De parabel van de vermenigvuldiging van de broden

tweedagelijks moeten we aanvullen

Het was mijn maand om eten klaar te maken voor de vereniging waar ik lid van ben.
We hadden gedacht aan 25 personen, Josy en ik. Want we zouden het samen doen.
- Een voorgerecht?, vroeg ze.
- Neen , ik dacht eraan om hachis parmentier au confit de canard te maken, zei ik, daar zijn ze allemaal zo gek van. En dat is nogal zware kost laat op de avond, dus laat maar vallen, geen voorgerecht. Maar dessert, dat wel.

Zo gezegd zo gedaan.
Donderdag belt Josy om te zeggen dat er 9 bezoekers zouden blijven eten.
-OK dan....Voor 35 man dan?
-Ja, dat zal beter zijn, zei ze.

Vrijdag was ik boodschappen gaan doen en zondag zou ik dat eens gaan klaarmaken zie.
Je bent er toch al gauw een ganse voormiddag mee bezig.
De gekonfijte eendenbouten "effilocheren" , in feite het vlees van de beenderen halen ( wel toepasselijk voor de insiders) ,"uit elkaar rafelen" zou misschien een mooie vertaling zijn, denk ik althans.
Een vettig boeltje, want die bouten liggen in eendenvet en ik kan je verzekeren dat dat een vies goedje is.
Dan 5 kilo wortelen klaar stoven...
Dan 7,5 kilo aardappelen schillen, koken en tot puree omtoveren.
En dan in laagjes werken en dat 5 keer na elkaar, want ik zou 5 schotels maken, grote IKEA bakken .
Als extraatje leg ik er ook een fijn laagje gemalen brioche brood bovenop zodat het mooi zoetig karameliseert.

Zondagavond zat ik wat op de computer te tokkelen, een of ander stom computerspelletje aan het spelen, als ik een mailtje krijg van onze Voorzitter :
- Ja 15 bezoekers dat is niet mis hé....
- 15 ?????, maar ik dacht 9 ! Maar alles is al gereed, had ik dat geweten !
- Ah maar ik had dat gezegd hoor !
- En ik weet van niks ! Enfin, da's niks, we zullen een voorgerecht maken en kaas halen en voilà, als iedereen een beetje minder neemt komt het goed.
Ze was niet overtuigd, de voorzitter...

Ik stuur een SMS-je naar Josy " er zijn 15 gasten, we zullen toch een voorgerecht moeten maken!"
Ze antwoordt vrij vlug :
- OK ik maak linzensla en ik ga drie grote camemberts halen.

Oef.

Maandagavond .
De 5 reuzenschotels staan in de oven van de vereniging.
Ik heb zo het gevoel dat er veel meer bezoekers zijn dan wat er ons gezegd werd.
Als ze allemaal aan tafel zitten vraag ik aan een vriendin:
- Wil jij nu eens gaan tellen met hoeveel we aan tafel zitten ?
Ze komt afgeslefferd en zegt heel traag " 46".
- 46 !!!!!!!!!!!!!!!!! Maar kind dat komt hier niet goed hoor ! Dat kan niet!!! Ik heb geen eten voor 46 man !

Ik had bijna een appelflauwte.
Kleinere porties dus.
Maar in feite vielen de porties mee.
En de mannen konden zelfs twee borden verorberen.
Ik had zoals altijd, ruim geschat, echt ruim geschat zou ik durven zeggen.
Het is wat een cliché in onze familie dat als we eten op tafel zetten we geen "smakelijk eten" wensen maar zeggen "er is nog hé" !

Alles was wel op.Wat hadden jullie gedacht?
En ik kreeg warempel applaus voor mijn typisch zuiders wintergerecht....

En het deed me denken aan de parabel van de vermenigvuldiging van de broden.
Eerst 25, dan 35, dan 46.....

Maar je kan van hoog vallen als je jezelf God waant.

Vanmorgen maakte ik een schotel klaar voor vrienden die morgen komen eten.
Ossobucco a la gremolata.
Het rook verrukkelijk.
Een beetje van dit, een beetje van dat, een snuifje van hier en van daar.
Ondertussen was ik ook middageten voor ons twee aan het klaarmaken.
De honden binnen en buiten laten, naar de winkel geweest, de natte handdoeken van de keukenactiviteit de dag ervoor in de machine gestoken.
Ik vulde ondertussen de pepermolen op en goot zout bij het keukenzout potje.
Ik was een fee die alles aankon.

paasbloemen, gisteren

En dan gebeurde wat zou gebeuren....
Ik strooide nog wat zout op het vlees, maar was vergeten het deksel na het opvullen aan te draaien.
Gans mijn zoupotje in de ossobucco.
Gans.
Mijn.
Zoutvatje.
BIJ DAT VLEES ....
Vlug afgeschept en proeven.
Zout ! Maar je hebt geen idee!
Zo zout.
En dan moet je je voorstellen dat daar nog die gremolata bij moet . 't Is te zeggen : ansjovis !

Het wenen stond mij nader dan het lachen, eerlijk gezegd.

Er zat niets anders op dan alles te herbeginnen.
En dat is dan ook gebeurd.

Zucht.
Het zal me leren me God te wanen !

Poedels

          

                                                

Zaterdag ging ik naar de kapper in Cahors, altijd dezelfde, bij Marie van l'Hair du Temps.

Zij is de schoondochter van Marcel. En Marcel is de beste buur van Rita en André.

We kennen elkaar dus een beetje via via.

En we kennen veel mensen samen en apart en weten dan ook meteen hoe het met de ene en de andere gaat.

Een kapper of kapster weet zo veel.
Niet?

En vermits je elkaar slechts één keer om de zoveel weken ziet, is er steeds veel te vertellen.

Vind ik toch.

Marie kleurt mijn haar. Altijd dezelfde donkerbruine kleur, de kleur die ik altijd placht te hebben, van kinds af aan.

En dan knipt Marie mijn wilde lokken. 

Soms een beetje te weinig naar mijn goesting, soms een beetje te veel , het kan al eens tegenvallen, maar och, dat groeit wel vlug terug. Tenminste iets dat niet veranderd is met ouder worden.

Bij Jan ligt dat enigszins anders.

Nog niet zo lang geleden keek Gustje samen met Aude naar TV en er was een tekenfilm met twee eieren die tegen elkaar amok maakten.
Gustje vroeg plots out of the blue - een frons in zijn jonge voorhoofdje- aan zijn mama : Mamaaaaaaaaa ( zo zagerig achtig met de klemtoon op de lange laatste aaaaaaaaaaaaa) , waarom heeft papie geen haar feitelijk?

Aude lag slap van het lachen door de onverwachte assimilatie van het ovale ei en het hoofd van Jan-zonder haar....dat ze er niet onmiddellijk een antwoord kon op geven. Ook begrijpelijk.

Maar terug naar Marie.
Zaterdag knipte ze nogal goed door, ondanks de koudegolf die eraan komt en waarbij ik misschien eerder geneigd had geweest de pieken wat langer over mijn oren te laten hangen...niets aan te doen.

En dan brushed ze mijn haar, zodanig dat het mooi, blinkend , steil naar beneden hangt.

Zo'n coupeke duurt niet lang bij mij, mijn natuurlijke krullen komen er steevast terug door na een paar wasbeurten.
En daar waar iedereen, iedereen daar leg ik de nadruk op, me dan complimentjes geeft en zegt dat " mijn haar zo goed lijgt", "mijn haar zo blinkt" , "ik er zoveel jonger uitzie", ziet Jan dat gans anders.
Telkens zegt hij dan bij wijze van welkomswoord als ik thuiskom van bij de kapster : "ligt dat haar nu weer zo plat? Ik vind dat echt niet mooi!"

Ik vertel deze keer aan Aude wat Jan voor de zoveelste keer gezegd heeft en ze antwoordt mij ONMIDDELLIJK, maar dan met de snelheid van een raket : "Neen, Jan die ziet je liever met een poedelkop uiteraard, zodat niemand naar je omkijkt en je lekker voor hem alleen bent" !

Gegierd hebben we aan de telefoon.
Jan zijn ouders hadden vroeger een koningspoedel bovendien.
Hilarisch.

Ik vertel de pertinente reactie van Aude en hij verslikt zich zo hard en met zijn verschrikkelijke bronchitishoest is dat geen lachertje, en kan zich ook niet inhouden met lachen!

Voilà, het mysterie is opgelost.
Ik denk niet dat Jan het zich nog zal wagen iets over mijn kapsel te zeggen volgende maand !!

Wat denken jullie ?

zo ziek als een hond

Toen we terugkwamen van Rome heb ik op het vliegtuig waarschijnlijk alle aan boord zijnde microben in me opgenomen en de dag na onze terugkeer had ik het zitten : ik kon amper slikken, net of er een dikke vlezige bol in mijn keel zat die me niet meer toeliet normaal te eten, te drinken, door te slikken . Na zo'n drietal dagen koortsig en al thuis rond gelopen te hebben hield ik het voor bekeken en raadpleegde ik de arts.
Keelontsteking, koorts, ik schrijf je een fles voor, dolipran 1000 ( IEDEREEN zweert hier bij Dolipran, ik denk dat het het beste aanleunt bij sedergine) , keeltabletten, Ibuprofen 400 en het zal vlug beter zijn....
En dat was ook zo.
Vrijdagavond en zondag hadden we bezoek. Die van vrijdag konden zondag niet en die van zondag kunnen vrijdag niet en het was één en al gepuzzel om dus twee groepjes te vormen, daar waar iedereen iedereen kent en blij zou geweest zijn elkaar terug te zien.
Op donderdag was alles klaar voor vrijdag en het was een heerlijke avond, al zeg ik het zelf.
Op zaterdag was alles klaar voor de tweede lading en ik keek oprecht uit naar ons gezellig samenzijn.
Maar Jan begon te hoesten.
Jan begon heel hard te hoesten.
En zaterdag nacht hoestte hij zo hard dat hij rond 2.30u is opgestaan en beneden gebleven is. Hij vond dat de koude in de kamer hem geen deugd deed en ik denk toch ook gedeeltelijk om mij van zijn geblaf te onthouden, tenminste dat hoop ik dat die edelmoedigheid hem te beurt viel, men weet immers nooit.
Vanochtend lag hij dus ziek in de zetel.
Rode kaken, koorts meten Jan?, want zelf komt een man daar niet op hé om eens te kijken of hij koorts heeft. Ik weet het, het is een cliché, maar echt , soms , echt hé....
Ja 38 graden.
Hij voelde zich op slag nog zieker en kroop naar boven, de zaligheid van zijn bed woog niet op tegen de kou.

Er zat niets anders op dan mijn bezoek af te bellen.
Zou het morgenavond passen ?,vroeg ik aan de man van het ene koppel.
Ja, zeker, we komen morgen!
Oef, naar het andere koppel gebeld.
Ja hoor, we komen.
Nu nog mijn tweemaandelijkse vergadering afbellen en het eten is gered...Dacht ik.
Zeer in mijn nopjes ging ik nog vlug om eieren en brood op de zondagsmarkt.
Toen ik thuiskwam kreeg ik echter de boodschap van het eerste koppel dat de man niet goed naar de kalender gekeken had....ze waren niet vrij...
Ik durfde het tweede koppel niet meer afbellen en dus zijn we morgen met minder volk maar met evenveel eten.
Jan kwam rond de middag naar beneden en ik vertelde hem van de wijzigingen.
Hij knikte.
Morgenavond ben je immers al een pak beter en morgenvroeg ga je naar de dokter.
Moet ik nu nog eens ide pilletjes nemen? vroeg hij met een klein stemmetje.
Ja natuurlijk, de dolipran, de fles, de hoestzakjes , kortom alles wat ik gereed gezet heb. 
Ja knikte hij meewarig en daarna  vertrok hij weer naar boven.
Ziek, luidt het.
Een ziek man in huis is speciaal.

het meer is bijna vol....

We wonen hier ondertussen 11 jaar

Elf jaar geleden reden we "voorgoed"- zoals dat heet- naar het zuiden.
De verhuiswagen met oplegger van Soulhiol -Noyer, "le gentlemen déménageur" voorop en wij samen met Spotje, erachter aan met de Toyota.
Stortregen en ijskoude lucht waren ons deel en we kwamen toe in ons onverwarmd, amper gemeubileerd huis waarvan we al vlug een warm nest zouden maken.
De vrachtwagen strandde in de haarspeldbocht naar ons huis toe en de verhuizers legden telkens 50 meter af met kruiwagens, of met dozen in de armen sjouwend , alle deuren openstaand en de gure wind ons tegemoet komend...een toestand om nooit te vergeten maar vooral om nooit meer te herhalen.
"Je moet het doen als je nog jong bent", zeggen we nu.
We waanden ons jong 11 jaar geleden , hij 60 en ik 50 .
We konden er nog tegen.
Want het is wel een stap natuurlijk.
Velen denken er jaren over na, bij sommigen blijft het een droom, anderen willen er zelfs niet aan denken, nog anderen zeggen ons vaak dat ze in onze plaats zouden willen zijn en er zijn er ook die het dan ook daadwerkelijk doen.
"Zo alles achterlaten, dat moet je toch kunnen", zeggen er sommigen.
" Ik zou het nooit kunnen, kinderen en vrienden achterlaten" zeggen dan weer anderen.
Nog anderen opteren voor 2 huizen, daar en hier. Pure luxe dus. Of omdat je nog werkt en nog niet kan emigreren.
Er zijn er die liever reizen van jut naar jeir. Liever reizen dan kopen en vastzitten.
En er zijn er die het doen, terugkeren naar België en dan na een aantal jaren toch weer terugkomen...ja hoor , dat bestaat ook.
En ik begrijp hen allemaal.
Maar als je het niet geprobeerd hebt weet je het ook niet hé.
En zoals ik dikwijls zeg, je moet het niet proberen, je moet het doen.
Proberen is niet veel waard, dan ben je er toch met je ganse hart niet bij, want je laat nog altijd de deur openstaan naar een terugkeer.
Alhoewel, die mogelijkheid bestaat altijd.
Ik vraag me soms af of ik hier zou blijven en  of Jan hier zou blijven indien er iets ergs gebeurd met één van ons beiden.
Ik ben er nog niet uit.
Het zou kunnen, maar ik zou best hier kunnen verder leven.
Het valt te bezien .
Maar daar zijn we nog niet.
Voor het ogenblik blijven we op onze berg en doen we van alles wat we in België niet zouden gedaan hebben.
En dat is veel feitelijk.
Zoals elke verjaardag uitgebreid gaan vieren bij Monique Valette van Auberge Lou Bordié.
We gingen dinsdag al, Valentijn, 20 jaar samen en 11 jaar in de Lot combineren met een aangepast truffelmenu.

Brouillade aux truffes

Ik kan het niet beschrijven, het was "outstanding" , "formidable", "uniek".

poulet aux truffes

Haar zaak zat stamp- maar dan ook stampvol en je doet er dus best aan te reserveren. Maar zelfs dat kan tegenvallen.

Coulomier aux truffes of het paradijs op aarde 

Op woensdag en zaterdag gesloten...

Monique toont de truffels die ze samen met de eieren bewaart

Dinsdag is de drukste dag in de winter, want de meesten komen eerst het truffelmenu verorberen om daarna in Lalbenque naar de truffelmarkt te gaan. Cultureel en gastronomisch hoogstandje. Zo'n 20 km van bij ons.

Truffelmarkt Lalbenque 

Dus als je twijfelt: DOEN !

Met dank aan Constant Sciarone voor de foto van de truffelmarkt

Her best story....

Deze zomer werd er bij onze Engelse bovenburen een nieuw dak op het huis gelegd. Paul zou het zelf doen, 't is te zeggen, vrienden en familie zouden komen helpen...dat betekende dat er in feite de ganse zomer lang vrienden en familie bij Paul en Lynn verbleven en daar waar Paul altijd voor het eten zorgt ,hield Lynn zich daar deze zomer mee bezig. Paul zat immers op het dak.
En tijdens een van deze zwoele zomeravonden gingen we bij die ganse vrolijke bende een glas ( meerdere, dat geef ik toe) drinken.
Caitlin , het nichtje van ons vriendenpaar luisterde naar de verhalen van iedereen en wees met haar vinger naar mij terwijl ze aan haar tante zei "Geneviève's best story"...en ik realiseerde me dat ik zo overal een beetje gekend ben als  degene die overal wel een verhaal over heeft.
Ik betrap er me zelfs op een verhaal voorhanden te hebben als iemand over iets vertelt.
En bij sommige mensen valt dat in de smaak, anderen hebben er een hekel aan en zeggen me zelfs " er zijn mensen die in 10 jaar meer ervaren dan anderen in 3O jaar"...waarmee ik onmiddellijk op mijn plaats gezet word en het me meer dan duidelijk is dat nog een verhaal niet van pas is!
Non mais !
In elk geval , 9 februari 1998 vereist een "best story" ,  want dat is dit verhaal enigszins.
Het is trouwens op de kop 20 jaar geleden, "al 20 jaar geleden" en méér dan één zal daar verbaasd bij opkijken!

Eind januari 1998 vroeg ik aan mijn broer of hij eens naar mijn astrologische kaart wou kijken om te zien of ik ooit nog eens iemand zou tegenkomen ...ik was anderhalf jaar weduwe, 42 jaar , en alhoewel ik toen en nu nog trouwens de eenzaamheid soms echt opzoek, ben ik niet graag alleen.
Hij belde me en zei " Ja Gene, amai, op 9 februari zal je iemand ontmoeten zie, niet gewoon hoor ! Amai! Dat kom je niet gauw tegen! Jaja, het komt in orde"

Ik zeg aan mijn dochter wat Pascal gezegd heeft en ik begin te lachen als ik zie dat 9 februari op een maandag valt.
"Wat kan je nu doen op een maandag? Hé Aude? Wat kan er nu gebeuren op een maandag?"

Maar Aude zag dat anders .
"Mama, op maandagavond is café 't Goed Voorbeeld open toch? Waarom ga je maandag niet naar 't Goed Voorbeeld ? Je weet nooit!"

Tot zover...

Maandag 9 februari, ik had helemaal niet meer gedacht aan wat Pascal me gezegd had en zat achter mijn computer op de overloop solitaire te spelen.
Aude komt uit haar kamer rond 21 uur:
"Mama, 't is vandaag 9 februari !!"
"Ja Aude, en dan?"
"Kleed je aan en ga naar 't Goed Voorbeeld: vandaag is de dag dat je iemand zal ontmoeten!"

De schat ! ze heeft haar best moeten doen om me buiten te krijgen, want  ik zag dat nog zo niet zitten.
Café 't Goed Voorbeeld in Lier is het stamcafé van mijn toneelvereniging Arlecchino, en ik was secretaresse van de vereniging. Het was en is een zalig bruin café, maar....

Allez, Ok, ik ga ervoor !
Ik kleed me aan en geamuseerd rij ik naar Lier.

Als je in het café binnenkomt moet je zo'n klapdeur openduwen, zoals in een Saloon in de far-west.
En echt, echt waar, ik stamp die deur open en bekijk de bomvolle zaal met een blik van "waar zit die vent?".

Tot dan toe ging ik wekelijks, soms meerdere keren per week zelfs naar dat café, maar ik zag niemand, dacht aan niemand, zocht niemand.
Tot de 9e februari.
En ik ga aan de toog zitten.
Ik zit er nog maar net of Piet komt naar me toe en begint gezellig te praten.
'Zou hij het zijn?', dacht ik. Goede keus, dat wel, altijd een leuke vent gevonden, daar niet van.
En dan, out of the blue komt er een man naast ons staan die tot dan bij hele goede vrienden van mij stond en die ik de eerste keer gezien had de week ervoor bij de opbouw van het decor van ons toneelstuk "moeder".
En die man vraagt wat ik wil drinken en ik zeg "een glas witte wijn".
En hij begint te praten en Piet zegt op een bepaald moment "ik laat jullie"....
En rond één uur vertrek ik, lachend, want de volgende dag zie ik die man weer. Hij heet Jan.

Ik rijd naar huis en bel mijn broer in het midden van de nacht en zoveel glazen witte wijn verder natuurlijk " Pascal? Ik heb hem gezien!"

En nu zijn we 20 jaar later en Jan zit nog steeds bij mij.
Dank zij Pascal en Aude....

Her best story?
You bet !

Met 7 en meer in Rome

Trevi fontein

Niet alleen deze keer maar met 9 van Cahors naar Rome voor een korte, intense minitrip. We combineerden het ernstige werk met het aangename, liepen kilometers door de stad, vielen van de ene verbazing in de andere, genoten van een schitterende "météo" ....en meer moet het niet zijn. 

Alhoewel het meer was. Want ik heb Rome meermaals bezocht toen ik (veel) jonger was, en toch ik herinnerde het me  niet meer zoals ik het nu terug zag.

De gebouwen zijn gewoonweg indrukwekkend.

Ik heb er geen ander woord voor.
Het ene al groter dan het andere.
Kerken op elke hoek- maar ook in het midden- van de straat.

De ene al groter dan de andere.

Goud, marmer, albast, ivoor, zilver, koper....en als je te midden van al die pracht staat wordt er je ook nog om een aalmoes gevraagd " om de kerk te onderhouden" .... In feite kan ik daar niet bij.

Dat alles blinkt en schittert en dat je het in de huidige crisissituatie waarin armoede toeneemt nog aandurft om geld te vragen voor materiële goederen die je ten koste van de mensen hebt verworven.

Dat je geld durft te vragen om de Sixtijnse kapel te bezoeken ( 14 EURO) waarvoor je uren in de rij moet staan. Stel je een gezin voor bestaande uit vader, moeder en 2 kinderen, dan ben je om 8 uur al 56 EURO kwijt , heb je nog niets gedronken, gegeten, geslapen, gereden, gevlogen....het is erg.

Palatijn

We waren allemaal om 4.30u opgestaan, want om 6.15u  moesten we in Blagnac ( Luchthaven van Toulouse) zijn. Toulouse ligt op zo'n 1.15 min rijden van bij ons thuis. Vanuit Cahors is het een kwartiertje langer.
Maar iedereen was op tijd, wat redelijk ongewoon is voor de inwoners van Occitanië.

Eenmaal aangekomen op de Romeinse luchthaven stonden twee taxichauffeurs ons op te wachten. Ondertussen had mijn zus Bernadette zich ook bij ons gevoegd vanuit Brussel dan. Het was een hartelijk weerzien voor Jan en mij en voor de Cadurciens een ontdekking. 

We reden naar het hotel ( www.nh-hotels.nl/Rome/Villa-Carpegna)  en konden meteen inchecken.
Endan zochten we een tabacco op om dagtickets voor het openbaar vervoer te vinden.

Zo geregeld. De eerste groep nam een kaart voor 1 dag, anderen voor 2 dagen, en wij voor 3.

En wij waren vertrokken.
Metro in, en we kwamen vanuit de hele diepe ondergrond naar boven om Rome te ontdekken...

Eerst eten en drinken en dan pas actie ondernemen uiteraard...
Dank zij François die net een nieuwe GSM gekregen had en informaticus is vonden we dichtbij de plek die we eerst wilden bezichtigen een schattig Italiaans restaurant . Onmiddellijk kregen we gratis een prosecco en we hebben heerlijk gegeten en gedronken. We konden er weer tegen. 

( www.levirtuintavola.it) .

Capitool

Vandaar naar de kerk S.Giovanni in Laterano .

En dan naar de Basilica San Clemente. Het is vooral de ondergrond die belangrijk is, een Mithras tempel . Prachtig.

Dan naar het Capitool en de Forum Romanum en weer tijd voor een Aperolspritz...

Busje hop en de Trevi Fontein en de Piazza d'Espagna.

Kapot maar tevreden reden we terug naar ons hotel.

De volgende morgen splitste de groep en vertrokken we met 6 naar de oude stad.

Cité des Anges, We slenterden langs de kraampjes met souvenirs en dronken een goedkope capuccino aan het water, dichtbij het Hof van Cassatie.

Cité des Anges en Bernadette

Tiber en Vaticaan

Piazza Navona,  Met de Fontein van de 4 stromen....de Nijl, de Ganges, de Donau en de Rio de la Plata. 

Fontana del Quattro Fiumi

Het was zo warm dat we gewoon aan het Panteon op een terras gaan zitten zijn om het middagmaal te nuttigen...

Zalig!

( Restaurant Da Claudia en Pantheon op de achtergrond)

En we splitsten weer op.

De ene ging naar de Villa Borghese.
De anderen naar het hotel want te moe.
En wij ,met drie door de straten van Rome.
Kerk in kerk uit, op de langen duur hadden we het echt gehad met die kerken.

Je houdt het niet voor mogelijk.

een echte capuccino 

De volgende dag gingen de mannen apart weg en Jan bezocht Ostiense et San Paolo.

We vonden elkaar terug rond 14 uur in het hotel en vertrokken voor een laatste lange wandeling naar het Vaticaan. Want dat moet je nu eenmaal gezien hebben als je nog nooit in Rome geweest bent. En zelfs als je er al was, je wil het terug zien. Zo indrukwekkend. Zo groots. Zoveel aanschuivende mensenslierten. Zoveel hoop van mensen die denken, nee die zeker zijn, dat alles nu beter zal gaan met hun gezondheid, hun leven, hun kinderen, hun ouders....;

En wij stonden erbij en keken er naar. In stilte. Niet wetend wat we er moesten van denken....

 Door één of andere ongelukkige verkeerde manipulatie door ondergetekende , een informatica- onbekwame blogster ben ik een stuk van mijn foto's kwijt ( al een geluk dat een gediplomeerde fotograaf ons vergezelde, dank je wel Jan !!!) , dus ben ik dit fotootje op internet gaan halen...

Volledig afgepeigerd keerden we terug naar het hotel waar het taxibusje en de taxi ons stonden op te wachten. Het vliegtuig had 45 minuten vertraging en we geraakten tenslotte om 2.15 u des 's nachts in ons bed...Moe maar voldaan.

Rome ?

Een aanrader !

Cité des Anges

Alleen in Parijs

Notre Dame

Het was jaren geleden dat ik nog eens echt "alleen" was.
En soms ben ik al eens graag alleen.Dan koester ik de momenten waarop Jan gaat jagen, of dat hij 's avonds naar een vergadering moet.
Soms zeg ik dat zelfs luidop "wat zou ik eens graag een paar dagen alleen zijn"...hoe voelt dat? Doe je dan echt enkel wat je graag doet? Of is dat ook weeral een illusie?
Helemaal graag doen wat ik zou willen zal er allicht niet inzitten, de "jongens" vereisen veel aandacht. Hun leven is één en al ritme en gewoontes.
Rond 8 uur wandelen, rond 11.45u een klein hapje, dutje doen, rond 14.15u tweede wandeling, 16 uur eten, platte rust in de zetel....en rond 24 uur gaan slapen. Dat slaapt nogal wat af een hond, al bij al.
Dus neen, ik zou niet kunnen doen wat ik wil, waarschijnlijk.
Vrij zou ik al niet zijn.

Trouwens, volledig vrij ben je denk ik alleen in je gedachten.
Er is altijd wel een hindernis,  een onoverkomelijke verplichting.

Maar goed. Ik zou alleen naar Parijs gaan.
Jan zag het niet zitten drie dagen alleen in de lichtstad rond te lopen, waarschijnlijk in de regen, terwijl ik van de ene uitlopende vergadering naar de andere zou rennen.
Dit jaar vond het evenement op twee verschillende locaties plaats: Cité du Couvent en Centre Universitaire des Saint Pères.
Dat is gelegen in Saint-Germain des Prés, zesde arrondissement.
De hotelletjes waren zo goed als allemaal volzet. Ook omdat er tegelijkertijd de Designbeurs plaatsgreep. Het liep er vol Amerikanen ,Chinezen en Japanners. Met poepchique hele dure kleren, reuzegrote fototoestellen, camera's van hier tot ginder.

Ik zocht op internet een paar maanden terug reeds naar een plek en vond een flatje in de rue du Cherche Midi. Vlakbij waar ik moest zijn.
Maar ik was er niet gerust in, een flatje, dat is geen hotel.
Ik drong toch nog eens aan bij Jan, maar het mocht niet baten. Hij wou niet mee.
Aude zou de dag dat ik vertrok toekomen in Parijs , zij zou naar die designbeurs gaan voor haar werk. Dat vond ik ook al erg, allebei op een paar kilometer van elkaar en elkaar niet kunnen zien.

Paris Design beurs

Eenmaal aangekomen op het adresje- een rustige straat in feite, dat was een meevaller- drukte ik de geheime code in en kwam ik op een binnenplaats terecht die me deed denken aan zoveel huizen met concièrge in Parijs, zoals in het schitterend boek "l'élégance du hérisson" waar trouwens ook een leuke film werd van gemaakt.

En eens ik die koer door was, moest ik rechts een deur nemen en dan trapopwaarts naar boven met valies en al....

Zes verdiepingen.
Zes, 12 trappen dus. En dan, volledig afgepeigerd na zes uur trein vanuit Cahors, metro en zenuwachtigheid dat ik dat dom appartement niet zou vinden, nog eens een minuscuul gangetje door, twee trappen naar omhoog en dan een klein deurtje , code , sleutel valt uit een kastje en daar was het dan, tadaaaaaaaaaaa!!!! een flat in Parijs...
Ik zag zelfs geen bed . Er was een zetel.
Ik kreeg die maar niet opengetrokken en ik vroeg me af of ik me zelfs niet vergist had van flat....
Ik belde naar het nummer vermeld op de bevestiging.
"Mais oui madame, le fauteuil s'ouvre facilement...".
Na hopeloos getrek en geduw van mijnentwege viel het "bed" open.
Mannekes lief !
Waar was ik beland ?
In een mansardekamer.
"Une chambre de bonne".
kan je je voorstellen dat je je een ganse dag fysiek afgesloofd hebt, dat je dan zo hoog moet klimmen om dan dagen, weken, maanden, jaren op 4 vierkante meter te moeten leven...

Wat was ik blij dat Jan niet mee was. We zouden het nooit samen overleefd hebben en ik zou nog vlugger alleen geweest zijn dan ik ooit maar wou!
Enfin. Het was er proper, dat was al iets en ja ik kon er koffie zetten , douchen, naar TV kijken en slapen.
( Ik geef de referentie mee opdat jullie deze plek NOOIT boeken op booking.com : CMG Saint Germain II, Rue du cherche midi 16, 75006 Paris)

Ik ging wandelen en liep de Boulevard de Saint Germain des Prés af, liep door de Rue de Seine om Hotel Welcome te zien waar ik samen met mama ooit verbleef, tot aan de Seine, Notre Dame, en ik hoorde een dame aan de telefoon tegen een vriendin zeggen "weet je, hoe mooi is de Notre Dame toch als het licht er vanuit de juiste hoek opvalt? Hoe gelukkig zijn wij toch van hier te wonen"...
En ze heeft gelijk. Het is een prachtige stad.

Notre Dame

Moe maar voldaan kwam ik weer in mijn straat terecht. Het was ondertussen 18.15u en waarschijnlijk te vroeg om te gaan eten. Maar met mijn 12 trappen in gedachten wou ik toch eerst eten ...wat zou je zelf doen?
In de straat vond ik een Parijse bistro. Allez vooruit.
Als er iets is wat ik niet graag doe is het alleen gaan eten. Ik zou zelfs iemand op straat uitnodigen om met mij aan tafel te komen zitten. Zo erg haat ik dat.
Maar goed. Eind goed al goed. het was er warm, er heerste een gezellige drukte en de obers waren hartelijk. Dat doet veel. En het was nog lekker ook !
Het viel me op dat er in Parijs heel veel mensen alleen zijn, alleen gaan eten, iets gaan drinken.

Le Nemrod

Vandaar naar mijn meidenkamer ...
Doodop.

De volgende ochtend metro naar Cité du Couvent. En het was razend interessant. Vrouwen zijn toch machtig sterk als ze samen de wereld willen veranderen.
En twee dagen later zat ik terug op de trein naar Cahors.
Blij dat ik niet meer alleen zou zijn 's avonds.
Blij met waar ik ben ,met wie ik ben en waarom ik hier ben.
Zalig toch?

Beste wensen

Soms zit je met je neus recht op iets op en zie je het niet.
Soms zie je iets maar weet je na een paar tellen niet meer wat je nu juist waar gezien hebt en waaraan je dat deed denken op dat eigenste moment.
Soms denk je niet na en zie je van alles wat de moeite waard is.
Soms kijk je niet en denk je dat je iets belangrijks hebt gezien.
Soms denk je niet en zie je niks.
Soms denk je dat je iets ziet maar was het een illusie.

Maar soms, even maar, zie je het wel.
En denk je na over wat je ziet.
En begrijp je het teken, het symbool.

Een paar tientallen meter boven ons huis, op de weg die ik dagelijks neem met de twee honden, dag in dag uit, de weg op en de weg af, elke ochtend rond een uur of acht in de zomer en rond half negen in de winter, daar zag ik het.
Het hart.
Het hart dat reeën hebben gemaakt door met hun geweitjes te schuren op de oude eik.

En Catherine die er tijdens haar vakanties ook langskomt had het nog niet gezien , schreef ze me. En nochtans passeert ze er ook zoals ik elke dag, als ze er is.

Je ziet maar wat je wil zien.
En zo vergaat het eenieder van ons.
Dit jaar stond ik versteld van al de mensen om me heen die niet zagen wat ik zag of die zagen wat ik niet had gezien.
En daar sta ik bij stil.
Heel vaak zelfs.

En als je zoals ik een kritische partner hebt, dan zie je al eens iets meer dan een ander.
Want dan zie je niet alleen wat je zelf wil zien, maar dan is er iemand thuis die op je wacht en die je meteen zegt "dat had ik al gezien", voor het geval je zou denken dat je zelf het dynamiet hebt uitgevonden.
Of " dat weet ik nog zo niet hoor of dat wel van een reetje is !" als je al zou denken dat je zelf de reden van het mysterie hebt opgelost.
Kortom , met twee ziet de wereld er breder uit.

En ook dit jaar waren er vrienden die niet meer met twee maar alleen waren en dat is spijtig,maar helaas.
Vrienden die vastzitten in de rouwperiode van het alleen zijn en die de berg niet opklimmen , of moeite hebben om de weg weer op te nemen.
Anderen die dat wel doen en kilometers stappen om de weg terug te vinden.
Want alleen is maar alleen en het vergt veel van iemand om de draad weer op te nemen.

Er zijn vrienden ziek geworden. Zwaar ziek. En hun moed en verbetenheid om ziekte te overwinnen verstomde me menigmaal met verbijstering en bewondering.
Anderen zijn er niet meer en met weemoed denk ik telkens terug bij dit liedje , die melodie of dat boek.

Er zijn baby's geboren  , studenten studeerden af,  mama's werden oma's , werkenden werden gepensioneerden , anderen verloren hun job en zegden niets, sommigen vonden er een terug en zegden evenmin veel.

Maar bovenal voel ik dankbaarheid.
Dankbaar omdat ik niet ziek was of geworden ben , dat ik niemand dichtbij verloren ben, dat ik elke dag wakker word in een mooi land met een prachtig uitzicht vanuit mijn slaapkamer naar de vallei toe, dat ik een (nieuw) dak boven mijn hoofd heb, vrienden die van me houden zoals ik ben en soms ook niet , kinderen en kleinkinderen die je zou opeten omdat ze zo schattig zijn ,familie die ik steeds weer zie en een verbondenheid voel en een partner naast mij die zich gelukkig voelt met onze gezamenlijke keuze.

Gust en Maurice

Meer moet het niet zijn.
Meer moest het niet zijn.
En dus wens ik voor iedereen een jaar waarop hij of zij kan terugblikken met vreugde en dankbaarheid voor elk moment.

Beste wensen trouwe bloglezers.

Antwerpen Centraal Station 2017

Sneeuwperikelen

Het heeft heel hard gesneeuwd in België en de beelden op TV waren dan ook angstaanjagend.
En toch deed iedereen zijn best om te geraken waar hij moest geraken.
Als er hier in het zuidwesten twee sneeuwvlokken vallen is het paniek.
Onmiddellijk worden de schoolbussen op "stop" gezet.
Scholen gaan dicht, openbare diensten, post, openbaar vervoer....
Je kan je dat in België niet goed voorstellen, denk ik dan.

Hier rijden bijna geen bussen.
Er rijdt er één 's ochtends van Castelnau naar Cahors en 's avonds van Cahors naar Castelnau.
Als ik soms 's avonds van een vergadering rond 23 u of 24 uur van Cahors terugkom, en dat is zo'n 28 km tot bij mij thuis, dan kom ik amper een tegenligger tegen....geen levende ziel op de baan.
Maar in België staan er dan onmiddellijk honderden kilometers file.

En dan hoor je de meest hilarische verhalen van vrienden en familie.

Ik heb zo hard moeten lachen met hun miserie - Jan zegt trouwens dat ik om verkeerde reden lach, een beroepsafwijking van het beheren van zware lichamelijke letselschade vrees ik, net zoals chirurgen onbedaarlijk kunnen lachen terwijl ze een mens aan het opereren zijn, maar dit terzijde- dat ik het me niet kan laten het te vertellen.
Voor één keer is het dus geen lotgeval van een Vlaming in de Lot maar van twee Belgen in het Vaderland !

Een vriendin van mij uit het Gentse schreef :

Hier nog altijd sneeuw, Gent was de bevoorrechte die er nog gisteren nacht en deze voormiddag heeft gehad.

Dan is het een beetje beginnen smelten.

Par acquit de conscience heb ik om vier uur deze namiddag eens gemeten hoeveel cm er nog lag: twaalf!

Ik moet morgen naar de dokter, de auto lag volledig ondergesneeuwd -precies een piepschuimen modelleke.

Geen verschil tussen dak, voorruit en bumper.

De zachtste “trekker” genomen en beginnen duwen; de onderste laag was ijs, de sneeuw pak een goeie tien centimeter dik op de “dunne” plaatsen.

Met mijn vingers gekrabd, langs onder, weer met de trekker, enfin, over en weer, en juist gemaakt dat ik iets zag.

Ok: autosleutels uitgehaald, en het ding gestart (merci mon Dieu, de deursloten waren niet meer aangevrozen), en vollen bak de chauffage laten draaien op “Hi”, plus voorruit, achterruit.

Het idee gehad van een paar rondjes te rijden: slecht gedacht: één smurrie, en ijs, en dus spekglad

Drie keer rondgereden.

Ik wil hem terug op de oprit zetten: on -mo- ge -lijk: ik slierde achteruit dat het geen naam had en de wielen draaiden zot.

De buur is zelfs komen kijken: geen avance.

Hij staat nu aan de overkant van de baan.

Wijs: nu ben ik om te bleiten van rugpijn, pijn in mijn schouders, mijn heupen, mijn lies, mijn nek: la totale.

Hilarisch !!!

En tenslotte heeft Aude heeft me gisteren doen gieren van het lachen. Ze had dus vrij, zoals elke maandag.

Maurice blijft dan bij haar, Gust naar school en 's middags moest ze de tweeling van haar schoonzus afhalen, die was er niet en de tweeling van 2,5 jaar gaat nog maar 1/2 dag naar school....maar met die sneeuw konden de kinderen zo ver niet stappen ( 500 meter naar haar thuis).
Dus had ze gedacht, ik neem de fietskar, zet er de tweeling en Maurice in (2 jaar) en ik breng onmiddellijk Gust en Stan ( oudste broer van de tweeling, 4 jaar) ook mee en ik houd ze thuis dan moet ik geen twee keer door die hel met heel die bende ...

Verstandig hé ?

Zo gezegd zo gedaan, maar eens de tweeling en Maurice in die kar zaten, Gust begon te jammeren ( hij kan dan ook heel flauw zijn) dat zijn sjaal nat werd omdat hij over de sneeuw sleurde, Stan weende omdat hij zijn boekentas niet wou dragen (dezelfde kenmerken als Gust kwa moedgehalte ) , zij van links naar rechts door de sneeuw "gleed" om tenslotte op de straat die loodzware fietskar vooruit te duwen, zat ze plots strop....ze duwde en duwde , de twee grote  aan het huilen, de twee kleine  in de kar ook en dan hoorde ze " mama, mama"...Maurice was uit die fietskar geschoven, eronder gerezen, en zij reed daar over....

De enigste die niet weende en er nochtans alle reden toe had,  Maurice, het enigste wat hij zei toen ze er hem van onderuit haalde "nat" .....

Thuis gekomen geraakte ze niet op het trottoir en is een overbuurman haar komen helpen. Eens in de garage begon de tweeling te huilen dat ze eruit wilden en dan is zij ontploft, zodanig dat haar andere buur komen kijken is.
"Ik kan er niet meer tegen Ivo !!"

"Ik versta dat manneke, komt gij bij ons straks maar een taske koffie drinken"...

Dat is niet gelukt met 5 klein mannen, 

 

Nooit meer , riep ze me door de telefoon.

En net zoals de buurman Ivo zei ik " Ik versta dat manneke!, spijtig dat ge bij mij geen taske koffie kunt komen drinken hé!".