Jakkes, reacties ! Vandaar....

Ahhhhhh, tja , ik heb mijn twee zussen gezegd dat ik er maar aan begonnen ben ( waaraan ik begonnen ben heb ik niet gezegd)  en het adres van de blog ingetikt...benieuwd wat ze ervan vonden.
Gevolg : ze reageerden alletwee zoals ze zijn: de oudste onmiddellijk, de tweede niet, maar dat komt nog. Ze bekijkt haar mails niet altijd en ze zal jammeren en mopperen wat ze met dat blogspot adres zal moeten doen, hoe ze daar nu in 's hemelsnaam moet ingeraken in die blog ...maar goed ik wacht af.
En toch heeft het veel met haar te maken dat ik aan het schrijven geslagen ben.
Ik had een droom, droomde dat ik in een boekenwinkel stond en aan de man achter de balie vroeg of hij het laatste boek van Connie Palmen had ? Jazeker zei hij, hij verdween in een achterkamertje en kwam terug met bergen zwarte kartonnen dozen. Ik viel uit de lucht, ik dacht aan één boek, maar niet aan zoveel boeken.
Toen ik de droom aan mijn zus Anne vertelde antwoordde ze me : " Je zal je eigen Connie Palmen moeten schrijven' .
Vandaar.
Niet dat ik kan tippen aan Connie Palmen , verre van, ik zou zelfs niet weten hoe ik aan ziets als een boek zou moeten beginnen. Maar ik schrijf graag , dat is waar. En ik moet zo dikwijls hetzelfde verhaal vertellen aan mensen rondom mij, dat het misschien leuk is het één keer te vertellen en te zien welke de reacties zijn. Bovendien denk ik ( zoals ik meestal zeg 'persoonlijk hé, helemaal persoonlijk...' ) persoonlijk dus, dat je andere reacties krijgt als die geschreven en dus beter overwogen of overlezen of nagelezen zijn dan als je onmiddellijk een antwoord krijgt aan de telefoon of in een gesprek.
Vandaar.
Dus Bernadette, de andere zus , reageerde onmiddellijk, voegde er al onmiddellijk haar eigen input aan toe ' je moet in je adres de @ weglaten en er een punt in de plaats zetten, dan lukt het ' ( daar waar ik gewoon het adres met @ intik en er ook in slaag), de reactie intikt vanop haar GSM ( dat moet je aan ons Anne zelfs niet vragen om te doen, een telefoon dient om te bellen ....) en vanzelfsprekend andere vriendinnen inlicht over het bestaan van de blog ( want Jan, Annemies'partner heeft ook 'plots'  gereageerd ) ...
Hoe verschillend we zijn, is iets wat me altijd geboeid heeft.
Vandaar.
Jullie maken me heel gelukkig , vandaar....

Ladys'lunch :brainstorming met de meiden

Nicole zegt dat ze binnen een jaar of twee definitief naar Frankrijk komt maar dat ze dan wel nog iets om handen wil hebben. Ze is psychotherapeute. Tja,... Zwaan gaat daar onmiddellijk op in : moeten we toch eens brainstormen , ik organiseer een ladys'lunch in the barn , of buiten als het weer meevalt, en dan zien we wel waar we uitkomen ! Dus, Nicole was weer in 't land en de meidenlucnh ging door. We waren met zijn zessen. Heerlijke lunch, zoals steeds, uitzonderlijk decor, rijkelijk vloeiende rosé ( of wit, of rood, of bier, of....je zegt het maar, we zijn hier tenslotte bij een atypische 'Hollander' , die heeeeel gul is in alles wat ze doet) en de meiden stonden scherp. We zouden seminaries organiseren, mensen halen en brengen, logistiek in orde houden, boekhouding gepland, catering geregeld, onderwerpen besproken...om uit te komen waar vijf onder ons al waren uitgekomen : ' moet dat nou allemaal? Mag je ook gewoon niks doen en van het leven genieten? ' Want dat is iets wat Nicole nog helemaal zelf moet ontdekken: niets doen betekent hier vanalles doen en uren en dagen te kort komen. Niets doen betekent twaalf dingen tegelijk doen, maar ook onverwachte zalige momenten beleven omdat er 'plots' iemand aan je achterdeur staat om je even goeiedag te komen zeggen, of om iets te komen drinken, of om je een bak tomaten te brengen die dringend moeten 'verwerkt' worden , waardoor je alles moet laten staan en onmiddellijk 15 bokalen moet steriliseren , of bakjes aardbeien, of krieken of kersen of perziken of abrikozen waar je dan confituur gaat van maken. Of je wordt gebeld met de vraag of je zin hebt om te komen aperitieven, of of je komt eten binnen een uur of twee, of dat je takken gaat opstoken omdat manlief nu 'eindelijk eens het gras wil afrijden met de tractor omdat het niet meer regent', of, of, of... Maar je hebt het gevoel niks te doen, waarschijnlijk omdat niks moet. En misschien was dat we de belangrijkste redenen waarom ik hier wou komen wonen: vroeger 'moest' ik vanalles, nu 'moet' niks meer en dat doet deugd.

Een nieuwe president !

Gisteren waren het verkiezingen in gastland Frankrijk. We vonden het spannend en sms-ten naarstig de eerste uitslagen die we op het Belgische nieuws als eersten zagen naar onze Franse vrienden. Toch waren ze nog niet overtuigd van de overwinning, ze moesten het eerst met eigen ogen zien. En dat hebben ze , een uurtje later weliswaar. Ben ik blij met die uitslag? Hoe ik er ook over nadenk, ik ben (nog) geen Française en ik ben het niet gewoon links of rechts te stemmen. Als liberaal zou ik dus geneigd moeten zijn Sarkozy te stemmen en toch voel ik me daar niet zo goed bij. Veel van zijn ideeën zijn de mijne niet. Heel dikwijls voel ik me dichter bij wat de socialisten hier zeggen en verkondigen. En toch voel ik me geen socialist. Persoonlijk moet ik me kunnen identificeren met een partij, ja knikken als ik Karel De Gucht bezig hoor bijvoorbeeld, die steeds voor zijn mening uitkomt, zelfs al wordt hem dat niet gauw in dank afgenomen. Akkoord gaan met een standpunt en een maatregel. Sarkozy nam verschrikkelijke standpunten in die me meer deden denken aan uiterst rechts en dat wil ik absoluut niet. Denk maar aan wat hij bij de paus wist te vertellen, precies of hij sprak in naam van het ganse Franse volk : een leraar kan nooit een priester vervangen ! Of de achteruitgang op gebied van euthanasie, abortus, homohuwelijk. Maar vooral zijn besparingen op gebied van onderwijs, stellend dat als je wil verder studeren je privé onderwijs moet kiezen en geen gratis onderwijs voor de gemeenschap. Dat deed bij mij de deur dicht. Niet dat je nu plots 60 000 banen in het onderwijs moet bijcreëren , er zijn hier veel te veel ambtenaren, maar je kan en mag niet achteruitgaan op gebied van gratis onderwijs, dat is het begin van het einde voor mij. Een jonge vriendin van mij kon me het beste overtuigen om eventueel links te stemmen, lees links te beginnen denken : al kan Hollande niet veel veranderen, er zal toch de eerste twee jaar een versoepeling komen om jongeren werk te verschaffen en dat opent de weg om weer rechtvaardiger om te springen met geld van de gemeenschap , in plaats van alleen voor de rijken te zorgen. Dus zou ik laf geweest zijn indien ik Française was geweest : Bayrou zou mijn voorkeur gehad hebben en dat is centrum rechts maar zeker niet uiterst rechts. En ook Bayrou riep op de valreep op om Hollande te stemmen, dus mijn keuze was misschien volledig terecht en toch niet zo laf als ik dacht. Nu wordt het afwachten of deze aardverschuiving in Frankrijk ook vlug een impact zal hebben op Europa. Het wordt heel moeilijk , alles verdort, alles verrechtst, alles gaat kapot aan haat, angst, armoede, werkloosheid. ik geloof erin, ik ben blij dat er weer zoiets als hoop is, eerder dan het negatieve plaatje dat Sarkozy altijd pleegt te draaien. Zelfs al moeten we besparen, zelfs al zal iedereen opnieuw moeten inleveren, het zal niet gebeuren op gebied van onderwijs voor iedereen, arm of rijk en daar ben ik heel blij om.

Jantje zag eens pruimen hangen

Toen we hier vijf jaar geleden kwamen wonen keken we uit op 45 ha landbouwgrond, wisselbouw, dus het ene jaar graan, of koolzaad of zonnebloemen en het andere jaar mais of sorgho of gierst of meloenen of courgetten en omgekeerd uiteraard. Die 45 ha behoorden toe aan de zoon van de dame uit een kasteeltje rechtover ons huis. Die twee komen helemaal niet overeen, erfeniskwestie, maar is dat niet op vele plaatsen het geval? Beneden ons huis kijken we uit op 2 ha pruimenbomen, drie variëteiten : précoces of japonaises, présidents of pruneau d'Agen en reines-claudes. Eind juni, begin juli was er veel activiteit in de vallei , Philippe en Chantal en hun kinderen en familieleden kwamen pruimen plukken. Jan bekeek het en begon mee pruimen te plukken en voor ik het wist stond ik ook met een emmer in mijn hand en hielpen we dagelijks met deze vermoeiende maar heel leuke activiteit. Het is vermoeiend want je rekt je constant uit naar takken die net een beetje té ver hangen om toch nog die mooie pruim te bemachtigen, vermoeiend omdat je je emmer te lang omhoog houdt in plaats van hem uit te kieperen in de mandjes en bakjes die daarvoor voorzien zijn, ook al omdat je bij je boom in de schaduw wil blijven staan en niet in de bloedhete zon rondzeulen met 10 kilo aan je arm, en leuk omdat je het samen doet, dat je vooruitgang ziet in je werk, dat je vooral beseft dat het niet voor eeuwig is, want die pruimenpluk duurt hooguit anderhalve maand. En zo groeide ons respect voor elkaar en onze vriendschap. We inviteerden de familie, wij gingen al eens bij hen iets drinken, werden ook gevraagd om te komen eten, we voelden ons integreren, leerden de mensen kennen op een andere manier. We werden vrienden, zo zou je wel kunnen stellen. Het vertrouwen was groot. Ik hield van de twee meisjes , bracht of haalde hen al eens van school, hielp met hun huiswerk of examens, kocht al eens een T shirt of zo , kortom goede maten. Jan had een afkeer van alles wat met jacht te maken had vòòr we hier naartoe kwamen. Philippe was echter een groot jager. Iedereen is hier bijna jacht-fan. Bijna elke landbouwer jaagt in de winter. Philippe is echter niet zomaar een jager, Philippe is een jacht-verslaafde. Dat wisten we niet uiteraard. Stilletjes aan werd Jan's interesse gewekt en was hij helemaal akkoord om de jagers van Castelnau te volgen tjdens het seizoen 2007-2008 met de camera, om er een filmpje van te maken. Hij zag de jacht en vooral de jagers met andere ogen, waardeerde het respect van de meesten onder hen ( er zijn overal uitzonderingen op de regels) voor de dieren, drachtige reeën, kleine everzwijnbiggetjes, zoeken van aangeschoten wild , en het jaar daarop schreef hij zich in voor het 'permis de chasse'. Niet eenvoudig voor Jan die de Franse taal niet zo machtig is als ik. Maar hij deed het en lukte van de eerste keer. De jagers hadden daar enorm bewondering voor, want ze lieten nooit na op één of ander feest waarop het filmpje naderhand getoond werd heel luid te verkondigen ' Jan a réussi son permis, donc chers amis Anglais, n'hésitez pas et inscrivez-vous!'. En sindsdien ben ik tijdens het jachtseizoen - lopens van 15 augustus tot eind februari-wat men noemt een 'jachtweduwe'.

Vijf jaar later...

We zijn nu vijf jaar later en er gebeuren oneindig veel dingen in mijn leven , zodanig veel dat ik het me in feite niet kan permitteren constant achterom te kijken en te analyseren, zonder ook over mijn huidige status te vertellen. Het ene maakt het andere duidelijk, of duidelijker, dus vanaf nu zullen herinneringen en actuele gebeurtenissen door elkaar heen lopen, springend van de hak op de tak, van recent verleden naar heden, naar verder vervlogen tijden, naar beroepsherinneringen, carrière bedenkingen ( als er ooit sprake kan geweest zijn van 'carrière', wat ik betwijfel tegenwoordig), naar jeugdherinneringen, universiteitsleven, schoolleven, ouders en grootouders, broer en zussen, tantes en ooms, groottantes en grootooms, vrienden en vriendinnen, kameraden, kennisen, gelegenheidskenissen, leuke en minder leuke mensen, dromen en wensen, verwensingen en hoop, mislukkingen en successen, veel verkeerde beslissingen en veel goede wendingen, in één woord: het gaat om een leven in het algemeen en het mijne in het bijzonder. Vanmiddag ga ik naar het creatieve atelier, Appel d'art, waar Karine Veyres ons creatief leert reageren op onderwerpen die ze met ons bespreekt. Ik maak sinds een drietal jaar deel uit van dat groepje vrouwen bij Appel d'art, Rita, mijn allereerste vriendin hier in Frankrijk vergezelt me tijdens een maand of zes per jaar, de overige maanden is ze te druk bezig met haar Chambres d'hôtes LOUSTALOU in Flaugnac. Het gaat er hem niet zozeer om goed te leren schilderen of tekenen, dan wel alle materialen te leren gebruiken , en dat op een heel persoonlijke manier : iedereen doet waar hij of zij zin in heeft, als het maar origineel en inspirerend is. Niet iedereen houdt van zo'n aanpak. Zwany , een andere maar dan Nederlandse vriendin, die heeft liever privé les tekenen en schilderen. Voor mij is de creativiteit belangrijker. Ik vind er niks aan om Picasso of Degas na te schilderen , ik ben een heel slechte tekenaarster, ik kan dat gewoonweg niet, ik heb daar geen talent voor en het zegt me niks om dan dat nagemaakte slechte schilderij bij mij aan de muur te hangen. Neen, ik maak liever iets persoonlijks, iets dat niemand anders heeft. En dat durf ik dan wel al eens aan de muur te hangen of weg te geven. Zoals mijn schoonzoon Stienus zegt : ' wij hebben een echte Meunier in huis hangen!' Het is dus puur genieten op dinsdagnamiddag, maar vandaag is de les op woensdag, want gisteren was het één mei, en dan wordt er niet gewerkt. Behalve ten huize Le Cigalou, wij hebben de ganse dag hout opgebrand, pruimenbomentakken die hier al twee maanden op stapeltjes en hoopjes liggen te wachten tot ze worden versleept om op te branden. Maar het was hier zo koud in februari en zo nat in april dat dat er niet van gekomen is. Maar eindelijk is de zon weer van de partij en nu gaat het nogal een gang.

Mais il est où le soleil?

Het stortregende toen we hier de 13e februari 2007 aankwamen. Het huis was ijskoud, precies of de muren de vochtige kou hadden opgezogen ,niet wat je een 'verwelkoming' zou kunnen noemen. We maakten het bed op dat er stond, want sommige meubeltjes hadden we overgekocht van de vorige eigenaars en waren werkelijk zo goed als nieuw. Dekbed , deken erop, zodat we tenminste warm hadden 's nachts. Haard aansteken, want de kachel moest nog worden geplaatst door de verhuizers. De haard was volledig geïnstalleerd zoals gevraagd. Het is een heel speciaal geval: Behrmann model. Dat houdt in dat je een open haard kan aansteken en dan moet je het luik openzetten, maar dat je ook de brandende blokken kan laten vallen in een soort kachel , waarna je het luik moet toedoen. Er wordt frisse lucht aangezogen en er komt warme lucht uit. Maar om zo'n oud stenen huis van 1788 warm te krijgen nadat het jaren niet verwarmd geweest is, heb je toch gemakkelijk een weekje nodig . En als het buiten onafgebroken regent, ja dan duurt dat nog even langer. We kochten een electrisch vuurtje voor in de badkamer en daar zou ik de dag erop Spotje, onze jack russel, installeren na hem een pilletje te hebben gegeven zodat hij zou slapen en zo weinig mogelijk zou gestoord worden door de verhuizers. De keuken was precies zoals ik ze wou. Heel sober. Maar de loodgieter had goed werk geleverd en onze nieuwe Belgische vriendin en ex-collega had mooie tegeltjes uitgezocht, lavendel blauw zoals ze aan de telefoon had voorgesteld en zowaar ik had een echte keuken. Het zag er goed uit. We wachtten in spanning op de verhuizers. De volgende dag was het zover: de regen bleef in bakken uit de lucht vallen , maar we waren er op voorbereid. Spot was warm ingepakt in de badkamer , we hoorden de camion. Nu hadden we tevoren uitgelegd waar en hoe we bereikbaar waren, we denken zelfs dat monsieur Soulhiol komen kijken was, dat de camion tot op het plateau zou rijden en dat alles dan zou overgeladen worden op een kleinere vrachtwagen om tot voor het huis te geraken. Vergissing: degene die de vrachtwagen bestuurde was overmoedig en dacht dat hij wel tot voor het huis zou kunnen rijden ! Niet dus!! Gevolg, de vrachtwagen reed zich vast in de smalle kronkelige bocht en het heeft de ganse dag ( jaja, herlees het maar : de ganse dag) geduurd vooraleer die vrachtwagen los kwam te sitaan. Plaatselijke boeren kwamen langs met tractors, de ene al groter dan de andere. De buurvrouw, een jonge moeder van 19 jaar kwam poeslief zeggen dat ze niet buiten kon ,bomen werden afgehakt ,de camion werd gestut, Jan nam foto's ant het was echt ongelofelijk, op een bepaald moment dacht ik dat de camion met meubels en al op zijn zij zou gaan liggen, mijn schadeverzekeringsverleden in mind zag ik er al verhuizers onder liggen ! , de verhuizers waren doorweekt en begonnen toch in de namiddag de eerste zaken met een kruiagen naar binnen te brengen. Het was een nachtmerrie. We spraken af dat ze de volgende dag terug zouden komen , en dat we er met volle moed zouden tegen aan gaan. Spot zou ik niet meer 'verdoven' want als het toch niet zou lukken was het arme dier weeral niet meer van de wereld en wie weet hoe lang het allemaal nog zou duren. De kachelinstallateur werd afgebeld, en we kropen weer doopdop van alle emoties in ons ijskoude bed. De volgende morgen begon het echte werk. En toen alles rond een uur op zes 's avonds binnen in het huis stond waren we doodmoe, maar blij dat die eerste hindernis genomen was. De dagen erna begonnen we alles op zijn plaats te zetten. Ik had voor het eerst kloven in mijn vingers en handen van het veelvuldig afwassen van van alles en nog wat, van de vochtigheid, van de kou. Maar toen dat allemaal achter de rug was en de kachel brandde en de haard het deed en we de warmte begonnen te voelen rond en in ons, bekeken we alles van een andere kant en waren we kortom 'gelukkig'.

De verhuis

De verhuis is één van de slechtste herinneringen in dit avontuur. Ik verklaar me uiteraard nader, want zo'n info kan van alles betekenen! Het betekent geenszins dat het een slechte herinnering is van naar hier verhuisd te zijn, wel integendeel. Neen, ik heb het enkel over de verhuis op zich, het organiseren ervan, de juiste verhuisfirma vinden, het voorbereiden, ondertussen kandidaat kopers voor het oude huis ontvangen, verkoop van sommige items, weggeven van andere, de verhuisdag ( verhuisdagen is hier meer op zijn plaats) , Spotje vervoeren en in toom houden eenmaal ter plekke aangekomen, toekomen in een ijskoud huis, stortbuien en de verhuiswagen die zich vastreed, twee dagen later beginnen uitpakken en dan de grote ontdekking van het land, de dichtst bijzijnde stad, steden, dorpen, en dan....de mensen! We hadden prijs gevraagd bij verschillende firma's, de ene al onbetaalbaarder dan de andere. Gaande van 18 000 eur tot 12 000 eur, om dan tenslotte hier in Cahors sud Souliol Noyer te vinden die ons voor 5000 eur wou verhuizen, op twee dagen, het zijn er wel vier geworden , maar die zoals zijn logo het zegt een 'gentlemen du déménagement' gebleken is. Zo zie je maar dat het echt heel belangrijk is om daar tijd voor te nemen om de juiste firma te vinden. Gedurende weken hebben we dingen naar het containerpark gesleurd. Voor Jan is dat steeds een heel pijnlijke bedoening, die zou alles bijhouden. Ik heb als regel ' als ik het of jij het de laatste twee jaar niet nodig hebt gehad, vergeet dan voorgoed dat je het gehad hebt. Weg met die dingen' . Je houdt het niet voor mogelijk wat een mens allemaal bijhoudt. Soms puur sentiment, speelgoed, oude kleren, zelfs cursussen erfrecht van op de universiteit. Man, man,man, weg ermee. Dus containerparken volgestauwd, dingen weggegeven, andere verkocht bij Campo . Schilderijen waarvan je altijd gedacht hebt dat ze heel veel waard waren blijken dat plots veel minder en andere vallen dan weer beter mee dan eerst gedacht. Maar over het algemeen is het wel zo dat echte meesterwerken NOOiT zoveel opbrengen dan initieel gedacht. Een maand of twee geleden wandelde mijn zus Bernadette op de Zavel in Brussel en ziet ze daar plots een schilderij van Toussaint, waarvan ze zeker wist dat het jaren bij mij had gehangen ( omdat het jaren tevoren bij onze groottante , tante Louise, had gehangen. Ze stapt de antiquair binnen, die heel enthousiast was over het tableau : 30.000 eur alstublieft. Neen, ik ga niet verklappen hoeveel ik ervan kreeg, maar de helft was het niet. Zo zie je maar: echt kostbare dingen worden plots ' een vervalsing, een copie, een periode die niet zo gegeerd is van deze kunstenaar, geen interesse, crisis', alles, maar niet de prijs die jij in gedachten had. Maar probeer eens iets te kopen van dien aard :onbetaalbaar! Tijdschriften en boeken naar st Mathildis gebracht en naar het Rode Kruis. Kortom, we hadden 'minder' en toch nog zoveel. De verhuis op zich gebeurde op twee dagen in Belgïe en twee dagen in Frankrijk. De GPS die we speciaal gekocht hadden met het oog op de verhuis waren we vergeten in de auto te stoppen. Om 5 uur 's morgens schrikt Jan wakker : waar heb je de GPS gelegd ?. Daar is Jan heel goed in : ik heb die GPS zeker weggeborgen, want hij is er niet aangekomen. Niet dus. De GPS zat veilig opgeborgen in de kast in het bureau , toch ? Ware het niet dat de kast al op de camion stond en die niet meer kon geopend worden! Grr, grr, grr. Aangezien we een GPS hadden moesten we geen landkaarten meer hebben, soit, we moesten zo naar Frankrijk rijden, zonder kaart. Langs de autostrade , een beetje vóór Parijs hebben we alsnog een kaart gekocht en een lieve vrachtwagenchauffeur heeft ons bovendien een handige tip gegeven om een reuzefile te vermijden. We zijn er geraakt!

'jullie komen toch langs , hé?'

' jullie komen toch langs hé?', is het slechtste at ik ooit tegen iemand gezegd heb. Want ze komen niet alleen langs, ze komen té veel, met té veel , té dikwijls, té onverwachts, té ongepast, té als het hun uitkomt...langs ! Het eerste jaar, we waren zo'n drietal maanden ter plekke , kregen we al ons eerste bezoek. En het zijn niet de 'beste' vrienden die langs komen, het zijn meestal de mensen die je niet zo goed kent die zich plots ontpoppen als ' dikke vrienden' die gretig ingegaan zijn op mijn stomme, maar goedbedoelde voorstel. Mensen met puberkinderen, die zich uiteraard vervelen, want hier is 'niets' te doen volgens een puber. Na drie dagen zeggen de gasten dan ' ze verveelt zich, want hier is niets te doen hé?' Een uitstap plannen of zo zien ze niet zo meteen zitten, of we moesten mee. Het eten wordt ook bekritiseerd, 'ze lust geen rode kool' , ' ze eet geen vlees' , ' hij eet geen groenten' , 'hij wil frites', je hebt er geen idee van wat de gasten allemaal 'durven' zeggen bij mensen waar ze zichzelf bij hebben uitgenodigd en die GEEN chambres d'hôtes uitbaten! Of kenissen die je onder de middag bellen met hetvolgende 'goede' nieuws : " Gene, ik heb goed nieuws, ik heb een ticket geboekt van 12 tot 25 mei, ik kom aan in Toulouse, wat denk je daar van ? " Dat betekent dat die vriend moet afgehaald worden in Toulouse op de luchthaven, 'slechts' anderhalf uur van Le Cigalou, dat die geen wagen zal hebben en dus overal naartoe zal moeten gebracht worden, of weergehaald worden ( er rijdt hier twee maal per dag een bus naar Cahors! ), kortom dat je huis plots bezet wordt met mensen waar je geen 24 uur mee wil samen zijn. Op dit punt ben ik volledig veranderd qua ingesteldheid. Ik heb mezelf moeten overwinnen om te durven zeggen ' sorry, maar dat zal niet gaan. Er zijn verschillende goede chambres d'hôtes in de buurt, huur een wagen, kom met de trein naar Cahors of Montauban, kortom reken niet op ons om constant met jullie bezig te zijn, want jullie hebben het mis als jullie denken dat we ons hier vervelen! Ik kan me niet voorstellen dat we dat in Belgïe zouden tegengekomen zijn: een vriendin die belt om te zeggen at ze een tiental dagen zal komen logeren in mei, zomaar, omdat ze je eens wil zien! Wat niet wegneemt dat als ik die mensen ook wil zien, ze inderdaad altijd welkom zijn . En dat zijn onvergetelijke momenten, de reden waarom ik wel zei : 'jullie komen toch langs hé?.

terug naar Belgïe met het 'grote nieuws'

De compromis was getekend, ons huis stond te koop.
Ik ging terug werken.
Er was goed nieuws zeiden mijn collega's: de Nederlander vertrok naar Nederland en ik kreeg er een dienst bij....wat vond ik daarvan?
Wel, een paar weken tervoren zou ik een gat in de lucht gesprongen zijn, nu deed het me niets.
Ik zei aan mijn collega die rechtover mij zat : "Geert, wil je me helpen met mijn opzegbrief?"
Zijn gezicht sprak boekdelen. Wat bedoelde ik ? Wel, ik liet de boel de boel en wou vertrekken.
Ik belde naar Jan, zei hem dat de Nederlander vertrok en ik een dienst bijkreeg, waarop hij prompt " Ah, dan gaat het niet door" zei....Neen, neen, Jan, wees gerust, we vertrekken.
Dus toen ik een poosje later bij de baas geroepen werd die me het heuglijke nieuws zou meedelen over mijn toekomst , kon ik van opwinding bijna niet meer op mijn benen staan: ik hoefde het cadeau niet, ik hield het voor bekekeb.
En zoals het me al eens eerder te beurt gevallen was toen ik mijn eerste werk vaarwel zei, mocht ik ook nu mijn volledige opzegperiode uitdoen !!!!!! Vreselijk.Maar goed.
Het hoefde niet meer voor mij. Ik had iets anders om naar uit te kijken.

Het heeft nog eens ganse poos geduurd eer het huis verkocht was. Het was dan ook geen klein optrekje. Het was een grote kluif.
Maar, het geraakte verkocht. Dus, we klagen niet.

De verhuisdatum werd bepaald : 14 februari 2007, Valentijn.

Mijn dochter had het er uiteraard moeilijk mee. Ik ook, maar waarschijnlijk niet zoals zij het aanvoelde.
Het is en blijft steeds een knagende pijn, maar we bellen dagelijks of zo goed als en we zien elkaar een keer of 4 per jaar. Het eigenaardige is dat dat hier in Frankrijk volledig 'gewoon' is. Mensen verhuizen nu eenmaal voor hun werk, of om een partner te volgen die een betere job heeft en dan ben je al gauw 600 km verder.

Het goede aan de plek waar we wonen is, is dat we met om het even welk vervoermiddel op 1 dag in Antwerpen staan . Hopelijk hebben we nooit met zo'n 'noodsituatie' te maken....

We begonnen afscheid te nemen van kennissen, vrienden, buren, familie.Aan iedereen zeiden we "jullie komen ons toch bezoeken he?", want we vreesden inderdaad wel dat we geïsoleerd zouden zijn, zo ver weg, van alles wat ons zo vertrouwd klonk.

Waarom ben je daar zo graag ?

Een pasklaar antwoord op deze vraag die een goede vriendin me stelde in 2008 heb ik niet.
Het landschap, is het eerste wat me te binnen schiet. Het eindeloze landschap, de onafgebroken horizon. De wisselende seizoenen die ik hier dagelijks kan toetsen aan mijn omgeving.
Dagelijks maak ik dezelfde wandeling met mijn twee honden en met Jan. Dagelijks zie ik dezelfde dingen. En weer nieuwe dingen die ik gisteren nog niet gezien had.
En dezelfde dingen, die toch veranderd zijn, anders zijn.
En nieuwe sporen van een das, een ree, een everzwijn of een vos.
Of zijn het oude sporen ?
En de stilte. En de geluiden van de honden, of van de geiten ooit, of van een ongekende vogel, of van een brammende reebok.

En je kan ze plaatsen, ze herkennen, ze beluisteren, zonder dat daar het geluid van een auto of een vrachtwagen of een bromfiets doorheen walst om alles soms te verpletteren.
Bij wijlen een tractor , inderdaad. Toch wel.
Een man die het land labeurt. Zo noemt men dat hier. En als je de moeizame gang van de machine die diep wegzakt in de aarde bekijkt, dan begrijp je dat woord 'labeur' beter.
Labourer.
Zwaar labeur.
Ook in Vlaanderen, maar ook hier.
En een paar weken later is het wonder geschied, je ziet iets groenigs uit die witte kalkaarde verschijnen. Je achtte dat niet voor mogelijk, zo droog dat de grond is, volledig wit van de kalk, daarom noemt men deze streek ' Le Quercy blanc' .
En je kan gans dat proces volgen. Wonderbaarlijk.
En toch zo eenvoudig.
Dat ik me soms afvraag of ik aan het dementeren ben; omdat ik niets liever heb dan hier te zijn, in deze omgeving, op deze plek op de wereld.
Zal dat gevoel blijven duren?