een heel drukke leuke week

Het was precies vakantie voor ons.
We hadden zelf zo goed als geen bezoek ( want we hadden bezoek), kregen weinig of geen telefoons (maar we kregen uiteraard af en toe telefoon) , konden in feite doen en laten wat we wilden ( maar meer doen dan laten als je alles in beschouwing neemt) en er gebeurden -inderdaad Willy het is bijna miraculeus ! - geen rampen deze week ( de electriciteit viel drie uur uit op donderdag en ik kreeg voortdurend flash berichten op mijn computer dat Windows de updates niet kon installeren, zodanig dat ik drie dagen de computer niet kon gebruiken,maar daarmee was de kous af).
Ik heb het zelfs gepresteerd- en dat is dan wel een wonder- om 35 minuten in de zon op de ligzetel te liggen zonnebaden. Is in eeuwen niet gebeurd.
En ik betrapte me erop dat ik dan ook niets deed. Geen boek, geen film, geen telefoon, geen niks. Gewoon liggen, op de zetel , buiten naast het zwembad en de horizon bekijken en dromen wat er achter de heuvels ligt. Is het er groener? Mooier? Anders? Of net zoals hier?
Spot lag aan mijn voeten en dus was ik ook helemaal niet ongerust indien er een veldslang zou langsglijden : mijn held hield de wacht. Links van mij, tussen de berm en de ligzetel in een beetje schaduw, Cartouche . Die gaf de indruk te slapen, maar ook daar wist ik dat het maar een illusie was, want elke vlieg, elke daas, elke bij moet eraan geloven, proteïnen jawel!Hij eet dan ook ALLES.
Ik vulde doorlopers in die geen sloefen zijn hé Monique, ik deed weinig boodschappen, ging naar de kapper , moest niet wassen of strijken, want de wasmachine is stuk en zal pas zaterdag (hopelijk) gemaakt worden. Ik heb moeten poetsen ja, want Geneviève, la fée du logis is ( weeral)ziek...en dat al drie weken op een rij. Ik begin het bijna weer gewoon te worden om zelf te kuisen.
Zoals een vriendin van mij zegt, en zij is ernstig ziek : "Pas op voor je rug hé Geneke!", maar wat doe je eraan?
Jan vraagt altijd of hij moet helpen, maar hij doet al zoveel zwaar werk in de tuin dat ik hem dat niet wil aandoen!
Vrijdag gingen we naar Les chants Grégoriens ( du chant Grégorien à la musique pop) en het was buitenaards, een mystieke belevenis voorspelden ze ons zowaar, maar dat was ook zo.
Een Hongaars octet, die zulken emoties opwekten dat menigeen kippenvel kreeg in een prachtige kerk van Montpezat du Quercy ,bekend om zijn Vlaamse wandtapijten...

François had de tickets genomen zei hij...en ik zag hem op het terras van de Bardouquet toen ik vrijdagmorgen vis ging halen bij de visboer. Ik vroeg hem hoeveel ik hem schuldig was. "Niets", zei hij. "Ha non François, dis moi combien je te dois?"
Geen avance. Ik ben naar l'Office du Tourisme gegaan om te vragen hoeveel het kostte. 18 Euro alstublieft.
Dus ging ik 36 EURO naar Farnçois brengen die plots zo pisnijdig werd en zei dat ik dan maar alleen moest gaan en dat hij niet meer meeging !

Oh lala, ik heb het geld weergenomen en ben thuis een quiche gaan maken en we hebben een bubbelfles klaargezet en gekoeld. Toen we zo rond 19.30 u bij François aankwamen om hem en zijn vrouw op te pikken hadden we toch een kleine verrassing mee. Je kan hier immers niets origineels kopen hé, of je moet het zelf maken...

Dus eerst de Gregorianen en daarna quiche met bubbels en we lagen om 2 uur in bed.

Zaterdag heb ik een ganse dag gekookt want zondag hadden we 6 man op bezoek...en 's avonds naar Le Vigan waar we uitgenodigd waren om te gaan eten bij een stel vrienden waar we nog nooit geweest waren. Zo'n 76 km van hier, maar je bent dus al gauw anderhalf uur onderweg.
Een oud klooster; adembenemend mooi. Een tuin van KLingsor, wild en toch verzorgd, en binnen enorm groot en authentiek en vooral OVERAL moderne kunst. Installaties, Vlaamse hedendaagse meesters zoals Hans Op de Beeck jawel, veel fotografie. Maar de man kon het zo gepassioneerd uitleggen en had bij elk schilderij een visie waar je van achterover viel. Zo'n passie, zo'n honger om iets te ontdekken wat iemand anders nog nooit gezien had in een werk.
En ik dacht terug aan mijn grootooms en groottante , aan hun kunstcollecties en hoe ze wekelijks- net zoals deze man- de salles de ventes bezochten en terug thuiskwamen met hét schilderij of hét beeld, of hét porselein...en hoe gedreven ze waren om uit te zoeken of het een schat op zolder was.
Vertederd keek ik naar de man die ons vol fierheid rondleidde in zijn paradijs...
We aten gevulde vijgen met foie gras, een visentree met in citroen gegaarde rauwe vis van Tahiti waar de man is opgegroeid en geit. En eerlijk gezegd meer moet dat niet zijn hé.


En tenslotte had ik zondag groot bezoek. Vooral veel bezoek . En bij mij was het allemaal van "le terroir", om eens modern te doen.
Groenten uit de tuin die ons zowaar drie verschillende soorten gazpacho opleverden ( meloen, courgette en tomaten), kip op zijn provençaals ( alhoewel het lichtjes aangepast is al zeg ik het zelf) ,kaas van de beste kaasboer in Cahors, een soort méringueachtig dessert met opgelegde wilde pruimen ( als je 1,5 ha gewone pruimen hebt zijn wilde iets exotischer nietwaar?)ende versnaperingen die niet mogen ontbreken. Overgoten door heerlijke landwijn , want er zijn hier exquise landwijnen jawel en huisgebrouwde vieille prune et poire Williams...pff, het kan verkeren.

We hadden bellofd bij Rita en André langs te gaan op het fête de Lard, wat we ook deden, maar waar onze pijp vlug uit was door de (zware) etensweek...

EN vandaag regende het voor de zoveelste keer en toen ik alle "groensel" uit de groententuin in emmers zag staan dacht ik dat het misschien een goed idee zou zijn om die groenten te beginnen inmaken. Je moet er immers ééns mee beginnnen.

Ziehier het resultaat.

Niet dat we hier feitelijk iets interessants te doen hebben hoor in het Zuidwesten,bah neen !

We hebben te vroeg hoera geroepen !

Verleden maand kochten we een nieuwe vaatwasser, opnieuw een Miele, want ja, we hadden de vorige zo'n 20 jaar in gebruik.
En als een huishoudtoestel 20 jaar meegaat, waarom zou je dan van merk veranderen? Je zou wel stom zijn.
Never change a winning horse.
Afgelopen week bekeken we met open mond een documentaire over electrische apparaten en hoe vele toestellen tegenwoordig gewoonweg geprogrammeerd zijn om maar een paar jaar mee te gaan. Er wordt zo'n automatische teller in gemonteerd en als die bijvoorbeeld 500 wasbeurten aantikt , kan je de machine niet meer gebruiken. Zo zagen we TV's , CD spelers, telefoons. Het was zo'n schokkende gedachte te beseffen dat we gewoon als consument gebruikt worden zonder dat we het weten. We waren er allebei niet goed van.
Maar goed.
We bespraken de roetfilter van de Nissan jeep die vervangen werd en die zoveel geld gekost had ...en bekeken elkaar bedenkelijk , waarschijnlijk ook zo'n programmetje ingechipt gekregen ? Enfin, het is nu eenmaal zo, we kunnen er dus duidelijk niks aan veranderen en moeten er leren mee leven.
In dat programma zagen we ook dat slechts één firma de vragen van de reporter niet ontweek, dat was Miele. Want Miele heeft juist als motto dat het toestellen zijn die jarenlang meegaan.
Tenslotte prezen we onszelf gelukkig dat we enkel Miele toestellen in ons bezit hebben.
We waren fier van onze aankopen en beklaagden vrienden en familie die niks meer van Miele moesten weten.
Wij wisten wel beter. Ho maar !

Gisteren avond had ik een witte was laten draaien en toen ik de was uit de machine wou halen zag ik dat er een plas water onder de wasmachine doorliep.
"Dat kan toch niet waar zijn?" dacht ik.
Ik deed de deur open ,haalde de was eruit en tot mijn verbazing zag ik dat de rubber band die rond de trommel zit gescheurd was en dat de ijzeren riem met veer die die rubber band vasthoudt uit de voegen gesprongen was...

"Alsjemenou !!!!!!Hoe kan dat nu?"

Factuur nagekeken, de wasmachine is pas 2 jaar oud !
Maar aangezien Jan zo wijs was om de garantie af te kopen tot 5 jaar na aankoopdatum (wat ik idioot vond, want dat heb je immers niet nodig met een Miele...) kunnen we nog bij de dienst na verkoop terecht.
Ik belde en ja hoor, de dame in het call center wist meteen waar het euvel lag.
Ze kon een hersteller sturen op 25 augustus.
"?" , was zowat het enige dat ik kon uitbrengen. Binnen drie weken of wat?
Allez, ze zou een efforke doen, ze komen de 16 e augustus.

Miele , ook niet meer zo zeker dat je voor 20 jaar goed zit hoor.

Dus er zit niets anders op dan naar het wassalon van Babette's zoon in het dorp te gaan, 7 dagen op 7 open.
Amai, wat een afgang !

Geluk hebben dat je gelukkig bent

Jaren geleden las of zag ik eens een interview met Etienne Vermeersch waarin de journalist hem vroeg of hij gelukkig was?
En hij antwoordde iets in de zin van " Ik heb nog nooit iets verschrikkelijks meegemaakt in mijn leven. Ik heb een goede vrouw, mijn ouders zijn gezond, ikzelf heb een goede gezondheid en heb een werk dat ik graag doe, kortom ik weet niet wat het is om ongelukkig te zijn ,dus kan ik niet antwoorden op de vraag of ik gelukkig ben. "
En een paar weken terug las ik een interview met Steven Laureys, die wereldberoemde Belgische neuroloog ( kandidaat Nobelprijswinnaar 2013 ) die mensen uit coma kan halen en die dus dagelijks geconfronteerd wordt met leven en dood.
Hij zei :" Er zijn mensen die met evenveel enthousiasme werken als ik en het toch niet maken, omdat ze geen geluk hebben. Je kunt hard werken, maar uiteindelijk moet je op het juiste moment op de juiste plek mensen ontmoeten. Succes is echt niet het werk van één genie."

Als ik hier met "de jongens" een ochtenwandeling maak, Aude aan de telefoon heb gehad en weten dat alles goed met haar gaat, Jan de tractor hoor buitenzetten, eraan denk dat we morgen weer lieve vrienden kunnen ontvangen, een goed boek ter hand kan nemen, eens in het zwembad duiken op tijd en stond, de zon zien schijnen en de zonnenbloemen mee zien wiegen op de lichte bries van de vent d'autan, dan denk ik weleens, -dikwijls is een beter gekozen woord die eerder strookt met de werkelijkheid - "wat ben ik toch een geluksvogel!"

En ik kan vergelijken , want ik heb al iets meegemaakt.
Maar ik was ook dikwijls op de juiste plaats met de juiste mensen.

Ja, dat heet dan gelukkig zijn .Denk ik, tenminste.
Maar wat ik ook weet is, dat dat geluk heel broos is en binnen de kortste keren kan omslaan in een allesverwoestende spiraal.

Als Jan dan zegt " ik sta ervan te kijken hoe jij onder al die moeilijkheden zo kalm kan blijven,", dan denk ik bij mezelf : "'t is nu zo, je kan er toch niks meer aan veranderen, veerkracht kan immers bergen verzetten"...
Je leeft immers maar één keer. Ook iets wat ik geleerd heb met de jaren.

De papieren krant

We hebben een Ipad en we kochten die een aantal jaren geleden om er de krant in digitale versie op te kunnen lezen.
Je kan je niet voorstellen hoe leuk het is om bijna dagelijks De Standaard te lezen.
Bijna is echter het juiste woord, want het gebeurt helaas vrij vaak dat we de krant niet kunnen downloaden . Vooral in het weekend gebeurt dat nogal regelmatig. En dat is uiteraard zeer spijtig.
Niets is leuker dan op zaterdag de weekendkrant en vooral de bijlagen te lezen.
Niets is echter frustrerender dan dat niet te kunnen doen omdat de bijlage maar niet downloadt.
Waarom is me een raadsel, maar het is zo.
Verleden week waren er vrienden op bezoek en die hadden het goede initiatief genomen om de kranten van de afgelopen dagen mee te brengen, alsook de weekendbijlagen , enkele Knacks, weekendknacks en trends. Kortom , de "betere" boekskes.
Want er zijn ook "stomme" boekskes, zoals Jan ze noemt, of Stienus. Maar die dan heel ongegeneerd die volgens hen ondermaatse tijdschriften meezeulen naar het WC...
Zo zie je maar.
En het viel me eens te meer op hoe plezant het is om een echte krant te lezen.
Je neemt ze op, bladert ze door, legt ze aan de kant, pakt ze nog eens vast, je herleest iets, je verdiept je een tweede keer in wat er geschreven staat. Echt, het is een ander soort lezen.
Ik ben dol op de literaire artikels. Ik schrijf in mijn kleine agendaatjes wat er zoal verschenen is in het Nederlands. De toppers en de flops. En ik houd die bij , want als ik terugkeer naar België , dan weet ik wat ik wil kopen, hebben, veroveren, lezen, inkijken, toch niet nemen, iets anders kiezen. Ik vind dat zo'n luxe, onwaarschijnlijk.

Ik las dus de literaire bijlage van De Standaard van 18 juli opnieuw en mijn oog viel toevallig op " Meer literaire eetkamers". Een boek van Alice B.Toklas, waarbij ik dacht dat ik die naam wel van ergens kende, ah ja, van Gertrude Stein, ik was verleden jaar toch naar een tentoonstelling geweest in Parijs , waarbij beide dames verbonden waren als mecenassen die in Parijs de avant -garde bij hun thuis ontvingen ...
Inderdaad, zo las ik het ook in de gazet. Ik wist echter niet dat die Alice Toklas een boek had geschreven over koken. Oh wat zou ik dat boek maar wat graag hebben. Dus, netjes noteren in mijn kleine carnetje, en in september kopen zie ( The Alice B. Toklas cook book ( 1954).

Hermand Koch, het diner, echt de moeite, maar heb ik al gelezen en Villa des Roses, van Willem Elsschot jaren geleden.
Ik bekeek het lange artikel, sloeg de titel over en betrapte me erop dat ik soms oppervlakkig ben als ik iets lees. Jan is veel grondiger.
Het artikel bracht ons terug in Noorwegen 1883 waar een Franse kokkin....en ik dacht NEE ! Dat kan niet waar zijn, dat ik dat artikel een week geleden online overgeslagen ben !!!!!
Want, het is ongelooflijk, maar het is een recensie van de -wat mij betreft uiteraard- allermooiste film allertijden.
"Babette's fest". Een pareltje , iets om te koesteren;een film die ik jaarlijks kan herbekijken.
De confrontatie en clash kunnen we wel stellen tussen de protestantse stijve diepgelovige gemeenschap en de luchtige, sensuele delicate aanpak van Stéphane Audran, een Française.
Als je hem nog niet gezien hebt, doen!

In het artikel las ik bovendien dat het dé favoriete film is van paus Franciscus. Awel dat is straf, want het duidt wel op de openminded-heid van de paus. Hmm, daar moet ik dieper op ingaan.

Het is een film gebaseerd op het boek van Isak Dinesen , alias Karen Blixen. En dat is een Deense, en ik bezocht ooit haar huis, ingericht als museum. Ze schreef ook een boek waar de film "out of Africa" op gebaseerd is. en nog zoveel meer natuurlijk.
Toch misschien ook "Anekdoten van het lot" kopen, weliswaar enkel tweedehands te verkrijgen , boek waarop Babette's fest gebaseerd is .

Alles hangt aan elkaar, en haut comme en bas. Alles is met elkaar verbonden.

Familie

Eén van mijn zussen zei vanmorgen terloops dat onze familie een echte diaspora is.
De ene woont ver, de andere dichtbij, de ene spreekt met de andere, de andere niet met de ene, de ene al 25 jaar niet , de andere drie maanden, de ene is boos, de andere juist heel blij, de ene opgelucht, de andere woedend , de ene begrijpt je, de andere totaal niet.De ene is voor de Palestijnen en de andere voor de Joden.
Ben je tegen de ene dan ben je pro de andere.
En ik vond dat grappig want Oscar Van de Boogaard schreef een aantal stukjes in zijn veertiendaagse colum in De Standaard die ook wezen op het feite dat iedereen - ik haalde onmiddellijk opgelucht adem - uit een rare familie komt. Want normale families bestaan niet volgens hem.
Van de Boogaard gaat daar heel ver in. Spreekt over het Stockholm syndroom versus familiebanden, over een instand gehouden misverstand .
Strikt genomen is iedere familie een drama op zich , zei hij ook eens. Je bent tenslotte gebonden aan mensen die je niet hebt uitgekozen en je werd opgevoed door mensen die nooit een diploma hebben gehaald om op te voeden.
Familiepijn , we hebben er allemaal last van.
En ook mensen, zo schrijft hij elders, die zogezegd uit een 'ideale familie' komen hebben last van de familie, want zij zijn leugenaars en liegen doet extra pijn , want je brengt je echte gevoelens om zeep.

Zou dat zo zijn , denk ik dan.
En overal?
En het valt mij op dat Jan die nog nauwelijks familie heeft, behalve twee kozijns ( neven voor de Nedelandse vrienden en geen raamkozijns) waar hij jaarlijks naar schrijft , wel dat Jan daar allemaal geen last van heeft en ook gewoonweg niet begrijpt dat ik aan familiepijn lijdt.

Voor de ene heb ik mijn familie in de steek gelaten door te verhuizen.
Voor de andere heeft onze vader ons verlaten door te verhuizen .
En ik zie dat niet zo, waarschijnlijk omdat dat verlaten voor mij al gebeurd was toen ik heel klein was.
Ik heb daar geen enkel probleem mee en waarschijklijk had ik er dus ook geen probleem mee toen ik hierheen vertrok.
Aude was volwassen , mijn taak bij wijze van spreken volbracht en dus kon ik "gaan".
Maar voor anderen is dat niet zo.
Die zien dat anders.

Waarom zijn we meer geschokt door woorden en daden van familieleden ?
Waarom leggen we zoiets niet gemakkelijk naast ons neer?

En waarom veralgemeen ik die indruk, daar waar er honderduizenden zijn die daar geen aanstoot aan nemen.

Ik wel, maar waarom toch?

Het is er eindelijk van gekomen

Vanmorgen was het weeral bewolkt en we hadden er eerlijk gezegd geen goed oog in...in het weer dan.
Paul Frédérique Casset leerde ons dat het 70 jaar geleden is dat het zo'n slecht en koud en nat weer geweest is in Zuid west Frankrijk. En zeggen dat we ook naar hier kwamen voor het goede weer.
Als dit een voorsmaakje is van wat er ons door de klimaatsverandering te wachten staat waren we allicht beter naar Lapland gaan wonen. Fris maar niet meer té fris, sneeuw maar geen regen, allez iets om naar uit te kijken!
Maar bon.
Jan schoot "plots" in actie.
Hij is altijd actief, daar niet van.
Maar ik bedoel "plots" omdat ik al een twee jaar aan zijn kop zeur om het reservekot eens op te ruimen zodat ik mijn conserven beter kan stapelen , dit alles vermits hij sinds evenveel tijd een eigen "kot" heeft , beneden in de vallei. Een kot is een slecht woord voor een kleine schuur, in steen en al , met water én electriciteit alstublieft, voorzien van een schuifpoort jawel , die meer dan een paar luttele euros gekost heeft destijds.

Maar een plezier om te hebben want Jan kan er zijn "brol" in kwijt , dat zei hij althans twee jaar geleden en dus kon ik met mijn "gerief" uitwijken van de logeerkamer en de overloop naar het reservekamertje aan de voorzijde van ons huis.
Niet dus. Twee jaar lang.
Maar today was the day of all days.
We zouden eerst lange latten tegen het plafond spannen om beter het isolatiemateriaal vast te houden. Hij had nieuwe rekjes gekocht , we hebben gekeerd, gekuist,gestapeld en ook dingen verhuisd van het ene kot naar het andere en terwijl ik alles aan het herorganiseren was in het kotje bedacht ik wat een mens toch in godsnaam allemaal bijeen houdt in zijn leven!
Schoenpoetsgerief bijvoorbeeld in drie verschillende schoendozen. Hoe komen we eraan?
En vooral wat staat dat daar te doen? Als je het nodig hebt weet je bijlange na niet meer dat dat dààr staat , toch?
Zilverpoets, koperpoets, vlekken-ontvlekker, biotex, sponzen en vodden , "fusibelkes" van de oude toyota die we dus nooit meer gaan kunnen gebruiken, maar waar ik er Jan op betrapte ze toch nog vlug weg te moffelen in een bakje met het label"autobenodigdheden". Stel je voor dat er binnen 10 jaar een nieuwe wagen wordt uitgebracht waarin ze opnieuw fusibels steken? Wel, no problem, bij ons moet je zijn!
Twee kaarsen om in de tuin in het gras te steken voor een BBQ...
Swifferdoekjes, maar ik heb geen swiffer meer, waarop Jan bedenkelijk zei " Ben je zeker?" toen ik het doosje volledig tel quel in de vuilnisbak gooide.
Eendenvet. Maar te oud en dus weg ermee.
Rolletjes, draadjes, houten plankjes, vijzen, te kort of te lang, al naargelang.
Nordic Walker sticks ! Hebben? Bij ons moet je zijn. Ik weet al aan wie ik die binnenkort eens cadeau zal doen zie !
Een fietspomp.
Maar het ziet er goed uit in mijn opbergkamertje.
Het is er dan uiteindelijk toch van gekomen!

a hard nut to crack !!!!

Het is me het maandje wel !
Alles begon met een het grote onderhoud van Jan's Jeep ( Nissan) : de factuur viel wonder boven wonder mee, ik wil ervan af zijn, maar zoiets als 350 EURO.
Was dat een meevaller zeg.
Jan goedgemutst, je houdt het niet voor mogelijk.
Maar zie, een weekje of zo nadien gaat er een oranje lichtje flikkeren op het dashbord .
In de garage werd de auto aan de computer gezet: het is de roetfilter.
Tja, ze gingen proberen om na een herprogrammatie het lampje uit te kunnen zetten.
125 EURO. Lampje uit.
Een week later brandt het lampje opnieuw oranje en er is zelfs een tweede lampje oranje beginnen kleuren.
Bovendien, de claxon gaat als je de cruise control wil opzetten en die kan je überhaupt niet meer gebruiken...
Garage : tja, je zou een paar honderd kilometers moeten doen en met wat geluk vliegt de prop eruit.
Jan gaat naar Brive rijden.
Een hobby kan je dat niet noemen, wat is er saaier dan op de autostrade rijden met oranje lampjes die branden, waarbij je hoopt dat die zullen uitdoven en vooral, dat ze niet rood zullen beginnen gloeien...
Maar zie, de lampjes bleven in de Nederlandse kleur branden.
Pech and a hard nut to crack, vermits een nieuwe roetfilter ...1500 EURO ( plaatsing inbegrepen) zal kosten.
Slik.
"Het is mijn eerste diesel, maar meteen ook mijn laatste !"
"Ik koop nooit nog zo'n dure wagen !"
"'t Is om te rotten , ik ben er ziek van!"

Bedenkelijk en met een hangende lip die mij in catastrofale momenten typeert bekijk ik Jan.
Ocharme, denk ik, zijn auto.

We hebben bijna een week moeten wachten op de vervangingsfilter die niet voorradig was en vandaag mocht de auto naar de garage.
De garagist heeft juist gebeld: "Nous rencontrons un petit problème" : er zijn twee buizen van de échappement verkoold en die
moeten vervangen worden.En die zijn niet voorradig.
Dus blijft de auto in de garage.

Ik zal er geen tekening bij maken, maar er werd hier gevloekt en de straffe uitspraken logen er niet om.
"Jou doet dat niks natuurlijk?", zegt Jan, duidelijk geërgerd door mijn ZEN houding.
"Maar Jan toch, we hebben nog een auto, dus we kunnen rijden, terwijl je niet rijdt verbruik je ook niks , wat is daar nu erg aan?"

Verleden week werd de septische drainage hersteld, ook a hard nut to crack, waarvan we de factuur nog niet hebben gekregen.

Maar, het was vlug gefixt en bovendien heeft het vandaag maar liefst 17 liter geregend op een zestal uren tijd en er is geen water door het dak gesijpeld...dat is toch goed nieuws? 't Is te zeggen, dat hoor ik mezelf tegen Jan troostend zeggen.

Maar ik denk dat het niet veel uithaalt.
"We moeten besparen, bezuinigen, het kalmer aan doen. We moeten iets doen !" is Jan's reactie.

Kortom, too many hard nuts to crack deze week.

Le marché de Cahors

Vanmorgen zijn we naar de markt in Cahors gegaan. Op woensdag is er "een kleine markt" ,op zaterdag een grote. Maar tijdens het toeristisch seizoen zie je bijna geen verschil tussen de twee.
Het is een leuke en kleurrijke markt. Niet zo bont en typisch als in de Provence.
Maar gezellig, gevarieerd en betaalbaar.

We kochten er groenten zoals paprika's ( want de onze zijn nog heel klein) , sla ( dat hebben we niet, de reeën eten die toch maar op), komkommer ( want Jan lust dat niet, behalve in gaspacho en voor 1 komkommer doen we het niet) , bananen ( neen, dat groeit hier niet) en perziken ( we hebben er drie geoogst op de nieuw geplante boompjes) .
Want morgen komen er vrienden en dus maak ik gaspacho, en een groententajine.
Gilbert heeft ons meloenen beloofd en ik zal ook meloensoep maken de volgende dag.
Nog wat kaas van het kaaskraam. Nog een stukje varkensgebraad bij de slager.
En dan naar de supermarkt voor de rest.
Gepakt en gezakt , voorzien van verschillende koelelementen wegens de hitte en enkele EUROS armer ,zijn we rond 12.30 u weer thuis.

Na de lunch besluit ik de siesta over te slaan zodat het geen slapeloze nacht wordt. Moe maar voldaan ga ik even zitten aan de
computer als ik telefoon krijg van een oude vriend , of een vriend van vroeger , het is maar zoals je het ziet.
Het is zo lang geleden dat er gauw drie kwartier voorbij zijn.
Jan gaat bij Gilbert meloenen halen. Ik hoop een stuk of vier.

Hij komt een uurtje nadien terug. Heel opgewekt.

"Ik heb Gilbert zijn broer gezien die me een kist met groenten heeft meegegeven, hij weet niet meer wat hij er mee moet aanvangen, vandaar".

MOEDELOOS , moedeloos ga ik naar de kist zien.

Want met de warmte van vandaag kan ik het me niet veroorloven die groenten zo te laten staan.En aangezien we bezoek krijgen moet de enorme afwas van al die bereidingen ook nog gedaan worden...Zucht.
Ik maak dus de gaspacho. De groententajine ook.
En een ratatoouilletje , want wat doe je anders met dergelijke groenten?
De 15 meloenen zijn me net even te veel om er iets van te maken vandaag.
Waarom ben ik feitelijk naar de markt gegaan?
En wanneer mag ik nu eens gaan neerzitten en niks doen?
En waarom denkt mijn oude vriend , of mijn vriend van vroeger dat hij nog veel te jong is om met pensioen te gaan? Want denkt hij misschien dat je kan uitrusten als het zover is ?
Hij vergist zich, hij vergist zich, "I tell you, he's wrong!"

Gustje is weeral verjaard

En dat gebeurde voor een tweede maal in zijn leven bij zijn manie in Zuidwest Frankrijk.
Het was of ik het erom gedaan had, want gisteren middag is mijnheer Novarino dan toch komen opdagen om de septische tank te draineren.Dit nadat hij ons beloofd had donderdagavond te komen...quod non.
Gebeld waarbij hij zei dat hij ons net wilde bellen - en een goede intentie is ook veel waard vind ik- om te zeggen dat hij eerder vrijdagmorgen om 9.15 u zou komen...quod non. Waarna hij de telefoon niet meer opnam ( je zou voor minder als je je beloftes niet kan waarmaken) en we hem 's middags te pakken kregen waarbij hij zei dat het voor de avond zou opgelost zijn...zucht, kreun, snik.
Dat is allemaal niet erg en in feite helemaal niet dringend. Het is maar hoe je het bekijkt.
Wat me daarbij ergert is dat men je belooft om 9 uur te komen, dat je bijgevolg niet meer van "je erf" durft, zoals Tessa zou zeggen, dat je niets kan plannen en waarbij je er dan nog zelf moet achter komen dat ze wel op een andere dag, op een ander uur ZEKER zullen komen. En waarmee de ellende herbegint van vooraf aan. Ze komen niet, je kan niet weg, je kan niet plannen, je zet je auto 100 meter verder bergop...allemaal voor niks.
Daarbij komt nog dat ik Gustje beloofd had dat er een grote graafmachine in de tuin zou opduiken en dat we zeker zouden vragen of hij daar dan eens mocht inzitten...
Dat is pas erg, een kindersnoetje die er beteuterd bijloopt omdat die graafmachine er nog altijd niet is en manie had het nochtans beloofd.
Maar zie, hij is gekomen en het was een grote machine zei Gusje die op slag een paar stappen achteruit deinsde.

En na een klein uurtje was alles gerepareerd en mocht Gustje "van die meneer" zoals hij zei, op de stoel van de graafmachine zitten! FEEST !

Als dat geen verjaardagscadeau was.
Later op de avond, nadat we allen een duik in het zwembad namen om de zinderende hitte ( 38 °C) te vergeten, vierden we met ons vijfjes de dubbele verjaardag van vader en zoon.
Aude had vlaggetjes opgehangen en we zongen Happy birthday en "een gelukkige verjaardag" van WIll Tura en nu zijn de twee mannen weeral een jaartje ouder .
Maar ide verjaardagsfeestjes bij de manie , die zijn toch wel heel bijzonder denk ik.

14 juillet

Het is hier altijd nogal een bedoening, de 14 juillet.
En het valt me op dat dat nog zoiets is wat wij Belgen niet gemeen hebben met de Fransen.
Ik kan me niet voorstellen dat we de 20e juli tegen het vallen van de avond allemaal samen zouden eten op het marktplein.
Dat er een fanfare zou komen spelen terwijl we zouden aperitieven.
Dat we dat heel leuk zouden vinden ook.
Dat we onze eigen borden en bestek zouden meebrengen.
En dat we dat doodnormaal zouden gevonden hebben.
Dat we dan zouden aanschuiven, zonder morren maar heel opgewekt en blij, om de "entrée" aan te nemen. Een soort koude schotel met een halve tomaat, taboulé met een vinaigrettesausje en een stuk Frans brood.
Dat we dat goedje nadien in een grijze vuilniszak die de zaal rondgaat zouden kieperen.
En dat we dan weeral zouden aanschuiven voor "le plat consistant", zijnde dit jaar geen mosselen maar hespengebraad dat aan het spit wordt gebraden. Met frietjes alstublieft maar zonder mayonnaise. Wel ketschup en een soort frietsaus. Veel te weinig maar alla,je bent blij dat er al iets voorzien is.
En eens dat verorberd is begint die "banda" weer te spelen.
(Une banda est une fanfare ambulatoire, qui, dans le sud-ouest de la France, a pour rôle d'animer les défilés de rue lors des ferias)
OORVERDOVEND en dat zie je aan Jan zijn kop , hij houdt zijn oren trouwens vast.
Gust kan dan weer zijn eigen oren en ogen niet geloven.
Die tuba, zo groot en de grosse caisse . Niet te doen.

En dan zingen we allemaal uitgelaten mee.
Want dat hoort zo.

En dan weergalmt er iemand door de megafoon : " Le feu d'artifice aura bien lieu ce soir à 23.30h, sur le terrain de foot du collège"
Allen daar heen !

En alhoewel het weer niet meezat, was het toch weer prachtig. Desalniettemin was het weer de moeite. Zelfs zonder dat weer.

Maar ik kan me niet meer herinneren dat ik dat uitbundig vierde in België. Neen.
Ben ik dan niet fier op mijn land?.
Ik weet het niet of dat er iets mee te maken heeft, maar in elk geval hebben we zo geen samenhorigheidsgevoel zoals hier. Eén taal, éen volk.
Of zoals in Nederland. Eén taal ,éen volk.

Misschien is het dat.
En ik vraag me af of dat in Zwitserland is zoals in België op de nationale feestdag?
Misschien kan Sophie dat eens voor me uitzoeken?

Ik zou een vergelijkende studie kunnen beginnen maken.

Want ik vind het wel heerlijk die 14 juillet vieringen in Frankrijk,zelfs in de gietende regen!