Den onzen staat ook

Als je tegenwoordig naar de Vlaamse TV kijkt dan hoor je meer een soort streek-of gewesttaal, maar minder ABN.
Dat is inderdaad zo, zei mijn zus.
En bovendien hoor je weer veel meer Nederlandstalige liedjes of artiesten die het gewoon in het Nederlands proberen.
Precies of we her-centreren ons op onze eigenheid.
Het is een trend.

Toen ik met Gustje naar een tekenfilm aan het kijken was , viel het me op dat ook de dubbing geen ABN was, maar een soort raar Vlaams .
In de zin van :
"Sneeuwwitje hebde gij al eens naar buiten gekeken? Schoon hé?"
Ik stond ervan te kijken.
Maar dat is inderdaad zo ,zei Aude.
En bovendien kan je kiezen welke taal je kiest "Nederlands of Vlaams".

Nederlands of Vlaams ?
En ik hier maar aan al onze zuiderburen en Engelse vrienden uitleggen dat we dezelfde taal gebruiken, dezelfde woordenboeken hanteren, dezelfde grammaticaregels hebben ....

Zou Van Dale dan binnenkort een Vlaams-Nederlands woordenboek uitgeven?
Ik vraag het me af.

Nu, ik spreek heel graag mijn dialect.
En dat is Aalsters.
Dat is zeker gaan mooi dialect.
Maar ik vind dat als een West Vlaming of een Antwerpenaar geen moeite doet om ABN te praten, dan zal ik er zeker geen moeite voor doen om geen dialect te spreken.

Toch vind ik het iets gans anders  als er op de VRT of op VTM of op om het even welke Vlaamse zender geen ABN wordt gepraat.
Want vele kinderen leren zo de taal ,toch?
Of vergis ik me daar nu in ?

En waarom zou dat zo zijn tegenwoordig? Vanwaar die ommekeer?
Ik denk erover na.
Beloofd.
                                      

Ondertussen "staat den onzen dus ook", onze kerstboom. Met stalletje en al.

Alhoewel de buitentemperatuur 22 graden in de zon aanwees vanmiddag en we dus gaan aperitieven zijn op een terrasje van ons dorp.
Zalig, het Zuid Westen en vooral de Lot.

Sleutels

Tegenwoordig moet je je sleutel niet meer in het stopcontact van je wagen steken, het is voldoende dat je hem bij je hebt.
In je zak bijvoorbeeld of , wat mij dan betreft, in mijn handtas.
Maar als ik naar België terugkeer met het vliegtuig, dan laat ik Jan's autosleutel thuis. Wat ben ik ermee, 1000 km ver van de Nissan. Niets toch?

We kwamen terug van Toulouse en ik was chauffeur. We zouden tanken in Caussade.
't Is te zeggen, Jan zou tanken en ik zou hem zien tanken.
Ik tokkelde maar wat op mijn smartphone, kwestie van een hippe indruk te maken op de andere chauffeurs rond mij.
Mijn raampje was naar beneden, zodat ik goed de orders en instructies van degene die de goedheid had te tanken kon verstaan.
Maar hij klopte op de ruit van de passagier en maakte me duidelijk dat hij even zou gaan plassen in de U ( winkel, de U winkel zoals ik die altijd noem, daar waar het gewoon U is. ).
Ik glimlachte terwijl hij naar de ingang van de supermarkt rende, legde mijn GSM naast me en draaide de knop van de auto om.
Niets.
Nogmaals.
Niets.
En dan kan ik zo hard op mezelf beginnen vloeken dat het niet mooi is .
Zoiets in de zin van " Maar kan jij nu helemaal niks? Moet je niet eerst de knop indrukken en dan draaien? Of eerst draaien en hem dan indrukken ? Of de koppeling induwen? Of juist niet? Of enkel de rem ? Arggggggggggggggg! Proficiat Gene ! Zo moet je dat doen!."
Tot mijn frank viel : ik had de sleutel sinds mijn terugkeer nog niet in mijn handtas gelegd en dus kon ik niet weg.
Wel ik kan jullie verzekeren dat het paniek alom is. En schaamte.
Geen sleutel en je kan niks.
De venster kan niet dicht en ondertussen was het beginnen slagregenen.
Achter mij boze wachtenden die niet begrepen wat er scheelde en uiteraard dachten " wat een oen toch die vrouw!".
Ik belde naar Jan maar hoorde zijn nieuwe GSM op de achterbank vrolijk rinkelen...ook handig .
Ik kon de auto ook niet verlaten want die zat vol boodschappen.

Jan kwam terug, nog immer glimlachend.
"Ik dacht dat je tot aan de ingang gereden zou zijn"...
"Ja Jan, dat was ook de bedoeling, maar ik kon niet weg."
"Hoe je kon niet weg?"
"Neen, de auto start niet"
Ik zag de paniek in z'n ogen en zijn verbaasd gezicht toen ik dan ineens de knop omdraaide en de wagen startte.
"Nu kan ik weg zie, want je hebt de sleutel bij je!

Arggggggggggg , de moderne techniek.

                                                            

Kerstshopping in Toulouse

Toulouse is toch wel een gans andere stad dan Bordeaux en eerlijk gezegd, het moet gezegd, ik verkies Toulouse.
Het is er chaotischer,  minder clean-proper-schoon-, warmer en hartelijker, prachtige winkels, boutiques, eten en drinken en het is er een pak warmer ook.
Men zeggen en schrijve 19 december en ondanks de miezerige plakkerige regen kozen we tussen de buien door een terrasje om even een koffietje te drinken op de Place Capitole, het hart van de grote stad , waaronder je trouwens gemakkelijk kan parkeren . Je kan niet centraler zijn om met de shopping te beginnen en je bevindt je midden in een heel oud stadscentrum waar de straatnamen zowel in het Frans als in het Occitaans aangeduid worden.

Ook hier is er een kerstmarkt, maar ik ben zowat uitgekeken op die kerstmarkten waar je om het even waar ook het lijdend voorwerp bent van de globalisering : of je nu in Antwerpen, Brussel, Parijs of Toulouse tussen die kraampjes kuiert, je ziet alom dezelfde onnozele mutsen, churros, smoutebollen, frieten, hamburgers, nepjuwelen , bontgekleurde sjaals , onbetaalbare kasjmieren foulards , babyspeelgoed , kortom je kan er een kwisvraag voor ' de slimste mens' van maken van wat je zoal ziet op een doorsnee kerstmarkt...
Voor mij hoeft het niet meer.
Bovendien vind ik de prijzen zo uit de pan swingen, dat geen normaal kind zijn spaarpot er tegenaan kan gooien en ik denk dat dat initieel toch de bedoeling moet geweest zijn.

We lieten het niet aan ons hart komen en gingen recht naar de Diptyque boetiek in de Rue des Arts, nummer 15...terwijl Jan in de regen zijn stratenplan in alle richtingen aan het draaien was om die kleine straat te vinden ,had ik- wat elke normale vrouw in nood doet natuurlijk - twee oudere dames aangesproken die me heel precies konden vertellen waar we moesten zijn.
"Ik denk hier rechtdoor en de eerste links", zei Jan.
Jaja, hierlangs zei ik. EN voor we het wisten stonden we voor mijn kerstcadeau-zaak ...

Daar was het, daar moest ik zijn.
Of ze "l'eau du 34"  hadden ? , jazeker en jawel,
dat zal wel zijn dat ze dat hebben in Toulouse !!!

In Antwerpen hadden ze die net niet. Alleen voor de Fransen ! Zo chauvinistisch zijn ze hier wel.


Maar de buit is binnen en ik ruik ondertussen heerlijk.

Ik had aan Corinne, een geboren en getogen Toulosaine , gevraagd waar we goed konden eten 's middags zonder geruïneerd buiten te komen en ze raadde twee restaurants aan: de Victor Hugo en de
"Louchebem".(www.le-louchebem.fr) 
In de hallen, sms-te ze erbij. (Le louchébem ou loucherbem, dans son nom complet largonji des louchébems (« jargon des bouchers »), désigne l'argot des bouchers parisiens et lyonnais de la première moitié du xix^e siècle. Le louchébem reste de nos jours connu et usité dans cet univers professionnel.)
En dus zochten we de hallen en die zijn gelegen op de place Victor Hugo, vandaar de naam van het restaurant.

We stapten de hallen binnen en waren overrompeld door de fantastische verse producten, tarbot, wilde en gekweekte, coquilles, garnalen, tongen die zo groot zijn dat je er met 4 man kan van eten, onwaarschijnlijk, baccalau ( de Spaanse gezouten vis) , net of je in Spanje , in Algeciras in de hallen bent....

En dan zagen we zowaar in het midden van die hallen een trap die naar boven leidde , met een plaatje " restaurants à l'étage".
Wij daarbinnen.

Waarschijnlijk een stuk of 10 restaurants, met vis en vlees en groeten van de hallen beneden.
Kraakvers.
En we vonden de Louchebem en hebben niet getwijfeld.

Ik koos voor niertjes, een gerecht dat ik nooit klaarmaak, want Jan is gek op eten maar niet op "abats" of ingewanden dus.
Jan koos voor entrecôtes, ook lekker, recht van uit het slachthuis.
Verser kan niet.
En het was heerlijk.

Volledig voldaan kuierden we nog wat langs "la maison du père Noel", want Sinterklaas wordt hier niet gevierd, en we bewonderden de mooie kerstbomen die volhangen met  allemaal handgeschreven wensen ...
En ik wenste voor Mia en voor Sonja een goede afloop.
Dat ze nog vele mooie kerstdagen mogen beleven.

Terug thuis

Ik was op tijd thuis , ondanks de wilde staking bij de nmbs, de eventuele staking bij de bagage op Zaventem, de mogelijke staking van de verkeersleiders op dezelfde Nationale Luchthaven, bij de staking in het algemeen allez , want het is één en al staking OVERAL op de wereld heb ik zo de indruk. Niet alleen in België.
Ik weet niet of dat helpt stakingen. Ik bedoel dan stakingen die niet over een ethisch item gaan zoals abortus, homohuwelijk, draagmoederschap, vrijheid van mening...maar over economische problemen, daar waar we konden stemmen en dat volgens ons democratisch systeem zekere partijen gewonnen hebben waar sommigen zich niet kunnen bij neerleggen. Ik heb het daar moeilijk mee.
Niet met het me neerleggen bij, maar bij het zich niet neerleggen bij.

Soit.
Hier in Frankrijk is het niet veel beter.
Niemand content.
Maar als ik al de luxe bekijk die ik in Antwerpen heb gezien, op zondag bvb, in de Kloosterstraat, met popup winkels , de laatste nieuwe hype, waarbij jonge ontwerpers hun creaties kunnen uitstallen en verkopen in hippe "conceptstores" die ze met een man (of vrouw uiteraard) of 10 huren en zo de prijs aankunnen...om ze te verkopen aan waanzinnig hoge prijzen, 500 euro voor een kleedje, 250 euro voor een jasje...je bent niet gekleed ( kleed, kousen ,ondergoed, schoenen,jasje en mantel,muts, sjaal,handschoenen ) onder de 3000 EURO (dan heb je nog geen vleugje parfum op, geen mascara en oogschaduw, geen gezichtscrème met UV filter,nog niet naar de kapper geweest, je benen nog niet geëpileerd,zucht ) ...en dan denk ik maar, je zal verkoopster zijn en 1500 EURO net ( wat zeker niet slecht is ) verdienen, hoe doe je dat dan, hoe depressief word je daar niet van van al die rijke mensen een jasje, een mutsje, een paar schoenen van Jimmy Choo van 750 EURO te zien kopen, terwijl ze al verschillende " goeie koopjes" op de kop hebben kunnen tikken ,aan al hun kartonnen zakjes met roze strikjes te zien...
Maar we gaan staken hoor, want we hebben het slecht, we hebben te kort, we want more, much more...

En eenmaal thuis overviel me als het ware de rust en de stilte van het absolute niets. Van de eenvoud, van de bomen en het hout om ons te verwarmen, van de dagelijkse kost, de honden en de reigers die weer neergestreken zijn rond het meer, de ganzen die overvliegen , de jachthonden die achter één of andere haas aanrennen...
en de pracht van de natuur, de zon die opkomt of juist anders ondergaat vanavond en de stellige zekerheid dat ze morgen ook weer opkomt om weer een ander licht te werpen op de vallei en op mijn eigen horizon.

Ik ben blij om terug te zijn.
En ik ben ook blij om af en toe terug te gaan.
Maar om een gans andere reden dan.

Het chocolademonster

Het zit hem in de genen, denk ik.
Gustje is gek op chocolade.
Alles moet wijken voor chocolade.
Het was Sinterklaas en dus extra chocoladetijd.

Gustje had zijn sloefje gezet met wortel, suikerklontje en pintje bier. Een gebruik dat ik tot nu toe niet kende, zal wel heel Vlaams zijn, denk ik dan.
En zie, beloofd is beloofd, de Sint was geweest en Piet had alles opgedronken, het pintje was leeg, het paard had het klontje gekregen en de wortel opgegeten.
Maar in de plaats was er ...chocolade en chocolade en chocolade.

En Gustje wou bijna liever eerst de chocolade verorberen dan naar de cadeautjes kijken. Een tuut-ta, een echte brandweerwagen en brandweerkazerne van Lego. Dat was het wel, dacht hij.


Overal chocolade, op zijn kaken, zijn neus, zijn bavette, zijn pyjama...het zal hem een zorg wezen.

En neen hij is niet ziek geweest. Ik ben ook nog nooit ziek geweest van chocolade, zelfs niet van te veel chocolade.

Mijn papa zei onlangs " je moet Gust aan een chocoladeinfuus leggen, echt het helpt" . Zelfs mijn vader is nog nooit ziek geweest van chocolade. En hij eet veel chocola.

Het zit echt in de genen ...van gene...? What's in a name ?

Het Belgische medische nirwana

Net terug uit Belgenland .
Ik had voor het eerst geopteerd voor een huurwagen , want als ik de stakingsgolf van de voorbije weken bekeek zag ik me niet uren zitten wachten op treinen en trams en bussen die toch niet voorbij zouden komen gereden.
Ik nam de goedkoopste , dat was een Smart, maar was er tegelijk niet gerust in.
Dat is toch wreed klein hé een Smart.
Maar de goden waren met me die dag in Zaventem " we hebben geen smart meer mevrouw en daarom krijgt u een grotere wagen voor dezelfde prijs"
Waarop ik huichelachtig antwoordde "oh maar dat geeft niet hoor mijnheer!"
Ik sprong zowaar een gat in de lucht van opluchting en het werd een Hyundai in een hele rare kleur blauw .


Zover waren we dus.
Serieus, die bakjes rijden goed.
Enige nadeel, er was geen ijskrabber in de auto en 's morgens was dat wel nodig...geen paniek, de siskaart die ondertussen voor niets meer dient werd mijn zeer efficiënte ruitenkrabber.

Donderdagmorgen 8.30 u, nuchter bij mijn geliefde huisarts in Edegem.
Ik sprak hem over mijn plotselinge astma-aanval zo'n maand geleden en wat mijn veel minder geliefde Franse huisarts me had voorgeschreven.
Ze had gezegd van rendez-vous te nemen bij een specialist, wachttijd 3 maanden...
"Wil je vandaag naar de longarts hier in België?" vroeg Patrick.
"Jaja, zal wel zijn. En al die onderzoeken die ik zal moeten ondergaan, en ik ben volgende week donderdag al weg..."
"Helemaal niet", zei Patrick, "doen?"
"Ok dan"

"Hallo Edwin, ik heb hier een vriendin uit Frankrijk en die had een plotse astma aanval enz enz"...Vandaag, ( hierbij knikt hij naar mij met vragende blik, waaruit ik begreep dat de vraag eruit bestond of ik vandaag nog naar hem toe wou gaan, waarop ik bevestigend knik), nu? ( waarbij hij dus weer veelbetekenend knikt in mijn richting, waarop ik weer -ditmaal met wijdopengesperde ogen weliswaar- bevestigend ja knik). Ok dan, ze komt eraan"

Donderdagmorgen 9.10 u stond ik aan de balie van het ST Jozefziekenhuis in Mortsel en ja, mijn rendez-vous was al in de computer ingebracht. Ook geen enkel probleem meer dat je in Frankrijk woont, je geeft je postcode 46170 en de vriendelijke dame achter de balie vraagt doodleuk "Castelnau-Montratier of Flaugnac, of St Paul de Loubressac?"

Bij de longarts. De verpleegster komt me onmiddellijk verwittigen dat zij de testen gaat afnemen en om 9.20u zit ik in een soort cabine in en uit te ademen....
9.30u , longarts die me geruststelt, alles ziet er normaal uit. Nog even een plaatje nemen. Vandaag vraag ik? Nu , zegt hij.
RX genomen.
9.45 u terug bij longarts.
Voilà, ik zal je dit en dat voorschrijven, want wat je arts in Frankrijk heeft voorgeschreven verhelpt de gevolgen maar pakt de oorzaak niet aan.
Tja, zegt de man, het zuidwesten is Parijs niet hé mevrouw....
We zien elkaar binnen een paar maand terug.

Om 10 uur donderdagmorgen waren alle onderzoeken achter de rug, was ook mijn bloed genomen door de huisarts ( hier de verpleegster op dinsdagmorgen ) en de dag nadien telefoneert die om me te zeggen dat alles picco bello is....
Het verslag wordt tegelijkertijd naar de endocrinoloog gestuurd , want die zie ik disndagnamiddag.

Begrijpen jullie waarom België op  medisch vlak een nirwana is ?
In mijn ogen dan toch.
                                                  

Maar het leven bestaat niet alleen uit medische noden, en dat is dan weer een gans andere historie.