de tekenklas , Appel d'Art

Ons tekenklasje is terug van start gegaan.
Het laatste trimester van het schooljaar 2012/2013 heb ik forfait gegeven, geen inspiratie meer, de oorspronkelijke groep was volledig uiteengevallen, anderen waren de groep komen vervoegen en dat was niet zo'n succes.
De nieuwe deelnemers waren best aardige mensen, zeker weten. Maar ze waren wat te druk voor mij.
Praten over mensen die ze gezien hadden ,hoe het met hun zus ging, of hun vader beter was, de kinderen, de kleinkinderen. En eerlijk gezegd heb ik daar geen boodschap aan als ik aan het tekenen ben.

Onze lerares Karine is er één uit de duizend. Een jonge vrouw van een jaar of 35, die in alles en iedereen het potentieel ziet.
Ze laat onze geest creatief werken.
Ze geeft ons een onderwerp. Deze keer was het Jeroen Bosch.
Je wil niet weten hoe de Fransen dat uitspreken, het is Jérôme Bosj geworden.
Onnodig hen 10 keer na elkaar Jeroen te laten zeggen, ze blijven Jérôme zeggen en merken helemaal het evrschil niet. Heel bizar is dat.
Nu Nederlanders hebben dat ook maar met Franse termen. Blijven negeren en blijven verkeerd uitspreken. Ik versta dat niet en kan me daarover opwinden, wat anderen dan weer niet begrijpen, maar bon, iedereen heeft zijn grenzen.

En dan laat ze ons een schilderij zien van de beroemde Jérôme Bosj en dan wordt het onderwerp "veelvoud"...
Allerhande symbolen, monsters, irreële wezens , half man, half dier en vooral veel details.Liefst op een A4 blad niet groter, opdat we ons niet verliezen in grote vormen. Het moet klein worden.

En dan beginnen we eraan. Meestal staren we dan met open mond naar elkaar, de slappe lach volgt dikwijls.
Maar eens de inspiratie komt, dan zijn we niet meer te stoppen.

Het is nog niet helemaal af, maar kijk, dit wordt het zo ongeveer:

Les centres hospitaliers

Nog een schoolvoorbeeld van de Franse administratie kom je tegen in de stedelijke ziekenhuizen.
Er is een hemelsbreed verschil tussen de ziekenhuizen hier.
Het kàn tegenvallen, echt waar.

Maar vooraleer dat het kan tegenvallen kan het ook nog tegenvallen...
Enige uitleg is hiervoor nodig .

Jan had zijn knie bezeerd en dus gaat hij naar zijn huisarts, Dr.Casez .
Die maakt hem een voorschrift ( onleesbaar) met het verzoek een IRM te laten maken.
Dat betekent dat hij zelf kan kiezen waar hij die IRM scan gaat laten maken.

Cahors?
Mijn lotgevallen van verleden jaar indachtig passen we voor die optie, ondanks het feit dat de meeste van onze kennissen in Cahors wonen.
Montauban?
Daar zijn goeie klinieken.
OK, Montauban.

Je moet zelf bellen naar het ziekenhuis om de afspraak te maken en je kan op een wachtlijst terechtkomen, het kan een paar maanden duren.

Maar hij had geluk, de week nadien mocht hij er al heen.
Om acht uur 's morgens.
Zo gezegd zo gedaan.

We zijn er rond halfacht.
Ik vraag waar we moeten zijn voor een RMI?
De twee verpleegsters gieren van het lachen, want een RMI betekent zoveel als ' le Revenu Minimal Individuel', soit.

We wachten in de wachtzaal en de verpleegster komt Jan halen om hem in te schrijven.
Hij geeft zijn 'carte vital' af , zoveel als een SIS kaart bij ons.
Die wordt in een apparaat gestoken, zoiets als een machientje waarin je een bankkaart moet steken.
De kaart wordt gelezen en dan vragen ze zijn bewijs van bijkomende verzekering.
Bij ons is dat AXA.
Ze nemen er een copietje van.
We hoeven niets te betalen en we krijgen de platen mee en een lange brief van de radioloog voor de huisarts.

Twee weken later krijgen we een brief van Le centre hospitalier:

Somme à régler : 252,34 EUR.

Amai, dat kan tellen.
Maar als je na drie maal de factuur herlezen te hebben nog altijd vraagtekens hebt...

Want er staat ook :
1) Si la colonne "taux" est égale à 100 :

a) vous êtes assuré social : veuillez nous adresser une attestation de sécurité sociale et de votre mutuelle
b) vos soins sont en rapport avec un accident de travail
c) vous êtes pris en charge par une assurance privée


2) Si la colonne "taux" est différente à 100

etc etc etc


Allez, we hebben geluk, er staat " 100" in de bewuste colonne 'taux'

Maar waarom moeten we nu nog eens alles opsturen ? Ze hebben toch alles geregistreerd.?
Ik besluit te bellen.

Er staat geen telefoonnummer op de factuur...
De factuur is bovendien niet ondertekend...

Ik zoek het telefoonnummer op internet.

Ik bel :
"Le service de facturation ouvre de 12 à 15.30 h madame"
En ze gooien de telefoon af.

Ik bel terug rond 14 uur.

"Oui madame et alors ?"
" Wel jullie hebben alles geregistreerd en nu moet ik dat nog eens opsturen?"
"We hebben geen enkele registratie mevrouw"
"Toch wel hé, want jullie hebben de naam en het adres van mijn partner..."
Geen antwoord.
"Nous n'avons rien"
En de telefoon wordt weer afeggooid.

Ze zullen nog veel cursusjes "klantvriendelijk telefoneren" mogen volgen vooraleer ze op Belgisch niveau geraken hoor !!!

Allez, ik neem fotocopie van het AXA bewijs, download het bewijs van de sociale zekerheid, neem een copie van de factuur en schrijf een koleirige brief naar de kliniek....weer een postzegel plakken.
Jan zegt dat ik de postdiensten hier "onderhoud"...

Een woordje sorry had op zijn plaats geweest, niet?

Orange en zijn tariefplannen

In feite was mijn vorige blogverhaal met die sketch van "Becky" helemaal op zijn plaats want eergisteren kreeg ik van hetzelfde laken een broek.
Chris, een vriendin van Rita ( van André nietwaar) vertelde gisteren wat ze allemaal deed tijdens de week, nu haar pensioen was ingegaan. En toen ze ons dat allemaal aan het uitleggen was, bleef ik al helemaal "vasthangen" op haar maandag-dag.
Want op maandag doet Chris helemaal niets.
Hiermee bedoelt ze uietraard, niets noemenswaardig om vernoemd te worden, maar voor haar heel belangrijk want ze "moet" niets doen.
Maandagmorgen stond ik volledig in die overtuiging op, maar dat was buiten de Jan gerekend.
Ik was na het ontbijt, de wandeling met de honden en een skype moment met Aude en Gust, die ondertussen kan stappen, gezellig mijn krant op de ipad aan het lezen, tasje koffie erbij en de maandag kon niet meer stuk.
Jan kwam binnen en zei heel fijntjes : "Sjoe, als je dan eens zou willen bellen naar Orange om dat niew tarief voor mij aan te vragen".
En zijn woorden waren nog niet uitgesproken of ik ging al helemaal over de rooie.
Je kan je namelijk niet inbeelden wat dat betekent.

Men zegge en schrijve maandag 9 uur.

Eerst zoek je op internet naar Orange.
Dan espace client.

Dan krijg je al je telefoonnummers die je hebt en internet en TV en vaste lijn en mobiele lijnen, je naam en die van je levenspartner.
Je klikt op je eigen toestel.
Vraag : geef je klantnummer op en je toegangscode.
Allez, naar boven rennen, facturen zoeken, gepaste factuur gevonden, klantnummer en de code.
Antwoord : "code verkeerd! Vergeten? Zo ja, hier klikken en we bezorgen u een SMS"
Op klikken.
Jan is ondertussen , hij denkt immers dat dat op 5 minuten geflikt is, naar zijn schuurtje beneden en zit op zijn tractor...
Ik bel hem .
Hij hoort me niet.
Ik bel hem weer, ik hoor de tractor vertragen
Hij heeft me gehoord. Hij roept van beneden " Ik heb een sms met een paswoord gekregen!" ( ja hoe zou dat komen? Hallo !)
"Ja en wat is dat?"
Hij geeft me het paswoord.
Terug binnen, paswoord is net hetzelfde als datgene dat ik tevoren had ingetikt, onbegrijpelijk...

En dan !

Uw huidig tarief is 10 EUR. 20 minuten beltijd .
Er staat een nieuw tarief beschikbaar : 9,90 EUR , 2 uur beltijd, onbeperkt SMS-en.

Dat wil hij.
Ik klik op het ikoon.
Ik word teruggestuurd naar de eerste pagina....
Ik herbegin, ik herbegin een tweede maal, een derde maal...Het is ondertussen 10 uur .

Ah, je kan bellen.
Het eerste nummer dat ik bel " le numéro composé n'est pas attribué".
Kan je dat nu geloven ? Bij Orange zelf!!
Nummer gechecked, ik herbegin.
"Le numéro composé n'est ...."
Grr

Je kan een verkort nummer bellen.
Doen !

EN dan, "Becky, faites l'étoile", ik zweer het u!

"S'agit-il de la consultation de cotre facture, tapez 1" ( neen dus)
"S'agit-il d'une modification de vos options? tapez 2" (lichte twijfel, want is het tarief een optie? Ik besluit van niet en luister verder)
"S'agit-il d'un changement de tarif? Tapez 3" ( oef, ik had gelijk)

Je tape 3.

" Si vous souhaitez le tarif ZEN 1, D9323 i , tapez 1.
Si vous souhaitez le tarif ZEN 2, D9324 f, tapez 2.
Si vous souhaitez le tarif Super 1 , E9425 k , tapez 3.
Si vous...."

Zien jullie die blik in mijn ogen?
"Faites l'étoile,"! ik zweer het.!

Jan komt binnen, ziet mijn wanhoop.
We kijken nu met twee naar het kastje.
En Jan merkt op ( ik moet het toegeven) dat er een nevenmaatschappij van orange bestaat die SOSH heet en dat we misschien daar moeten op klikken.

We doen het.
Inderdaad, eindelijk zien we het tarief van 9,90 EUR dat we willen.

We klikken, we krijgen een SMS, het tarief is van kracht vanaf overmorgen.

Het is gelukt.

Het is 11.10 u.

Meer dan 2 uur.

Maar het is gelukt.

Non mais, je m'appelle Becky !

Het jachtseizoen is geopend

In feite is het jachtseizoen geopend sinds 15 augustus, maar dan is het nog zo warm dat het na een paar uur al afgeblazen wordt. Niet alleen de jagers zien af, maar ook de honden natuurlijk. Hier wordt er meestal gejaagd met het ras Bleu de Gascogne .
In feite een lelijke, magere hond, gevlekt, op lange poten en met hele lange loshangende oren.

Eén of meerdere jagers hebben een meute en jagen dan op everzwijn ( zaterdag) of ree (dinsdag).
Er zijn ook meerdere " battues" , administratieve en andere, ofwel gevraagd door landbouwers die schade ondervinden in hun gewassen van de everzwijnen, ofwel gevorderd door de prefecture, omdat er een overvloed is aan everzwijnen die gewoon tot in de steden komen. In Cahors heb ik menige vrienden die in hun tuin een everzwijn de gazon zien omwoelen.
Of de druiven opeten van de vignes, of de chasselas druiven die tot midden oktober blijven hangen en die opgegegeten worden, ze dienen dus niet voor de wijnproductie.
Hier in de streek hebben de meeste boeren zo'n vigne van chasselas druiven ("Chasselas de Moissac" , een appellation contrôlée, zo'n 35 km hiervandaan). Ze beschouwen het als een appeltje voor de dorst. Ze geven de opbrengst ervan niet aan en hebben dus een "zwart" spaarpotje en meestal zijn het de vrouwen die zich daar graag mee bezighouden. Graag, inderdaad, want al degenen die ik ken doen dat werk graag, het onderhoud van de vigne.

Bovendien heeft Jan nog niet gejaagd dit seizoen, door zijn zere knie. Maar nu Eric hem volledig terug op de been gebracht heeft dank zij een doeltreffende injectie, is hij vanmorgen, gepakt en gezakt, vertrokken.

Het is een ganse bedoening, de jacht.
De voorbereidingen gebeuren de avond tevoren.
Gereedhangen van de gepaste kledij. Niet te warm, niet te koud.
De fluo vest, de fluo pet.
De geweren. De kogels, verschillende kalibers, hagel. Voor elke diersoort een ander soort geweer en/of kogel.

Jachtvergunning, verzekering.
GPS. Want ze spreken af in de jachthut ( stel u daar in het zuidwesten weinig romantisch van voor, meestal is het een oude golfplaten barak, met een tafel, wat stoelen en een gasvuurtje) , en dan wordt de opstelling gemaakt, de plaatsten aangeduid, wie met de honden meeloopt, wie met de auto's volgt, wie op de uitkijk moet staan, wie langs de weg moet blijven staan om eventueel overlopend wild of honden te signaleren aan automobilisten of voorbijgangers. En dus beslissen ze bvb om te jagen au lieu dit Valmary, om zomaar iets te noemen, of "Buzenac haut, au vieux Chêne, tu sals bien Jan, là où on a tué le sanglier l'année passée avec ton copain Hollandais qui s'appelle Jan aussi...." , en je wordt verondersteld oonmiddellijk te weten waar dat is....en al die wegen gelijken op elkaar en al die valleien ook, dus een GPS helpt, alhoewel dat die GPS niet alle weggetjes kent.

De dag zelf, vroeger uit de veren dan gewoonlijk. Casse-croûte gereedmaken ( worst, hesp, paté, een fles wijn, een bord, bekers, een servet, vork en mes- elke jager heeft een eigen gepersonnaliseerd mes, bij Jan is dat niet anders) , de frigotas om dat allemaal in te zetten zodat het allemaal fris blijft tot 's middags, want dan wordt de jacht "afgeblazen", twee keer toeteren in de vallei en iedereen begeeft zich naar de jachthut om zijn middagmaal te delen en te verorberen.

's Middags wordt er verder gejaagd, tot een uur of 5 , half zes en indien er iets geschoten is wordt dat ter plekke geledigd en verdeeld.
Heel dikwijls komt Jan met lege handen naar huis ' Niets geschoten'...Helaas.

En voor mij is het ook een periode waarin ik geniet van de zalige rust en het nietsdoen op zaterdag.
Ik voorzie lekker eten voor 's avonds, en ik weet ook dat ik waarschijnlijk naar een film of programma zal kunnen kijken op TV waar Jan niet zo van houdt, omdat hij na 10 minuten al zal in slaap dommelen, van vermoeidheid ....Onderschat dat niet, de jacht, er komt van alles bij kijken.

Becky - Faites l'étoile

Het grappigste videofilmpje ooit !

Stairway to heaven

Dinsdag belde Jan in een vlammeste koleire naar Monsieur Novarino om hem nog maar een te vragen wanneer hij nu eindelijk van plan was de trap naar het zwembad te komen aanleggen...
"Je pensais justement venir vous voir ce soir , Monsieur"
"Wanneer ga je die werken uitvoeren aub?"
"Jeudi ou vendredi..."
"Oui mais, quand exactement Monsieur???"
...
Jan is veel directer dan ik, toegegeven, maar op de lange duur heeft een mens er schoon genoeg van, van dat wachten en uitstellen tot juttemis.
Het zit hem namelijk zo dat er nog geen trap was aangelegd naar het zwembad toe en dat het zwembad redelijk hoger ligt dan het grasveld.
En als het regent, zoals vandaag bvb, dan moet je bergschoenen met pinnen aandoen om naar boven te geraken en ski's om veilig terug naar beneden te komen. Niet evident.

En zie, vrijdag, rond een uur of 11 's morgens, "knock, knock, nous voilà, nous venons faire votre escalier !"
Met drie man.
Wij blij.

Ook een constante in het zuidwesten, je sakkert je rot op die werkmannen maar je bent o zo blij als ze dan eindelijk voor je deur staan dat je alle ellende gauw vergeten bent.

En ze hebben hard gewerkt, want rond 17.30u was de trap af.

Maandag zouden ze steentjes komen brengen om rond het zwembad te egaliseren en nog het één en het ander ( "en wa weetikallemaal" ), maar goed, we kunnen nu met gemak naar boven én naar beneden. Een ganse verbetering.

Ze waren weg rond 17.45u toen Eric en Cynthia eraan kwamen, onze Belgische vrienden die het weekend bij ons zouden blijven. Echte zonnekloppers, maar dat was buiten Paul Frédérique Cassez gerekend : slecht weer tot maandag. Daarna weer verbetering en oktober ziet er nu al goed uit.
Maar onze vrienden hebben niet aan het zwembad kunnen zitten en hebben ook niet geprofiteerd van de trap.

"Nous avons le moral dans les chaussettes" , zei Paul-Frédérique, wat neerkomt op "de moed zakt me in de schoenen". Alletwee neerwaarts dus, zoals onze trap.

Maar niet getreurd, de vrienden hadden andere hemelse geschenken voor ons bij , zoals daar zijn, de enige echte, onevenaarbare "caprices van Neuhaus". Alleen voor mij, nog nooit zo'n volle doos gekregen ooit.
Té lekker om te delen.

Och , morgen gaat de zon weer op. Spijtig voor de vrienden, maar leuk voor de boeren die anders weeral zouden klagen over " da weer hé " !

Een nieuwe start

Voor Aude was het gisteren "de eerste schooldag".
Ze veranderde immers van werk.
En het vertrek was zwaar.
Heel emotioneel natuurlijk, als je al 9 jaren ergens kind aan huis bent, want dat was ze bij Le Chapeau.

Maar soms moet je afstand kunnen nemen en andere dingen beleven en meemaken.
Om je te herbronnen, om weer energie op te doen bij anderen.

En het begin was even emotioneel, maar plezant.
En, oh ja, ze was reeds om 18.10 u thuis, wat anders nooit mogelijk was.
En ze ziet het er helemaal zitten.

En ik blij, dat alles zo zacht verliep op het oude werk en zo vlot gegaan is op de nieuwe werkvloer.

Alle hens aan dek dus. Aude komt eraan !

Dag Le Chapeau.
Wat een mooie zaak hebben jullie toch!

Foto genomen op de hoedententoonstelling in Caussade afgelopen maand. Caussade is de hoedenstad in de midi, met als specialiteit ronde rieten hoeden, "canotier" genoemd.

.

"Le petit hameau de Vers" is leeggelopen

We wonen dus in een "petit hameau", in feite een groepje huizen bij elkaar. Waarschijnlijk woonde er eerst een boerengezin, breidde dat uit met zoon en schoondochter, de stallen, een hooischuur en van het één komt het ander.
Nu allemaal omgetoverd tot huizen, vakantiehuizen of permanente verblijven, domeinen soms, kleine kasteeltjes ook, pareltjes of gedrochten, alles is mogelijk.

Wij zijn een "hameau" bestaande uit 4 huizen.

En in de vakantieperiode kan het er best druk zijn.

Adam en Carina.
Een Engels koppel, waarvan de man meestal alleen komt met zijn 5 kinderen en dat gedurende een week of zes!
Inderdaad, een held, die daar niks mee inzit om er alleen voor te staan...zou je denken. Want om naar het zuiden te komen brengt hij Steven ,de Australïer mee. Die blijft dan een paar dagen.
En die wordt afgelost door een Lesbisch koppel , twee leuke Engelse meiden. Waarom ik nu precies het woord "meiden" gebruik is een lapsus van jewelste, want die 2 blijven twee weken en ...zorgen voor de 5 kinderen.

Ondertussen reist Adam naar Polen, naar Londen, naar PArijs, naar Dubai en komt hij terug om op zijn computer zitten te werken;

Het meisjeskoppel wordt afgelost door Pauline, Adam's moeder, die dit jaar maar 2 weken van haar tijd opgeofferd heeft om zich over de 5 kinderen te ontfermen.

Ondertussen reist Adam naar Londen, Polen, Nederland en komt hij samen met vrouwlief ,die zich toch 2 dagen vrij kunnen maken heeft deze zomer,ondanks haar drukke bestaan in Londen, om twee van de 5 kinderen terug mee te nemen naar huis voor onderzoek.

Maar nu zijn ze allemaal weg en gaan ze weer naar school, niet naar om het even welke school, maar de allerbeste school in Londen en daarom moeten de ouders zo verschrikkelijk hard werken, want die school is bijna niet te betalen. Dat is tenminste wat ze ons vertellen.

De kinderen leren er in elk geval iets wat de ouders op hun school destijds niet "aan"geleerd hebben : "het volledig negeren van andere Europeanen die niet tot de Commonwealth behoren en het totaal superieur tevreden zijn met het eiland Engeland en al zijn aanhangsels ( genre Canada, Australïe,Gibraltar, de Falklands en al de rest wat we vergeten zijn maar waar ze wel nog altijd baas van zijn op één of andere manier) "

Vreselijk eng.
Is dat een vooruitgang?
Ik denk het niet.


Patrick en Catherine.
Een Frans koppel dat in Parijs woont.
We hebben elkaar nog niet vaak ontmoet.
Maar best vriendelijk.
Doen hun eigen ding en voeren elk jaar verbeteringswerken uit aan hun teloor gegane familiehuis.

Er staan bijenkorven in hun tuin. Die behoren toe aan hun zoon,Adams.
Neen dat is geen typfout.Die heet echt zo en neen dat is geen familie van de Engelse Adam.
Het zijn andere mensen.

Paul en Lynn , de Engelse bovenburen.
Die waren hier allebei en dat was goed en weer leuk om ze samen te ontmoeten.
Wat een verschil een mens kan maken?!
En die is nu ook weer voor een week of drie alle zomerfestivals in Wales aan het afschuimen.
Verloren gelopen hippies die in een andere wereld leven.

En dus zijn wij alleen.
En dat is goed.

We hebben nog veel bezoek. Les "vacanciers", les "passants" zoals ze hier worden genoemd en waar iedereen in het Zuidwesten mee te maken heeft, vrienden en kenissen die op weg naar Spanje, Carcassonne of Portugal langskomen, om hallo te zeggen en om een hapje ( lees hap ) te komen eten, ten huize "Cigalou" ( het krekeltje).

Woensdag was zo'n leuke dag.
Drie oud-klasgenoten kwamen langs.
Eéntje woont in Toulouse waar ze prof Biologie is en de twee anderen in of rond Aalst.
Wat was het een fijn weerzien.
Wat een herinneringen!
Hoe goed je elkaar kent als je 12 jaar in dezelfde klas hebt gezeten en je karakter gevormd hebt met en dankzij hen .
Hoe iemand spreekt, beweegt, zijn ongezouten mening zegt of juist niet.
Alles was "echt" en daar ben ik echt dankbaar voor.

En vanavond een jeugdvriendin Kristien die ook een buurmeisje was aan zee, in Westende.

't Zal ook weer leuk worden.

En ondertussen, tussen al die "degelijke maaltijden" door, heb ik 17 potten confituur van Reines-Claudes en Mirabellen gemaakt, gekregen en gekocht want geen enkele pruim op onze hectare pruimenbomen, evenveel conserven sperziebonen en courgettes ingemaakt, ratatouille gemaakt en gestereliseerd, ook fruit vacuüm getrokken en ingevroren.
Man je wilt het niet weten !
Niks te doen in de sudouest.
Vandaar dat ik zo van die stilte houd als "le petit hameau de Vers" leeggelopen is .

Allergie en Kleenex

Ik zit aan mijn tweede doos papieren zakdoekjes vandaag en ik vrees dat ik er niet mee zal toekomen.
Allergie, allergie, allergie.
Ik vraag me soms af hoeveel dozen kleenex ik onderhand al volgesnut heb gedurende al die jaren.
Het moet enorm zijn.
Een camion? Neen , het moet meer zijn, dat kan niet anders.

Op school gebruikte ik zakdoeken en soms reikte de leraar me gewoon de vuilbak aan om ze rechtstreeks in te gooien en nadien allemaal in mijn boekentas te proppen.

Het stoort enorm al dat gesnut en het wil niet stoppen.

Natuurlijk is het de oogstperiode en dus horen we de tractors op en neer rijden in de vallei, de sproeimachines werken de godganse dag, het graan is afgereden en het stro in balen gerold wat echt mooi is om te zien, maar stof dat dat meebrengt, dat wil je niet weten!

Dus zal ik me maar stilletjes houden vanavond en af en toe eens toeteren , mijn zussen en broer weten heel goed wat ik bedoel, want we hebben allemaal allergie, vandaar.

Geen pruimen en geen vijgen nie

Geen enkele pruimenvarïeteit dit jaar.

Geen précosse of Japonaise , allemaal gehavend door de hagelstorm.
Allemaal vol bruine plekken en als je wat beter kijkt, allemaal rot en vol wormen...

De président en prune d'Agen zien er al even belabberd uit.

Reine -Claude , verschrikkelijk !

VIjgen ?

De witte vijgen zagen er in het begin nog goed uit, maar eenmaal geopend, vol wormen.
De blauwe vijgen zijn nog zo klein dat ik twijfel of het nog wat wordt.

Allez, ik zal zelfs niet één keer confituur moeten maken en dat met 1 hectare pruimelaars.

Vera en Mark, 't is maar dat ge geen manden moet meebrengen om reine-claudes te plukken: er zijn er geen!

Dat geeft me plots een "zee van tijd" om iets anders te doen !