Dat hadden we nog niet gehad ,neen, een virus. Maar zie, nu hebben we het ook gehad, dat virus. Mijn portable is naar de hersteller en zal pas dinsdag terug in orde zijn, hopelijk. 120 Euro, als het niets ernstigers is dan een virus, uiteraard.
Vandaar een kleine memo zonder fotootjes, vanop de ipad. Want we hebben toch een ipad? É ook nog een vaste computer boven waar ik zelfs montages zou kunnen mee maken, ware het niet dat ik er geen bal verstand van heb en Jan wel. Een geluk voor hem, zo blijf ik er ver van af...
De hersteller van de Miele wasmachine belde keurig zoals beloofd op zaterdagmorgen " quel est le problème madame?" .
Hij had bijna 'madameke' gezegd, maar hij hield zich wijselijk in.
Nogmaals herhaalde ik wat ik twee weken tevoren aan de dame van het call center ook al eens uiteglegd had :' de rubberen band en de metalen veer die die band bij elkaar houdt hebben het begeven...'
"Je viens voir, mais je n'ai pas de pièces de rechange pour cette machine"
Je had erbij moeten zijn om mijn gezicht te zien: " qu'est-ce que vous voulez dire?"
Is dat nu niet hemeltergend? Je legt uit wat er aan de hand is, de dame van de 'service après vente ' begrijpt je 100 %, en dan bellen ze je na 12 dagen dat ze niet weten wat er scheelt, dat ze dat stuk niet in stock hebben, dat ze dus kortom veertien dagen verloren zijn doordat ze het stuk niet besteld hebben........en dat is hier allemaal normaal, grrrrrr!
De man was er om 14 uur, met een uitgestreken gezicht, want hij wist dat ik pissig was.
Hij bekijkt het probleem en zegt" mais madame, ce n'est pas aussi grave que vous m'aviez dit!"
Allez vooruit, dat is pas een meevaller!
Hij kon het repareren met silicone en zou de nieuwe rubber band bestellen, onder garantie.
Hij vertrok en de hersteller van de computer kwam eraan.
Wat een serviçe, neit te geloven gewoonweg.
Ik houd jullie op de hoogte.
Maar ondertussen tokkel ik maar wat op de ipad, zonder foto's dus. Je kan niet alles hebben.
zondag 17 augustus 2014
dinsdag 12 augustus 2014
met mijn caravan ben ik superman
Op dinsdag is er sinds kort op Nederland één een onwaarschijnlijk onnozel programma waar ik dus graag naar kijk. Het is onnozel want banaal: een groep Nederlanders mét sleurkar en één met een tent reizen in groep naar Sicilië en worden gevolgd door een cameraploeg. Het is een georganiseerde reis en dus pik je ook her en der toch interessante dingen op die ze onderweg tegenkomen." We zijn er bijna!", dat is de titel van de serie.
Ik beweer altijd bij hoog en bij laag dat een caravan, een campingcar of een tent niets voor mij is. Dat ik liever niet op reis ga dan met zo'n sleurkar achter mijn auto. Ik mag er niet aan denken. Tussen het groen! Wakker worden in het groen en gaan slapen in het groen...Allergie bijvoorbeeld, dat zou nogal wat geven!
Spinnen, slangen, duizendpoten, muizen, ratten, vossen...
Grr! Vreselijk.
En dan het feit dat je zo dicht op elkaar zit, ligt, hangt,slaapt.
Dat je 's morgens opstaat en je buurman in zijn gestreepte pyama naar de gezamelijke douchekabines ziet trekken, met zijn badhanddoek over zijn schouder.
En terwijl ik daar gisteren zo zat naar te kijken met gefronst voorhoofd -om het beter te begrijpen weliswaar- moest ik toegeven dat ik het nog altijd even erg vind als 40 jaar geleden: " leuk toch zo helemaal vrij in de natuur leven" zei die ene Hollandse meneer.
En ondertussen zat hij in een ongemakkelijke klapstoel terwijl hij met zijn rechterhand in een steelpan spek aan het proberen bakken was." Ja er is hier maar 3 ampère beschikbaar en dus duurt het een tijdje eer het spek gebakken is. Maar met wat geduld en op een laag pitje gaat het me lukken hoor! Gezellig zeg !"
Een andere dame profiteerde van het schommelen van de caravan om er er haar was in emmers met water en wasproduct te laten klutsen, zeg maar. "Ingenieus hé ?" riep ze naar de camera,"net een wasmachine!".
Of het verplaatsen van zo'n sleurding, niks moeilijks aan , behalve als je band plat staat of de afstandsbediening van het ophangsysteem niet werkt en iedereen moet komen helpen om je een meter achteruit of vooruit te zetten zodat je niet onder een tak van een boom terecht komt "want niets is zo ergerlijk als het wrijven van zo'n gebaderte op het dak van je caravan!"
Als je dat maar weet, zou ik zo zeggen.
En ik dacht aan Ludo, die in zijn caravan sliep als Anneke bij hem en zijn ouders op weekend kwam en dan zongen we allemaal uit volle borst het liedje van Will Tura : "in mijn caravan ben ik superman"!
maandag 11 augustus 2014
een heel drukke leuke week
Het was precies vakantie voor ons.
We hadden zelf zo goed als geen bezoek ( want we hadden bezoek), kregen weinig of geen telefoons (maar we kregen uiteraard af en toe telefoon) , konden in feite doen en laten wat we wilden ( maar meer doen dan laten als je alles in beschouwing neemt) en er gebeurden -inderdaad Willy het is bijna miraculeus ! - geen rampen deze week ( de electriciteit viel drie uur uit op donderdag en ik kreeg voortdurend flash berichten op mijn computer dat Windows de updates niet kon installeren, zodanig dat ik drie dagen de computer niet kon gebruiken,maar daarmee was de kous af).
Ik heb het zelfs gepresteerd- en dat is dan wel een wonder- om 35 minuten in de zon op de ligzetel te liggen zonnebaden. Is in eeuwen niet gebeurd.
En ik betrapte me erop dat ik dan ook niets deed. Geen boek, geen film, geen telefoon, geen niks. Gewoon liggen, op de zetel , buiten naast het zwembad en de horizon bekijken en dromen wat er achter de heuvels ligt. Is het er groener? Mooier? Anders? Of net zoals hier?
Spot lag aan mijn voeten en dus was ik ook helemaal niet ongerust indien er een veldslang zou langsglijden : mijn held hield de wacht. Links van mij, tussen de berm en de ligzetel in een beetje schaduw, Cartouche . Die gaf de indruk te slapen, maar ook daar wist ik dat het maar een illusie was, want elke vlieg, elke daas, elke bij moet eraan geloven, proteïnen jawel!Hij eet dan ook ALLES.
Ik vulde doorlopers in die geen sloefen zijn hé Monique, ik deed weinig boodschappen, ging naar de kapper , moest niet wassen of strijken, want de wasmachine is stuk en zal pas zaterdag (hopelijk) gemaakt worden. Ik heb moeten poetsen ja, want Geneviève, la fée du logis is ( weeral)ziek...en dat al drie weken op een rij. Ik begin het bijna weer gewoon te worden om zelf te kuisen.
Zoals een vriendin van mij zegt, en zij is ernstig ziek : "Pas op voor je rug hé Geneke!", maar wat doe je eraan?
Jan vraagt altijd of hij moet helpen, maar hij doet al zoveel zwaar werk in de tuin dat ik hem dat niet wil aandoen!
Vrijdag gingen we naar Les chants Grégoriens ( du chant Grégorien à la musique pop) en het was buitenaards, een mystieke belevenis voorspelden ze ons zowaar, maar dat was ook zo.
Een Hongaars octet, die zulken emoties opwekten dat menigeen kippenvel kreeg in een prachtige kerk van Montpezat du Quercy ,bekend om zijn Vlaamse wandtapijten...
François had de tickets genomen zei hij...en ik zag hem op het terras van de Bardouquet toen ik vrijdagmorgen vis ging halen bij de visboer. Ik vroeg hem hoeveel ik hem schuldig was. "Niets", zei hij. "Ha non François, dis moi combien je te dois?"
Geen avance. Ik ben naar l'Office du Tourisme gegaan om te vragen hoeveel het kostte. 18 Euro alstublieft.
Dus ging ik 36 EURO naar Farnçois brengen die plots zo pisnijdig werd en zei dat ik dan maar alleen moest gaan en dat hij niet meer meeging !
Oh lala, ik heb het geld weergenomen en ben thuis een quiche gaan maken en we hebben een bubbelfles klaargezet en gekoeld. Toen we zo rond 19.30 u bij François aankwamen om hem en zijn vrouw op te pikken hadden we toch een kleine verrassing mee. Je kan hier immers niets origineels kopen hé, of je moet het zelf maken...
Dus eerst de Gregorianen en daarna quiche met bubbels en we lagen om 2 uur in bed.
Zaterdag heb ik een ganse dag gekookt want zondag hadden we 6 man op bezoek...en 's avonds naar Le Vigan waar we uitgenodigd waren om te gaan eten bij een stel vrienden waar we nog nooit geweest waren. Zo'n 76 km van hier, maar je bent dus al gauw anderhalf uur onderweg.
Een oud klooster; adembenemend mooi. Een tuin van KLingsor, wild en toch verzorgd, en binnen enorm groot en authentiek en vooral OVERAL moderne kunst. Installaties, Vlaamse hedendaagse meesters zoals Hans Op de Beeck jawel, veel fotografie. Maar de man kon het zo gepassioneerd uitleggen en had bij elk schilderij een visie waar je van achterover viel. Zo'n passie, zo'n honger om iets te ontdekken wat iemand anders nog nooit gezien had in een werk.
En ik dacht terug aan mijn grootooms en groottante , aan hun kunstcollecties en hoe ze wekelijks- net zoals deze man- de salles de ventes bezochten en terug thuiskwamen met hét schilderij of hét beeld, of hét porselein...en hoe gedreven ze waren om uit te zoeken of het een schat op zolder was.
Vertederd keek ik naar de man die ons vol fierheid rondleidde in zijn paradijs...
We aten gevulde vijgen met foie gras, een visentree met in citroen gegaarde rauwe vis van Tahiti waar de man is opgegroeid en geit. En eerlijk gezegd meer moet dat niet zijn hé.
En tenslotte had ik zondag groot bezoek. Vooral veel bezoek . En bij mij was het allemaal van "le terroir", om eens modern te doen.
Groenten uit de tuin die ons zowaar drie verschillende soorten gazpacho opleverden ( meloen, courgette en tomaten), kip op zijn provençaals ( alhoewel het lichtjes aangepast is al zeg ik het zelf) ,kaas van de beste kaasboer in Cahors, een soort méringueachtig dessert met opgelegde wilde pruimen ( als je 1,5 ha gewone pruimen hebt zijn wilde iets exotischer nietwaar?)ende versnaperingen die niet mogen ontbreken. Overgoten door heerlijke landwijn , want er zijn hier exquise landwijnen jawel en huisgebrouwde vieille prune et poire Williams...pff, het kan verkeren.
We hadden bellofd bij Rita en André langs te gaan op het fête de Lard, wat we ook deden, maar waar onze pijp vlug uit was door de (zware) etensweek...
EN vandaag regende het voor de zoveelste keer en toen ik alle "groensel" uit de groententuin in emmers zag staan dacht ik dat het misschien een goed idee zou zijn om die groenten te beginnen inmaken. Je moet er immers ééns mee beginnnen.
Ziehier het resultaat.
Niet dat we hier feitelijk iets interessants te doen hebben hoor in het Zuidwesten,bah neen !
We hadden zelf zo goed als geen bezoek ( want we hadden bezoek), kregen weinig of geen telefoons (maar we kregen uiteraard af en toe telefoon) , konden in feite doen en laten wat we wilden ( maar meer doen dan laten als je alles in beschouwing neemt) en er gebeurden -inderdaad Willy het is bijna miraculeus ! - geen rampen deze week ( de electriciteit viel drie uur uit op donderdag en ik kreeg voortdurend flash berichten op mijn computer dat Windows de updates niet kon installeren, zodanig dat ik drie dagen de computer niet kon gebruiken,maar daarmee was de kous af).
Ik heb het zelfs gepresteerd- en dat is dan wel een wonder- om 35 minuten in de zon op de ligzetel te liggen zonnebaden. Is in eeuwen niet gebeurd.
En ik betrapte me erop dat ik dan ook niets deed. Geen boek, geen film, geen telefoon, geen niks. Gewoon liggen, op de zetel , buiten naast het zwembad en de horizon bekijken en dromen wat er achter de heuvels ligt. Is het er groener? Mooier? Anders? Of net zoals hier?
Spot lag aan mijn voeten en dus was ik ook helemaal niet ongerust indien er een veldslang zou langsglijden : mijn held hield de wacht. Links van mij, tussen de berm en de ligzetel in een beetje schaduw, Cartouche . Die gaf de indruk te slapen, maar ook daar wist ik dat het maar een illusie was, want elke vlieg, elke daas, elke bij moet eraan geloven, proteïnen jawel!Hij eet dan ook ALLES.
Ik vulde doorlopers in die geen sloefen zijn hé Monique, ik deed weinig boodschappen, ging naar de kapper , moest niet wassen of strijken, want de wasmachine is stuk en zal pas zaterdag (hopelijk) gemaakt worden. Ik heb moeten poetsen ja, want Geneviève, la fée du logis is ( weeral)ziek...en dat al drie weken op een rij. Ik begin het bijna weer gewoon te worden om zelf te kuisen.
Zoals een vriendin van mij zegt, en zij is ernstig ziek : "Pas op voor je rug hé Geneke!", maar wat doe je eraan?
Jan vraagt altijd of hij moet helpen, maar hij doet al zoveel zwaar werk in de tuin dat ik hem dat niet wil aandoen!
Vrijdag gingen we naar Les chants Grégoriens ( du chant Grégorien à la musique pop) en het was buitenaards, een mystieke belevenis voorspelden ze ons zowaar, maar dat was ook zo.
Een Hongaars octet, die zulken emoties opwekten dat menigeen kippenvel kreeg in een prachtige kerk van Montpezat du Quercy ,bekend om zijn Vlaamse wandtapijten...
François had de tickets genomen zei hij...en ik zag hem op het terras van de Bardouquet toen ik vrijdagmorgen vis ging halen bij de visboer. Ik vroeg hem hoeveel ik hem schuldig was. "Niets", zei hij. "Ha non François, dis moi combien je te dois?"
Geen avance. Ik ben naar l'Office du Tourisme gegaan om te vragen hoeveel het kostte. 18 Euro alstublieft.
Dus ging ik 36 EURO naar Farnçois brengen die plots zo pisnijdig werd en zei dat ik dan maar alleen moest gaan en dat hij niet meer meeging !
Oh lala, ik heb het geld weergenomen en ben thuis een quiche gaan maken en we hebben een bubbelfles klaargezet en gekoeld. Toen we zo rond 19.30 u bij François aankwamen om hem en zijn vrouw op te pikken hadden we toch een kleine verrassing mee. Je kan hier immers niets origineels kopen hé, of je moet het zelf maken...
Dus eerst de Gregorianen en daarna quiche met bubbels en we lagen om 2 uur in bed.
Zaterdag heb ik een ganse dag gekookt want zondag hadden we 6 man op bezoek...en 's avonds naar Le Vigan waar we uitgenodigd waren om te gaan eten bij een stel vrienden waar we nog nooit geweest waren. Zo'n 76 km van hier, maar je bent dus al gauw anderhalf uur onderweg.
Een oud klooster; adembenemend mooi. Een tuin van KLingsor, wild en toch verzorgd, en binnen enorm groot en authentiek en vooral OVERAL moderne kunst. Installaties, Vlaamse hedendaagse meesters zoals Hans Op de Beeck jawel, veel fotografie. Maar de man kon het zo gepassioneerd uitleggen en had bij elk schilderij een visie waar je van achterover viel. Zo'n passie, zo'n honger om iets te ontdekken wat iemand anders nog nooit gezien had in een werk.
En ik dacht terug aan mijn grootooms en groottante , aan hun kunstcollecties en hoe ze wekelijks- net zoals deze man- de salles de ventes bezochten en terug thuiskwamen met hét schilderij of hét beeld, of hét porselein...en hoe gedreven ze waren om uit te zoeken of het een schat op zolder was.
Vertederd keek ik naar de man die ons vol fierheid rondleidde in zijn paradijs...
We aten gevulde vijgen met foie gras, een visentree met in citroen gegaarde rauwe vis van Tahiti waar de man is opgegroeid en geit. En eerlijk gezegd meer moet dat niet zijn hé.
En tenslotte had ik zondag groot bezoek. Vooral veel bezoek . En bij mij was het allemaal van "le terroir", om eens modern te doen.
Groenten uit de tuin die ons zowaar drie verschillende soorten gazpacho opleverden ( meloen, courgette en tomaten), kip op zijn provençaals ( alhoewel het lichtjes aangepast is al zeg ik het zelf) ,kaas van de beste kaasboer in Cahors, een soort méringueachtig dessert met opgelegde wilde pruimen ( als je 1,5 ha gewone pruimen hebt zijn wilde iets exotischer nietwaar?)ende versnaperingen die niet mogen ontbreken. Overgoten door heerlijke landwijn , want er zijn hier exquise landwijnen jawel en huisgebrouwde vieille prune et poire Williams...pff, het kan verkeren.
We hadden bellofd bij Rita en André langs te gaan op het fête de Lard, wat we ook deden, maar waar onze pijp vlug uit was door de (zware) etensweek...
EN vandaag regende het voor de zoveelste keer en toen ik alle "groensel" uit de groententuin in emmers zag staan dacht ik dat het misschien een goed idee zou zijn om die groenten te beginnen inmaken. Je moet er immers ééns mee beginnnen.
Ziehier het resultaat.
Niet dat we hier feitelijk iets interessants te doen hebben hoor in het Zuidwesten,bah neen !
donderdag 7 augustus 2014
We hebben te vroeg hoera geroepen !
Verleden maand kochten we een nieuwe vaatwasser, opnieuw een Miele, want ja, we hadden de vorige zo'n 20 jaar in gebruik.
En als een huishoudtoestel 20 jaar meegaat, waarom zou je dan van merk veranderen? Je zou wel stom zijn.
Never change a winning horse.
Afgelopen week bekeken we met open mond een documentaire over electrische apparaten en hoe vele toestellen tegenwoordig gewoonweg geprogrammeerd zijn om maar een paar jaar mee te gaan. Er wordt zo'n automatische teller in gemonteerd en als die bijvoorbeeld 500 wasbeurten aantikt , kan je de machine niet meer gebruiken. Zo zagen we TV's , CD spelers, telefoons. Het was zo'n schokkende gedachte te beseffen dat we gewoon als consument gebruikt worden zonder dat we het weten. We waren er allebei niet goed van.
Maar goed.
We bespraken de roetfilter van de Nissan jeep die vervangen werd en die zoveel geld gekost had ...en bekeken elkaar bedenkelijk , waarschijnlijk ook zo'n programmetje ingechipt gekregen ? Enfin, het is nu eenmaal zo, we kunnen er dus duidelijk niks aan veranderen en moeten er leren mee leven.
In dat programma zagen we ook dat slechts één firma de vragen van de reporter niet ontweek, dat was Miele. Want Miele heeft juist als motto dat het toestellen zijn die jarenlang meegaan.
Tenslotte prezen we onszelf gelukkig dat we enkel Miele toestellen in ons bezit hebben.
We waren fier van onze aankopen en beklaagden vrienden en familie die niks meer van Miele moesten weten.
Wij wisten wel beter. Ho maar !
Gisteren avond had ik een witte was laten draaien en toen ik de was uit de machine wou halen zag ik dat er een plas water onder de wasmachine doorliep.
"Dat kan toch niet waar zijn?" dacht ik.
Ik deed de deur open ,haalde de was eruit en tot mijn verbazing zag ik dat de rubber band die rond de trommel zit gescheurd was en dat de ijzeren riem met veer die die rubber band vasthoudt uit de voegen gesprongen was...
"Alsjemenou !!!!!!Hoe kan dat nu?"
Factuur nagekeken, de wasmachine is pas 2 jaar oud !
Maar aangezien Jan zo wijs was om de garantie af te kopen tot 5 jaar na aankoopdatum (wat ik idioot vond, want dat heb je immers niet nodig met een Miele...) kunnen we nog bij de dienst na verkoop terecht.
Ik belde en ja hoor, de dame in het call center wist meteen waar het euvel lag.
Ze kon een hersteller sturen op 25 augustus.
"?" , was zowat het enige dat ik kon uitbrengen. Binnen drie weken of wat?
Allez, ze zou een efforke doen, ze komen de 16 e augustus.
Miele , ook niet meer zo zeker dat je voor 20 jaar goed zit hoor.
Dus er zit niets anders op dan naar het wassalon van Babette's zoon in het dorp te gaan, 7 dagen op 7 open.
Amai, wat een afgang !
En als een huishoudtoestel 20 jaar meegaat, waarom zou je dan van merk veranderen? Je zou wel stom zijn.
Never change a winning horse.
Afgelopen week bekeken we met open mond een documentaire over electrische apparaten en hoe vele toestellen tegenwoordig gewoonweg geprogrammeerd zijn om maar een paar jaar mee te gaan. Er wordt zo'n automatische teller in gemonteerd en als die bijvoorbeeld 500 wasbeurten aantikt , kan je de machine niet meer gebruiken. Zo zagen we TV's , CD spelers, telefoons. Het was zo'n schokkende gedachte te beseffen dat we gewoon als consument gebruikt worden zonder dat we het weten. We waren er allebei niet goed van.
Maar goed.
We bespraken de roetfilter van de Nissan jeep die vervangen werd en die zoveel geld gekost had ...en bekeken elkaar bedenkelijk , waarschijnlijk ook zo'n programmetje ingechipt gekregen ? Enfin, het is nu eenmaal zo, we kunnen er dus duidelijk niks aan veranderen en moeten er leren mee leven.
In dat programma zagen we ook dat slechts één firma de vragen van de reporter niet ontweek, dat was Miele. Want Miele heeft juist als motto dat het toestellen zijn die jarenlang meegaan.
Tenslotte prezen we onszelf gelukkig dat we enkel Miele toestellen in ons bezit hebben.
We waren fier van onze aankopen en beklaagden vrienden en familie die niks meer van Miele moesten weten.
Wij wisten wel beter. Ho maar !
Gisteren avond had ik een witte was laten draaien en toen ik de was uit de machine wou halen zag ik dat er een plas water onder de wasmachine doorliep.
"Dat kan toch niet waar zijn?" dacht ik.
Ik deed de deur open ,haalde de was eruit en tot mijn verbazing zag ik dat de rubber band die rond de trommel zit gescheurd was en dat de ijzeren riem met veer die die rubber band vasthoudt uit de voegen gesprongen was...
"Alsjemenou !!!!!!Hoe kan dat nu?"
Factuur nagekeken, de wasmachine is pas 2 jaar oud !
Maar aangezien Jan zo wijs was om de garantie af te kopen tot 5 jaar na aankoopdatum (wat ik idioot vond, want dat heb je immers niet nodig met een Miele...) kunnen we nog bij de dienst na verkoop terecht.
Ik belde en ja hoor, de dame in het call center wist meteen waar het euvel lag.
Ze kon een hersteller sturen op 25 augustus.
"?" , was zowat het enige dat ik kon uitbrengen. Binnen drie weken of wat?
Allez, ze zou een efforke doen, ze komen de 16 e augustus.
Miele , ook niet meer zo zeker dat je voor 20 jaar goed zit hoor.
Dus er zit niets anders op dan naar het wassalon van Babette's zoon in het dorp te gaan, 7 dagen op 7 open.
Amai, wat een afgang !
zaterdag 2 augustus 2014
Geluk hebben dat je gelukkig bent
Jaren geleden las of zag ik eens een interview met Etienne Vermeersch waarin de journalist hem vroeg of hij gelukkig was?
En hij antwoordde iets in de zin van " Ik heb nog nooit iets verschrikkelijks meegemaakt in mijn leven. Ik heb een goede vrouw, mijn ouders zijn gezond, ikzelf heb een goede gezondheid en heb een werk dat ik graag doe, kortom ik weet niet wat het is om ongelukkig te zijn ,dus kan ik niet antwoorden op de vraag of ik gelukkig ben. "
En een paar weken terug las ik een interview met Steven Laureys, die wereldberoemde Belgische neuroloog ( kandidaat Nobelprijswinnaar 2013 ) die mensen uit coma kan halen en die dus dagelijks geconfronteerd wordt met leven en dood.
Hij zei :" Er zijn mensen die met evenveel enthousiasme werken als ik en het toch niet maken, omdat ze geen geluk hebben. Je kunt hard werken, maar uiteindelijk moet je op het juiste moment op de juiste plek mensen ontmoeten. Succes is echt niet het werk van één genie."
Als ik hier met "de jongens" een ochtenwandeling maak, Aude aan de telefoon heb gehad en weten dat alles goed met haar gaat, Jan de tractor hoor buitenzetten, eraan denk dat we morgen weer lieve vrienden kunnen ontvangen, een goed boek ter hand kan nemen, eens in het zwembad duiken op tijd en stond, de zon zien schijnen en de zonnenbloemen mee zien wiegen op de lichte bries van de vent d'autan, dan denk ik weleens, -dikwijls is een beter gekozen woord die eerder strookt met de werkelijkheid - "wat ben ik toch een geluksvogel!"
En ik kan vergelijken , want ik heb al iets meegemaakt.
Maar ik was ook dikwijls op de juiste plaats met de juiste mensen.
Ja, dat heet dan gelukkig zijn .Denk ik, tenminste.
Maar wat ik ook weet is, dat dat geluk heel broos is en binnen de kortste keren kan omslaan in een allesverwoestende spiraal.
Als Jan dan zegt " ik sta ervan te kijken hoe jij onder al die moeilijkheden zo kalm kan blijven,", dan denk ik bij mezelf : "'t is nu zo, je kan er toch niks meer aan veranderen, veerkracht kan immers bergen verzetten"...
Je leeft immers maar één keer. Ook iets wat ik geleerd heb met de jaren.
En hij antwoordde iets in de zin van " Ik heb nog nooit iets verschrikkelijks meegemaakt in mijn leven. Ik heb een goede vrouw, mijn ouders zijn gezond, ikzelf heb een goede gezondheid en heb een werk dat ik graag doe, kortom ik weet niet wat het is om ongelukkig te zijn ,dus kan ik niet antwoorden op de vraag of ik gelukkig ben. "
En een paar weken terug las ik een interview met Steven Laureys, die wereldberoemde Belgische neuroloog ( kandidaat Nobelprijswinnaar 2013 ) die mensen uit coma kan halen en die dus dagelijks geconfronteerd wordt met leven en dood.
Hij zei :" Er zijn mensen die met evenveel enthousiasme werken als ik en het toch niet maken, omdat ze geen geluk hebben. Je kunt hard werken, maar uiteindelijk moet je op het juiste moment op de juiste plek mensen ontmoeten. Succes is echt niet het werk van één genie."
Als ik hier met "de jongens" een ochtenwandeling maak, Aude aan de telefoon heb gehad en weten dat alles goed met haar gaat, Jan de tractor hoor buitenzetten, eraan denk dat we morgen weer lieve vrienden kunnen ontvangen, een goed boek ter hand kan nemen, eens in het zwembad duiken op tijd en stond, de zon zien schijnen en de zonnenbloemen mee zien wiegen op de lichte bries van de vent d'autan, dan denk ik weleens, -dikwijls is een beter gekozen woord die eerder strookt met de werkelijkheid - "wat ben ik toch een geluksvogel!"
Maar ik was ook dikwijls op de juiste plaats met de juiste mensen.
Ja, dat heet dan gelukkig zijn .Denk ik, tenminste.
Maar wat ik ook weet is, dat dat geluk heel broos is en binnen de kortste keren kan omslaan in een allesverwoestende spiraal.
Als Jan dan zegt " ik sta ervan te kijken hoe jij onder al die moeilijkheden zo kalm kan blijven,", dan denk ik bij mezelf : "'t is nu zo, je kan er toch niks meer aan veranderen, veerkracht kan immers bergen verzetten"...
Je leeft immers maar één keer. Ook iets wat ik geleerd heb met de jaren.
vrijdag 1 augustus 2014
De papieren krant
We hebben een Ipad en we kochten die een aantal jaren geleden om er de krant in digitale versie op te kunnen lezen.
Je kan je niet voorstellen hoe leuk het is om bijna dagelijks De Standaard te lezen.
Bijna is echter het juiste woord, want het gebeurt helaas vrij vaak dat we de krant niet kunnen downloaden . Vooral in het weekend gebeurt dat nogal regelmatig. En dat is uiteraard zeer spijtig.
Niets is leuker dan op zaterdag de weekendkrant en vooral de bijlagen te lezen.
Niets is echter frustrerender dan dat niet te kunnen doen omdat de bijlage maar niet downloadt.
Waarom is me een raadsel, maar het is zo.
Verleden week waren er vrienden op bezoek en die hadden het goede initiatief genomen om de kranten van de afgelopen dagen mee te brengen, alsook de weekendbijlagen , enkele Knacks, weekendknacks en trends. Kortom , de "betere" boekskes.
Want er zijn ook "stomme" boekskes, zoals Jan ze noemt, of Stienus. Maar die dan heel ongegeneerd die volgens hen ondermaatse tijdschriften meezeulen naar het WC...
Zo zie je maar.
En het viel me eens te meer op hoe plezant het is om een echte krant te lezen.
Je neemt ze op, bladert ze door, legt ze aan de kant, pakt ze nog eens vast, je herleest iets, je verdiept je een tweede keer in wat er geschreven staat. Echt, het is een ander soort lezen.
Ik ben dol op de literaire artikels. Ik schrijf in mijn kleine agendaatjes wat er zoal verschenen is in het Nederlands. De toppers en de flops. En ik houd die bij , want als ik terugkeer naar België , dan weet ik wat ik wil kopen, hebben, veroveren, lezen, inkijken, toch niet nemen, iets anders kiezen. Ik vind dat zo'n luxe, onwaarschijnlijk.
Ik las dus de literaire bijlage van De Standaard van 18 juli opnieuw en mijn oog viel toevallig op " Meer literaire eetkamers". Een boek van Alice B.Toklas, waarbij ik dacht dat ik die naam wel van ergens kende, ah ja, van Gertrude Stein, ik was verleden jaar toch naar een tentoonstelling geweest in Parijs , waarbij beide dames verbonden waren als mecenassen die in Parijs de avant -garde bij hun thuis ontvingen ...
Inderdaad, zo las ik het ook in de gazet. Ik wist echter niet dat die Alice Toklas een boek had geschreven over koken. Oh wat zou ik dat boek maar wat graag hebben. Dus, netjes noteren in mijn kleine carnetje, en in september kopen zie ( The Alice B. Toklas cook book ( 1954).
Hermand Koch, het diner, echt de moeite, maar heb ik al gelezen en Villa des Roses, van Willem Elsschot jaren geleden.
Ik bekeek het lange artikel, sloeg de titel over en betrapte me erop dat ik soms oppervlakkig ben als ik iets lees. Jan is veel grondiger.
Het artikel bracht ons terug in Noorwegen 1883 waar een Franse kokkin....en ik dacht NEE ! Dat kan niet waar zijn, dat ik dat artikel een week geleden online overgeslagen ben !!!!!
Want, het is ongelooflijk, maar het is een recensie van de -wat mij betreft uiteraard- allermooiste film allertijden.
"Babette's fest". Een pareltje , iets om te koesteren;een film die ik jaarlijks kan herbekijken.
De confrontatie en clash kunnen we wel stellen tussen de protestantse stijve diepgelovige gemeenschap en de luchtige, sensuele delicate aanpak van Stéphane Audran, een Française.
Als je hem nog niet gezien hebt, doen!
In het artikel las ik bovendien dat het dé favoriete film is van paus Franciscus. Awel dat is straf, want het duidt wel op de openminded-heid van de paus. Hmm, daar moet ik dieper op ingaan.
Het is een film gebaseerd op het boek van Isak Dinesen , alias Karen Blixen. En dat is een Deense, en ik bezocht ooit haar huis, ingericht als museum. Ze schreef ook een boek waar de film "out of Africa" op gebaseerd is. en nog zoveel meer natuurlijk.
Toch misschien ook "Anekdoten van het lot" kopen, weliswaar enkel tweedehands te verkrijgen , boek waarop Babette's fest gebaseerd is .
Alles hangt aan elkaar, en haut comme en bas. Alles is met elkaar verbonden.
Je kan je niet voorstellen hoe leuk het is om bijna dagelijks De Standaard te lezen.
Bijna is echter het juiste woord, want het gebeurt helaas vrij vaak dat we de krant niet kunnen downloaden . Vooral in het weekend gebeurt dat nogal regelmatig. En dat is uiteraard zeer spijtig.
Niets is leuker dan op zaterdag de weekendkrant en vooral de bijlagen te lezen.
Niets is echter frustrerender dan dat niet te kunnen doen omdat de bijlage maar niet downloadt.
Waarom is me een raadsel, maar het is zo.
Verleden week waren er vrienden op bezoek en die hadden het goede initiatief genomen om de kranten van de afgelopen dagen mee te brengen, alsook de weekendbijlagen , enkele Knacks, weekendknacks en trends. Kortom , de "betere" boekskes.
Want er zijn ook "stomme" boekskes, zoals Jan ze noemt, of Stienus. Maar die dan heel ongegeneerd die volgens hen ondermaatse tijdschriften meezeulen naar het WC...
Zo zie je maar.
En het viel me eens te meer op hoe plezant het is om een echte krant te lezen.
Je neemt ze op, bladert ze door, legt ze aan de kant, pakt ze nog eens vast, je herleest iets, je verdiept je een tweede keer in wat er geschreven staat. Echt, het is een ander soort lezen.
Ik ben dol op de literaire artikels. Ik schrijf in mijn kleine agendaatjes wat er zoal verschenen is in het Nederlands. De toppers en de flops. En ik houd die bij , want als ik terugkeer naar België , dan weet ik wat ik wil kopen, hebben, veroveren, lezen, inkijken, toch niet nemen, iets anders kiezen. Ik vind dat zo'n luxe, onwaarschijnlijk.
Ik las dus de literaire bijlage van De Standaard van 18 juli opnieuw en mijn oog viel toevallig op " Meer literaire eetkamers". Een boek van Alice B.Toklas, waarbij ik dacht dat ik die naam wel van ergens kende, ah ja, van Gertrude Stein, ik was verleden jaar toch naar een tentoonstelling geweest in Parijs , waarbij beide dames verbonden waren als mecenassen die in Parijs de avant -garde bij hun thuis ontvingen ...
Inderdaad, zo las ik het ook in de gazet. Ik wist echter niet dat die Alice Toklas een boek had geschreven over koken. Oh wat zou ik dat boek maar wat graag hebben. Dus, netjes noteren in mijn kleine carnetje, en in september kopen zie ( The Alice B. Toklas cook book ( 1954).
Hermand Koch, het diner, echt de moeite, maar heb ik al gelezen en Villa des Roses, van Willem Elsschot jaren geleden.
Ik bekeek het lange artikel, sloeg de titel over en betrapte me erop dat ik soms oppervlakkig ben als ik iets lees. Jan is veel grondiger.
Het artikel bracht ons terug in Noorwegen 1883 waar een Franse kokkin....en ik dacht NEE ! Dat kan niet waar zijn, dat ik dat artikel een week geleden online overgeslagen ben !!!!!
Want, het is ongelooflijk, maar het is een recensie van de -wat mij betreft uiteraard- allermooiste film allertijden.
"Babette's fest". Een pareltje , iets om te koesteren;een film die ik jaarlijks kan herbekijken.
De confrontatie en clash kunnen we wel stellen tussen de protestantse stijve diepgelovige gemeenschap en de luchtige, sensuele delicate aanpak van Stéphane Audran, een Française.
Als je hem nog niet gezien hebt, doen!
Het is een film gebaseerd op het boek van Isak Dinesen , alias Karen Blixen. En dat is een Deense, en ik bezocht ooit haar huis, ingericht als museum. Ze schreef ook een boek waar de film "out of Africa" op gebaseerd is. en nog zoveel meer natuurlijk.
Toch misschien ook "Anekdoten van het lot" kopen, weliswaar enkel tweedehands te verkrijgen , boek waarop Babette's fest gebaseerd is .
Alles hangt aan elkaar, en haut comme en bas. Alles is met elkaar verbonden.
donderdag 31 juli 2014
Familie
Eén van mijn zussen zei vanmorgen terloops dat onze familie een echte diaspora is.
De ene woont ver, de andere dichtbij, de ene spreekt met de andere, de andere niet met de ene, de ene al 25 jaar niet , de andere drie maanden, de ene is boos, de andere juist heel blij, de ene opgelucht, de andere woedend , de ene begrijpt je, de andere totaal niet.De ene is voor de Palestijnen en de andere voor de Joden.
Ben je tegen de ene dan ben je pro de andere.
En ik vond dat grappig want Oscar Van de Boogaard schreef een aantal stukjes in zijn veertiendaagse colum in De Standaard die ook wezen op het feite dat iedereen - ik haalde onmiddellijk opgelucht adem - uit een rare familie komt. Want normale families bestaan niet volgens hem.
Van de Boogaard gaat daar heel ver in. Spreekt over het Stockholm syndroom versus familiebanden, over een instand gehouden misverstand .
Strikt genomen is iedere familie een drama op zich , zei hij ook eens. Je bent tenslotte gebonden aan mensen die je niet hebt uitgekozen en je werd opgevoed door mensen die nooit een diploma hebben gehaald om op te voeden.
Familiepijn , we hebben er allemaal last van.
En ook mensen, zo schrijft hij elders, die zogezegd uit een 'ideale familie' komen hebben last van de familie, want zij zijn leugenaars en liegen doet extra pijn , want je brengt je echte gevoelens om zeep.
Zou dat zo zijn , denk ik dan.
En overal?
En het valt mij op dat Jan die nog nauwelijks familie heeft, behalve twee kozijns ( neven voor de Nedelandse vrienden en geen raamkozijns) waar hij jaarlijks naar schrijft , wel dat Jan daar allemaal geen last van heeft en ook gewoonweg niet begrijpt dat ik aan familiepijn lijdt.
Voor de andere heeft onze vader ons verlaten door te verhuizen .
En ik zie dat niet zo, waarschijnlijk omdat dat verlaten voor mij al gebeurd was toen ik heel klein was.
Ik heb daar geen enkel probleem mee en waarschijklijk had ik er dus ook geen probleem mee toen ik hierheen vertrok.
Aude was volwassen , mijn taak bij wijze van spreken volbracht en dus kon ik "gaan".
Maar voor anderen is dat niet zo.
Die zien dat anders.
Waarom zijn we meer geschokt door woorden en daden van familieleden ?
Waarom leggen we zoiets niet gemakkelijk naast ons neer?
Ik wel, maar waarom toch?
woensdag 30 juli 2014
Het is er eindelijk van gekomen
Vanmorgen was het weeral bewolkt en we hadden er eerlijk gezegd geen goed oog in...in het weer dan.
Paul Frédérique Casset leerde ons dat het 70 jaar geleden is dat het zo'n slecht en koud en nat weer geweest is in Zuid west Frankrijk. En zeggen dat we ook naar hier kwamen voor het goede weer.
Als dit een voorsmaakje is van wat er ons door de klimaatsverandering te wachten staat waren we allicht beter naar Lapland gaan wonen. Fris maar niet meer té fris, sneeuw maar geen regen, allez iets om naar uit te kijken!
Maar bon.
Jan schoot "plots" in actie.
Hij is altijd actief, daar niet van.
Maar ik bedoel "plots" omdat ik al een twee jaar aan zijn kop zeur om het reservekot eens op te ruimen zodat ik mijn conserven beter kan stapelen , dit alles vermits hij sinds evenveel tijd een eigen "kot" heeft , beneden in de vallei. Een kot is een slecht woord voor een kleine schuur, in steen en al , met water én electriciteit alstublieft, voorzien van een schuifpoort jawel , die meer dan een paar luttele euros gekost heeft destijds.
Maar een plezier om te hebben want Jan kan er zijn "brol" in kwijt , dat zei hij althans twee jaar geleden en dus kon ik met mijn "gerief" uitwijken van de logeerkamer en de overloop naar het reservekamertje aan de voorzijde van ons huis.
Niet dus. Twee jaar lang.
Maar today was the day of all days.
We zouden eerst lange latten tegen het plafond spannen om beter het isolatiemateriaal vast te houden. Hij had nieuwe rekjes gekocht , we hebben gekeerd, gekuist,gestapeld en ook dingen verhuisd van het ene kot naar het andere en terwijl ik alles aan het herorganiseren was in het kotje bedacht ik wat een mens toch in godsnaam allemaal bijeen houdt in zijn leven!
Schoenpoetsgerief bijvoorbeeld in drie verschillende schoendozen. Hoe komen we eraan?
En vooral wat staat dat daar te doen? Als je het nodig hebt weet je bijlange na niet meer dat dat dààr staat , toch?
Zilverpoets, koperpoets, vlekken-ontvlekker, biotex, sponzen en vodden , "fusibelkes" van de oude toyota die we dus nooit meer gaan kunnen gebruiken, maar waar ik er Jan op betrapte ze toch nog vlug weg te moffelen in een bakje met het label"autobenodigdheden". Stel je voor dat er binnen 10 jaar een nieuwe wagen wordt uitgebracht waarin ze opnieuw fusibels steken? Wel, no problem, bij ons moet je zijn!
Twee kaarsen om in de tuin in het gras te steken voor een BBQ...
Swifferdoekjes, maar ik heb geen swiffer meer, waarop Jan bedenkelijk zei " Ben je zeker?" toen ik het doosje volledig tel quel in de vuilnisbak gooide.
Eendenvet. Maar te oud en dus weg ermee.
Rolletjes, draadjes, houten plankjes, vijzen, te kort of te lang, al naargelang.
Nordic Walker sticks ! Hebben? Bij ons moet je zijn. Ik weet al aan wie ik die binnenkort eens cadeau zal doen zie !
Een fietspomp.
Maar het ziet er goed uit in mijn opbergkamertje.
Het is er dan uiteindelijk toch van gekomen!
Paul Frédérique Casset leerde ons dat het 70 jaar geleden is dat het zo'n slecht en koud en nat weer geweest is in Zuid west Frankrijk. En zeggen dat we ook naar hier kwamen voor het goede weer.
Als dit een voorsmaakje is van wat er ons door de klimaatsverandering te wachten staat waren we allicht beter naar Lapland gaan wonen. Fris maar niet meer té fris, sneeuw maar geen regen, allez iets om naar uit te kijken!
Maar bon.
Jan schoot "plots" in actie.
Hij is altijd actief, daar niet van.
Maar ik bedoel "plots" omdat ik al een twee jaar aan zijn kop zeur om het reservekot eens op te ruimen zodat ik mijn conserven beter kan stapelen , dit alles vermits hij sinds evenveel tijd een eigen "kot" heeft , beneden in de vallei. Een kot is een slecht woord voor een kleine schuur, in steen en al , met water én electriciteit alstublieft, voorzien van een schuifpoort jawel , die meer dan een paar luttele euros gekost heeft destijds.
Niet dus. Twee jaar lang.
Maar today was the day of all days.
We zouden eerst lange latten tegen het plafond spannen om beter het isolatiemateriaal vast te houden. Hij had nieuwe rekjes gekocht , we hebben gekeerd, gekuist,gestapeld en ook dingen verhuisd van het ene kot naar het andere en terwijl ik alles aan het herorganiseren was in het kotje bedacht ik wat een mens toch in godsnaam allemaal bijeen houdt in zijn leven!
Schoenpoetsgerief bijvoorbeeld in drie verschillende schoendozen. Hoe komen we eraan?
En vooral wat staat dat daar te doen? Als je het nodig hebt weet je bijlange na niet meer dat dat dààr staat , toch?
Zilverpoets, koperpoets, vlekken-ontvlekker, biotex, sponzen en vodden , "fusibelkes" van de oude toyota die we dus nooit meer gaan kunnen gebruiken, maar waar ik er Jan op betrapte ze toch nog vlug weg te moffelen in een bakje met het label"autobenodigdheden". Stel je voor dat er binnen 10 jaar een nieuwe wagen wordt uitgebracht waarin ze opnieuw fusibels steken? Wel, no problem, bij ons moet je zijn!
Twee kaarsen om in de tuin in het gras te steken voor een BBQ...
Swifferdoekjes, maar ik heb geen swiffer meer, waarop Jan bedenkelijk zei " Ben je zeker?" toen ik het doosje volledig tel quel in de vuilnisbak gooide.
Eendenvet. Maar te oud en dus weg ermee.
Rolletjes, draadjes, houten plankjes, vijzen, te kort of te lang, al naargelang.
Nordic Walker sticks ! Hebben? Bij ons moet je zijn. Ik weet al aan wie ik die binnenkort eens cadeau zal doen zie !
Een fietspomp.
Maar het ziet er goed uit in mijn opbergkamertje.
Het is er dan uiteindelijk toch van gekomen!
vrijdag 25 juli 2014
a hard nut to crack !!!!
Het is me het maandje wel !
Alles begon met een het grote onderhoud van Jan's Jeep ( Nissan) : de factuur viel wonder boven wonder mee, ik wil ervan af zijn, maar zoiets als 350 EURO.
Was dat een meevaller zeg.
Jan goedgemutst, je houdt het niet voor mogelijk.
Maar zie, een weekje of zo nadien gaat er een oranje lichtje flikkeren op het dashbord .
In de garage werd de auto aan de computer gezet: het is de roetfilter.
Tja, ze gingen proberen om na een herprogrammatie het lampje uit te kunnen zetten.
125 EURO. Lampje uit.
Een week later brandt het lampje opnieuw oranje en er is zelfs een tweede lampje oranje beginnen kleuren.
Bovendien, de claxon gaat als je de cruise control wil opzetten en die kan je überhaupt niet meer gebruiken...
Garage : tja, je zou een paar honderd kilometers moeten doen en met wat geluk vliegt de prop eruit.
Jan gaat naar Brive rijden.
Een hobby kan je dat niet noemen, wat is er saaier dan op de autostrade rijden met oranje lampjes die branden, waarbij je hoopt dat die zullen uitdoven en vooral, dat ze niet rood zullen beginnen gloeien...
Maar zie, de lampjes bleven in de Nederlandse kleur branden.
Pech and a hard nut to crack, vermits een nieuwe roetfilter ...1500 EURO ( plaatsing inbegrepen) zal kosten.
Slik.
"Het is mijn eerste diesel, maar meteen ook mijn laatste !"
"Ik koop nooit nog zo'n dure wagen !"
"'t Is om te rotten , ik ben er ziek van!"
Ocharme, denk ik, zijn auto.
De garagist heeft juist gebeld: "Nous rencontrons un petit problème" : er zijn twee buizen van de échappement verkoold en die
moeten vervangen worden.En die zijn niet voorradig.
Dus blijft de auto in de garage.
Ik zal er geen tekening bij maken, maar er werd hier gevloekt en de straffe uitspraken logen er niet om.
"Jou doet dat niks natuurlijk?", zegt Jan, duidelijk geërgerd door mijn ZEN houding.
"Maar Jan toch, we hebben nog een auto, dus we kunnen rijden, terwijl je niet rijdt verbruik je ook niks , wat is daar nu erg aan?"
Verleden week werd de septische drainage hersteld, ook a hard nut to crack, waarvan we de factuur nog niet hebben gekregen.
Maar, het was vlug gefixt en bovendien heeft het vandaag maar liefst 17 liter geregend op een zestal uren tijd en er is geen water door het dak gesijpeld...dat is toch goed nieuws? 't Is te zeggen, dat hoor ik mezelf tegen Jan troostend zeggen.
"We moeten besparen, bezuinigen, het kalmer aan doen. We moeten iets doen !" is Jan's reactie.
Kortom, too many hard nuts to crack deze week.
woensdag 23 juli 2014
Le marché de Cahors
Vanmorgen zijn we naar de markt in Cahors gegaan. Op woensdag is er "een kleine markt" ,op zaterdag een grote. Maar tijdens het toeristisch seizoen zie je bijna geen verschil tussen de twee.
Het is een leuke en kleurrijke markt. Niet zo bont en typisch als in de Provence.
Maar gezellig, gevarieerd en betaalbaar.
Want morgen komen er vrienden en dus maak ik gaspacho, en een groententajine.
Gilbert heeft ons meloenen beloofd en ik zal ook meloensoep maken de volgende dag.
Nog wat kaas van het kaaskraam. Nog een stukje varkensgebraad bij de slager.
En dan naar de supermarkt voor de rest.
Gepakt en gezakt , voorzien van verschillende koelelementen wegens de hitte en enkele EUROS armer ,zijn we rond 12.30 u weer thuis.
Na de lunch besluit ik de siesta over te slaan zodat het geen slapeloze nacht wordt. Moe maar voldaan ga ik even zitten aan de
computer als ik telefoon krijg van een oude vriend , of een vriend van vroeger , het is maar zoals je het ziet.
Het is zo lang geleden dat er gauw drie kwartier voorbij zijn.
Jan gaat bij Gilbert meloenen halen. Ik hoop een stuk of vier.
Hij komt een uurtje nadien terug. Heel opgewekt.
"Ik heb Gilbert zijn broer gezien die me een kist met groenten heeft meegegeven, hij weet niet meer wat hij er mee moet aanvangen, vandaar".
MOEDELOOS , moedeloos ga ik naar de kist zien.
Want met de warmte van vandaag kan ik het me niet veroorloven die groenten zo te laten staan.En aangezien we bezoek krijgen moet de enorme afwas van al die bereidingen ook nog gedaan worden...Zucht.
Ik maak dus de gaspacho. De groententajine ook.
En een ratatoouilletje , want wat doe je anders met dergelijke groenten?
De 15 meloenen zijn me net even te veel om er iets van te maken vandaag.
Waarom ben ik feitelijk naar de markt gegaan?
En wanneer mag ik nu eens gaan neerzitten en niks doen?
En waarom denkt mijn oude vriend , of mijn vriend van vroeger dat hij nog veel te jong is om met pensioen te gaan? Want denkt hij misschien dat je kan uitrusten als het zover is ?
Hij vergist zich, hij vergist zich, "I tell you, he's wrong!"
Abonneren op:
Posts (Atom)