daarom zit ik hier en jij daar

Toen ik nog bij Royale Belge werkte vertoefde ik de laatste jaren op de dienst productie particulieren Brabant. Als Genoveva "van Brabant" kan dat tellen uiteraard.
Plots moest ik me bezighouden met auto/brand/familiale contracten en in feite was dat toen al niet zo mijn ding. Ik was meer high tech producten gewoon zoals beroepsaansprakelijkheid of varia evenementen.
Maar goed, ik wou graag naar Antwerpen gemuteerd worden en dan kon het niet anders dan bij 'particulieren ' blijven.
Eens op die dienst begreep ik al heel gauw dat ze me nooit naar Antwerpen zouden laten vertrekken , en wat later ben ik dus zelf opgestapt om te gaan werken in Antwerpen bij ,wat toen De Vaderlandsche heette ( let op de "sch " van het Vlaamsch ).
Maar goed, dat is een ander verhaal.

Ik herinner me vrij goed dat één van mijn medewerkers ooit eens hoogst verbaasd tegenover mij zat toen hij hoorde hoe ik een delicaat probleem had opgelost en hoe ik hem toen met véél lef zei " dat is de reden waarom ik hier zit en jij daar!" en toen hebben we allemaal zo hard gelachen dat het niet meer mooi was.

En daar moest ik nu aan denken toen ik het boek "te veel geluk" las van Alice Munro .
Ik had het boek begin oktober gekocht toen ik in Belgïe was .
Het zijn allemaal korte verhalen en eens ik er één begonnen ben ,voel ik gewoon de behoefte om het verhaal in één ruk uit te lezen. Zo mooi, zo spannend, zo anders.

En weinig later ontving ze de Nobelprijs litteratuur..
"Awel daar verschiet ik nu niet van zie !", dacht ik.
Het is wonderlijk geschreven en het laat diepe indruk op me na. Zoals ook ooit Doris Lessing zo'n indruk op me liet, die andere Nobelprijswinnares. En het boek dat ik zo mooi vond was 'Het vijfde kind'.

En als ik er goed over nadenk dan zou ik zeggen : " dat is de reden waarom zij daar zit en ik hier", als je begrijpt wat ik bedoel.

Aanraders dus.

Maar soms kan je ook verkeerde aankopen doen.
Zo had ik in mijn klein notaboekje waarin ik alle "moet ik hebben" dingetjes opschrijf genoteerd, dat het volgende boek een niet te missen ervaring zou zijn :" Het jaar van de vloed" van ene Margaret Atwood .

Lelijkste boek
---- Envoyé avec BlackBerry® d'Orange ----

Ik kon het maar niet vinden en Bernadette bracht het me als cadeau ( geen haas, een ander cadeau ) mee deze zomer.

Tien bladzijden heb ik eruit gelezen en ik besefte onmiddellijk dat het niets voor mij was, een volledige misser.

Zo zie je maar hoe de ene iets leuks vindt en de andere iets verschrikkelijk.

Maar Alice Munro : lézen zou ik zeggen !!!!

"Cadeau!"

Gisterenavond was Jan (weer) op pad.
Daar zou ik nu eens goed van profiteren zie en Zwany had het zoals gewoonlijk al helemaal georganiseerd: Nel vertrekt immers vandaag om te overwinteren in het Hoge Noorden - wat zij trouwens even onbegrijpelijk vindt dan wij , want het is daar HEEL koud in Nederland tijdens de winter. Mais parfois noblesse oblige, n'est-ce pas?
En dus zouden we nog even gezellig een potje kunnen kaarten met z'n vieren?
Enkel het woord "kaarten" is voor mij voldoende om alles opzij te zetten en heel instemmend "ja" te knikken.

Vooraleer het zover was ging ik nog eens met de honden wandelen, gaf ik ze te eten, liet ik ze nog maar eens buiten, werkte ik aan een bouwstuk waar ik weinig of geen inspiratie voor vind, en tenslotte zou ik me eens gaan klaarmaken om te vertrekken.
Geen te mooie kleren aantrekken is de boodschap, hoe spijtig dat soms ook is, maar Duke, Zwany's hond is stekezot van mij en overspringt, overlikt en over-omhelst mij zodanig dat ik -vooraleer ik ook maar de kans heb gekregen de gastvrouw en gastheer te begroeten -volledig onder de smurrie zit.

Dus, niet de allernieuwste outfit aantrekken, zo dacht ik , toen ik plots, op mijn weg naar de trap ,stokstijf bleef staan.
En ik zag dit :

Ik schrok me een ongeluk ! Een haas !
Zoals mijn zus later schreef toen ik haar de foto doormailde " Gewoon in de living of wa?"
Ja dus, gewoon in het midden van de living, op weg naar de trap. Zomaar.
Met de tip van mijn teen raakte ik het diertje aan-want het was een kleintje-en neen, het bewoog niet meer. Al-oef, zoals Aude pleegt te zeggen in soortgelijke omstandigheden. Stel je voor dat het nog niet dood was, dan moest ik die klus afmaken.
Cartouche lag ondertussen helemaal op zijn gemak op de sofa, Spot op de andere zetel en aan de uitdrukking op hun muil te zien hadden zij daar helemaal niets mee te maken...
Met grote rode handschoenen heb ik het haasje onder de auvent gelegd tot Jan thuiskwam.
Wat een cadeau !
Zo zie je maar dat je geen jachtvergunning nodig hebt om aan wild te geraken.
Met dank aan Cartouche die onmiddellijk van mij een kleine beloning kreeg.
Zo'n mama's lieveling Cartouche, echt waar !

Bridge voor dummies

Maandag had ik een vergadering.
Woensdag had Jan een vergadering.
Donderdag had Jan een vergadering.
Traditiegetrouw is Jan vandaag de ganse dag gaan jagen, want het is 1 november.
Morgen gaat Jan de ganse dag jagen, want het is zaterdag.
Maandag heb ik weer vergadering.
Zijn vraag: "wanneer ben je nog eens thuis?"
Gelieve het voorgaande nog eens aandachtig door te nemen en de vraag opnieuw te stellen !
Zo gaat dat tussen mannen en vrouwen.
En hoe langer ik nu huisvrouw ben, des te meer dat zo'n houding opvalt.

En vooral als de winter zich nestelt in de vallei. Want het is hier van de ene dag op de andere 15 graden kouder geworden en dat kan tellen.
De kachel brandt dus weer en het wordt weer helemaal aanpassen.
Je kan niet zomaar weg.
Je moet altijd bedenken en inschatten hoeveel hout je op de kachel doet voor één uur, twee uur, of langer.
Misschien is een beetje kolen erbovenop een goed idee. Misschien is het dan té warm.
In elk geval het houdt me bezig.
Het houdt me serieus bezig.

Dat inschatten.

En daarom waarschijnlijk dat Zwany vroeg of ik geen zin had om op donderdag-vermits Jan toch (weer) weg was- te komen kaarten met Nel.
Ja, heel graag. Ik ben een kaartfanaat. Ik ben gewoon een spelletjes fanaat.
Jan haat het.
Maar bon.

Dus eerst gingen we wiezen ( whist) ,maar dan vroeg het Nederlands gezelschap zich af of ik niet wou leren bridgen ?.
Tja, bridge.

Dat inschatten

Dat klinkt zo Engels.
Dat klinkt zo intellectueel.
Dat klinkt zo heel weinig plezant ,eerlijk gezegd.

Maar goed, ook dat was het proberen waard.
En ja, misschien vind ik dat ooit wel leuk.
Maar zo veel spelregels, dat is niet te geloven.

Dus , misschien een ideetje voor nieuwjaar :

le loir, deel III : te vroeg gejuicht !

Vanmorgen ging ik de relmuis van naderbij bekijken . Ik zou een paar foto's nemen en daarna de auto nemen en het korfje een paar kilometer verder loslaten in de natuur. Uiteraard zou de loir dan elders onderdak zoeken, maar wat kon ik anders?

Zo gezegd zo gedaan.

Ik ga onder de auvent kijken naar het korfje...

LEEG!

Ongelofelijk toch?

Jan komt het korfje ook bekijken.
Het viel me gisteren ook al op dat de loir in de twee compartimenten van het korfje kon lopen, wat ik vreemd vond. Maar bon, we hadden er al andere loirs mee gevangen, dus ik dacht dat dat normaal was.

Bij nader onderzoek bleek dat de loir gewoonweg het in ijzer gevlochten tussenschot kapotgebeten had...

Kan je dat nu geloven?
En dat de loir om uit het korfje te geraken een droge pruim onder het gaatje geschoven heeft en van daarop door het gat naar buiten gekropen is.

Slim hé , zo'n relmuis ?.

taratata !!!!! Gevangen !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

En zo vang je dus heel vlug en kordaat een loir :

Laat het gras maar groeien

Een ganse week is manlief bezig geweest om het gras een laatste keer af te rijden tussen de honderden pruimelaars voor het echt winter wordt.
Nu, echt winter wordt het precies nog niet, want vandaag was het gewoon 32 °C . En dan spreek ik niet over "in de zon", want in de zon was het veel meer !
Het is een gans werk ,dat gras snoeien. Op de tractor wel te verstaan. En dan moet Jan zich telkens bukken , bij elke boom , om geen vervelende tak in zijn gezicht te krijgen.
Maar proper dat het is, man, man,man ! Zooooooooooo proper.

Midden op de foto zie je zo'n petieterig blauw "ietsje" met een groene bak, dat is de tractor !

In elk geval, het mag er wezen.

Volgende week wordt het waarschijnlijk "hout".

En dat zal ook weeral een serieus karwei worden.

Verleden week hadden we die lange electriciteitspanne en toen zijn de mannen van EDF komen kijken waar het probleem zich bevond. Dat is niet eenvoudig. Duizenden kilometers electricteitskabels, allemaal bovengronds. En die mannen lopen die lijnen af als je panne hebt en kijken waar er takken rusten op de leidingen.
En eens ze dat gevonden hebben , komt er een andere ploeg om de takken af te zagen en om zelfs ganse rijen bomen neer te leggen.
Zo ook deze keer.

Eerst kwam een vriendelijke man van bij Paul, boven ons dus, naar mij toe gelopen en nog vooraleer ik 'bonjour' kon zeggen trekt die man zijn pullover en zijn T shirt uit en vraagt hij me om op zijn rug te krabben en te kijken of er iets over zijn rug loopt.
Het was een apart gevoel. Wat moest ik daar nu weer van denken?
Ik kijk dus op zijn rug maar zie niets. Ik vouw zijn T shirt en pull op en hij zegt dat hij zo bang is van tekenbeten, dat hij het niet meer kon uithouden! En hij verontschuldigt zich uiteraard voor het gebeurde...
"Soit" ,zegt hij, " nous allons éliminer 400 m de câble qui ne servent à rien".
Gelijk heeft hij.
En dan komt de tweede ploeg. Drie Spanjaarden. Twee werknemers met houtzaag in de hand en de bazin is een felle dertigjarige Spaanse schone .
Ze gaan de bomen afzagen en de takken van andere bomen.
Ik zeg tegen Jan " Vraag eens of ze die twee dikke bomen op het talud niet willen afzagen en geef die mensen iets".
En hier zie je dan het verschil tussen man en vrouw : " Neen jong,allez gij ! Dat doe ik niet hoor!"
Waarna ik " Allez Jan, ik zal het dan zelf gaan vragen"
Dat was erover, hij ging het hen wel vragen en zowaar, ze deden het, gratis en voor niks .
Na enig aandringen zei de jonge vrouw dat als we dan toch iets wilden geven, we het aan de twee werknemers mochten geven.
Zo gezegd zo gedaan.

Wat een werk !

Dus, het ziet er hier proper uit om de winter in te gaan !

Le loir, relmuis of zevenslaper

Le Loir Glis glis
Famille gliridae
Ordre rongeurs
Longueur 13 à 19 cm
Poids 70 à 200 g
Pelage gris à gris-brun
Longévité 7 ans maximum

Tja het is iets als je op "den buiten" woont , qua ongedierte en insecten.
Zoals bijna jaarlijks kregen we deze morgen vroeg bezoek van de loir.
En dat is verschrikkelijk ambetant.
Want in tegenstelling tot een muis die je af en toe hoort trippelen op zolder, maar niet voor lang, want na een paar minuten hoor je "klap" , nog enkele sparteltjes en dood is de muis....omdat ik valletjes uitzet die heel efficient blijken te zijn, wel een relmuis kan je zo niet vangen.
Het is ingewikkeld.
Je moet zo'n kootje voorzien :

En daarin hang je een stuk appel.
En heel misschien heb je dan kans dat ze die appel wil opeten en dat ze gevangen zit.
En dan neem je de kooi mee naar buiten in de wagen en ga je ze zo'n paar kilometer verder afzetten in het veld.
Want als je ze te dicht bij je huis uitlaat komt ze gegarandeerd terug. Dat hebben we hier al eens meegemaakt.

Zo'n klein mooi schattig beestje maakt een hels lawaai. Vandaar de naam "relmuis" waarschijnlijk ...
Dat kan je je niet voorstellen.
Als zo een diertje in een vals plafond komt te zitten heb je nog een groter probleem. Vera en Marc en Rita en André kunnen daarvan meespreken.
Dat kan geweldig tegenslagen om het te kunnen te pakken te krijgen.
Gelukkiglijk genoeg hebben we geen vals plafond .
Maar een grote zolder , ja , die hebben we .
En dus, vanavond jacht maken op de kleine herriezoeker zie !
Non mais !

Toch geen Alzheimer

Eén van de eerste dingen die ik doe als ik in Belgïe ben, is naar Standaard boekhandel gaan.
Vroeger ging ik eerst naar de Fnac, maar tegenwoordig vind ik hun aanbod veel minder aantrekkelijk dan Standaard boekhandel, dus...
Ik heb een beige carnetje, een boekje waar ik vanalles inschrijf, gaande van paswoorden voor allerlei sites of toestanden, tot quotes van interessante mensen of interessante quotes van veel minder interessante mensen, naar dingen die ik niet mag vergeten, kunstenaars die ik de moeite waard vind, CD's die ik graag zou hebben, maar bijna nooit meer aankoop, DVD's die uitgekomen zijn en die ik zou moeten aankopen voor koude lange winteravonden als er geen aanbod is op TV dat de moeite waard is, en dus vooral, boeken die ik zou willen lezen.
En in Belgïe aangekomen spoed ik me dus naar Standaard boekhandel en ga ik mijn lijstje af.
Soms hebben ze niet wat ik verlang. Dat was nu ook het geval.
Ik wou zo graag een boek dat "het jaarboek" heet en een ander boek"de ontheemden" van Amin Maalouf voor Jan? Noppes, geen één van de twee.
Maar niet getreurd, mijn lijstje was lang en ik had toch weer een leuke buit van een tiental boeken.

Mijn hart staat altijd een beetje stil ( of juist niet) als ik bij de check in aanbeland, want mijn valies weegt altijd geweldig zwaar.

Maar bon, deze keer was het enkel de filet américain die niet door de beugel kon in Zaventem.
Het geweldige van een blog is dat sommigen die ook lezen en dus stond Zwany vanmorgen aan het viskraam op mij te wachten met...je gelooft het niet : een potjes filet américain préparé , preuve à l'appui :

Maar terug naar mijn onderwerp : boeken.

Nu had ik die op tafel gelegd om aan Jan mijn vangst te tonen en ik was er zeker van dat ik die boeken daarna naar boven had gebracht, op onze slaapkamer welbepaald en dat ik een stapeltje reeds gelezen boeken in de boekenkast had opgeborgen, en dat ik de nieuwe stapel op de kast had gelegd.
Dacht ik.
Eens in bed, Jan sliep reeds, wilde ik het laatste nieuwe boek van Barnes ter hand nemen, maar het stapeltje was verdwenen.
Tiens, zou ik die dan mee in de kast hebben gestoken?
Kast open, neen.
Heb ik die beneden gelaten?
Check, neen.
In de logeerkamer?
Neen.
In de andere kamer?
Neen.
In Jan's bureau?
Neen.
Op WC ( mezelf al verwensend voor zoveel wanorde), neen.
Maar enfin dat kan toch niet meer.
Ik heb die boeken toch naar boven gebracht.
Nog eens in de kast. Niks, nog eens de logeerkamer, niks.
Ik werd voorwaar volledig ongerust over mijn geestelijke vermorgens. Ik dacht dat het noodlot toegeslagen had en ik Alzheimerpatient was geworden.
En toen, dacht ik de dag erna, wist ik plots waar ik die boeken gelegd had en viel ik prompt in slaap.
Ik had een vreselijke nachtmerrie. Droomde over mijn moeder en mijn grootmoeder, over Lier en het feit dat ik Lier niet meer herkende, dat ik er op tijd moest zijn en ik te laat zou zijn , tot een vriedenlijke dame me zei "Je bent in Lier hoor !".
En ik ben in snikken uitgebarsten.
Zo werd ik wakker.
Ah, dacht ik, nu ga ik eens kijken waar ik die boeken gelegd heb. En ik was weer vergeten waar dat was.
Nu begin ik gewoon over mijn toeren te geraken. Gisterenavond voor het slapen gaan wist ik toch weer waar ik ze gelegd had, waar was dat toch, ben ik dat nu ook weer vergeten?
Echt in paniek was ik, denkend aan ALzheimer.
Jan en ik maakten aan wandeling, maar de vraag liet me niet los.

Ik ging naar de vismarkt, maakte eten , en terwijl Jan een aperootje aan het drinken was zei ik:
"Jan, ik zal het maar zeggen, maar ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen, want ik vind het zo erg..."
Hij bekijkt me met een bezorgd gezicht.
"Ik weet niet meer waar ik die boeken heb gelegd gisteren, ik dacht in de slaapkamer, maar niet dus"

En wat zegt de braven man " Ah maar die heb ik onderaan in de groene bibliotheek gelegd, want ik vond dat die daar niet moesten blijven liggen"
Hij vond het hilarisch, maar ik gaf hem een lichte tik!

12 uur bezorgdheid om niks.
Maar toch blij dat het Alzheimer niet was die aan mijn deur geklopt had.

Bijval en uitval

Bijval.
Neen het gaat hem niet over het feit dat ik veel "bijval" gekregen heb in Belgïe , omdat ik er bijvoorbeeld zo geweldig goed uitzag ( alhoewel!), het gaat hem over het Aalsterse woord "bijval" ( boieval) wat zoveel betekent als beleg voor de boterham of charcuterie of toespijs voor anderen dan weer.
Hoe kom ik erbij?

Als je in het buitenland verblijft zijn er zo van die zaken die je (soms) mist.
En hoewel er hier veel en lekkere charcuterie verkocht wordt is er bijvoorbeeld in geen enkele beenhouwerij filet américain préparé te koop.
Ik weet het, je zou het zelf kunnen maken,zeker met de thermomix . Zwany heeft trouwens gewoon "américainkruiden". Echt waar, ze heeft dat en bijgevolg heb ik er ook een beetje.
Maar toch, er gaat niks boven echte filet américain préparé. Dat moet niet "van de chef" zijn, want dat hebben ze ook in Belgenland , zowel zuid als noordwaarts. Gewone filet américain is genoeg.

Ze kennen hier ook geen kip curry.
Geen.
En ook geen grijze garnaalsla en het is nu net over die drie soorten bijval dat ik het wil hebben.

Want naar gewoonte ga ik de ochtend van mijn vertrek in Belgie naar de keurslager ( kennen ze hier ook niet ,maar bon) en bestel ik 250 g préparé, 250 g kip curry en 200 g garnaalsla ( voor mij) alsook lekkere Oud Amsterdam of Oud Brugge kaas in sneetjes gesneden. Vooral de variatie "in sneetjes gesneden" is belangrijk , want uiteraard hebben ze hier ook heel lekkere kaas.
Maar geen sneetjeskaas. Enkel voorverpakte Hollandse kaas van in de Carrefour en ja, daar hangt geen "authenticiteitslabel " aan hé.

Dus, zo gezegd, zo gedaan.
Alles netjes verpakt, 20 EURO kwijt, maar ik zag al de grote ogen van Jan bij al dat lekkers!

Ik was veel te vroeg op de luchthaven, doordat ik dankbaar gebruik heb gemaakt van de lift van Roel naar Berchem station, dat scheelde een station , want in Boechout weet je nooit of je veilig op de trein komt ( zie drie rubrieken eerder!).

Dus, tijd zat, nog een cola gedronken ( 3,5 EURO aub, voor een gepensionneerde een niet onaardig bedrag voor een colaatje), kruiswoordraadsel opgelost en door de check in zonder stress.
En dan naar de veiligheidscontrole.
Mijn Louis Vuitton tas wordt tegengehouden. Ik ben er gerust in.
Ze trekken de bijval eruit, scheuren de vastgeniete papieren zak uit elkaar en zeggen dan doodleuk :" sorry mevrouw, dat mag niet want dat wordt aanzien als "vloeibaar""...
Paf was ik, het wenen stond me nader dan het lachen, echt waar.
Ik dacht aan die terroristische aanslagen, mannen en vrouwen met moordwapens in hun schoenen en ondergoed, vloeibare dynamiet, noem het op en ik werd tegengehouden wegens 250 g filet américain préparé!
Ze zag het aan mijn ogen en riep er de douannier bij.
"Tja", zei de man,"het ziet er allemaal heel lekker uit mevrouw, maar we hebben er al voor onder onze voeten gehad, het mag niet. Tenzij je het wil laten inchecken..."
"Laat maar vallen" zei ik droef "en eet het zelf op, het is vers van vanmorgen"

Dat wàs bijval...

En toen ik dan rond 21 uur thuiskwam was het licht uitgevallen, dacht ik, want de grote schijnwerper werkte niet op de oprit...
En Jan kwam me tegemoet met een zaklamp: " de electriciteit is weeral uitgevallen. Dat is de tweede keer deze week. Ik heb de generator aangezet."
En hij had overal door het huis kabels gelegd met lampen aangehecht.
Speciale ontvangst. Net kerstmis!

Dat was de "uitval" van alle electriciteit , bij ons en bij de buren in de vallei. Ik merkte op dat Fernand, de gepensionneerde Sorbonneprofessor al tweemaal had gebeld op mijn GSM, om me wellicht te bellen om te vragen of ik ook zonder stroom zat.
"Il est temps que nous improvisons autre chose pour se téléphoner que les pannes d'électricité!"
Gelijk heeft hij.

En dat heeft geduurd tot 11.45u de volgende morgen, vandaag dus.
5 man die de lijnen aflopen en de boosdoener zoeken.
Takken die te zwaar doorwegen op de kabels en zo de "gaines" of beschermhoezen kapotwrijven.
Ze hebben zwaar gewerkt de mannen.
En veel bomen neergelegd.

Dus dit was het verhaal van de bijval en de uitval.
Een goed verstaander heeft niet veel woorden nodig...

Misschien is het dat wel ?

Aude zegt dat ik de ganse tijd nors rondloop. Of er iets scheelt?
En ik maar denken en denken waarom ze die indruk heeft.
Want neen, er scheelt niets.
Hoe komt dat dan?

Is het de drukte van de stad ?
Want het is hier wel HEEL druk. Honderden mensen lopen langs de Meir, H&M is overrompeld door dames met buggies, kinderen aan de hand , krijsende kinderen, wachten op de lift, allemaal achteruit want er komen weer andere dames met buggies uit de lift en het gangpad is té smal om naast elkaar te kunnen lopen.
Rijen wachtenden voor ons aan de kassa. Allemaal met kinderwagens.
Is het dat misschien? Het feit dat je met een kleine man in een buggie "vast" zit en niet kan doen en laten wat je wel zou willen doen? Dat je minder mobiel bent? Dat je afhangt van zijn ritme, zijn "tijd om patatjes te eten", zijn tijd "om melk te drinken", zijn tijd "om de pamper te verversen", zijn tijd "om een banaan te eten", zijn tijd "om echt moe te worden"...
Misschien is het dat?
Maar ik onderga dat allemaal nogal gemakkelijk, dus waarschijnlijk is dat de echte reden niet.

Is het de onrust van niet thuis te zijn?
Want je hebt je eigen gewoontes en die kunnen verschillen van de huisgenoten in het jonge gezinnetje.
Van mezelf erop te betrappen veel aan thuis te denken en alle beslommeringen dat dat met zich meebrengt.
Uiteraard versterkt door het internet, want dank zij de blackberrie lees ik meteen mijn mails van het thuisfront en nu ik voorzitter ben van een vereniging beginnen er allerlei vragen naar mij toe binnen te stromen.
Ja misschien is het dat wel. Het onrustige gevoel van "ik moet daar zijn" in plaats van hier, daar waar ik zo graag hiernaartoe kwam om hier te zijn in plaats van daar.

Of is het de aandacht en de moeite die de mensen zich getroosten om het me naar mijn zin te maken?
Want als je een lange tijd afwezig bent geweest word je overal "gevraagd", vooral om te komen eten . En je doet vele mensen een plezier, maar er zijn er ook veel die je de juiste aandacht niet kan schenken, omdat je niet overal tegelijk kan zijn en je keuzes moet maken naar wie en waar je deze keer naartoe gaat.
"Je laat toch iets weten als je in het land bent?", of " kan je nu echt eens niet tot in Buizingen geraken volgende keer?", of " maar allez, dat jij in Belgïe was...en ik wist dat niet"
Allemaal zinnen die regelmatig op mij afkomen en me een gevoel geven van niet aan de verwachtingen te voldoen, van mensen teleur te stellen.
Ja misschien is het dat wel, dat gevoel van niet te doen wat je moet doen.

Het zijn misschien de plannen die anderen plots voor je maken , en ik ben dat niet meer gewoon.
Mijn leven is totaal veranderd en wat me vroeger oprecht interesseerde ,boeit mij nu totaal niet meer.

En ik bedenk dat ik waarschijnlijk hier niet meer zou kunnen aarden...en dat klinkt zo vreemd.

Misschien is het dat besef dat maakt dat Aude de indruk heeft dat ik er nors bijloop.
Of misschien is dat alleen haar gevoel en kijk ik wel niet nors...
Omdat zij misschien denkt dat ik daardoor haar leven afkeur, daar waar ze alles mooi voor mekaar heeft met Stienus, Gust, haar nieuwe job en hun nieuwe huis .
En zie, niets is minder waar.
Er is voor alles een tijd en haar tijd is nog in volle wording.
Mijn tijd is al voor meer dan de helft voorbij.

Dus neen, ik loop niet nors rond, ik denk teveel na over dat alles en zoals ze me dikwijls vroeger op het werk aanspraken als ik nadacht en vroegen :" Mevrouw bent U boos?" ,en mijn antwoord steevast was " Helemaal niet, ik ben aan het nadenken", zo zal het ook in wezen zijn dat ik de indruk geef nors te zijn, daar waar ik gewoon heel bewust leef en stilsta bij zovele dingen waarvoor ik vroeger helemaal de tijd niet had.

Misschien is het dat wel.Ja ,misschien wel.