Swati

37 was ze, mijn nicht uit een ver oosters land.
En ze zal niet ouder worden.
Plots, zo plots.
Ik weet nog dat ze eraan kwam en dat we dat vierden bij mijn oom en tante in Bertrix.
We zijn immers een rasechte Belgische familie met roots her en der, Peeters die naar het zuiden van het land trokken en franstalig werden, Meunier die naar het noorden emigreerden en Vlaamstalig geworden zijn....om jaren later naar Zuid West Frankrijk te verkassen en  met alle gemak deel uit te maken van dit France Profonde deel van de wereld- met de naam Geneviève Meunier is het hier eenvoudig vertoeven, niet?

Mijn broer werd peter.
Waarom, dat weet ik niet meer.
En zo geschiedde.
Veel heb ik haar niet gezien.
Ze studeerde kunstgeschiedenis.
Trouwde met een Fransman uit Toulon en toen haar dochter geboren werd belde ze me op om te vragen of mijn dochter meter wou zijn.
Waarom, dat weet ik niet meer.
En zo gebeurde het niet, want Aude is niet gedoopt en dat zou niet eenvoudig geweest zijn voor de katholieke kerk in Frankrijk.

Maar mijn tante, daar heb ik wel veel herinneringen bij, en zij met mij.
Toen ze me belde om me het vreselijke nieuws te vertellen, stroomden de tranen over mijn wangen, omdat ik haar stem uit duizenden had herkend.
Ik heb zelfs nog zinnen die ze zei in mijn hoofd-met die zelfde stem.
"Tu as un bel accent Français quand tu chantes!", bijvoorbeeld.
Of mijn eerste boek, dat ze me cadeau gaf , toen ik in Leuven bij bompapa logeerde voor een week en zij nog thuis woonde. "Zoek het eens op", met een turquoise kaft.
  Ik was gek op dat boek, het was versleten toen ik het voorgoed in de boekenkast opbergde.

Ik herinner me dat ze haar verloofde kwam voorstellen aan haar grootvader die toen bij mijn grootmoeder inwoonde- ik voel dat het gecomplikeerd wordt, maar dat is het nu ook wel in feite - en dat ze daar alletwee verliefd naar elkaar zaten te kijken.
En hun huwelijk.
En ja, ze was misschien wat gereserveerd, maar ze adopteerde twee kinderen en dan vind ik toch dat je wel een heel groot en warm hart moet hebben...of vergis ik me daarin?

Het leven van de ene is soms zwaarder dan dat van iemand anders, maar het is hoe je met miserie omgaat die maakt wie je bent. Niet de gebeurtenis op zich.
En ze gaat er moedig mee om, mijn tante.

Het wordt moeilijk, zover is zeker, maar ook dat gaat voorbij, echt.

Zekerheden

                                                                


En er zijn er die alles weten, altijd en overal.
Of degenen die altijd twijfelen behalve over  één ding  : God bestaat niet!
Ze zijn er zo zeker van als wat.
Ze kunnen er niet bij dat anderen gewoon kunnen geloven.

En omgekeerd : God bestaat !
En ze kunnen het niet vatten dat er zijn die daaraan twijfelen, voor waar , Ik zeg U !


En daar kan je dagen, uren, minuten over doorbomen.

Maar ik zou het niet weten, echt hé.

Mijn grootmoeder zei altijd : "Geneke, er is nog nooit iemand teruggekomen om het ons te zeggen!"
En dat was een zekerheid, toen.

En als ik eraan twijfel denk ik terug aan haar, zij die zoveel wist, al was ze nooit op reis geweest, al kende ze de wereld enkel door achter het vensterraam naar buiten te kijken, naar de voorbijgangers, die ze kende of niet.
Ze vond dat zalig, en ze trok er lessen uit.

Ze was heel gelovig, maar kritisch als het de kerk aanging.
Zo had de onderpastoor me eens bij hem thuis uitgenodigd na de cathechese en ze was daar zo van aangedaan dat ze er , paraplu in de hand , naar toe ging om hem te zeggen dat ik niet kon komen .
Hij heeft de boodschap zeker begrepen, want hij heeft het me geen tweede keer voorgesteld.
Ze heeft me daar geen uitleg bijgegeven, geen slechte verhalen over verteld, geen insinuaties gemaakt, maar ze zei het zo :
" Onze Georges zat bij de Jezuieten, hij was een brave jongen en een goede leerling en één van de paters kwam bij mijn moeder vragen of onze Georges in de Orde mocht treden"
" Jamais!" had mijn overgrootmoeder geantwoord. Ze was van La Roche ( en heette Blondeel, kan het Belgischer?) en sprak Frans als het haar te hoog zat waarschijnlijk.
"Waarom was ze daar tegen meme?"
" Er is een evrschil tussen geloof en de kerk Geneke"

Dat was het.
Meer moest ik niet weten waarschijnlijk.

Als er aan de voordeur gebeld werd en het waren Protestanten met hun tijdschriftje , dan gaf ze hen altijd een cent.
"Maar meme, en jij bent Katholiek!"
" Ja en zij protestant, en ze geloven hetzelfde als wij, en ze doen heel veel goeie werken!"

En daarmee moest ik het doen, denk er maar eens over na, zou ze er misschien aan toe gevoegd hebben, maar dat was uitzonderlijk.

En zo word je kritisch , heel langzaam worden er kleine zaadjes in de vruchtbare aarde gestrooid, en de vruchten die ze dragen zijn mooi en sappig .
En ik op mijn beurt tracht die tolerantie door te geven aan Aude en haar zoon.
En straks aan de volgende nazaat.

Héhé, het leven is vol zekerheden en onzekerheden.
We zoeken de juiste middenweg.

                                                  

Twijfelaars

Ons Anne sliep in zo'n bed, een twijfelaar.Geen tweepersoons, geen eenpersoons, maar best gezellig om er met twee in te liggen.

Maar daarover gaat het nu niet.

Ik heb nogal wat vrienden die twijfelen.
Ze twijfelen of ze van job zouden veranderen bijvoorbeeld.
En ik kan daar in komen.
Eens je 40 geworden bent en je hebt de top van je kunnen bereikt in een firma die je als groentje  alle knepen van het vak heeft bijgebracht, dan spelen faalangst op een ander en loyauteit aan die eerste baas je parten.
En het zou nogal kunnen tegenvallen op dat nieuwe werk. Je begint met een lagere wedde of het is waarempel een promotie ,maar die je niet zou aankunnen en dan ?
Tja...

Anderen twijfelen of ze in België blijven wonen of integendeel naar het buitenland zouden verhuizen.
En ik kan daar in komen.
Eens je bijna 60 geworden bent en de eerste kleinkinderen bij je afgezet worden zodat je weet wat doen, nu je toch niets meer om handen hebt volgens zoon-of dochterlief, dan zit je vastgeroest aan huis, tuin, boom en vooral aan de kinderen en nu dus ook aan het kleine grut .
Aan vrienden en hobbies, aan de tekenklas, de vioolles, de boekenclub, de rotary of de kiwani's.
Je zal ze waarschijnlijk missen, zozeer misschien dat je van heimwee terug zal kruipen naar homeland .
Het zou zomaar kunnen tegenvallen in dat gastland en dan moet je teruggaan naar het vaderland, "la honte" zoals ze hier in de sudouest zeggen.
Tja...

Sommige vrienden twijfelen of ze nu met pensioen gaan of toch zullen blijven werken tot 65 of 67 jaar.
En ik kan daar in komen.
Want eens je thuis zit heb je niets meer te doen, toch of wat ga je dan doen tenslotte?
En je houdt van je werk, van je collega's, van de drukte, van de gezonde stress.
En wat is nu 65 als je 59 bent?
Niks, slechts 6 jaartjes meer.
Die vermoeidheid kan er wel bij. Je snelheid is niet meer wat ze was, maar dat zal iedereen rond jou zeker begrijpen en je bent manager, waarom zou daar direct iets aan veranderen, jij blijft zeker op post , tenminste dat hebben ze altijd beweerd, waarom zouden ze veranderen van gedacht nu je iets minder to the point bent, al eens een dagje thuis zit met wat arthrose, een angstaanval of een dikke knie omdat je dit weekend bent gaan stappen met de wandelclub en dat dat in feite niet zo'n goed idee was, want je had al zeer aan die linkerknie, maar ja, je zal je niet laten kennen.
Vooral niet opgeven, niet afgeven en dapper verder doen.
En het bedrag van het pesnioen zou zomaar kunnen tegenvallen en al die laatste jaartjes erbij zullen een groot en duidelijk verschil maken hé...
Tja...

Anderen twijfelen of ze gevolg zullen geven aan hun verliefdheid en zich rond hun 50e toch nog eens volledig zullen geven, nu hun of haar partner al een aantal jaren geleden overleden is, of dat ze al zoveel jaren gescheiden, zijn, de kinderen afgestudeerd zijn en niets in hun weg staat om gewoon "ja" te zeggen, "ja" tegen het leven ,het geluk, welzijn en gezelschap .
En ik kan daar allemaal inkomen.
Want het zou zomaar kunnen tegenvallen , want alleen zijn is gemakkelijk, je hoeft niemand rekenschap te geven van het feit dat je tot 1 uur spelletjes hebt zitten spelen op facebook, of dat je die avond een glas te veel gedronken hebt omdat je de eenzaamheid plots niet meer kon verdragen.
En wat zullen de kinderen zeggen en de buren wel niet denken ..
Tja...


En het rare is dat mijn vrienden twijfelaars me dikwijls om raad vragen in de zin van "wat zou jij doen Gene?" omdat ze heel goed weten dat ik alles zal doen, om hen over de streep te trekken.

Zucht.

Want dat zijn allemaal dingen waar ik niet over twijfel.

Ik twijfel over gans andere dingen.
Ontastbare zaken.
Ik twijfel bijvoorbeeld heel  dikwijls of ik iemand goed heb behandeld - en dat valt soms nogal tegen, of ik beter iets niet gezegd had , of juist wel - en meestal zijn beide het geval.
Ik twijfel of mijn leven wel de moeite geweest is tot hiertoe.
Of alles waar ik vandaag in geloof wel de juiste redenen zijn om van mijn leven iets interessants te maken.

Zucht.

Dat zijn dingen om over te twijfelen vind ik.

Doe wel en zie niet om.
Dat zou misschien mijn motto moeten worden?
Maar dan twijfel ik al meteen, want heb ik wel gedaan en zou ik eens niet achterom kijken, want niet achterom kijken is ook maar niks, want wat heb je dan geleerd tenslotte als je nooit achterom kijkt...

Zucht.

Zie je, daaraan twijfel ik op slag.

                                       
                                                 

We all know Jack now !

Weggeblazen was ik.
Met wijdopengesperde ogen nam ik de leuning van de bordeauxkleurige Yori eenpersoonszetel vast en sloeg ik mijn keukenhanddoek over mijn linker schouder.
Ik schoof mijn brilletje met hyperlichte montuur wat naar achter op mijn neus en ging heel langzaam zitten, als zou een al te bruuske beweging dit magische moment verstoren.

Jack Andraka heet de jongeman.
Hij is net 18 geworden, en ontdekte een strip zo groot als een diabetestestertje om in een wip pancreaskanker te detecteren.
0,3 Dollarcent kost het strookje.
En het biedt 100 % zekerheid, alhoewel dat niet 100 % zeker genoeg is voor de wetenschap.
Gewoon in een druppeltje bloed deppen en hop, je weet het.
Het zou ook voor andere kankertests kunnen gebruikt worden.

En dat is niet het enige waar hij al sinds zijn 11e mee bezig is.
Hij zou de oorsprong van virussen kunnen bepalen, zoals bvb het ebolavirus, door in je printer de inkt te vervangen door een andere vloeistof gecombineerd met besmet water uit je kraan . Dan wordt er een map gemaakt en kan hij dat virus all over the world volgen.

En ik volg deze gast, want is er nu iets belangrijker dan iemands'gezondheid?

Hopelijk spaart de wetenschap hem, want dergelijke kerels zijn te gevaarlijk voor de pharmaceutische miljardenindustrie .

Hij schreef ook al een autobiografie : "Doorbraak" en daarmee toert hij de wereld rond.

Dat is nu nog eens hoopvol nieuws zie !
En dat mag al eens na alle miserie van de wereld.

We all know Jack Andraka now !

Weggeblazen was ik.
Met wijdopengesperde ogen nam ik de leuning van de bordeauxkleurige Yori eenpersoonszetel vast en sloeg ik mijn keukenhanddoek over mijn linker schouder.
Ik schoof mijn brilletje met hyperlichte montuur wat naar achter op mijn neus en ging heel langzaam zitten, als zou een al te bruuske beweging dit magische moment verstoren.

Jack Andraka heet de jongeman.
Hij is net 18 geworden, en ontdekte een strip zo groot als een diabetestestertje om in een wip pancreaskanker te detecteren.
0,3 Dollarcent kost het strookje.
En het biedt 100 % zekerheid, alhoewel dat niet 100 % zeker genoeg is voor de wetenschap.
Gewoon in een druppeltje bloed deppen en hop, je weet het.
Het zou ook voor andere kankertests kunnen gebruikt worden.

En dat is niet het enige waar hij al sinds zijn 11e mee bezig is.
Hij zou de oorsprong van virussen kunnen bepalen, zoals bvb het ebolavirus, door in je printer de inkt te vervangen door een andere vloeistof gecombineerd met besmet water uit je kraan . Dan wordt er een map gemaakt en kan hij dat virus all over the world volgen.

En ik volg deze gast, want is er nu iets belangrijker dan iemands'gezondheid?

Hopelijk spaart de wetenschap hem, want dergelijke kerels zijn te gevaarlijk voor de pharmaceutische miljardenindustrie .

Hij schreef ook al een autobiografie : "Doorbraak" en daarmee toert hij de wereld rond.

Dat is nu nog eens hoopvol nieuws zie !
En dat mag al eens na alle miserie van de wereld.

Doorbraak EBOOK

Doorbraak is de bijzondere autobiografie van Jack Andraka. Jack was pas 15 jaar toen hij een betaalbare test uitvond om alvleesklierkanker, eierstokkanker en longkanker vroeg te kunnen detecteren. Jacks verhaal gaat niet alleen over zijn internationale succes; het gaat ook over pesten, depressie en doorzettingsvermogen om dit het hoofd te bieden. Hij inspireert jonge mensen om hun dromen achterna te gaan en om te vechten om serieus genomen te worden. Bij elk hoofdstuk is een wetenschappelijk doe-het-zelf experiment toegevoegd. Dit maakt Doorbraak een perfect boek voor iedereen die graag nieuwe dingen ontdekt. Jacks verhaal zal zijn generatie laten zien dat we allemaal de wereld kunnen veranderen zolang we maar het lef hebben om het te proberen.

Hollandse lekkernijen

Zwany's broer Jan en schoonzus Ellie zijn naar jaarlijkse gewoonte afgezakt naar de sudouest.
En Nel is ook weer in het land, al een paar weken naar het schijnt, alleen wist ik het niet.
- Je was dan ook zo druk bezig, opperde Nel en in feite was dat ook wel zo.
Soms heb ik het gevoel dat de tijd aan mij voorbij gaat en dat ik het allemaal niet goed meer kan bijhouden.
Maar het is bijna juli en in juli gebeurt er niks bijzonders.
Hetware dat - ook een jaarlijkse gewoonte- Vlaamse, Waalse en gewoonweg Europese vrienden vragen of ze "morgen of overmorgen eens mogen passeren", want ze moeten naar de Mont Ventoux, naar Spanje, naar Portugal, naar de Provence en het ene en het andere liggen nogal ver uit de buurt wat mij betreft...maar goed, wat doe je eraan.
Wat (mijn) Jan bovenmate ergert is dat de toevallige passanten hun dag, hun uur, hun week, uitkiezen en dat wij maar moeten zien dat " dat in ons kraam past", zoals hij pleegt te zeggen.
Want wij hebben toch niets te doen hé, dus of het nu morgen of vandaag is, waarom zouden ze dat moeten vragen? Wij zien hier niets of niemand, want hoe zouden wij hier iets of iemand op bezoek krigen anders dan zij?  En hoe kunnen wij hier nu mensen kennen? We woonden tenslotte 50 jaar ( en meer ) in België.
Neen, wij moeten heel content zijn dat ze komen, die vrienden die we anders nooit zagen in die 50 jaren of die nooit bij ons op bezoek kwamen toen we nog in onze Vlaamse stulp woonden, waar we - door tijdsgebrek- nochtans ook soms alleen zaten of ons afvroegen waar zij dan zaten toen het misschien aangewezen was om eens te vragen hoe het ons verging.
Of ben ik aan het zagen?
Ik denk het.

Bref, ter zake, Jan en Elly zijn weer in het land en dat betekent palingtijd.
Gerookte paling nog wel. Verleden jaar heeft Jan bij Zwany een heuse rookton gemaakt en die zouden Zwaan en Rick weer op de gazon zetten zodat Jan ( haar Jan niet de mijne) er van bij aankomst onmiddellijk de verse paling in kan ophangen en dan kan het roken beginnen.
Nel was ook van de partij en het was allemaal een bijzonder leuk weerzien.
-Alleen zo vreseijk spijtig dat ik niet kan bridgen, zei Nel en ik kan dat alleen maar beamen.
Ik wou dat ik het kon, want ik ben gek op kaarten : wiezen en mannillen , reuzeleuk.
Mijn schoonmoeder zaliger zei altijd dat ik zo serieus was bij het kaarten dat het precies was of ik speelde "voor een hofstee" ...net of de boerderij stond op het spel.
Nonkel Michel ,een oud Westvlaams mannetje, met een pet op en een zelfgerold sigaretje in zijn mondhoek, kwam me op zaterdagavond ophalen " goigiemée Kèppe ?" , vrij vertaald " ga je mee schatje ?" .
En weg waren we. Nonkel Michel zo fier als een gieter met mij op café in Beveren-Alveringem om een mannille toernooi te spelen.
Ik was er gek op !
Het was nooit te veel, nooit te laat, nooit te vroeg.
Maar bridgen ? Neen !

Bref, ter zake, de paling was heerlijk, heerlijk, er zijn geen comperatieven mogelijk.

We bleven en bleven er van smullen!
En daarna haalden we verhalen op , bespraken we wat we deze week nog meer zouden doen, wanneer ze weer zouden evrtrekken, wanneer we elkaar zouden weerzien enz.enz.enz.

Voor herhaling vatbaar, zeker weten.
Dank je Ellie en Jan !

Chaud ,Chaud, sortez les maillots !!!!

32 graden ,zei Paul-Frédérique.
Het werden er 38 ( voor sommigen té koud, ik weet het) en dus tijd om mijn zwempak ter hand te nemen - ter hand, want misschien was het water nog net iets te koud en zou ik het weer op zijn plaats op het onderste schap in de oude houten kast leggen, in afwachting van betere tijden, warmere dagen of tenminste warmere watertemperaturen.
-Ik ga nog eens zwemmen, zei Jan , de ijsbeer.
Want hij gaat al zwemmen als het water 23 graden aangeeft.
Natuurlijk heeft dat veel te maken met het feit dat hij-vastgeroest op zijn ijzeren ros ( men leze en schrijven de tractor) - volledig oververhit is door onder de bomen door het gras voor een tweede maal af te rijden.

Of omdat hij op zijn knieën alstublieft, de reusachtige moestuin wiedt.
Ik wentel mijn blik dan af, want IK KAN ME DAT NIET VOORSTELLEN DAT IK DAT ZOU DOEN.
Maar iemand moet het doen, zegt Jan.
Chapeau dus, bij deze.

-Ga je mee zwemmen? Neen zeker?
Jawel, ik kom af.
Hoeveel graden?
24 .
Tja, al mijn moed bij elkaar genomen, trek ik mijn badpak aan ( het past nog, dank U ) .
Ik ga eerst stiekem in het technisch lokaaltje kijken en tot mijn grote verrassing wijst de thermometer 26 graden aan.
Komaan Gene, maan ik mezelf aan, niet zeveren hé, d'er van den eerste keer in hé, allez zenne, vooruit.
En zie, deze nimf gaat te water in één ,twee, drie.
Jan perplex en ik van mezelf.
Maar het lukt weer, mijn autohypnose.

We zeggen nog maar eens tegen elkaar wat een formidabele investering we toch gedaan hebben.Ook iets waar we nog geen dag spijt van gehad hebben.

Gisterenavond hoorde ik de meest verschrikkelijke geluiden van een grote machine die precies takken aan het snoeien was, maar tegelijkertijd gebeurde het net in onze pruimengaard -zo luid ging de tractor ,wat het uiteindelijk bleek te zijn, te keer.
Je hoorde stenen die door messen weggekatapulteerd werden, takken die ijselijk door de tanden van de vermaler verdwenen.
En vanmorgen waagde ik me dus tot aan het meer - door Katja "het vijvertje"genoemd - om te ontdekken wat er nu precies gebeurd was.

Prachtig, het was prachtig ....

Philippe Compan had alle bermen afgesnoeid. En nu kunnen we tot aan het meer wandelen zonder in de "ronces" , de doornen terecht te komen.
Het meer staat te koop.
50.000 EURO vragen ze ervoor en neen, wij hebben er gewoon voor bedankt.
Maar Philippe zal het misschien inkopen, nu hij er zo zijn werk van gemaakt heeft.



Sinds een paar weken heeft de Sogofim- een staatsinstelling die de belangen van de landbouwers beschermt en die zo'n 4 jaar eigenaar is van het meer- er borden komen zetten.
't Zal gaan tijd worden, amai !
Gedurende vier jaar mocht je dus wel vissen, pootje baden, zwemmen....of wa?
Niet dat zo'n plakkaat helpt als je je wil ontdoen van je verantwoordelijkheid, maar kom, een verwittigd man is er twee waard....
Een kind dat nog niet kan lezen heeft niets aan zo'n paneel hé?

Op mijn weg terug wou ik de stand van de pruimen bekijken en ja hoor, ze groeien.

De "pêches de vignes" ook, perziken van de wijngaard.

Is dat niet mooi ?.
Het belooft !

Dag 20 !!!!! Bye Bye Vieille Canaille !

Gisteren zijn de 2 ladies van het hondenasiel nog eens komen kijken.
Met hun handen achter hun rug en vanop een afstand bekeken ze het toneeltje met de schuwe hond.
-On n'y arrivera pas, neen zover was duidelijk.
Ze gaven ze nog wat kroketjes, ze liep altijd verder weg.
Madame Diczy van de hondenkennel kwam erbij.
- Dat gaat nooit lukken , zei de Zwitserse hondenkenner.

Ik vroeg of we ze toch niet in slaap konden krijgen met pilletjes?
Danielle Diczy vond dat een goed idee.
De ladies van het asiel niet. Neen, de hond zou dan weglopen en gelijk waar in slaap vallen en misschien in een beek sukkelen of in het meer....dat kan niet.
Een schot met een thermodynamisch geweer , met een slaappijltje, zoals je soms op safari ziet ?.
Tja, eventueel, maar daar konden zij ook niet voor zorgen, dat kon alleen de gemeente.
En vermits zij niet van deze gemeente zijn, maar van 't Stad ( hé ? van 't Stad, dat is lang geleden) , van Cahors dus, tja, kunnen ze ons niet helpen.
Danielle belt naar de adjunct burgemeester en krijgt hem na heel lang wachten aan de lijn.
-Of ze zo'n pijltje konden regelen met één of andere jager?
Neen, dat kost 70 EURO en dat willen ze er niet aan geven.

-Jullie zullen meer geduld moeten hebben, zeiden de ladies.

Jan werd er niet goed van.
Ik was de wanhoop nabij.

-We zullen vanavond of morgen slaappillen geven , zei Danielle, neem de kooi maar mee dames, ik bezorg de  pillen.

Het is namelijk zo dat alles hier zodanig gereglementeerd is in dit volledig bureaucratisch land , zodat het asiel geen pillen mag afleveren, zelfs geen voorstel mag doen om de pillen te geven,
Laat staan om een injectie te geven.
Dodelijke administratie.

Vanavond was het dan zover.
Danielle had me de pillen bezorgd en ik mengde er drie- nou, zeg maar vier bedacht ik, om zeker te zijn hé- onder haar lekkere hapjes en brokken.
Ze at ze allemaal op .
Na een half uurtje begon ze wat te zwalpen en belde ik Danielle.
Na een half uurtje kwam ze eraan.
De hond kwam haar vrolijk tegemoet, precies of er was geen sprake geweest van een pilletje.

-Geef de twee laatste ook maar, zei Danielle, het gaat anders nooit lukken.

Zo gezegd ,zo gedaan...
Niks te niksen.
Telkens Danielle of ik naar haar toe gingen met de lasso liep ze weg.
Danielle dronk koffie na koffie....en vertrok .
We waren al 3.30 u bezig.

En dan, ongelofelijk maar waar, heeft de hondenfluisteraar ter plaatse-Jan dus- de lasso over haar kop gekregen.
"Ik heb ze beet" , zei Jan.
                                           

Vlug gebeld naar Danielle, ocharme, die na 15 minuten terug op onze oprit reed.
We namen de kooi en ze ging er zonder enige moeite in.

Dag hond, au revoir vieille canaille !

De volgende keer dat er hier een weggelopen hond passeert zal ik mijn dierenhart niet tonen, voorwaar ik zeg U !

Afgepeigerd zijn we van gans deze historie, nous sommes l'objet d'une très grande fatigue !

                                           

Dag 18 : "la canaille" est toujours là !

                                                             

Ik word nu regelmatig gebeld door vrienden en kennissen om te vragen of "die hond" daar nog is ?
Wel lieve mensen het antwoord is positief.
Je houdt dat nu toch niet voor mogelijk : 18 dagen loopt die teef hier nu rond.
En het enige dat ze niet wil is in dat kot ( de bench ) kruipen.
Mét of zonder eten in, ze vindt het maar niks.
Of ze heeft het allemaal al eens meegemaakt en heeft definitief beslist dat haar dat geen tweede keer zal gebeuren.

Ondertussen is de 'refuge canin' ofte het hondenasiel van Cahors hier reeds drie maal geweest om "ons te helpen".
Want wij moeten geholpen worden, nietwaar.
Want wij willen die hond niet houden, toch?

De eerste keer waren ze na 10 minuten weer weg.
Ah neen, je kon de teef niet benaderen, neen.
Dat wordt lastig zei één van de twee dames.
We zullen morgen een kooi brengen en dan lokken we ze daarin.
Morgen werd overmorgen, maar dat kan je in de sudouest ook niet erg vinden.

De tweede keer brachten ze dus een reuzachtige kooi .
Daar zou de hond ingaan om te eten, maar dat zou hij dus niet doen.

Twee dagen later kwamen ze terug , nadat we ze eerst telkens bellen om te horen dat ze de dag zelf niet kunnen komen...
Nu hadden ze een dik donsdeken mee, dat moesten we over de kooi leggen, eens ze erin was, om haar een "veilig gevoel " te geven.
Ondertussen mochten we haar GEEN ETEN geven.
En onze honden binnenhouden.
Want anders zaten die in de kooi en niet de teef.
En onze bovenburen en naaste buren verwittigen dat die ook hun honden moeten binnenhouden, en de teef onder geen enkele omstandigheid mogen voeren.

En als dat dan allemaal gelukt was, dan zouden ze drie dagen nadien - drie dagen? - Ah ja, want het is pinksterweekend,madame ! , drie dagen nadien dus , de teef komen halen.

Maar vanmorgen belde ik dus met de mededeling dat de hond niet in de kooi zat.
Ze belden maar niet terug.
Jan kroop van zijn tractor waar hij ondertussen op vastgeroest is, ik kan het niet anders noemen, en wachtte binnen op de telefoon terwijl ik de drie honden uitliet.
Toen ik terugkwam vond ik een totaal overspannen Jan aan.
Ja ze hadden gebeld.
Neen ze kwamen niet vandaag.
We zouden meer geduld moeten hebben, sic !
Want het diertje zou gestresseerd kunnen geraken als ze haar met een lasso zouden vastgrijpen.
Jan antwoordde - op de hem typerende manier, dus heel hoffelijk, beleefd en heel kalm !!!- dat dat dier misschien niet mocht gestresseerd zijn, maar dat niemand er waarschijnlijk bij stilstond dat wij ondertussen op van de stress waren.
Ze kon het niet appreciëren.

Ze belde even later terug.
Of ik de hond niet wou binnenlaten in mijn huis.
Eens dat gebeurd was, mocht ik bellen en zouden ze even later komen.
-Wat bedoelen jullie met "binnenlaten" ,opperde ik?
Gewoon in huis laten.
Heel gewoon dus.

Bah ja, en wat nog?
Niemand durft het beest te benaderen.
Gilbert die een meute honden heeft , zei dat ik er niet mocht aan denken de hond trachten te pakken te krijgen. Té gevaarlijk.
Ze likt af en toe aan mijn hand, maar van zodra ik wil dichterbij komen begint ze te janken en te blaffen en loopt ze weg.
Ze eet alleen als ik me van haar verwijder.
Ze scheurt de vuilbak stuk.
Ze ligt op de golfplaten van de houtreserve aan de achterdeur.
Ze slaapt onder de auvent.
Ze gaat mee wandelen.

Maar ze laat zich niet vangen.
Ze wil hier blijven, dat is duidelijk.

En ik denk aan de 15000 bootvluchtelingen die verdronken zijn voor de Italiaanse kust en waar niemand om geeft....maar een hond waar niemand  naar vraagt na 18 dagen , die zou gestresseerd kunnen raken als hij langs achter vastgegrepen wordt....ah ja hé madame !

Zijn jullie mee ?

ARGGGGGGGHHHHHH !

Wordt vervolgd!

Le refuge canin de Cahors

                                                  





Madame Diczy heeft dan eindelijk gebeld naar de refuge canin de Cahors, het hondenasiel zeg maar.
Dat moet hier allemaal volgens administratieve filières gebeuren, je houdt het niet voor mogelijk.
De hond moet al een tijdje bij jou verblijven, je krijgt hem niet te pakken, of je kan niet nagaan of hij een tatouage heeft of een chip.
Je belt Danièle Diczy die komt kijken ( zonder dat jij dat ziet) en dichterbij komt met een toestelletje dat chips kan lezen.

Onze gasthond heeft geen chip, of ze wil niet dichterbij komen en dus kan Danièle de chip niet aflezen.

Danièle (tracht) de adjunct burgemeester te bereiken, dat is de man die zich hier in het dorp bezig houdt met verloren gelopen of weggelopen of verdwenen honden.
Die adjunct hangt een bericht op de deur van de mairie en aan de valvas op het marktplein dat er een hond is gevonden, ras, grootte etc, waar hij gevonden is etc,...

Als dat niets oplevert ( jij blijft ondertussen ongewild met die hond zitten hé) , dan mag Danièle de forrière ( zo heet dat) bellen en ik moet toegeven, ze belden ons vlug terug.

Dinsdagochtend rond een uur of 11 kwamen ze eraan.
"Oui, ben,  c'est une canaille" , zei de jonge dame die me deed denken aan "the girl with the dragon tattoo" van Steve Larson.
Ze wou ze niet pakken met een soort lasso, want dat geeft de dieren te veel stress.
Ze probeerde met een koord, geen avance.
"Nous allons mettre une cage"
Ze zetten een soort grote val en het was een gans gedoe om aan te leren hoe we die moesten klaar zetten zodat de vondeling er heel gezellig in zou wandelen , om de lekkere hapjes die ik had verzameld te verorberen.

Rechts staat die ijzeren val, links het bedje van de "vondeling" .
Maar niks hé, niks aan te doen, de hond is verschillende keren rond die bench gewandeld, maar ze wist wel beter! Slim beest, zeg dat wel.

-We gaan die bench hier laten staan, zei de jongedame. Vanavond geen eten geven en de val gereed zetten. Dit dik donsdeken over de bench leggen en het zal wel lukken.

Ondertussen waren Paul en Lynn, onze Engelse bovenburen toegekomen in hun vakantieverblijf en dat betekende dat Colin ook van de partij was. Colin is een Boarder Collie-achtige hond , braaf beest, daar niet van, maar ook een grote eter, zoals Spot en Cartouche.
Dus moest ik de bovenburen gaan verwittigen wat er aan de hand was en vooral , dat ze de épagneul niet mochten voederen. Want ik ken de bovenburen hun gulheid, ze zouden dat zeker doen !

Leuk weerzien, daar niet van, flesje wijn, wat nieuws en roddels vertellen over "our valley" en dan terug naar onze miserie.

Vanmorgen zat de épagneul doodleuk naast de bench.
Mét de glimlach.
"Ik ben braaf geweest en ben niet in de bench gegaan hé" , zo'n snoet had ze .

Gebeld om 8 uur naar het dierenasiel.
Tja, dan kwamen ze vandaag maar niet, we mochten geen eten geven (waarop Jan bijna flipte, "neen zei hij, ik zal dat beest laten verhongeren omdat jullie niet komen vandaag!" ) en vanavond hetzelfde proberen...

En ondertussen, wel ondertussen beginnen we ons natuurlijk aan dat beest te hechten.
Ze komt al een ietsiepietsie dichter, maar is zo wantrouwig !

En ik denk aan het verhaal van de vos in De Kleine Prins van ST Exupérie.
De hond is ons aan het verleiden, en ik ben hem aan het temmen, en dat gaat heel traag, maar dat gaat wel lukken;
en dan krimpt mijn hart ineen dat ik haar  moet laten gaan .
En dat ze mijn valsheid ( ik geef haar mee met het asiel ) op haar hoopje wantrouwen zal leggen en waarschijnlijk geen enkel mens nog zal geloven.

Zucht.

"On ne voit bien qu'avec le coeur, l'essentiel est invisible pour les yeux...."