Alcool Camphrée

Toen ik als kind verkouden was toverde mijn grootmoeder wondermiddelen uit haar kast.
Het was een gans gedoe.
De waterketel op de stoof ruimde plaats voor een tinnen kasserolletje waar ze citroensap met kokend water mengde en dat brouwsel moest ik om het uur opdrinken.
Heel heet.
"'t Zal je goed doen!", zei ze terwijl ze me aan de volgende remedie onderwierp.
"Doe je onderhemd uit".
Haar wil geschiedde.
Ze nam een grote prop watten en wreef mijn rug en borst in met "alcool camphrée ".

                                                          
Dat rook wel heel lekker. En het maakte ook onmiddellijk mijn neus vrij. Het moet gezegd.
Dan legde ze op mijn rug een lap thermogène .
Ik herinner me de doos nog goed. Er stond zowaar een duivel op die thermogène rond zich had zoals je een jas draagt. En hij spuwde vuur.
Dat was de bedoeling, dat ik vuur zou spuwen, Zo heet dat die roze watten aanvoelde.
En dan moest ik een lepel bromoform ( nu ook verboden) drinken ( heel lekkere smaak , ook iets wat tegenwoordig niet meer voorstelbaar is, een hoestsiroop die lekker smaakt, men denke ook aan phénergan, en die rode dikke siroop antibiotica die kinderen ook niet meer krijgen, je zou er maar eens verslaafd aan kunnen geraken en volgens Amerikaanse toestanden een proces uitlokken tegenover de farmaceutische industrie, ah non ! ).
En daarna, ja dat duurde wel even, moest ik naast de fel aangewakkerde kachel gaan zitten.
Naast en soms vòòr.
"'t Zal je goed doen!" en ik twijfelde niet aan haar goede bedoelingen, hoe erg ik het ook vond soms.
                                                           
Op een nacht, ik lag in bed, helemaal ingeduffeld onder de thermogène , en met een warmwaterkruik aan mijn voeten, met de mazoutstoof die voor de gelegenheid op de kamer was aangezet ....kreeg ik meer dan 40 graden koorts.
Mijn grootmoeder kleedde zich aan en ging bij Dokter Clinckaert aanbellen. Die woonde wat verder in de straat . En die man stond op en kwam.
Toen mijn moeder stervende was belde ik de dokter van wacht die recht tegenover haar woonde in Lier, ik zag hem de telefoon opnemen door het vensterraam , maar hij weigerde zich te verplaatsen, het was half zes ! Wat dacht ik wel! Dat was 19 jaar gelden, hoe tijden en zeden veranderen !
Ik ben hem drie dagen nadien een doodsbrief gaan afgeven, dan kon hij er eens over nadenken.
Soit.
Dokter Clinckaert, ook al geen jonge man meer bekeek me, en bekeek dan met diepe frons mijn grootmoeder : "Maar madame, dat kind slaapt met thermogène, een warmwaterkruik en de stoof brandt op de kamer! Dat is om te stikken, haal mij dat er allemaal maar af!" , in het Aalsters dialect dan ! ( Oljmèda der allemol nieker af hein !!!!!).
Ik verloor op slag een paar graden.
Ja lach maar, het is echt gebeurd en het is me bijgebleven.

Ik moest daar allemaal aan denken toen ik maandag, snipverkouden, koortsig, snotterend maar vooral hoestend naar de vergadering in Cahors trok.
Ik vond het mijn plicht daar te zijn, aangezien ik me veertien dagen ervoor had laten vervangen, een voorzitter moet niet overdrijven hé !, dus moest ik de sleutels van ons lokaal eerst gaan halen bij Renée.
Renée is niet zo jong meer, ze zou mijn moeder kunnen zijn eigenlijk,feitelijk.
En ik beschouw haar ook een beetje als mijn moeder, ze is rondborstig, heeft lang blond haar opgestoken in een chignon en komt uit de Aveyron. Ze spreekt zoals een echte zuidwestse...volledig de taal van Pagnol waardig.
"Ohlala ma belle, t'es arrangée là !!!!! Tu as mis des plaquettes de camphres?"
En dat woord alleen al deed me zo'n deugd, het voerde me zoveel jaren terug. Ik voelde de warme genegenheid van mijn mémè en ja, dat zou ik zeker gaan halen bij de apotheker. Je wikkelt er een zakdoek rond en je steekt dat in je zak, zegt ze, of je hangt het in een zakje rond je nek , "comme un gri-gri" , een talisman.
"Mets aussi un châle en soie autour de ton cou la nuit ! Ne l'oublies pas! Et chaque fois que tu pars en voyage , en train ou en avion, ou que tu te trouves dans un endroit où il y beaucoup de monde, tu mets de la vasiline goménolée sous ton nez, près des narines."

           


En nu heb ik dat hier allemaal staan.
De apothekeres bekeek me en zei," mevrouw, dat is zoals mottenballen hé, dat is tegen de motten , je mag dat niet op je huid aanbrengen, beloof je dat?"
"Jaaaaaaaa", ik weet echter wel beter. Ik zal haar zeker niet zeggen dat ik het als een grigri rond mijn hals zal hangen, onder mijn zijden sjaal en met de vasiline rond mijn neusgaten!

Maar die geur, ik zou er kunnen blijven aan ruiken, wat een herinnering, die geur !

le beau Maurice !

                                                     

Eindelijk ,zullen jullie ondertussen wel denken.

Inderdaad, ik was helemaal in de ban van het "mamie-zijn" en vergat de blog voor een tijdje.

Maar hier is hij dan, onze Maurice, onze trots , 4.450 g , 53 cm, gezond en al en meer moet dat dus niet zijn.
Hij is heel braaf, een groot verschil met Gust die vanaf zijn eerste levensdag het kot op stelten zette.

"Toen ik die kreet hoorde, wist ik genoeg!", zei Ingrid , de andere oma.

Ik denk dat ze dezelfde gil hoorde als die van haar zoon 31 jaar eerder.

Soit, Maurice is een braveke en een schoneke en al en al en al.

En aangezien hij een kloek bazeke is, eet hij, slaapt hij, eet hij en slaapt hij weer om pas wakker te worden om te eten natuurlijk.

Alles is goed verlopen en daar ben ik blij om.

Het was een heel toffe 14 daagse.

Ik voelde me bijzonder nuttig , nu ik op Gustje kon passen.

De dag dat Aude naar het ziekenhuis ging zaten we allemaal vol spanning te wachten. Ik haalde hem rond 12 uur van school, aangezien we ervan uitgingen dat de baby er tegen dan wel zou zijn...en Aude en Stienus wilden dat Gust de eerste zou zijn die -buiten hen dan- Maurice zou ontdekken.

Maar noppes, geen Maurice.

Gustje had een kroon op zijn koppetje, met daarop geschreven "Ik ben grote broer!" en een cadeautje van de juffen, want hij heeft er twee! En een reuze tekening met een wiegje en de namen van alle kindjes 

En wachten maar.
Rond een uur of 6 kregen we de verlossende ( what's in a name?) telefoon, het was een jongen ( Denis moet trakteren, want zijn pendel was deze keer toch maar verkeerd) , hij was gezond en zijn naam was Maurice!

Ik vind de naam mooi.
Goed passend met Gust ook.

Een oude naam, zoals die van Gust.

Alles komt terug.

We vertrokken met onze eerste cadeautjes naar de kliniek en Gust was echt in zijn nopjes met zijn broertje. Nu nog trouwens, hij is er bijzonder lief mee, geeft het zijn tutje als hij weent, komt ons dan vlug zeggen dat "hij niet meer weent", het viel reuze mee.

Ik bracht hem bijna dagelijks naar school. Hij op de fiets met helm en al en ik te voet. Jan ging ook vaak mee. We keuvelden na school met de andere mama's en papa's, oma's en opa's , gingen met Gustje naar de speeltuin en lieten ons dat allemaal welgevallen.

We deden boodschappen, kookten, ruimden op en genoten van elkaar, net of we woonden al jaren samen en dat ging prima.

We aten  steack frites, gingen ook om frieten bij de frituur, aten sushi , filet américain préparé en kip curry, allemaal ontberingen tijdens de zwangerschap maar nu moesten we daar allemaal geen rekening meer mee houden.

Er was ook tijd voor "retrouvailles", vrienden die we weer zagen na lange jaren , en dat allemaal tijdens de St Gummarus reuzentrein stoet, die maar om de 25 jaar naar buiten komt.

                                                                                

 En ja, ongelofelijk maar waar, daar rijdt ook Ros Beiaard ....kan je dat nu geloven? Ik dacht dat dat enkel een privilege van Dendermonde was ...Dries Van Noten ontwierp de bekleding van het paard en van de dieren in de reuzentrein. Bij gestaan door Fernande van Arlecchino , mijn vroegere amateur toneelvereniging in Lier.

Op straten en pleinen stonden bekende vrienden volksverhalen voor te dragen of beeldden ze toneeltjes en tafereeltjes uit.
Het was top !

 ( De Conne )

We hadden ook 14 dagen zon! Want wij brengen de zon mee, Vera. Het omgekeerde is minder waar. 

En afgelopen week liet Jan zijn knie ook opereren door zijn beste vriend . 

"Maar ja Gene, 's morgens binnen en tegen de middag mag hij naar huis! ",zei Eric.
"Met krukken dan?"

"Ah neen, zonder, vooral niet met krukken of een stok, rechtopstaand hoor, geen enkel probleem"

Hoorde ik daar de "aucun soucis" van het zuiden ?

Woensdag vertrok hij dapper naar Antwerpen. Rond twaalf uur ging ik hem halen.
Hij hinkte heel traag en ik kon mijn lach niet verbergen,maar ja, ik lach met de verkeerde dingen, niet?

Zo gemakkelijk was het niet.
Gelukkiglijk hadden Aude, Stienus en ik dat voorzien. Hij kon beneden op de zetel slapen ...

"Ja", knikte hij heel nederig,"dat zou goed zijn".

En dat was het ook.

Donderdagnamiddag reed ik met mijn zus naar Woluwe om er onze tante en oom terug te zien. Bernadette zou ons daar vervoegen.
En ook dat was een gelukkig weerzien : "Tu n'as pas changé, je te reconnais tout de suite!" , zij is 82 !, tante Nizon. We dronken koffie en aten taart, bij "Les délices de mon moulin" en voor een meunier moet dat niet meer zijn.

En dus zijn we zaterdag vertrokken.
Ik aan het stuur, de ganse rit.

Bekaf was ik, en ik besefte dat ik geen 20 meer ben.

Geen 40 ook niet.

En deze morgen ben ik de "jongens" gaan halen bij Madame Diczy.
Ze waren door het dolle heen, maar blaakten van gezondheid.

En nu, nu is alles weer zoals voorheen.
Aude heeft net gebeld, zoals steeds 's avonds.

We praten over de dag die voorbijging, een dag zonder gezellig samenzijn.

Ik mis ze, allemaal, Gust die dapper zei " Mamie gaat weer naar Frankrijk, maar daar ga ik niet voor wenen!" , Stienus die van links naar rechts de wereld verandert, Aude die de zorgzaamste moeder is die ik ken, mijn zussen die allemaal hun gedacht zeggen over alles en nog wat, de nichtjes die verhuizen of net aan de unief begonnen zijn, de vrienden uit Lier, de vrienden van Mechelen, de vrienden die ik niet zag maar belde, de familie van Jan, de Limburgse vrienden, de buren, de school.

Maar toen ik deze morgen de vallei zag, de jongens thuis waren, de soep aan het sudderen was, Lynn kwam vragen of ze pruimen mocht plukken "of course, are there still plums????" , Paul de sleutels kwam terugbrengen, ik telefoon kreeg van Kennissen van hier om te vragen of ik nu eindelijk mamie geworden was, toen besefte ik eens te meer  dat ik hier zo op mijn plaats ben.

We blijven hier nog even, denk ik toch !

De jongste telg

Aangezien Mozes niet naar de berg wil komen zal de berg naar Mozes toegaan.
We vertrekken morgen , gepakt en gezakt, met cadeautjes en al, ook voor Gustje natuurlijk, want hij verdient ook wel wat . Hij moet tenslotte dat nieuwe gezinslid dag in dag uit verdragen....en als hij of zij even hard huilt als Gustje, dan belooft dat.
Misschien beseft de kleine man dan hoe vreselijk vervelend dat is, zo uren aan een stuk liggen joelen.
Maar ik wens het noch Aude ,noch Stienus toe, een huilbaby.

Misschien is het een engeltje, een braveke, een schattig ding, een geduldig wezentje, de mooiste, de slimste, de liefste.
Misschien is hij of zij dat allemaal wel in één .
Wie weet het?

Morgen zijn we weg, sluiten we ramen en deuren en hopen we dat er niemand op het gedacht komt om ons te komen bezoeken.
Paul en Lynn waken, Colin, hun viervoeter ook.
Die laatste heeft beloofd dagelijks een toertje rond het huis te doen, twee als het moet.
Hij zal zijn poot ook opheffen tegen de rozelaars en de blauwe regen.
Beloofd is beloofd.

Morgen vertrekken we van dit huis naar een andere "thuis", waar we alles kennen, de mensen en de dingen, de oude vrienden, de familie en de nieuwe , jongste telg .
Dat is ook de naam van een brasserie met speeltuin op het einde van de straat waar ik vroeger woonde.
Leuk voor Gustje, maar ik vrees dat het daarvoor al te koud geworden is...wie weet. Want ik heb hem vanalles beloofd.
De speeltuin, snoep, TV , film, cars, superman, spiderman , allemaal dingen die niet zo welkom zijn ten huize Aude. Té commercieel. Het moet liefst alternatiever.
En daarom mag het van zijn mamie.
Allemaal.

Eerst ga ik de jongens ook een andere thuis bezorgen, bij Madame Diczy, van de honden kennel.
Die  zullen dan weer blij zijn als we weer terug zijn.
Iedereen zijn geluk.
                                             

Ik zal het laten weten als die jongste telg het licht voor het eerst zal zien.
Ondertussen doen we de kaars branden opdat alles goed verloopt.

Opgeruimd staat netjes

                                                              



De laatste weken waren spannend bij mijn dochter thuis.
Er zou een badkamer ingericht worden met een speciale vloer, retro tegeltjes in zwart en okergeel, een trendy design lavabo , vintage meubeltjes, zoals Aude zegt "helemaal ons ding".
Maar het duurde lang, heel lang voor alles klaar was en Aude was al hard,heel hard aan het aftellen tot op de uitgerekende datum van 16 september om de nieuwe mens te verwelkomen.
Maar eerst moest de badkamer af en... eens de badkamer klaar was dan zou de gang en de slaapkamer gevloerd worden.
En daarna zou ze haar oude slaapkamer in de nieuwe slaapkamer willen gezien hebben en de logeerkamer moest dringend veranderd met een groot bed ditmaal en niet meer met een eenpersoons.
En Gustje zou dan op hun oude slaapkamer komen te liggen en de nieuwe baby  zou eerst bij hen slapen en daarna naast Gustje in Gustjes'oude kamer slapen.
Dus moest ze Gust voorbereiden op zijn kamerverhuis.
En ook op het feit dat mama dan voor twee kindjes zou zorgen.
En dat bleek niet eenvoudig.
Maar op school beloofde de juffrouw op de website dat de twee volgende weken zouden besteed worden aan "ik krijg een broer of een zusje binnenkort".
Dat helpt.
En Gustje heeft er op slag zin in.
En het park moest weer naar beneden en het bureau naar boven .
En er moest nadien grondig opgeruimd en gepoetst worden.
Want Aude maakt haar nest.

Een paar maanden tevoren gebeurde net hetzelfde bij Sandra, Gilberts'dochter.
Haar man had zijn enkel gebroken bij het valschermspringen, dus hij kon met niets helpen en zij zouden verhuizen van bij haar ouders naar een oud huurpand wat verderop....ze zou verven en behangen en deze kamer wordt baby's kamer en daar die van de ouders, en de keuken hier en alles opgepoetst en wel en dan ...rust, de baby komt.
Sandra maakte haar nest.

En door datzelfde elan gedreven ben ik de valiezen aan het gereed maken, de cadeautjes aan het verzamelen , en een lijstje met al die "niet te vergeten dingen om mee te nemen naar Belgenland of om zeker nog te doen vooraleer we vertrekken".
Madame Diczy, de dame van de kennel nog eens gebeld om te zeggen dat we elke dag zouden kunnen afkomen met onze twee "jongens" en dat kon zei ze, claxonneer maar als je er bent, want sinds de storm hebben we nog steeds geen internet of telefoon.
Dat is ondertussen al meer dan twee weken geleden! Vreselijk .
Eergisteren poetste ik de bovenverdieping, gisteren was het gelijkvloers aan de beurt.
Ik steek nog vlug een wasmachine in, kwestie van alles proper achter te laten indien we "au pied levé" huize Cigalou moeten verlaten.

Ik maak een nest schoon.

En dat doe ik ook in mijn hoofd.
Het Saturnus- effect zit er zeker voor iets tussen. Dat afscheid nemen van mensen en dingen die voorbij gaan.
Ze gaan tenslotte alleen maar voorbij.
Die mensen en die dingen.
En er komen er altijd weer nieuwe bij.
Zo blijkt.

Opgeruimd staat immers netjes en dus mag die nieuwe wereldburger deze nacht komen, vind ik.
En bij Aude staat ook alles klaar om hem of haar te verwelkomen.
"Zou ik mijn valiesje al in de auto zetten?" vroeg ze me gisteren.
"Doen" zei ik, je kan maar niet gereed genoeg zijn.

Het is dus voor elke dag.
Vanaf NU.

Pruimen, prunes,plums ....

Er waren er veel dit jaar. Pruimen.
In alle kleuren en van alle soorten genoeg.
De précoces of Japonaises in juli, de reines-claudes in augustus en nu volop de présidents. Eigrote, donkerblauwe ,zelfs purperen pruimen. Binnenin geel, naar het oranje toe , maar als je ze kookt of stooft wordt de kleur donkerrood. Zo mooi.
En ja, wat doe je daar allemaal mee?
Taarten bakken en dus gewoon wassen, in twee snijden en ontpitten en in plastic zakjes in de diepvries steken.
Dat kan en dat doe ik, alhoewel ik daar niet in overdrijf, er is genoeg vers fruit om taarten te bakken.








Ik stoof ze, zonder suiker, met een beetje witte wijn en ik kan jullie verzekeren dat dat een topdessert is . Ik steriliseer ze dan in bokalen en gebruik ze als dessert , met een bol ijs of zonder ijs, in
plattekaas  of yoghurt.

Of ik deshydrateer ze, ik droog ze in mijn super speciaal machien :

 En dan trek ik ze vacuüm in zakjes. Heel gemakkelijk om af en toe de "prunes à l'eau de vie" aan te vullen , als ik Far Breton maak, een soort gebakken vanilleflan met opgelegde pruimen, Jan is er gek van.

Of op alcohol dus, op gewoon op siroop. Allemaal even lekker.

En zo blijf ik bezig hé.

Want anders heb ik hier niets te doen.

En mensen zijn er bang voor dat ik niks te doen zou hebben.

Stel je dat even voor?

Jan verzamelt rijpe pruimen en later op het jaar zal de brouilleur langskomen en hebben we heuse eau de vie van reines-claudes en van président pruimen.

Lekker!

Les motards

"Allo Gene? 't Is Ingrid, we hebben samen in de klas gezeten...."
"Ingrid, de kleindochter van de kleermaker in de Hoogstraat?"
"Ja, de die !"
Want we zijn van Aalst en dus , "de die" , dat begrijp ik.
Mijn hersens begonnen onmiddellijk berekeningen te maken, tot in welke klas zaten we samen, tot in welk jaar ging ik ze samen met Tessa elke morgen en middag ophalen bij haar grootouders, helemaal op weg naar school in de Pontstraat?
40 jaar?
45 jaar?
Als ik bij zo'n getal uitkom denk ik onmiddellijk dat ik verkeerd zit.
In de zin van : "45 jaar, allez Gene, onnozelaar! Dat is veel hoor!"
Om dan tot het meer dan onthutsend resultaat van de redenering te komen dat het inderdaad best wel mogelijk is dat we elkaar al 45 jaar geleden voor het laatst gezien hebben.
Hoe oud ben je dan, als je tot zo'n conclusie komt?
Oud dus, veel te oud.
Ik herpak me snel, en neem de draad van al die jaren geleden met gemak weer op.
"Ja Ingrid, dat is lang geleden!"
"Inderdaad, we zijn in Catus , met de moto, en we vroegen ons af of je zin hebt met ons een glas te komen drinken of iets te gaan eten in Cahors?
Daar stond ik dan, volledig uitgedost zoals Jeanette , mijn overbuurvrouw, met een oude broek tot op mijn kuiten, een vaalgroen T-shirt dat veel te spannend oogt en is in feite, plastic handschoenen en een klep op mijn kop.
Het werd deze week immers een Indian Summer en we tekenden tot 29 graden op.
Was dat geen ideaal moment om eindelijk de luiken te verven en de ramen te schilderen?
Zou dat nu eens geen goed gedacht zijn?
En dus waren we al een dag of twee bezig dat plezante klusje te klaren.
En het is eens iets anders dan kuisen. Of laat het me zo stellen: het geeft me een ideale smoes om niet te moeten poetsen!
Maar ja, alles laten vallen en naar Cahors rijden....
"Morgen kan ik dat zeker, of vanavond, maar vanavond is Jan naar een vergadering en morgenavond moet ik een vergadering voorzitten, dus tja..."
"We bellen je morgen terug en we zien wel"

De volgende morgen belde Ingrid terug, vanuit St Cirq Lapopie ditmaal.
"Ja wat doen we?"
"Wel kom naar hier en kom iets drinken"
En dat deed ze, samen met haar man, op de moto alsjeblief !

Een uur of twee later, de luiken hadden ondertussen de noodzakelijke tweede laag gekregen, belde ze terug, ze zaten op een terras in wat waarschijnlijk het centrum moest zijn, zei ze lachend.
Het gaf me onmiddellijk het gevoel dat zij niet zou kunnen aarden in zo'n boerengat.
Vermits ze uitgedost waren als echte stoere motards, was het gemakkelijk om ze uit de andere toeristen te herkennen. Want na 45 jaar ziet een mens er al wat anders uit.

En ja hoor, toen we wat later achter een glas rosé bij ons thuis herinneringen zaten op te halen, herinnerde ik me haar profiel , haar neus, haar mooie trekken, haar stem.
"Dat is ze nu, Kris" , zei ze tegen haar man "ik mocht niet veel van mijn grootmoeder, maar zij mocht helemaal niks!"
"Dat is helemaal waar, zei ik, en toch heb ik geen slechte herinnering aan mijn grootmoeder"
"Natuurlijk niet, zei Ingrid, ze hield zoveel van jou"

En naargelang de uren voorbijvlogen en we jonger en jonger werden besefte ik dat we hetzelfde verleden hadden, zij en ik.
Om misschien wel elk een verschillende reden, maar om een reden zover was duidelijk, groeiden we op bij onze grootouders, zonder onze ouders en zussen en of broer, mochten we zo goed als niets, waren we de oogappel van oude mensen die ons koesterden zoals oude mensen kinderen bepamperen, uit vrees dat er iets ergs met ze zouden gebeuren.
En daarom mochten we zo goed als niets. Niet fietsen, niet naar de bib, niet bij de jeugdbeweging, niet naar de dansles, naar niks en zelfs dat was al te veel.

De volgende dag spraken we weer af en Ingrid grapte dat ze al 35 jaar getrouwd was en dat dat zeker niet evident was.
Ik bekeek Jan en moest zo lachen om wat ze zei, en ja zei ze, ik kan mij op o zetten en me helemaal afzonderen in mijn gedachten. Je kan er toch niets aan veranderen en zo werden we nu eenmaal grootgebracht, we hadden geen keuze en legden er ons bij neer.

En waarom weet ik niet, maar plots begreep ik mezelf veel beter, was er als het ware een tipje van de sluier van mijn jeugd opgetild en snapte ik waarom ik vrij gemakkelijk het adagio hanteer " het is nu zo , je kan er toch niks aan veranderen".

Soms heb ik veel en drastisch veranderd aan mijn leven, maar soms kon en kan ik ook jaren verder gaan met iets wat me bezighoudt of met vrienden die ik bijna als familie beschouw.
Zelfs al zou ik er soms iets aan willen veranderen, ik neem het zoals het is, ik verdraag ze zoals ze zijn, en ik zeg niets, zoals Ingrid me zei, omdat we niks moesten zeggen, we moesten er ons bij neerleggen.
En daarom hebben we allebei misschien een man die zo ons tegengestelde is, die onmiddellijk zegt wat hij denkt.
Omdat hij anders in elkaar steekt en directer is. En wij veel terughoudender zijn.
En dat dat aan onze opvoeding ligt.
Zover is duidelijk.
Sinds gisteren.
Met dank aan Ingrid.

Tropische stortbuien

Ik kreeg een berichtje van orange op mijn GSM

" ALERTE ORANGE; pendant l'orage ,débranchez votre livebox des prises téléphonique ET électrique.+ d'info http://r.orange.fr/r/Soemoi (cout selon opérateur )"

En Jan kreeg een mail van AXA, de verzekeraar. Voor hetzelfde.
Dat gaf in elk geval de indruk dat het een serieus onweer zou zijn.

We hebben braafjes alle stekkers uitgetrokken.
En de livebox en de computers en de WIFI versterkers, de tablette en ook de TV en de antenne van de TV en TV Vlaanderen en het Franse TV-bakje of hoe noem je zoiets?
Kortom alles wat gevoelig zou zijn voor blikseminslag- een goede verzekeraarster waardig.

Jan had kandelaars gereed gezet. Je weet maar nooit dat de elektriciteit zou uitvallen .
En ook zaklampen hadden we bij de hand.

We zetten emmers gereed in Gustjes'kamer, ook voor het geval dat...de voorlopige herstellingen toch niet het gewenste resultaat zouden geven.
De dweilen lagen klaar.
De emmers aan de achterdeur, want stel dat er in de keuken water zou binnenlopen en het afwachten begon.
Zoals in die commercial waarin iedereen in badpak met een kokosnoot op een boom staat te kloppen in afwachting van de regen.
Zo dus.

En ik begon mijn kruiswoordraadsel in te vullen en Jan las verder zijn boek op de Tolino. Geweldig, stel dat we geen elektriciteit zouden hebben, dan kunnen we toch nog altijd lezen. Dé uitvinding waar we zaten op te wachten.

Rond half acht, boem, eerste donderslag , onmiddellijk gevolgd door het uitvallen van de lichten.
Allez gij, van de eerste slag?
Ja.

En plots kwam er een wind opzetten , dat houd je niet voor mogelijk. De bomen lagen bijna plat. Je hoorde van alles en nog wat omver vallen.

Niet panikeren. Stilletjes verder de puzzel oplossen.

En dan volgde een tropische stortbui, zo moet een moesson eruit zien.
Bakken water, bakken, liters, rond 22 uur, toen het wat begon te minderen was er al 38 liter gevallen.
En het bleef maar stortregenen.

In Gustjes' kamer kwam het water onder de dakpannen door langs de muur, maar in feite bleef het nogal beperkt, rekening houdend met wat er uit de lucht kwam gevallen.

Het bleef regenen, de wind verminderde, de bliksemschichten volgden elkaar onophoudelijk op, Spotje viel bijna flauw van angst, hij hijgde heel luid en bibberde zoals een espenblad.
Cartouche bekeek het schouwspel met lede ogen.
Wat was dat allemaal?

Ik stelde voor om te gaan slapen, ik was mijn zes sterren doorloper beu en wou verder lezen.
Rond 23 uur belde een vriendin uit Pern, ze had 5 cm water in haar keuken en wachtte op de brandweer. ..Que faire?
Toen we in slaap vielen regende het nog steeds en rond een uur of twee werden we wakker van iets wat op zolder lawaai aan het maken was: onze loir was terug thuis en riep gedwee " Yoe de mannen, ik ben terug hoor, met dat hondenweer blijf ik liever thuis op jullie gezellige zolder!"
Grr, ik kon er niet mee lachen.
Nog wat lezen- nog steeds zonder licht.


En dan slapen. Of althans proberen de slaap te vatten.

Toen we wakker werden regende het amper nog.
Jan ging vlug kijken hoeveel regen er gevallen was, in totaal een beetje meer dan 50 liter. Dat kan tellen.
Maar in feite weinig hinder, behalve dat de elektriciteit niet werkte en dat de generator in gang werd gezet. Ons huis ziet er dan uit als een bunker, overal liggen kabels, kris kras over elkaar , door de lusters heen en op alle strategische plaatsen : de frigo, de diepvries, de radio...

Geen telefoon.
Geen GSM bereik, steeds een rond bolletje met een streepje door: niks te bellen naar niemand.

Ik ging met de honden wandelen terwijl Jan dat allemaal in gereedheid bracht en even verderop, bij de Franse buurman, was de weg versperd door een dikke tak die op zijn cabanon gevallen was....

We zijn er een uur of twee zoet mee geweest om het gevaarte  in stukken te zagen en langs de kant van de weg te leggen.

De weg afvegen, de takken verwijderen, foto's nemen om door te mailen naar de buur en dan is Jan de greppel beginnen leeg maken zodat het water gemakkelijker kon weglopen.

Dan ben ik naar het dorp gereden om brood te halen. Bij Christian brandde licht, ik dacht dus dat het dorp zelf niet geraakt was, maar de gemeentearbeiders waren druk bezig met het proper maken van La Place du Forail en de voornaamste straten die uitmonden op het dorpsplein.

De bakker had bijna geen brood meer, vroeg aan iedereen of er schade was, zei ons dat we geen elektriciteit moesten verwachten voor 13 uur , dat gans het dorp zijn belangrijkste goederen in zijn diepvries was komen steken " alle vaccins van de apotheker zitten bij mij hé...."
Er zijn 145 centrales in panne.
En de zendmasten waren op hun reservebatterijen gesprongen,maar die zijn ondertussen allemaal plat.
Zucht.
"Jamais vu ça de ma vie" , zei Christian, de bakker. EN hij heeft al veel gezien, als je hem mag geloven.
"Bon courage" wensten de mensen elkaar toe.
Dat wordt hier veel gezegd.
Als je 's ochtends naar je werk vertrekt zegt de bakker ook "bon courage" of "bonne continuation".
Raar is dat. Precies of werken is pijnlijk en een beproeving...soit.

En toen ben ik naar Jeanette gereden, de buurvrouw aan de overkant die stond te roepen " OOOO, Ohooo" , waarvan ik veronderstelde dat het tegen mij was en niet tegen haar kippen. Ik had terug geroepen, maar het was net of ze me niet hoorde  en bellen ging niet, want " pas de réseau".

"Oh Geneviève, que c'est gentille à toi d'être venue. Je n'ai pas d'éléctricité...."
Ze dacht dat zij alleen zonder stroom zat, niet dus.
Ze was gerust gesteld . Had geen schade.
En neen, ik moest niks anders doen, ze had geen brood nodig, maar of ik eieren wou , etc etc etc....je passe les détails !

Ik reed naar huis en op de kruising stond een bord " route barrée à 500 m".
Oei, daar moet dan toch iets serieus gebeurd zijn.

Paul en Lynn kwamen van bij ons thuis.
Ja, water door het dak , een boom op een elektriciteitskabel en of ik EDF wou bellen....
EN wonder boven wonder, ik had bereik, maar mijn enthousiasme werd al onmiddellijk de kop ingedrukt " tous nos réseaux sont occupés", nutteloos om te blijven wachten.
Er was ook een boom op een telefoonkabel gevallen en ja, ze hadden ook geen telefoon dus.

Thuis was Gilbert komen kijken of alles OK was....
En hij kwam mijn man "stelen " , ze gingen samen naar Montauban boodschappen doen voor de jacht.

En daar zat ik dan, met mijn lampjes gegenereerd door de generator.

Er passeerde een camionette van EDF. Ik vroeg of er vooruitgang was?
"Ehh, non, pas vraiment!"
Ze hadden er weinig hoop op, vond ik althans.
Ik legde ze uit dat de bovenbuur een boom op de kabel had liggen . Ze gingen kijken.
En zie, nog geen kwartiertje nadien: "LUX FIAT!"
En het werde licht...voorwaar ik zeg U .

In de loop van de avond is de stroom nog een tiental keren uitgevallen.
De GSM deed het nog altijd niet.
Maar al met al werd het een warme gezellige avond met goede vrienden aan de dis.
Zij wonen een 15 km van hier en hadden geen schade, wel licht en geen takken op de weg.
Raar hoe zoiets loopt soms.



We sliepen goed die nacht.

En vanmorgen riep Jan , "kom eens kijken naar je Yuka" ...

Waaw, dat is de eerste keer in de acht jaar dat we hier wonen dat hij in bloei staat en welke bloem, ze mag er wezen.
Ik wandelde met "de jongens" naar boven en kijk wat ik zag :

Het komt allemaal goed.
Dat gevoel had ik althans.

Hier kan je niets plannen

                                                       

In feite kan je hier niets plannen.
Zei ik een paar dagen geleden dat het een mooie dag was- ik moest eens niets doen, zat op mijn gemak stillekes een 7 sterren doorloper in te vullen terwijl de tijd ongelofelijk snel vooruitging, sprong ik al eens in het zwembad, probeerde mijn puzzel wat verder op te lossen op de vredige tonen van Julio Iglezias of Frank Sinatra, toen de telefoon ging en we Adam zijn gaan redden zo'n 160 km van hier.
Gisteren hielden we verenigingsfeest. En dat was ook plezant, het regende dat het goot maar we zaten in een feestzaal van Montlauzun, zo'n 15 km van hier, voor eens was het niet te ver voor mij.
Ik heb me moeten haasten gelijk de beesten omdat ik nog getracht heb een andere garage te regelen voor Adam, de Engelse buur, dat ik in de rapte nog wat boodschappen deed met hem erbij, want de man had niks in huis en ze zijn met 7 ! , maar ik was er op tijd en het is goed geweest.
Maar zie, vandaag zou ik eens niets doen zie.

Gilbert klopte op de deur gisterenavond-na het feest dus.
-Jan ton téléphone ne marche pas....
Jan bekijkt zijn mobieltje zoals een Marsman een milky way zou bekijken ...
 -Ah en effet, il y a un problème !

Hij had zeker 5 keer gebeld, geen antwoord.

Maar ja, Jan bekijkt nooit zijn telefoon, ik heb immers een telefoon en ben in huis de communicatieverantwoordelijke met een duur abonnement...Hij heeft een abonnement van 10 euro. Ah ja, hij heeft dat niet nodig.
EN als hij een telefoon nodig heeft, wat al eens gebeurt, dan zegt hij :
-Gene bel eens naar die...vraag eens aan de andere, wat heeft hij gezegd....net zoals mannen vrouwen bekritiseren en ridiculiseren met hun alsmaar grotere handtas, maar zij steken er hun sleutels, portemonnaie, portefeuille, gilet, klak en wat weet ik allemaal in....maar ze hebben geen "sacoche" vandoen, ah neen!

Gilbert had zich dus te pletter gebeld.
Of Jan zin had om met hem morgenvroeg -laat ons zeggen ten laatste om 7 uur- cèpes - eekhoorntjesbrood, paddestoelen dus - te gaan rapen in een bos vlakbij?

(boleten van een uur of twee oud)

(cèpes de Bordeaux of têtes de Nègres )

Ja, Jan had daar zin in. Jan heeft altijd zin om met Gilbert mee te gaan.
En dus vertrokken ze gezwind onder hun tweetjes deze morgen.

En ik, ik zou eens niets doen zie. Ik had het mezelf immers al een paar dagen beloofd, niet?

Rond 11 uur belde Jan, of ik cèpes wou komen eten bij Gilbert?
Of ik zijn schoenen, vestje en twee flessen wijn wou meebrengen?

En dan begon het me te dagen, ik zag de kisten met cèpes staan en besefte dat ik daar vandaag nog werk zou moeten van maken.
Na de verrukkelijke maaltijd, cèpes met geconfijte eendenborst, hielpen we Gilbert met het snijden van zijn 10 kilo cèpes.
Hij wou ons helpen met onze 5 kilo....
Maar dat wou ik zelf thuis wel doen.
Hij leerde me hoe ik te werk moest gaan om ze te bakken met olie ,look en peterselie om er dan de bokalen mee te vullen en ze later op de avond 2.30 u te steriliseren....
Paul Goris zal content zijn, hij vindt steriliseren maar niks.
Toch vraag ik me af wat de man met 5 kilo cèpes zou doen? Dat blijft niet goed hé, dat moet zo vlug mogelijk verwerkt worden.

Ik ben naar de Gam Vert gereden met Spotje, om bokalen te gaan bijhalen.
En dan begon ik aan de onvoorzien klus.
Het mag er wezen.
                                         De vaat was er ook niet naast, wat een werk ,maar daarna zou ik eens genieten van een welverdiende rust, zie....

-Bon soir....hoorde ik aan de achterdeur.
Het was Lynn de Engelse bovenbuurvrouw.
Of ik zin had om met Jan een borrel te komen drinken nu haar kinderen en kleinkinderen op bezoek waren?
Zeker Lynn.
"Jaaaaaaaaaaaaaaaaan, Lynn verwacht ons binnen een half uur boven!

En dus hebben we het gezinnetje leren kennen die we anders enkel via facebook
ontdekken.

En nu, nu is het hier zo rustig, geen gedacht.
Ik denk dat ik de telefoon ga uittrekken, zo ben ik zeker dat ik voor de rest van de avond niets zal moeten doen.

Van een goede buur en een verre vriend

Onze Engelse buurman is vanmiddag samen met zijn moeder en zijn vijf kinderen terug naar Engeland vertrokken.
Hij bleef maar twee weken dit jaar, zijn bijna ex- echtgenote meet zich inderdaad sinds het begin van de echtscheidingsprocedure een echt moederinstinct aan. Ze mist zowaar "de kinders" en ze mogen niet meer 6 maar slechts 2 weken naar Frankrijk komen, ze kan niet meer zonder.
Er waren andere tijden.
Dat de buurman alleen met zijn kroost gaande van een tweeling van drie maanden tot  de oudste van 6 voor 6 weken naar Castelnau kwam.
Redelijk onverantwoord in feite, stel dat er iets gebeurt, dan moet je ze alle 5 in de wagen laden , want ze zijn nog te klein om alleen te blijven.

Hij zuchtte toen hij me vertelde dat de vakantie kort zou zijn, te kort.
En zie, vanmiddag waren ze al weg. Ik heb ze nauwelijks gezien.
Maar zo gaat dat tijdens de vakanties, de familie gaat voor.

Rond 18.30 u kregen we telefoon .
Het was de Engelse buurman.
Hij had autopech, de radiator was stuk en het zou een een week duren voor de wagen hersteld was...
Of ik misschien wist of er een taxi in Castelnau was die hen kon komen ophalen, dan zou hij morgen met het vliegtuig vanuit Toulouse terug naar Londen vliegen ?. Hij kreeg geen vervangwagen, want er was er geen.
Geen huurauto , want er was er geen.
Daar stond hij dan in een garage, 160 km van hier, in het hol van Pluto.
Hij belde terug, taxi Andrieu van Castelnau was op een trouwfeest....

Jan en ik bekeken elkaar:
- Als je ze wil gaan halen moet je je wel nu decideren...
Ik bel naar de buurman: we komen jullie halen.
- Ja maar Gene, we zijn met 7 !
-We komen met twee auto's , what else ?

En nu, 4 uur later zit ik dit postje te schrijven.
Ze liggen al in hun bed hiernaast.
Het was een vermoeiende dag.

Paul, de andere Engelse buurman heeft hem al laten weten dat hij ze allemaal naar de luchthaven zal brengen morgen.
Soms is een goede buur beter dan een verre vriend...

De buurman sms-te :" thank you, above and beyond the call of duty!"

Al-oef, zou Aude zeggen.

                                                        

Un petit Gervais

Lap, weer van dattum!

Ik werd wakker door een donderslag .
De donderslag week voor talloze bliksemschichten.
Bonkte er nadien weer op los.
En Spotje zette het op een onbedaarlijk bibberen, rillen en amechtig ademen.
Helemaal over zijn toeren.
Gewoon onweer. Dat was het.
Alle hens aan dek.
Altijd spannend , onweer, hier in de vallei.
Want op minder dan 10 minuten kan ons huis ineens een gruyèrekaas worden, en gutst het water door het dak.

Alles begon zo'n twee jaar geleden, toen we hier een ongelofelijke hagel-storm-bui boven ons huis kregen.
We hadden net bezoek, het zal altijd wel iets zijn- en op een mum sijpelde het water van boven door het plafond recht de living en de keuken in.
Nooit voorgehad, tot die bewuste dag.
En sindsdien is het een sukkelgang.
De locale dakwerker komt en gaat.
Dan wordt er eens lood tegen de venster gelegd, of er wordt al eens een dakpan vervangen en soms is het heus niet meer dan dat, één pan maakt het ganse verschil.
Soms.
Want nu had ik er echt genoeg van.
"Gedaan met die zever ,Jan, we gaan op zoek naar een andere dakwerker en we maken er werk van , van dat dak"
We reden naar Jean-Claude. Laatst was het dak van zijn moeder en dat van zijn schoonmoeder vervangen en we hadden die werken zien gebeuren en vlot vooruitgaan in feite. Zo iemand hadden wij nodig, zie!
"Ah oui ", zei Jean Claude,"et bien Bouzerand. Il est bien. Il habite...".en dat laat ik maar voor wat het is, want dat is redelijk onbegrijpelijk als je niet ter plekke woont. Ze leggen je dat uit met lieu dits, krommingen en wegen, buren en ondernemers, trefpunten en rivieren, beekjes en plaatsen waar de jagers des 's ochtends samenkomen, je wil het niet weten. Maar wij wisten "ongeveer" waar we moesten zijn voor die man. Een telefoonnummer kon hij ons niet onmiddellijk geven.
We zochten nog een andere dakwerker op, een zekere Pascal, maar die man schijnt aan de drank te zijn en zijn firma ging op de fles een paar maanden terug. Goede stielman, daar was iedereen het over eens, maar ja, de drank hé ....enz. enz.
We gaven Mijnheer Bouzerand zijn adres in op de GPS, je weet maar nooit dat we het verkeerd zouden begrepen hebben, en die GPS gaf een volledig ander parcours weer dan wat wij meenden verstaan te hebben....In feite maakte de GPS een lus, en verwees hij ons door via een reusachtige omweg om op dezelfde plek uit te komen als die waar we stonden, de wegen van de GPS zijn net zoals Gods'wegen, ondoorgrondelijk...
Ja, we vonden het.
Een klein, mager manneke kwam ons tegemoet.
"C'est pour quoi?" vroeg hij argwanend.
We leggen hem uit dat we gestuurd zijn door Jean-Claude, dat we zijn werk gezien hebben en dat we een probleem hebben aan ons dak.
Hij bekijkt ons van boven tot onder.
Geeft geen blijk van enthousiasme , integendeel, hij geeft ons de indruk dat hij niet voor om het even wie om het even wat doet.
Hij zal komen kijken zegt hij. Overmorgen of vrijdag. Neen, hij heeft geen GSM.
Alleen een vaste lijn. En enkel 's middags en 's avonds na 19 uur. Of je kan ook komen, zoals wij nu.
We zijn onmiddellijk gesteld en op de hoogte van de regels van het huis Bouzerand.
Degenen die hem nodig hebben weten hem te vinden, ook zonder GSM...ja, zulken mensen bestaan nog.
We vertrekken, alle twee in gedachten verzonken.
We zullen zien of hij komt.

Rond 14 uur wordt er op de voordeur geklopt.
Bouzerand...non mais!

Hij gaat op het dak kijken.
Het ziet er niet zo erg uit zegt hij. Hij zal donderdag of vrijdag komen.

We zijn blij en opgelucht.
Eindelijk.

De volgende dag, 7.30 u, ik sta in de badkamer en Jan klopt op de deur : " Gene, die Bouzerand zit al op het dak!"
Ik ga kijken.
"On ne vous attendait pas, quel plaisir de vous voir monsieur !"
Neen, we verwachtten hem niet, maar hij kwam vroeg zei hij, omdat er anders te veel wespen van tussen de pannen vandaan komen.
Hij klopt op elke pan.
Zie je, zegt hij, al naargelang het geluid dat de pan geeft, weet ik of de onderpan gebarsten is. Want dat is het probleem, de bovenpannen zijn goed, maar de onderpannen niet.
"Je recherche le son de la tuile"...Ik zoek de klank van de dakpan...en hij klopt op een pan en Jan is helemaal in vervoering door zoveel vakkennis.

Hij heeft een uur of drie gewerkt en komt dan met het verdikt: Het zou moeten lekvrij zijn, en in de lente vervangen we het dak !

"Ah oui, et en fait je m'appelle  Gervais, Gervais Bouzerand "...

Geen klein Gervais-ke deze Gervais !

Meunier tu dors ton moulin va trop vite, meunier tu dors ton moulin va trop fort !!!"

( Molen van in Jean Claude zijn tuin )