Van het nuttige en het aangename

                                                      




Ik ben dan toch naar Spanje afgereisd en bezocht er mijn zieke vader in het Hospitaal Los Monteros in Marbella. Het was jaren geleden dat ik hem nog had gezien, fysiek dan wel te verstaan, want we bellen en skypen en facetimen of noem het op, maar in het "echt" is het toch weer anders.
Twee van mijn drie zussen waren er ook en mijn broer die ik ook al een jaar of twee niet meer had gezien kwam me afhalen aan de luchthaven in Malaga.
Het was een uniek weerzien , vier van de vijf Meunier's , het is me wat!

We huurden een huisje , een panda fiat en brachten de meeste tijd in de kliniek door. Van 9.30u tot 13 uur en dan gingen we zelf iets eten . We zaten dan op een terrasje in Marbella , dicht bij de Placa de la Naranja waar de appelsienen inderdaad nog aan de bomen hingen en de geur je vervoert naar andere werelden.
We rusten wat uit om nieuwe krachten op te doen om die op onze beurt weer aan de zieke te kunnen doorgeven. Net of je laadt een batterij op, zo leek het althans.

Rond 18 uur keerden we weer en brachten we wat lekkers mee voor de patient . Het avondeten wordt in Spanje in de kliniek rond 21.15 u aangeboden. Kan je nagaan dat het lange dagen zijn .

Meestal vertrokken we dan ook rond 22.15 u en gingen we nog een kleinigheid eten dicht bij ons hotelletje.

En zo konden we het nuttige met het aangename combineren .

We haalden herinneringen op, ergerden ons soms, gierden van het lachen zoals jonge pubers op andere momenten, terwijl ons kleine autootje -zonder airco , wat bijna niet te geloven is in 2015, toch?- zigzagde over de talrijke bochten die je telkens òf de blauwe zee, òf Gibraltar en de kolommen van Hercules ,òf het tipje van Afrika laten her-ontdekken ...

We hebben elkaar weer ontmoet ,zou ik kunnen zeggen, op een plaats waarin we tijdens onze jeugd misschien wel ooit het gelukkigst waren geweest , en daarom alleen al was deze pelgrimstocht de moeite waard.

We beloofden elkaar dit om de 10 jaar zeker over te doen.
En beloofd is beloofd nietwaar !

oude buren en nieuwe buren

                                                   

- Allo Geneviève? C'est Jeanette ! Ta voisine d'en face ...

Zeg dat het niet waar is, dacht ik bij mezelf. Ik keek automatisch naar mijn polshorloge, men zegge en schrijve 13.05 u.

Voor een keer dat ik geen sïesta zou houden en de krant wou lezen.Zucht...

- Bonjour Jeanette, comment vas-tu?

-Het is maar ,zegt ze, dat de jongste zoon van Patrick, Jordan , weer is komen opdagen.

Of ik hem al gezien heb?

-Ja , Jan heeft een jonge man gezien bij onze buur Patrick, maar of dat nu Jordan is, dat wist hij niet echt. Het is zeker 7 jaar geleden dat we die nog gezien hebben in feite.

- Natuurlijk, zegt ze, hij heeft 7 jaar in de gevangenis gezeten !

Oeps, niet precies de nieuwe leuke buur. Het manneke is ondertussen 26 jaar. Dat moet geen klein misdrijf geweest zijn, als je 7 jaar vastzit op je 19...

- Tja , gaat ze verder ( je kan er tijdens haar waterval van woorden, bedenkingen, zinnen, her-formuleringen-open vragen, gesloten vragen en alles wat op dergelijke expressievormen lijkt , geen speld tussen krijgen) , en hij is me komen goedendag zeggen .

Hij vertelde dat hij uit zijn kamer gezet is in Parijs, zijn werk verloren is, hij was immers werkzaam in een keuken, maar hij deed er een stommiteit en vandaar, en nu heeft hij dus geen dak meer boven zijn hoofd en geen werk en dus is Patrick, zijn vader die net gepensionneerd is - wist je dat dat hij gepensionneerd was? - en hij zou hier komen wonen- wist je dat? - maar ja, Catherine zijn vriendin - je kent zijn vriendin toch hé, ze is wel vriendelijk, heb je ze al gezien? - wel Catherine wil niet komen zolang Jordan hier is, dus Patrick heeft zijn zoon naar zijn huis hier in Vers gebracht en hij blijft hier 2 maanden, wist je dat? Maar hij heeft geen werk, en hij heeft geen auto- ah neen, want hij heeft geen rijbewijs- en hij heeft geen bromfiets- de enige die hij ooit heeft gehad is degene die hij hier op het makrtplein heeft gejat -wist je dat?- en zelfs een fiets heeft hij niet, dus wat gaat hij hier beginnen? En trouwens , hij gaat zich vervelen en als hij zich verveelt zal hij stommiteiten doen- maar zijn vader heeft hem 500 EURO gegeven zegt hij, want hij is hier geweest he, heb ik dat al gezegd? En ik viel bijna flauw toen ik hem zag want hij heeft mij ooit bestolen in mijn huis- wist je dat? - en hij zei me ook dat hij een vechthond heeft, zo'n rothweiler en ik vroeg hem waarom heb je zo'n hond? , wel omdat hij "chef d'une bande de délinquants" is en dus heeft hij die hond nodig voor zijn "werk". Wat is dat Geneviève "délinquants?" ....ze haalt adem.

- Een delinquent is iemand die een delict begaan heeft, dus wat dat"werk " betreft .....maar hoe kan je nu zo stom zijn om ziets te zeggen ! En een rothweiler ?

- Ja, heb je hem gezien.?

-euh..

- en ik zei waarom toch zo'n gevaarlijke hond en hij zei dat hij die misschien kon verkopen voor veel geld en zijn vader had gezegd dat hij hem beter nu zou verkopen en dan kan hij zich met dat geld een brommer kopen en in elk geval heb ik gezegd dat hij met zijn hond niet naar hier moet komen of Falco zal met hem vechten, want die heeft jullie Spot ook al aangevallen hé en dus dat zei ik hem maar . Maar dan vroeg hij of hij mij met iets kon helpen en ik zei dat ik me wel zelf kon behelpen en trouwens dant mijn dochters élke dag langskomen en dus daarom bel ik...wil je aub ook zeggen dat mijn dochters élke dag komen, dan weet hij dat er hier controle is en dan komt hij misschien niet meer langs. D'ailleurs, hij moet mij niet helpen parce qu'il a un poil dans sa main, hij kan niks en is te lui om te werken. 

- zeker Jeanette, dat zal ik zeker doen.Maar ik hoop dat hij ondertussen vertrokken is...

Ik keek terloops terug op mijn polshorloge : 13.56 u...Kan je nagaan.

- en draai je deur op slot , want ik draai nooit mijn deur op slot maar nu wel.  Het is zo lang gelden dat ik je gezien heb. Tu ne veux pas des oeufs ? En Jan heeft zo'n mooie groententuin, en ik heb tomatenplantjes voor hem. Wil je er geen komen halen?

En dat deden we dus de dag nadien, vandaar de foto's...

Leuke buren hé ?

Andere buren zeiden ons dan weer dat zo'n joch niet lang  hier blijft, waar de sociale controle zo hoog is, iedereen weet ondertussen dat " Jordanneke" terug in 't land is. In Parijs ligt dat anders, daar kan je terugzijn zonder dat iemand het merkt.

Maar hier niet, neen, hier weet iedereen alles van iedereen.

Soms heeft dat ook voordelen.

                       

                                                       Jeanette woont in dit kasteeltje.

En zo zie je ons huis en de pruimenbomen eens van de andere kant !

Van de kikker en de waterlelie

                                                   Foto Paul Goris ,waarvoor dank !


Katia belde, ze was een weekje in het land.
-Ik had toch een vijvertje of zoiets , beneden ,onder de pruimenbomen ?.

Ik keek door het raam naar buiten en zag daar een meer van een hectare dat ik nu niet bepaald kon vergelijken met een vijverke ocharme. Dus ik schiet in een lach!

-Er is wel degelijk een vijverke, Katia, maar 't is nogal een grote : één hectare alsjeblief !

Ze lacht.
- Oeps, stom van mij, ik wist dat er water was, maar was vergeten dat het zoveel was.
't Is omdat ik zoveel mooie waterlelies in mijn kleine waterplas heb staan en vandaar dat ik dacht...maar bon, ik heb me vergist. Ken je iemand die een vijver heeft?

En ons gesprek kabbelde voort naar onze echtgenoten, hun en onze gezondheid, de kinderen, hun studies, mijn kleinzoon....
Toen wisten we nog niet dat we elkaar de dag erna zouden weerzien , mooi uitgedost om Dominique- een gemeenschappelijke vriend, een gelukkige 60 e verjaardag te wensen.

Het was een reuzefeest, met té veel eten en té veel drinken en vermits we ons achteraf misreden hebben , we sloegen immers rechtsaf richting Route Nationale in plaats van linksaf door de slingerende misselijkmakende kronkelbaantjes over de Franse hoogvlaktes terug naar ons boerendorp, kwamen we weer de Gendarmerie Nationale tegen en Jan was deze keer de kop van Jut : hij mocht blazen.


We gaven van het verschieten een slungelige dronken indruk : ik vond de papieren niet, Jan gaf zijn pas, vond zijn rijbewijs niet direct....het begon te dagen voor onze ogen.

- C'est parfait monsieur, 0 %, bonne soirée et bonne route !

Jan was helemaal van slag, ik ook en we hebben een paar minuten niks meer tegen elkaar gezegd...dat is uitzonderlijk !

De volgende ochtend - het had van bij het startschot  van het feest tot we thuis in ons bed lagen en in feite de ganse nacht door, niet geregend maar gegoten- was het plots kikkertijd.

En ik vind niets zaliger dan wakker te worden met het gekwaak van de kikkers in "ons vijvertje", zoals Katia dat meer in haar herinnering heeft.

Het is echt een salvo van honderden puiten , en als je ietwat lawaai maakt zwijgen ze een seconde en dan hernemen ze hun gepraat, als willen ze hun eigen mening geven -tijdens een korte periode van het jaar- op wat ik zojuist had gezegd.

Ik praat dus met de kikkers, jawel.
In de hoop dat ze me iets bijleren, stiekem gelijk geven, of argumenten met me  uitwisselen om zeker gelijk te krijgen.

't Is eens iets anders als een vogel, een koekoek of een uil.
Gewoon een kikker .

Rassembler ce qui est épars

Vanavond kwam onze Engelse buurman eten.
Hij is een verschrikkelijk intelligente kerel uit Londen en zijn (ex bijna) vrouw een verschrikkelijk intelligente vrouw -ook ui Londen.
Ze hebben 5 kinderen. Van 12 tot 4 jaar oud.
En ze zijn aan het scheiden .
Zij komt nooit naar Frankrijk, want dat vindt ze onder alles, de boerenbuiten.
Hij komt vaak, met én zonder kinderen.

We spraken over de kinderen, de echtscheiding, wat het voor hem betekende, of hij er al een beetje over was enz. enz.
Dat alles onder een verrukkelijke maaltijd, al zeg ik het zelf.
Jan had gezorgd voor de beste wijnen, want Adam heeft een wijnkelder in Londen om U tegen te zeggen. Je koopt wijnen en laat die beheren door een heuse oenoloog en die bewaart dat alemaal voor jou in de juiste kelder op de juiste temperatuur...zucht.
The city, weet je wel....

Ik zit hier op de volledige boerenbuiten en die cityman geniet van het doodgewone hele lekkere eten.
Als daar zijn, paté de canard aux pruneaux ( van onze pruimgaard uiteraard) ..., hachis parmentier aux confit de canard met jonge worteltjes ( ongeëvenaard, al zeg ik het zelf, het topgerecht van de Lot ) ...fromages...waarbij de Oud Brugge zijn voorkeur had ( houden we van die mensen of niet, that's the question???) en dan tarte tatin met ananas...
Koffie ende versnaperingen.

Tja, meer moet dat niet zijn.

En terwijl we de wereld aan het veranderen waren van Londen naar Cahors en van Nieuw Zeeland waar hij zopas vandaan kwam naar Sarlat waar ik gisteren vertoefde  , kreeg ik een dertigtal berichten op whats'app van mijn zussen en broer in een speciale app die mijn broer had bewerkstelligd omdat mijn pa in het ziekenhuis ligt in Los Monteros ( Marbella) ...en we dus met z'n allen alles kunnen volgen wat er uur na uur gebeurt ( ik ben er en hij heeft zijn boterham opgegeten, hij moet eten hé, ja ja hij heeft goed gegeten, wil je zijn was meenemen? niet koken hé, neen neen, ik neem hem mee, ik ga straks terug, ben je er, hoe is het er mee? , mijn bougie brandt hé, de mijne ook, hij heeft hij chance met zijn "kingeren" , vandaag was het beter, wanneer ga jij, nu niet , maar ik kom, ik ook, wanneer? awel ik zal eens zien sè...)....

En dan zijn er sommigen die al een aantal jaren met elkaar niet meer spreken en die plots als vanzelf dat ineens weer doen, en anderen die altijd spraken maar niet wilden zeggen wat ze wilden en het nu wel doen en dan denk ik, tja , het moet zijn dat er iets ergs moet gebeuren voor dat we weer voelen dat we één familie zijn, en dus tja, rassembler ce qui est épars...

Het bestaat, mooi...

Al- oef !

                                                   

Eens de zon zijn ritme gevonden heeft en we er dagelijks kunnen van genieten zien we hier ongeveer twee weken niemand.

Erger nog : we horen ook niemand.

Wat we wel horen zijn débroussalleurs, grasmachines, kärchers , grote tractoren die hectaren landerijen omploegen, kleinere tractoren die moestuinen bewerken, sproeiers , gieters, spades ...kortom iedereen is buiten bezig en probeert alles zo proper mogelijk te maken voor "het seizoen".

Ik heb mijn bescheiden steentje bijgedragen.

De rolluik van het zwembad heb ik - op Zwanies' aanraden - dit jaar met de hogedrukreiniger doen blinken.

Het wit doet pijn aan de ogen en zeker aan die van Jan die permanent een zonnenbril draagt als er ietwat zon is, nu hij geopereerd is aan zijn oog.

                                          

Het heeft gewerkt en het is voor herhaling vatbaar.

Dan heb ik de auvent onder handen genomen, want tenslotte is dat toch wel dé uitgelezen plaats om des zomers mensen te ontvangen.

Mijn huis blijft properder , de honden liggen onder tafel , ik doe een doorloper zeven of zes sterren ( ook iets dat veranderd is : de 7 sterren doorlopers van denksport waren vroeger zaaaaaalig, nu heb ik er niets meer aan. Het format is gewijzigd en je ziet je scheel van onder naar boven en van links naar rechts om onbegrijpelijke woorden te vinden...zucht, word ik oud ? ) , ik hoor af en toe " y' a quelqu'un?" of "hello, anybody home?" of " hallo, we zijn er !" en dan hoef ik alleen maar glazen te gaan halen, alles zit immers klaar in de buitenkoelkast.

Onze bel aan de voordeur doet het niet, neen.
Bij niemand die ik ken hier.

Alles staat altijd wagenwijd open en mensen gaan ervan uit dat je links of rechts bezig bent of je ergens in de omgeving onledig bezig houdt.

                                                          

Maar wat haat ik dat poetsen ! En wat een bewondering heb ik elke dag voor al degenen die ons het leven gemakkelijker maken door onze vuilnis en doorgeleefde rommel te komen wegwerken en op orde te zetten.

Nu ik het zelf doe besef ik het des te meer. Chapeau !

Maar goed, wij zijn er klaar voor .

Jan rijdt ondertussen de pruimgaard af. Brandt de takken op . Rijdt opnieuw de pruimgaard af, iets waar maar geen eind aan schijnt te komen. 

Het is eenvoudiger gezegd dan gedaan. Het is een gans karwei. Maar hij klaagt niet en aanziet het als zijn job.

Een geluk.

Het is ook de tijd van de shorts en de birkenstocks, die ik uit de plastic hoezen heb gehaald en met bang hart en heel langzaam opnieuw heb proberen aan te doen.

Oef, ik kan er nog in, in de shorts van Brax , mijn lievelingsmerk als het op lange broeken aankomt.
Is dat even een meevaller, zeg!

Al-oef , zoals Aude placht te zeggen .

400

                                                       




Ik wou wachten tot ik er helemaal klaar voor was.
Dan zou ik eens een mooi stukje schrijven zie, dan zouden jullie nogal eens iets zien, lezen, meemaken...
Maar het kwam er niet van omdat er een ganse hoop onvoorziene omstandigheden mijn pad kruisten.
Dat mag en kan geen excuus zijn, ik weet het wel, maar bon, soms heb je het niet in de hand.

Totdat een vriendin me tot de orde riep : helaba, waar zit jij ? Ik mis je ! Ik mis je blog !

Als dat geen goed nieuws is, iemand die me mist.
Iemand die mijn blog mist, is dat niet mooi ?

Want ondertussen is dit mijn 400 e post op blogspot.com en soms heb ik het gevoel dat ik boordevol ideeën zit om Godweet ik wat over te schrijven en soms voel ik me volledig verlamd en zou ik gewoon weg niet weten waarover ik het vandaag wel eens zou kunnen hebben.

400 is natuurlijk niet niks.
400 is gewoonweg al serieus veel voor een mens .
400 doet me toch ook huiveren,want dat betekent dat ik soms misschien in herhaling dreig te vallen, stel je voor.

Als ik sommige posts herlees sta ik meer dan eens versteld van hoe ik de wereld soms zie. Want heel dikwijls denk ik er de dag nadien al gans anders over.
Ik weet niet of dat wel iets is om fier over te zijn, ik vrees van niet.
Mensen die gans hun leven vasthouden aan dezelfde principes, hoe gemakkelijk kan het leven soms zijn ,niet?
Neen, ik zit anders in elkaar.
Ik kan vandaag iets met handen en voeten verdedigen, precies of ik zou er mijn hele leven voor in de weegschaal leggen en morgen kan ik daar verdomd hard over beginnen twijfelen.

Ben ik dan een twijfelaar?
Ik die gekend ben voor mijn radicale beslissingen?
Hoe combineer je zoiets?
Jupiter/pluto? 't Zal dat zijn hé?
.

Dus misschien doet het er helemaal niet toe als ik iets opnieuw vertel. Ik zie dezelfde  dingen misschien door een andere bril ? Wie weet?

De juiste temperatuur

-Voor mij is het daar net niet warm genoeg, schreef ze me. En mijn man vindt dat ook. We zoeken een warmere streek, een plek die voor ons nu juist dat verschil zal uitmaken. Ergens waar het in de winter ook warm is en niet vriest.  Dat zou ideaal zijn voor mijn gewrichten en trouwens, mijn man houdt niet van de kou.

Tja, dacht ik vanmorgen rond 7.30 u toen ik de luiken opendeed, het was op dat ogenblik 16 graden , dat zal niet gemakkelijk zijn. Want in Frankrijk zijn de seizoenen echt wel voelbaar.
Dat is nu juist waar ik zo van houd, van de opeenvolging van de jaargetijden, Vivaldi op de achtergrond , het perpetuum mobile van het leven, de eeuwige terugkeer van dingen, dieren en mensen. Het sterven en wedergeboren worden .

Nu Aude en Gustje weg zijn en de rust is weergekeerd in huize Cigalou, heb ik vandaag volledig vrijaf genomen.
Ja, ik heb wel twee machines laten draaien, maar dat noem ik niet werken. EN straks maak ik een koude schotel, maar dat vind ik juist plezant.
En misschien zal ik vanavond de inhoud van de wasmanden wel strijken, als er weer niets zinnigs op TV is ( alhoewel, we hebben nog één aflevering te gaan van House of Cards ! ), maar zelfs dat vind ik niet erg tegenwoordig .
Jan zou naar Cahors gaan voor een vergadering onder de middaguurtjes en ik had mijn Tolino voor me neergezet op de eettafel, me een glas rosé ingeschonken én een glas spuitwater, kwestie van niet te overdrijven op het midden van de dag, een groot bord met roquettesla en verschillende soorten kaas klaargemaakt , de radio aangezet en ik voelde me waarachtig een gelukkig mens.
De honden bekeken me wel met lede ogen. Zou ik toch geen wandeling willen maken , want ze waren toch anderhalve dag opgesloten geweest in een kleine ruimte bij Danielle Diczy?.
Neen, ik verroerde geen vin.

Na het gezellig etentje met mezelf ging ik naar buiten om de brievenbus te lichten.
Terloops bekeek ik de thermometer : 27, 5 graden Celsius.
Djeezus, 27,5 graden Celsius op 14 april?
Wat gaat dat worden in juli ?

Maar neen, dat is niet veel voor iemand die gek is op de zon.
Het moet warmer zijn voor mijn vriendin.

Ik denk dat ze best naar Portugal verhuist, of naar Marbella bij mijn pa, daar is het altijd bloedheet zegt hij, ook in de winter . Niet dat ik altijd alles van hem geloof, maar wie weet heeft hij gelijk?

Maar 27,5 graden, dat is voor mij meer dan genoeg. De temperatuur van het zwembad vliegt de lucht in. Misschien kunnen we eind volgende week zwemmen als het weer zo aanhoudt?
Maar het kan natuurlijk warmer, dat is zeker dat, maar niet voor mij.


         

Den Toerist uithangen ...

Aude en Gustje zijn vertrokken , een week die voorbijgevlogen is, maar dat is cliché natuurlijk.

  Gisteren heeft hij nog aardappelen geplant met zijn papie en in juli    komt hij weer kijken of ze zijn gegroeid.           

En vandaag wuifde hij heel hard met zijn handje, hij kon maar niet vlug genoeg in het vlietuig zitten.

Vermits we nog nooit in Bergerac waren geweest besloten we ten lange leste ook eens "een dagje vrijaf" te nemen en er een heus reisje van te maken.
En het was me het dagje wel.

Gisteren de honden bij Mme Diczy afgezet, kwestie van geen stress te ondervinden bij vetrek, rondrit en terugkomst.

We liepen wat rond in Bergerac, maar 's maandags is alles er dicht. En daar stonden we dan met de parkeermeter die volgepropt was met muntstukken zodat we tot 14.30 u zorgeloos konden blijven staan op een pleintje vol restaurantjes...
We verkenden de oude binnestad en ontdekten het standbeeld van Cyrano de Bergerac.

       

Precies Gérard Depardieu die er model voor heeft gestaan ( die speelde toch Cyrano in de film of op toneel, niet?) .

Kleine kronkelende steegjes, heel oude huisjes, wel mooi, heel pittoresk.

Maar ik ontdekte twee aangeprezen etablissementen .
Een café "Au Plus que Parfait" waar we een aperitiefje namen in afwachting van het restaurant dat pas een kwartiertje later open ging. En een top restaurant ( deux toques dans le Guide Millau ) "L'imparfait"  die zichzelf -wat mij betreft - mag herdopen in " Au parfait " , tout court.
We bekeken de kaart, tja, de menu "découverte" , dat zagen we wel zitten en we zouden terzelfdertijd de wijn van de streek kunnen proeven....
"Allez, Jan, ik trakteer" en we namen plaats op het gele terrasje.
"Vous êtes nos premiers clients sur la terrasse cette année"
"J'espère que nous vous porterons bonheur monsieur" antwoordde ik glimlachend.
En zie, al gauw liep het kleine terrasje vol.
Het was heerlijk, Jan heeft het wel een keer of zes herhaald toen weeenmaal terug in de auto zaten.
En de wijn was zo lekker dat we de boer op gegaan zijn om de domeinen te gaan zoeken en de wijn ter plekke te kopen.

Dus als jullie ooit in Bergerac zijn, en het mag eens iets kosten, vooral doen, zou ik zo zeggen.

Op 3,5 km van dat oude centrum vonden we Domaine des Costes . Alle deuren stonden opne, maar geen wijnboer of boerin te zien.
Eens aan de achterdeur van het witte woonhuis aankloppen?
Een heel oud vrouwtje, krom van de reuma, doet de deur open.
Of we wijn konden proeven die we zonet in het restaurant met veel genoegen hadden gedronken?
"Bien sur madame, je vais même vous faire goûter le même ",lachte ze .
En wat doet dat braaf mens?
Die kruipt in haar auto om naar de proeverij 25 meter verder te gaan...Niet te doen.

We proeven en praten een beetje, Bernadette en Jacques waren klanten....Chirac dus.
Jaja, on a le flair !

We proefden en kochten en ik hielp haar de glazen af te ruimen en de fles Montbazillac in een speciale ijsbak te zetten.

Ze kende ook oneerlijke Belgen ,zei ze, die met een man of acht binnen komen om te proeven en terwijl ze in één of andere achterzaal nog een doos ging halen, reden ze weg zonder te betalen.
Ik was beschaamd in hun plaats...dat is er toch echt over.

En vandaar reden we langs zinnestrelende bochten en dalen en heuvels terug naar huis, terwijl we elk dorpje of stadje aandeden en bezochten.

     

Het was een memorabele dag en een superleuke uitstap . Voor herhaling vatbaar. En dan gaan we eens langs de andere kant van Bergerac, Tessa bezoeken, als ze nog eens in het land is, want beloofd is immers beloofd ! 

Tu veux un chou ?

Toen we gisteren vertrokken bij Denis, vroeg hij me nog terloops of ik een kool wilde ?
Ik twijfelde, want wat doe ik met een kool?
In elk goed restaurant du terroir, zijn naam waardig, presenteren ze je "chou farci" en zelf heb ik ook al een poging ondernomen om dat recept klaar te maken.
Is me dat tegengevallen, zeg. Een werk dat dat is!
Je moet de kool uiteraard van de bladeren ontdoen. De buitenste blancheer je een minuutje, om ze wat soepeler te krijgen. En dan blancheer je de rest, aanstoven, peper, zout, nootmuskaat en ondertussen maak je chair à saucisses of farce gereed, je mengt het gehakt met puree van de kool en dan de koolbladen vullen met de farce.
Koordje rond , in ovenschotel, saus maken enz enz...
Het is precies niks hé, maar in werkelijkheid , dat is een gans andere koek.

Enfin, ik zei dus ja, om er van af te zijn, ik geef het toe.
En dan kwam hij daar af met een kool om U tegen te zeggen, ik had nog nooit zo'n grote kool gezien !

                                     

Daar kan een mens een ganse week van eten ,dacht ik.

Maar tegelijkertijd vond ik het toepasselijk dat juist Denis die het geslacht had bepaald van wat er uit de kool zou komen, me die kool gaf. Nu maar duimen dat hij gelijk krijgt hé! 

Je te dirais ce que c'est ...

Denis had me een paar weken geleden op de zondagse "marché des producteurs" gezegd dat als Aude kwam, we maar eens moesten langskomen. Hij zou weten te zeggen of het een jongen of een meisje zou worden.
Want Aude wil me niks zeggen. Stienus wil trouwens niet dat ze iets zegt  en ik baal als een stekker dat ik het niet mag weten.
Curieus dat jij bent, zou Jan zeggen. Nieuwsgierig voor de Nederlanders.
Nog één van mijn onhebbelijke eigenschappen.

Maar Denis, die zou het dus wel kunnen weten.
Et bien d'accord, je passerais avec elle et avec Gust.

Vanmiddag ging Aude naar de kapper. Waarom hier en niet ginder? Omdat op haar vrije dag, maandag, alle kappers in België gesloten zijn, vandaar. (nu weten jullie het ook)
Gustje en ik gingen langs bij Zwany want de winkels gingen pas open om 15 uur. Zo zit dat in het zuiden.
Dus hadden we maar 20 minuutjes, maar twintig minuutjes zijn best lang voor zo'n klein ventje. Dus wippen we binnen bij Duke en Minouche. Dat vond Gust leuk en zijn mamie trouwens ook.
Daarna naar de Spar. De dame aan de kassa was gecharmeerd door zijn blonde lokken en gaf hem prompt kleurkrijtjes . "Merci" riep hij, heel goedgezind. Want dat is hij niet altijd, Gustje, hij kan ook geweldig zagen voor zo'n klein mannetje.
                                                 

We zouden zijn mama terugzien in de Bardouquet. Daar zat Aude al op ons te wachten met een leuk fris kopje.
Het was 15.10 u en de rolluik van het caféetje was al half omlaag. Is de volet kapot? ,vroeg ik aan Aude.
Neen hoor mama, op zaterdag sluiten ze om 15 uur.
Stel je voor dat je het enige café bent in Castelnau en deelgemeenten , men zeggen en schrijven hoop en al 4000 man , dat de zon schijnt , het volop lente is, wielertoeristen langsrijden, volledig verdorst, ouders met kinderen die een ijsje willen, toeristen allerhande want het is paasvakantie, het café naast jou heeft de boeken neergelegd ( daar moet je inderdaad niet van verschieten met zo'n belabberde mentaliteit) en jij, jij sluit je deuren ook, want het is tenslotte zaterdag, c'est le weekend, tu as bossé toute la semaine , en je hebt ook recht op vakantie.
Zucht!
Kortom, dit is een oproep voor jonge mensen die een project willen en vooral goesting hebben om te werken ! We willen een café in Castelnau, en waarom niet, ook in Flaugnac, St Paul de Loubressac, Pern, Le Montat , Saint Aureille en Saint Alauzie ...

                                           
Gaan we nu bij Denis langs of niet? ,vroeg ik aan Aude.
Allez OK, we doen het.
Yvonne was superblij van ons te zien alsook mijn nakroost.
EN ja, Denis was thuis, hij keek naar een match van de TOP 14 ( rugby) .
Het was inderdaad heel stilletjes in het dorp , nu begrepen we het.

            
                                          
Hij lachte en vroeg aan Aude om binnen te gaan zitten in de zetel.
Ah bon, het was niet zomaar kijken op goed geluk, hij zou ook iets doen?
Dat was mysterieus.
Ah oui, c'est toute une affaire, zei hij, et je ne me suis encore jamais trompé.
Hij nam Yvonne's kettingkje van haar hals en begon warempel te pendelen.

C'est une fille , ah oui, regarde Yvonne.
Et oui, zei Yvonne, c'est une fille.

Ik wil een broertje ,zei Gust.
Spijtig, zei ik al lachend , het wordt een zusje.
En hoe gaan we die heten?
Paprika ! riep Gust al gierend van het lachen.

Zo zij het !
Het wordt ene meisje en ze zal Paprika heten.

Imagines-toi que je me sois trompé!, riep Denis ons na.
Och Denis, dan is het zo, zo erg is dat toch niet, je hebt mij in elk geval vijf maanden gelukkig gemaakt.