één een onwaarschijnlijk onnozel programma waar ik dus graag naar kijk. Het is onnozel want banaal: een groep Nederlanders mét sleurkar en één met een tent reizen in groep naar Sicilië en worden gevolgd door een cameraploeg. Het is een georganiseerde reis en dus pik je ook her en der toch interessante dingen op die ze onderweg tegenkomen." We zijn er bijna!", dat is de titel van de serie.

Maar ik kijk natuurlijk niet alleen omdat het banaal of onnozel is, ik kijk ook omdat ik dat geheim van (vooral) Nederlanders die met een caravan of een tent op stap gaan definititief, eens en voor altijd wil doorgronden.
Ik beweer altijd bij hoog en bij laag dat een caravan, een campingcar of een tent niets voor mij is. Dat ik liever niet op reis ga dan met zo'n sleurkar achter mijn auto. Ik mag er niet aan denken. Tussen het groen! Wakker worden in het groen en gaan slapen in het groen...Allergie bijvoorbeeld, dat zou nogal wat geven!
Spinnen, slangen, duizendpoten, muizen, ratten, vossen...
Grr! Vreselijk.
En dan het feit dat je zo dicht op elkaar zit, ligt, hangt,slaapt.
Dat je 's morgens opstaat en je buurman in zijn gestreepte pyama naar de gezamelijke douchekabines ziet trekken, met zijn badhanddoek over zijn schouder.

Maar nu leef ik helemaal in het groen en wil ik weten of het toch niets voor mij zou zijn. Of ik me destijds toch niet in mijn overmoed gewoonweg vergist heb?

En terwijl ik daar gisteren zo zat naar te kijken met gefronst voorhoofd -om het beter te begrijpen weliswaar- moest ik toegeven dat ik het nog altijd even erg vind als 40 jaar geleden: " leuk toch zo helemaal vrij in de natuur leven" zei die ene Hollandse meneer.
En ondertussen zat hij in een ongemakkelijke klapstoel terwijl hij met zijn rechterhand in een steelpan spek aan het proberen bakken was." Ja er is hier maar 3 ampère beschikbaar en dus duurt het een tijdje eer het spek gebakken is. Maar met wat geduld en op een laag pitje gaat het me lukken hoor! Gezellig zeg !"

Een andere dame profiteerde van het schommelen van de caravan om er er haar was in emmers met water en wasproduct te laten klutsen, zeg maar. "Ingenieus hé ?" riep ze naar de camera,"net een wasmachine!".

Of het verplaatsen van zo'n sleurding, niks moeilijks aan , behalve als je band plat staat of de afstandsbediening van het ophangsysteem niet werkt en iedereen moet komen helpen om je een meter achteruit of vooruit te zetten zodat je niet onder een tak van een boom terecht komt "want niets is zo ergerlijk als het wrijven van zo'n gebaderte op het dak van je caravan!"

Als je dat maar weet, zou ik zo zeggen.

En helemaal uit het niets moest ik zo hard lachen en riep ik een beetje te luid naar mijn zin " man, man,man, dat is toch echt niks voor mij hoor !"

En ik dacht aan Ludo, die in zijn caravan sliep als Anneke bij hem en zijn ouders op weekend kwam en dan zongen we allemaal uit volle borst het liedje van Will Tura : "in mijn caravan ben ik superman"!