Sinds kort kan ik een "gadget" aan mijn blog toevoegen, of misschien is dat zo al sinds mensenheugnis. In elk geval , ik ontdekte het pas gisteren...en misschien was dat maar goed ook.
Want kijk wat er dan soms gebeurt als je zo'n hebbedingetje aan je blog ( of op je computer) toevoegt:
Ik voegde de mogelijkheid toe dat anderen mijn blog zouden kunnen in vertaling lezen. In zeker honderd talen !
Als dat niet straf is.
Dus voegde ik die app toe.
Zeker omdat een Franse vriendin van mij, liefst 87 jaar oud, dat al helemaal uit zichzelf geprobeerd had.
Ze vond het maar wat sneu dat ze het niet kon vertalen, vandaar.
En zie wat google een waardige vertaling vindt van wat ik bvb gisteren gepubliccerd heb omtrent de "cèpes":
Des cèpes
Si vous êtes en Belgique chez des amis visiteront vous prenez pralines.
Que fleurs.
Ou un beau gadget que vous êtes sûr que l'hôte ou l'hôtesse connaisseurs. Quelque chose qui ne venait nonchalamment sur les cours d'appel. complètement sorti de nulle part, juste dans le sens de "Oh, que je vais maintenant j'aurais aimé voir!" ou "Je suis à la recherche pour moi il pourri derrière, mais je ne peux pas le trouver,» ou «bien, passé devant un millier de fois et continuent à douter que je serais encore acheter et enfin à nouveau sans "la chose en question" pour revenir à la maison ". retourner
et regarder, vous précisément lors de l'achat de cet objet que votre copine ou votre copain voulu. Prenez alors aucun doute. La prochaine fois que nous venons de visiter ensemble cadeau! ici apporter les amis de vin ou de cognac ou de l'armagnac dans les occasions importantes, fleurs rares, parce que les fleurs sont chers ici et ils n'ont vraiment pas beaucoup de connaissance des arrangements floraux modernes. Sauf un sympathique couple gay hollandais de Cahors ("zeste"), qui ont bien sûr manger du fromage (je reçois que des images!). Mais ce qu'ils apportent est pâté fait maison. Que Mirabelle sur les spiritueux. Que ce soit, et oui pourquoi pas en fait:. des cèpes . Bernadette m'a envoyé hier qu'elle EURO 59 les livres étaient sur le marché à Bruxelles Sur le marché de Caussade 19 euro pour plateau de l'ONU, le plateau étant une telle boîte en bois comme l'image, qui pèse ces livres ou trois. Pas mal hein? Et nous trouvons ici si cher que ça ... pff!
Als jij er iets van begrijpt van dat verhaal, dan zeg ik "chapeau" , uit het diepst van mijn hart.
Want ik, ik verstond helemaal niet meer waar ik het over had in het rubriekje...
Zo zie je maar.
Leer een vreemde taal en er gaat een 'andere' wereld voor je open.
Er is een hemelsbreed verschil tussen google vertaling en vertaalde taal.
Hoeveel misverstanden er daaruit kunnen voortvloeien,ik mag er niet aan denken, of " je n'en ai bien sûr pas mangé du fromage !".
dinsdag 12 november 2013
maandag 11 november 2013
Des cèpes
Als je in Belgïe bij vrienden op bezoek gaat neem je pralines mee .
Of bloemen.
Of een leuk hebbedingetje waarvan je zeker bent dat de gastheer of de gastvrouw plezier zal doen. Iets dat terloops ooit tijdens een gesprek eens tevoorschijn kwam. helemaal uit het niets, zomaar , in de zin van "Oh, dat had ik nu ook graag gehad zie!", of "ik zoek me daar verrot achter, maar kan het niet vinden", of "tja, al duizend keer voorbijgelopen en steeds blijven twijfelen of ik het nu toch zou kopen om tenslotte weer zonder "het ding in kwestie" naar huis terug te keren".
En kijk, jij vindt nu juist tijdens het boodschappen doen dat object dat je vriendin of je vriend wou. Meenemen, niet twijfelen dan. Een volgende keer dat we bij elkaar op bezoek komen, cadeautje !!!
Hier brengen de vrienden wijn mee, of cognac of armagnac bij belangrijkere gelegenheden, zelden bloemen, want bloemen zijn hier duur en ze hebben echt niet veel kennis van het moderne bloemschikken. Behalve dan een sympathiek Nederlands homokoppel uit Cahors ( "zeste") die er uiteraard wél kaas van gegeten hebben ( waar haal ik die beeldspraak?!).
Maar wat ze ook meebrengen is zelfgemaakte paté.
Of mirabellen op eau de vie .
Of, en ja waarom niet eigenlijk : des cèpes .
.jpg)
Bernadette mailde me gisteren dat ze 59 EURO de kilo stonden op de markt in Brussel.
Op de markt in Caussade 19 EURO pour un plateau , plateau zijnde zo'n houten kistje zoals op de foto, dat weegt zo'n kilo of drie. NIet slecht hé ? En wij vinden dat hier duur...pff!
Of bloemen.
Of een leuk hebbedingetje waarvan je zeker bent dat de gastheer of de gastvrouw plezier zal doen. Iets dat terloops ooit tijdens een gesprek eens tevoorschijn kwam. helemaal uit het niets, zomaar , in de zin van "Oh, dat had ik nu ook graag gehad zie!", of "ik zoek me daar verrot achter, maar kan het niet vinden", of "tja, al duizend keer voorbijgelopen en steeds blijven twijfelen of ik het nu toch zou kopen om tenslotte weer zonder "het ding in kwestie" naar huis terug te keren".
En kijk, jij vindt nu juist tijdens het boodschappen doen dat object dat je vriendin of je vriend wou. Meenemen, niet twijfelen dan. Een volgende keer dat we bij elkaar op bezoek komen, cadeautje !!!
Hier brengen de vrienden wijn mee, of cognac of armagnac bij belangrijkere gelegenheden, zelden bloemen, want bloemen zijn hier duur en ze hebben echt niet veel kennis van het moderne bloemschikken. Behalve dan een sympathiek Nederlands homokoppel uit Cahors ( "zeste") die er uiteraard wél kaas van gegeten hebben ( waar haal ik die beeldspraak?!).
Maar wat ze ook meebrengen is zelfgemaakte paté.
Of mirabellen op eau de vie .
Of, en ja waarom niet eigenlijk : des cèpes .
.jpg)
Bernadette mailde me gisteren dat ze 59 EURO de kilo stonden op de markt in Brussel.
Op de markt in Caussade 19 EURO pour un plateau , plateau zijnde zo'n houten kistje zoals op de foto, dat weegt zo'n kilo of drie. NIet slecht hé ? En wij vinden dat hier duur...pff!
zondag 10 november 2013
daarom zit ik hier en jij daar
Toen ik nog bij Royale Belge werkte vertoefde ik de laatste jaren op de dienst productie particulieren Brabant. Als Genoveva "van Brabant" kan dat tellen uiteraard.
Plots moest ik me bezighouden met auto/brand/familiale contracten en in feite was dat toen al niet zo mijn ding. Ik was meer high tech producten gewoon zoals beroepsaansprakelijkheid of varia evenementen.
Maar goed, ik wou graag naar Antwerpen gemuteerd worden en dan kon het niet anders dan bij 'particulieren ' blijven.
Eens op die dienst begreep ik al heel gauw dat ze me nooit naar Antwerpen zouden laten vertrekken , en wat later ben ik dus zelf opgestapt om te gaan werken in Antwerpen bij ,wat toen De Vaderlandsche heette ( let op de "sch " van het Vlaamsch ).
Maar goed, dat is een ander verhaal.
Ik herinner me vrij goed dat één van mijn medewerkers ooit eens hoogst verbaasd tegenover mij zat toen hij hoorde hoe ik een delicaat probleem had opgelost en hoe ik hem toen met véél lef zei " dat is de reden waarom ik hier zit en jij daar!" en toen hebben we allemaal zo hard gelachen dat het niet meer mooi was.
En daar moest ik nu aan denken toen ik het boek "te veel geluk" las van Alice Munro .
Ik had het boek begin oktober gekocht toen ik in Belgïe was .
Het zijn allemaal korte verhalen en eens ik er één begonnen ben ,voel ik gewoon de behoefte om het verhaal in één ruk uit te lezen. Zo mooi, zo spannend, zo anders.
"Awel daar verschiet ik nu niet van zie !", dacht ik.
Het is wonderlijk geschreven en het laat diepe indruk op me na. Zoals ook ooit Doris Lessing zo'n indruk op me liet, die andere Nobelprijswinnares. En het boek dat ik zo mooi vond was 'Het vijfde kind'.
En als ik er goed over nadenk dan zou ik zeggen : " dat is de reden waarom zij daar zit en ik hier", als je begrijpt wat ik bedoel.
Aanraders dus.
Maar soms kan je ook verkeerde aankopen doen.
Zo had ik in mijn klein notaboekje waarin ik alle "moet ik hebben" dingetjes opschrijf genoteerd, dat het volgende boek een niet te missen ervaring zou zijn :" Het jaar van de vloed" van ene Margaret Atwood .
---- Envoyé avec BlackBerry® d'Orange ----
Ik kon het maar niet vinden en Bernadette bracht het me als cadeau ( geen haas, een ander cadeau ) mee deze zomer.
Tien bladzijden heb ik eruit gelezen en ik besefte onmiddellijk dat het niets voor mij was, een volledige misser.
Zo zie je maar hoe de ene iets leuks vindt en de andere iets verschrikkelijk.
Maar Alice Munro : lézen zou ik zeggen !!!!
vrijdag 8 november 2013
"Cadeau!"
Gisterenavond was Jan (weer) op pad.
Daar zou ik nu eens goed van profiteren zie en Zwany had het zoals gewoonlijk al helemaal georganiseerd: Nel vertrekt immers vandaag om te overwinteren in het Hoge Noorden - wat zij trouwens even onbegrijpelijk vindt dan wij , want het is daar HEEL koud in Nederland tijdens de winter. Mais parfois noblesse oblige, n'est-ce pas?
En dus zouden we nog even gezellig een potje kunnen kaarten met z'n vieren?
Enkel het woord "kaarten" is voor mij voldoende om alles opzij te zetten en heel instemmend "ja" te knikken.
Vooraleer het zover was ging ik nog eens met de honden wandelen, gaf ik ze te eten, liet ik ze nog maar eens buiten, werkte ik aan een bouwstuk waar ik weinig of geen inspiratie voor vind, en tenslotte zou ik me eens gaan klaarmaken om te vertrekken.
Geen te mooie kleren aantrekken is de boodschap, hoe spijtig dat soms ook is, maar Duke, Zwany's hond is stekezot van mij en overspringt, overlikt en over-omhelst mij zodanig dat ik -vooraleer ik ook maar de kans heb gekregen de gastvrouw en gastheer te begroeten -volledig onder de smurrie zit.
Dus, niet de allernieuwste outfit aantrekken, zo dacht ik , toen ik plots, op mijn weg naar de trap ,stokstijf bleef staan.
En ik zag dit :
Ik schrok me een ongeluk ! Een haas !
Zoals mijn zus later schreef toen ik haar de foto doormailde " Gewoon in de living of wa?"
Ja dus, gewoon in het midden van de living, op weg naar de trap. Zomaar.
Met de tip van mijn teen raakte ik het diertje aan-want het was een kleintje-en neen, het bewoog niet meer. Al-oef, zoals Aude pleegt te zeggen in soortgelijke omstandigheden. Stel je voor dat het nog niet dood was, dan moest ik die klus afmaken.
Cartouche lag ondertussen helemaal op zijn gemak op de sofa, Spot op de andere zetel en aan de uitdrukking op hun muil te zien hadden zij daar helemaal niets mee te maken...
Met grote rode handschoenen heb ik het haasje onder de auvent gelegd tot Jan thuiskwam.
Wat een cadeau !
Zo zie je maar dat je geen jachtvergunning nodig hebt om aan wild te geraken.
Met dank aan Cartouche die onmiddellijk van mij een kleine beloning kreeg.
Zo'n mama's lieveling Cartouche, echt waar !
Daar zou ik nu eens goed van profiteren zie en Zwany had het zoals gewoonlijk al helemaal georganiseerd: Nel vertrekt immers vandaag om te overwinteren in het Hoge Noorden - wat zij trouwens even onbegrijpelijk vindt dan wij , want het is daar HEEL koud in Nederland tijdens de winter. Mais parfois noblesse oblige, n'est-ce pas?
En dus zouden we nog even gezellig een potje kunnen kaarten met z'n vieren?
Enkel het woord "kaarten" is voor mij voldoende om alles opzij te zetten en heel instemmend "ja" te knikken.
Vooraleer het zover was ging ik nog eens met de honden wandelen, gaf ik ze te eten, liet ik ze nog maar eens buiten, werkte ik aan een bouwstuk waar ik weinig of geen inspiratie voor vind, en tenslotte zou ik me eens gaan klaarmaken om te vertrekken.
Geen te mooie kleren aantrekken is de boodschap, hoe spijtig dat soms ook is, maar Duke, Zwany's hond is stekezot van mij en overspringt, overlikt en over-omhelst mij zodanig dat ik -vooraleer ik ook maar de kans heb gekregen de gastvrouw en gastheer te begroeten -volledig onder de smurrie zit.
Dus, niet de allernieuwste outfit aantrekken, zo dacht ik , toen ik plots, op mijn weg naar de trap ,stokstijf bleef staan.
En ik zag dit :
Ik schrok me een ongeluk ! Een haas !
Zoals mijn zus later schreef toen ik haar de foto doormailde " Gewoon in de living of wa?"
Ja dus, gewoon in het midden van de living, op weg naar de trap. Zomaar.
Met de tip van mijn teen raakte ik het diertje aan-want het was een kleintje-en neen, het bewoog niet meer. Al-oef, zoals Aude pleegt te zeggen in soortgelijke omstandigheden. Stel je voor dat het nog niet dood was, dan moest ik die klus afmaken.
Cartouche lag ondertussen helemaal op zijn gemak op de sofa, Spot op de andere zetel en aan de uitdrukking op hun muil te zien hadden zij daar helemaal niets mee te maken...
Met grote rode handschoenen heb ik het haasje onder de auvent gelegd tot Jan thuiskwam.
Wat een cadeau !
Zo zie je maar dat je geen jachtvergunning nodig hebt om aan wild te geraken.
Met dank aan Cartouche die onmiddellijk van mij een kleine beloning kreeg.
Zo'n mama's lieveling Cartouche, echt waar !
vrijdag 1 november 2013
Bridge voor dummies
Maandag had ik een vergadering.
Woensdag had Jan een vergadering.
Donderdag had Jan een vergadering.
Traditiegetrouw is Jan vandaag de ganse dag gaan jagen, want het is 1 november.
Morgen gaat Jan de ganse dag jagen, want het is zaterdag.
Maandag heb ik weer vergadering.
Zijn vraag: "wanneer ben je nog eens thuis?"
Gelieve het voorgaande nog eens aandachtig door te nemen en de vraag opnieuw te stellen !
Zo gaat dat tussen mannen en vrouwen.
En hoe langer ik nu huisvrouw ben, des te meer dat zo'n houding opvalt.
En vooral als de winter zich nestelt in de vallei. Want het is hier van de ene dag op de andere 15 graden kouder geworden en dat kan tellen.
De kachel brandt dus weer en het wordt weer helemaal aanpassen.
Je kan niet zomaar weg.
Je moet altijd bedenken en inschatten hoeveel hout je op de kachel doet voor één uur, twee uur, of langer.
Misschien is een beetje kolen erbovenop een goed idee. Misschien is het dan té warm.
In elk geval het houdt me bezig.
Het houdt me serieus bezig.
Dat inschatten.
En daarom waarschijnlijk dat Zwany vroeg of ik geen zin had om op donderdag-vermits Jan toch (weer) weg was- te komen kaarten met Nel.
Ja, heel graag. Ik ben een kaartfanaat. Ik ben gewoon een spelletjes fanaat.
Jan haat het.
Maar bon.
Dus eerst gingen we wiezen ( whist) ,maar dan vroeg het Nederlands gezelschap zich af of ik niet wou leren bridgen ?.
Tja, bridge.
Dat inschatten
Dat klinkt zo Engels.
Dat klinkt zo intellectueel.
Dat klinkt zo heel weinig plezant ,eerlijk gezegd.
Maar goed, ook dat was het proberen waard.
En ja, misschien vind ik dat ooit wel leuk.
Maar zo veel spelregels, dat is niet te geloven.
Dus , misschien een ideetje voor nieuwjaar :
Woensdag had Jan een vergadering.
Donderdag had Jan een vergadering.
Traditiegetrouw is Jan vandaag de ganse dag gaan jagen, want het is 1 november.
Morgen gaat Jan de ganse dag jagen, want het is zaterdag.
Maandag heb ik weer vergadering.
Zijn vraag: "wanneer ben je nog eens thuis?"
Gelieve het voorgaande nog eens aandachtig door te nemen en de vraag opnieuw te stellen !
Zo gaat dat tussen mannen en vrouwen.
En hoe langer ik nu huisvrouw ben, des te meer dat zo'n houding opvalt.
En vooral als de winter zich nestelt in de vallei. Want het is hier van de ene dag op de andere 15 graden kouder geworden en dat kan tellen.
De kachel brandt dus weer en het wordt weer helemaal aanpassen.
Je kan niet zomaar weg.
Je moet altijd bedenken en inschatten hoeveel hout je op de kachel doet voor één uur, twee uur, of langer.
Misschien is een beetje kolen erbovenop een goed idee. Misschien is het dan té warm.
In elk geval het houdt me bezig.
Het houdt me serieus bezig.
Dat inschatten.
En daarom waarschijnlijk dat Zwany vroeg of ik geen zin had om op donderdag-vermits Jan toch (weer) weg was- te komen kaarten met Nel.
Ja, heel graag. Ik ben een kaartfanaat. Ik ben gewoon een spelletjes fanaat.
Jan haat het.
Maar bon.
Dus eerst gingen we wiezen ( whist) ,maar dan vroeg het Nederlands gezelschap zich af of ik niet wou leren bridgen ?.
Tja, bridge.
Dat inschatten
Dat klinkt zo Engels.
Dat klinkt zo intellectueel.
Dat klinkt zo heel weinig plezant ,eerlijk gezegd.
Maar goed, ook dat was het proberen waard.
En ja, misschien vind ik dat ooit wel leuk.
Maar zo veel spelregels, dat is niet te geloven.
Dus , misschien een ideetje voor nieuwjaar :
zondag 27 oktober 2013
le loir, deel III : te vroeg gejuicht !
Vanmorgen ging ik de relmuis van naderbij bekijken . Ik zou een paar foto's nemen en daarna de auto nemen en het korfje een paar kilometer verder loslaten in de natuur. Uiteraard zou de loir dan elders onderdak zoeken, maar wat kon ik anders?
Zo gezegd zo gedaan.
Ik ga onder de auvent kijken naar het korfje...
LEEG!
Ongelofelijk toch?
Jan komt het korfje ook bekijken.
Het viel me gisteren ook al op dat de loir in de twee compartimenten van het korfje kon lopen, wat ik vreemd vond. Maar bon, we hadden er al andere loirs mee gevangen, dus ik dacht dat dat normaal was.
Bij nader onderzoek bleek dat de loir gewoonweg het in ijzer gevlochten tussenschot kapotgebeten had...
Kan je dat nu geloven?
En dat de loir om uit het korfje te geraken een droge pruim onder het gaatje geschoven heeft en van daarop door het gat naar buiten gekropen is.
Slim hé , zo'n relmuis ?.
Zo gezegd zo gedaan.
Ik ga onder de auvent kijken naar het korfje...
LEEG!
Ongelofelijk toch?
Jan komt het korfje ook bekijken.
Het viel me gisteren ook al op dat de loir in de twee compartimenten van het korfje kon lopen, wat ik vreemd vond. Maar bon, we hadden er al andere loirs mee gevangen, dus ik dacht dat dat normaal was.
Bij nader onderzoek bleek dat de loir gewoonweg het in ijzer gevlochten tussenschot kapotgebeten had...
Kan je dat nu geloven?
En dat de loir om uit het korfje te geraken een droge pruim onder het gaatje geschoven heeft en van daarop door het gat naar buiten gekropen is.
Slim hé , zo'n relmuis ?.
zaterdag 26 oktober 2013
Laat het gras maar groeien
Een ganse week is manlief bezig geweest om het gras een laatste keer af te rijden tussen de honderden pruimelaars voor het echt winter wordt.
Nu, echt winter wordt het precies nog niet, want vandaag was het gewoon 32 °C . En dan spreek ik niet over "in de zon", want in de zon was het veel meer !
Het is een gans werk ,dat gras snoeien. Op de tractor wel te verstaan. En dan moet Jan zich telkens bukken , bij elke boom , om geen vervelende tak in zijn gezicht te krijgen.
Maar proper dat het is, man, man,man ! Zooooooooooo proper.
Midden op de foto zie je zo'n petieterig blauw "ietsje" met een groene bak, dat is de tractor !
In elk geval, het mag er wezen.
Volgende week wordt het waarschijnlijk "hout".
En dat zal ook weeral een serieus karwei worden.
Verleden week hadden we die lange electriciteitspanne en toen zijn de mannen van EDF komen kijken waar het probleem zich bevond. Dat is niet eenvoudig. Duizenden kilometers electricteitskabels, allemaal bovengronds. En die mannen lopen die lijnen af als je panne hebt en kijken waar er takken rusten op de leidingen.
En eens ze dat gevonden hebben , komt er een andere ploeg om de takken af te zagen en om zelfs ganse rijen bomen neer te leggen.
Zo ook deze keer.
Eerst kwam een vriendelijke man van bij Paul, boven ons dus, naar mij toe gelopen en nog vooraleer ik 'bonjour' kon zeggen trekt die man zijn pullover en zijn T shirt uit en vraagt hij me om op zijn rug te krabben en te kijken of er iets over zijn rug loopt.
Het was een apart gevoel. Wat moest ik daar nu weer van denken?
Ik kijk dus op zijn rug maar zie niets. Ik vouw zijn T shirt en pull op en hij zegt dat hij zo bang is van tekenbeten, dat hij het niet meer kon uithouden! En hij verontschuldigt zich uiteraard voor het gebeurde...
"Soit" ,zegt hij, " nous allons éliminer 400 m de câble qui ne servent à rien".
Gelijk heeft hij.
En dan komt de tweede ploeg. Drie Spanjaarden. Twee werknemers met houtzaag in de hand en de bazin is een felle dertigjarige Spaanse schone .
Ze gaan de bomen afzagen en de takken van andere bomen.
Ik zeg tegen Jan " Vraag eens of ze die twee dikke bomen op het talud niet willen afzagen en geef die mensen iets".
En hier zie je dan het verschil tussen man en vrouw : " Neen jong,allez gij ! Dat doe ik niet hoor!"
Waarna ik " Allez Jan, ik zal het dan zelf gaan vragen"
Dat was erover, hij ging het hen wel vragen en zowaar, ze deden het, gratis en voor niks .
Na enig aandringen zei de jonge vrouw dat als we dan toch iets wilden geven, we het aan de twee werknemers mochten geven.
Zo gezegd zo gedaan.
Wat een werk !
Dus, het ziet er hier proper uit om de winter in te gaan !
Nu, echt winter wordt het precies nog niet, want vandaag was het gewoon 32 °C . En dan spreek ik niet over "in de zon", want in de zon was het veel meer !
Het is een gans werk ,dat gras snoeien. Op de tractor wel te verstaan. En dan moet Jan zich telkens bukken , bij elke boom , om geen vervelende tak in zijn gezicht te krijgen.
Maar proper dat het is, man, man,man ! Zooooooooooo proper.
Midden op de foto zie je zo'n petieterig blauw "ietsje" met een groene bak, dat is de tractor !
In elk geval, het mag er wezen.
Volgende week wordt het waarschijnlijk "hout".
En dat zal ook weeral een serieus karwei worden.
Verleden week hadden we die lange electriciteitspanne en toen zijn de mannen van EDF komen kijken waar het probleem zich bevond. Dat is niet eenvoudig. Duizenden kilometers electricteitskabels, allemaal bovengronds. En die mannen lopen die lijnen af als je panne hebt en kijken waar er takken rusten op de leidingen.
En eens ze dat gevonden hebben , komt er een andere ploeg om de takken af te zagen en om zelfs ganse rijen bomen neer te leggen.
Zo ook deze keer.
Eerst kwam een vriendelijke man van bij Paul, boven ons dus, naar mij toe gelopen en nog vooraleer ik 'bonjour' kon zeggen trekt die man zijn pullover en zijn T shirt uit en vraagt hij me om op zijn rug te krabben en te kijken of er iets over zijn rug loopt.
Het was een apart gevoel. Wat moest ik daar nu weer van denken?
Ik kijk dus op zijn rug maar zie niets. Ik vouw zijn T shirt en pull op en hij zegt dat hij zo bang is van tekenbeten, dat hij het niet meer kon uithouden! En hij verontschuldigt zich uiteraard voor het gebeurde...
"Soit" ,zegt hij, " nous allons éliminer 400 m de câble qui ne servent à rien".
Gelijk heeft hij.
En dan komt de tweede ploeg. Drie Spanjaarden. Twee werknemers met houtzaag in de hand en de bazin is een felle dertigjarige Spaanse schone .
Ze gaan de bomen afzagen en de takken van andere bomen.
Ik zeg tegen Jan " Vraag eens of ze die twee dikke bomen op het talud niet willen afzagen en geef die mensen iets".
En hier zie je dan het verschil tussen man en vrouw : " Neen jong,allez gij ! Dat doe ik niet hoor!"
Waarna ik " Allez Jan, ik zal het dan zelf gaan vragen"
Dat was erover, hij ging het hen wel vragen en zowaar, ze deden het, gratis en voor niks .
Na enig aandringen zei de jonge vrouw dat als we dan toch iets wilden geven, we het aan de twee werknemers mochten geven.
Zo gezegd zo gedaan.
Wat een werk !
Dus, het ziet er hier proper uit om de winter in te gaan !
woensdag 23 oktober 2013
Le loir, relmuis of zevenslaper
Le Loir Glis glis
Famille gliridae
Ordre rongeurs
Longueur 13 à 19 cm
Poids 70 à 200 g
Pelage gris à gris-brun
Longévité 7 ans maximum
Tja het is iets als je op "den buiten" woont , qua ongedierte en insecten.
Zoals bijna jaarlijks kregen we deze morgen vroeg bezoek van de loir.
En dat is verschrikkelijk ambetant.
Want in tegenstelling tot een muis die je af en toe hoort trippelen op zolder, maar niet voor lang, want na een paar minuten hoor je "klap" , nog enkele sparteltjes en dood is de muis....omdat ik valletjes uitzet die heel efficient blijken te zijn, wel een relmuis kan je zo niet vangen.
Het is ingewikkeld.
Je moet zo'n kootje voorzien :
En daarin hang je een stuk appel.
En heel misschien heb je dan kans dat ze die appel wil opeten en dat ze gevangen zit.
En dan neem je de kooi mee naar buiten in de wagen en ga je ze zo'n paar kilometer verder afzetten in het veld.
Want als je ze te dicht bij je huis uitlaat komt ze gegarandeerd terug. Dat hebben we hier al eens meegemaakt.
Zo'n klein mooi schattig beestje maakt een hels lawaai. Vandaar de naam "relmuis" waarschijnlijk ...
Dat kan je je niet voorstellen.
Als zo een diertje in een vals plafond komt te zitten heb je nog een groter probleem. Vera en Marc en Rita en André kunnen daarvan meespreken.
Dat kan geweldig tegenslagen om het te kunnen te pakken te krijgen.
Gelukkiglijk genoeg hebben we geen vals plafond .
Maar een grote zolder , ja , die hebben we .
En dus, vanavond jacht maken op de kleine herriezoeker zie !
Non mais !
vrijdag 18 oktober 2013
Toch geen Alzheimer
Eén van de eerste dingen die ik doe als ik in Belgïe ben, is naar Standaard boekhandel gaan.
Vroeger ging ik eerst naar de Fnac, maar tegenwoordig vind ik hun aanbod veel minder aantrekkelijk dan Standaard boekhandel, dus...
Ik heb een beige carnetje, een boekje waar ik vanalles inschrijf, gaande van paswoorden voor allerlei sites of toestanden, tot quotes van interessante mensen of interessante quotes van veel minder interessante mensen, naar dingen die ik niet mag vergeten, kunstenaars die ik de moeite waard vind, CD's die ik graag zou hebben, maar bijna nooit meer aankoop, DVD's die uitgekomen zijn en die ik zou moeten aankopen voor koude lange winteravonden als er geen aanbod is op TV dat de moeite waard is, en dus vooral, boeken die ik zou willen lezen.
En in Belgïe aangekomen spoed ik me dus naar Standaard boekhandel en ga ik mijn lijstje af.
Soms hebben ze niet wat ik verlang. Dat was nu ook het geval.
Ik wou zo graag een boek dat "het jaarboek" heet en een ander boek"de ontheemden" van Amin Maalouf voor Jan? Noppes, geen één van de twee.
Maar niet getreurd, mijn lijstje was lang en ik had toch weer een leuke buit van een tiental boeken.
Mijn hart staat altijd een beetje stil ( of juist niet) als ik bij de check in aanbeland, want mijn valies weegt altijd geweldig zwaar.
Maar bon, deze keer was het enkel de filet américain die niet door de beugel kon in Zaventem.
Het geweldige van een blog is dat sommigen die ook lezen en dus stond Zwany vanmorgen aan het viskraam op mij te wachten met...je gelooft het niet : een potjes filet américain préparé , preuve à l'appui :
Maar terug naar mijn onderwerp : boeken.
Nu had ik die op tafel gelegd om aan Jan mijn vangst te tonen en ik was er zeker van dat ik die boeken daarna naar boven had gebracht, op onze slaapkamer welbepaald en dat ik een stapeltje reeds gelezen boeken in de boekenkast had opgeborgen, en dat ik de nieuwe stapel op de kast had gelegd.
Dacht ik.
Eens in bed, Jan sliep reeds, wilde ik het laatste nieuwe boek van Barnes ter hand nemen, maar het stapeltje was verdwenen.
Tiens, zou ik die dan mee in de kast hebben gestoken?
Kast open, neen.
Heb ik die beneden gelaten?
Check, neen.
In de logeerkamer?
Neen.
In de andere kamer?
Neen.
In Jan's bureau?
Neen.
Op WC ( mezelf al verwensend voor zoveel wanorde), neen.
Maar enfin dat kan toch niet meer.
Ik heb die boeken toch naar boven gebracht.
Nog eens in de kast. Niks, nog eens de logeerkamer, niks.
Ik werd voorwaar volledig ongerust over mijn geestelijke vermorgens. Ik dacht dat het noodlot toegeslagen had en ik Alzheimerpatient was geworden.
En toen, dacht ik de dag erna, wist ik plots waar ik die boeken gelegd had en viel ik prompt in slaap.
Ik had een vreselijke nachtmerrie. Droomde over mijn moeder en mijn grootmoeder, over Lier en het feit dat ik Lier niet meer herkende, dat ik er op tijd moest zijn en ik te laat zou zijn , tot een vriedenlijke dame me zei "Je bent in Lier hoor !".
En ik ben in snikken uitgebarsten.
Zo werd ik wakker.
Ah, dacht ik, nu ga ik eens kijken waar ik die boeken gelegd heb. En ik was weer vergeten waar dat was.
Nu begin ik gewoon over mijn toeren te geraken. Gisterenavond voor het slapen gaan wist ik toch weer waar ik ze gelegd had, waar was dat toch, ben ik dat nu ook weer vergeten?
Echt in paniek was ik, denkend aan ALzheimer.
Jan en ik maakten aan wandeling, maar de vraag liet me niet los.
Ik ging naar de vismarkt, maakte eten , en terwijl Jan een aperootje aan het drinken was zei ik:
"Jan, ik zal het maar zeggen, maar ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen, want ik vind het zo erg..."
Hij bekijkt me met een bezorgd gezicht.
"Ik weet niet meer waar ik die boeken heb gelegd gisteren, ik dacht in de slaapkamer, maar niet dus"
En wat zegt de braven man " Ah maar die heb ik onderaan in de groene bibliotheek gelegd, want ik vond dat die daar niet moesten blijven liggen"
Hij vond het hilarisch, maar ik gaf hem een lichte tik!
12 uur bezorgdheid om niks.
Maar toch blij dat het Alzheimer niet was die aan mijn deur geklopt had.
Vroeger ging ik eerst naar de Fnac, maar tegenwoordig vind ik hun aanbod veel minder aantrekkelijk dan Standaard boekhandel, dus...
Ik heb een beige carnetje, een boekje waar ik vanalles inschrijf, gaande van paswoorden voor allerlei sites of toestanden, tot quotes van interessante mensen of interessante quotes van veel minder interessante mensen, naar dingen die ik niet mag vergeten, kunstenaars die ik de moeite waard vind, CD's die ik graag zou hebben, maar bijna nooit meer aankoop, DVD's die uitgekomen zijn en die ik zou moeten aankopen voor koude lange winteravonden als er geen aanbod is op TV dat de moeite waard is, en dus vooral, boeken die ik zou willen lezen.
En in Belgïe aangekomen spoed ik me dus naar Standaard boekhandel en ga ik mijn lijstje af.
Soms hebben ze niet wat ik verlang. Dat was nu ook het geval.
Ik wou zo graag een boek dat "het jaarboek" heet en een ander boek"de ontheemden" van Amin Maalouf voor Jan? Noppes, geen één van de twee.
Maar niet getreurd, mijn lijstje was lang en ik had toch weer een leuke buit van een tiental boeken.
Mijn hart staat altijd een beetje stil ( of juist niet) als ik bij de check in aanbeland, want mijn valies weegt altijd geweldig zwaar.
Maar bon, deze keer was het enkel de filet américain die niet door de beugel kon in Zaventem.
Het geweldige van een blog is dat sommigen die ook lezen en dus stond Zwany vanmorgen aan het viskraam op mij te wachten met...je gelooft het niet : een potjes filet américain préparé , preuve à l'appui :
Maar terug naar mijn onderwerp : boeken.
Nu had ik die op tafel gelegd om aan Jan mijn vangst te tonen en ik was er zeker van dat ik die boeken daarna naar boven had gebracht, op onze slaapkamer welbepaald en dat ik een stapeltje reeds gelezen boeken in de boekenkast had opgeborgen, en dat ik de nieuwe stapel op de kast had gelegd.
Dacht ik.
Eens in bed, Jan sliep reeds, wilde ik het laatste nieuwe boek van Barnes ter hand nemen, maar het stapeltje was verdwenen.
Tiens, zou ik die dan mee in de kast hebben gestoken?
Kast open, neen.
Heb ik die beneden gelaten?
Check, neen.
In de logeerkamer?
Neen.
In de andere kamer?
Neen.
In Jan's bureau?
Neen.
Op WC ( mezelf al verwensend voor zoveel wanorde), neen.
Maar enfin dat kan toch niet meer.
Ik heb die boeken toch naar boven gebracht.
Nog eens in de kast. Niks, nog eens de logeerkamer, niks.
Ik werd voorwaar volledig ongerust over mijn geestelijke vermorgens. Ik dacht dat het noodlot toegeslagen had en ik Alzheimerpatient was geworden.
En toen, dacht ik de dag erna, wist ik plots waar ik die boeken gelegd had en viel ik prompt in slaap.
Ik had een vreselijke nachtmerrie. Droomde over mijn moeder en mijn grootmoeder, over Lier en het feit dat ik Lier niet meer herkende, dat ik er op tijd moest zijn en ik te laat zou zijn , tot een vriedenlijke dame me zei "Je bent in Lier hoor !".
En ik ben in snikken uitgebarsten.
Zo werd ik wakker.
Ah, dacht ik, nu ga ik eens kijken waar ik die boeken gelegd heb. En ik was weer vergeten waar dat was.
Nu begin ik gewoon over mijn toeren te geraken. Gisterenavond voor het slapen gaan wist ik toch weer waar ik ze gelegd had, waar was dat toch, ben ik dat nu ook weer vergeten?
Echt in paniek was ik, denkend aan ALzheimer.
Jan en ik maakten aan wandeling, maar de vraag liet me niet los.
Ik ging naar de vismarkt, maakte eten , en terwijl Jan een aperootje aan het drinken was zei ik:
"Jan, ik zal het maar zeggen, maar ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen, want ik vind het zo erg..."
Hij bekijkt me met een bezorgd gezicht.
"Ik weet niet meer waar ik die boeken heb gelegd gisteren, ik dacht in de slaapkamer, maar niet dus"
En wat zegt de braven man " Ah maar die heb ik onderaan in de groene bibliotheek gelegd, want ik vond dat die daar niet moesten blijven liggen"
Hij vond het hilarisch, maar ik gaf hem een lichte tik!
12 uur bezorgdheid om niks.
Maar toch blij dat het Alzheimer niet was die aan mijn deur geklopt had.
Abonneren op:
Posts (Atom)