In feite is het jachtseizoen geopend sinds 15 augustus, maar dan is het nog zo warm dat het na een paar uur al afgeblazen wordt. Niet alleen de jagers zien af, maar ook de honden natuurlijk. Hier wordt er meestal gejaagd met het ras Bleu de Gascogne .
In feite een lelijke, magere hond, gevlekt, op lange poten en met hele lange loshangende oren.
Eén of meerdere jagers hebben een meute en jagen dan op everzwijn ( zaterdag) of ree (dinsdag).
Er zijn ook meerdere " battues" , administratieve en andere, ofwel gevraagd door landbouwers die schade ondervinden in hun gewassen van de everzwijnen, ofwel gevorderd door de prefecture, omdat er een overvloed is aan everzwijnen die gewoon tot in de steden komen. In Cahors heb ik menige vrienden die in hun tuin een everzwijn de gazon zien omwoelen.
Of de druiven opeten van de vignes, of de chasselas druiven die tot midden oktober blijven hangen en die opgegegeten worden, ze dienen dus niet voor de wijnproductie.
Hier in de streek hebben de meeste boeren zo'n vigne van chasselas druiven ("Chasselas de Moissac" , een appellation contrôlée, zo'n 35 km hiervandaan). Ze beschouwen het als een appeltje voor de dorst. Ze geven de opbrengst ervan niet aan en hebben dus een "zwart" spaarpotje en meestal zijn het de vrouwen die zich daar graag mee bezighouden. Graag, inderdaad, want al degenen die ik ken doen dat werk graag, het onderhoud van de vigne.
Bovendien heeft Jan nog niet gejaagd dit seizoen, door zijn zere knie. Maar nu Eric hem volledig terug op de been gebracht heeft dank zij een doeltreffende injectie, is hij vanmorgen, gepakt en gezakt, vertrokken.
Het is een ganse bedoening, de jacht.
De voorbereidingen gebeuren de avond tevoren.
Gereedhangen van de gepaste kledij. Niet te warm, niet te koud.
De fluo vest, de fluo pet.
De geweren. De kogels, verschillende kalibers, hagel. Voor elke diersoort een ander soort geweer en/of kogel.
Jachtvergunning, verzekering.
GPS. Want ze spreken af in de jachthut ( stel u daar in het zuidwesten weinig romantisch van voor, meestal is het een oude golfplaten barak, met een tafel, wat stoelen en een gasvuurtje) , en dan wordt de opstelling gemaakt, de plaatsten aangeduid, wie met de honden meeloopt, wie met de auto's volgt, wie op de uitkijk moet staan, wie langs de weg moet blijven staan om eventueel overlopend wild of honden te signaleren aan automobilisten of voorbijgangers. En dus beslissen ze bvb om te jagen au lieu dit Valmary, om zomaar iets te noemen, of "Buzenac haut, au vieux Chêne, tu sals bien Jan, là où on a tué le sanglier l'année passée avec ton copain Hollandais qui s'appelle Jan aussi...." , en je wordt verondersteld oonmiddellijk te weten waar dat is....en al die wegen gelijken op elkaar en al die valleien ook, dus een GPS helpt, alhoewel dat die GPS niet alle weggetjes kent.
De dag zelf, vroeger uit de veren dan gewoonlijk. Casse-croûte gereedmaken ( worst, hesp, paté, een fles wijn, een bord, bekers, een servet, vork en mes- elke jager heeft een eigen gepersonnaliseerd mes, bij Jan is dat niet anders) , de frigotas om dat allemaal in te zetten zodat het allemaal fris blijft tot 's middags, want dan wordt de jacht "afgeblazen", twee keer toeteren in de vallei en iedereen begeeft zich naar de jachthut om zijn middagmaal te delen en te verorberen.
's Middags wordt er verder gejaagd, tot een uur of 5 , half zes en indien er iets geschoten is wordt dat ter plekke geledigd en verdeeld.
Heel dikwijls komt Jan met lege handen naar huis ' Niets geschoten'...Helaas.
En voor mij is het ook een periode waarin ik geniet van de zalige rust en het nietsdoen op zaterdag.
Ik voorzie lekker eten voor 's avonds, en ik weet ook dat ik waarschijnlijk naar een film of programma zal kunnen kijken op TV waar Jan niet zo van houdt, omdat hij na 10 minuten al zal in slaap dommelen, van vermoeidheid ....Onderschat dat niet, de jacht, er komt van alles bij kijken.
traduire
zaterdag 14 september 2013
zondag 8 september 2013
Stairway to heaven
Dinsdag belde Jan in een vlammeste koleire naar Monsieur Novarino om hem nog maar een te vragen wanneer hij nu eindelijk van plan was de trap naar het zwembad te komen aanleggen...
"Je pensais justement venir vous voir ce soir , Monsieur"
"Wanneer ga je die werken uitvoeren aub?"
"Jeudi ou vendredi..."
"Oui mais, quand exactement Monsieur???"
...
Jan is veel directer dan ik, toegegeven, maar op de lange duur heeft een mens er schoon genoeg van, van dat wachten en uitstellen tot juttemis.
Het zit hem namelijk zo dat er nog geen trap was aangelegd naar het zwembad toe en dat het zwembad redelijk hoger ligt dan het grasveld.
En als het regent, zoals vandaag bvb, dan moet je bergschoenen met pinnen aandoen om naar boven te geraken en ski's om veilig terug naar beneden te komen. Niet evident.
En zie, vrijdag, rond een uur of 11 's morgens, "knock, knock, nous voilà, nous venons faire votre escalier !"
Met drie man.
Wij blij.
Ook een constante in het zuidwesten, je sakkert je rot op die werkmannen maar je bent o zo blij als ze dan eindelijk voor je deur staan dat je alle ellende gauw vergeten bent.
En ze hebben hard gewerkt, want rond 17.30u was de trap af.
Maandag zouden ze steentjes komen brengen om rond het zwembad te egaliseren en nog het één en het ander ( "en wa weetikallemaal" ), maar goed, we kunnen nu met gemak naar boven én naar beneden. Een ganse verbetering.
Ze waren weg rond 17.45u toen Eric en Cynthia eraan kwamen, onze Belgische vrienden die het weekend bij ons zouden blijven. Echte zonnekloppers, maar dat was buiten Paul Frédérique Cassez gerekend : slecht weer tot maandag. Daarna weer verbetering en oktober ziet er nu al goed uit.
Maar onze vrienden hebben niet aan het zwembad kunnen zitten en hebben ook niet geprofiteerd van de trap.
"Nous avons le moral dans les chaussettes" , zei Paul-Frédérique, wat neerkomt op "de moed zakt me in de schoenen". Alletwee neerwaarts dus, zoals onze trap.
Maar niet getreurd, de vrienden hadden andere hemelse geschenken voor ons bij , zoals daar zijn, de enige echte, onevenaarbare "caprices van Neuhaus". Alleen voor mij, nog nooit zo'n volle doos gekregen ooit.
Té lekker om te delen.
Och , morgen gaat de zon weer op. Spijtig voor de vrienden, maar leuk voor de boeren die anders weeral zouden klagen over " da weer hé " !
"Je pensais justement venir vous voir ce soir , Monsieur"
"Wanneer ga je die werken uitvoeren aub?"
"Jeudi ou vendredi..."
"Oui mais, quand exactement Monsieur???"
...
Jan is veel directer dan ik, toegegeven, maar op de lange duur heeft een mens er schoon genoeg van, van dat wachten en uitstellen tot juttemis.
Het zit hem namelijk zo dat er nog geen trap was aangelegd naar het zwembad toe en dat het zwembad redelijk hoger ligt dan het grasveld.
En als het regent, zoals vandaag bvb, dan moet je bergschoenen met pinnen aandoen om naar boven te geraken en ski's om veilig terug naar beneden te komen. Niet evident.
En zie, vrijdag, rond een uur of 11 's morgens, "knock, knock, nous voilà, nous venons faire votre escalier !"
Met drie man.
Wij blij.
Ook een constante in het zuidwesten, je sakkert je rot op die werkmannen maar je bent o zo blij als ze dan eindelijk voor je deur staan dat je alle ellende gauw vergeten bent.
En ze hebben hard gewerkt, want rond 17.30u was de trap af.
Maandag zouden ze steentjes komen brengen om rond het zwembad te egaliseren en nog het één en het ander ( "en wa weetikallemaal" ), maar goed, we kunnen nu met gemak naar boven én naar beneden. Een ganse verbetering.
Ze waren weg rond 17.45u toen Eric en Cynthia eraan kwamen, onze Belgische vrienden die het weekend bij ons zouden blijven. Echte zonnekloppers, maar dat was buiten Paul Frédérique Cassez gerekend : slecht weer tot maandag. Daarna weer verbetering en oktober ziet er nu al goed uit.
Maar onze vrienden hebben niet aan het zwembad kunnen zitten en hebben ook niet geprofiteerd van de trap.
"Nous avons le moral dans les chaussettes" , zei Paul-Frédérique, wat neerkomt op "de moed zakt me in de schoenen". Alletwee neerwaarts dus, zoals onze trap.
Maar niet getreurd, de vrienden hadden andere hemelse geschenken voor ons bij , zoals daar zijn, de enige echte, onevenaarbare "caprices van Neuhaus". Alleen voor mij, nog nooit zo'n volle doos gekregen ooit.
Té lekker om te delen.
Och , morgen gaat de zon weer op. Spijtig voor de vrienden, maar leuk voor de boeren die anders weeral zouden klagen over " da weer hé " !
woensdag 4 september 2013
Een nieuwe start
Voor Aude was het gisteren "de eerste schooldag".
Ze veranderde immers van werk.
En het vertrek was zwaar.
Heel emotioneel natuurlijk, als je al 9 jaren ergens kind aan huis bent, want dat was ze bij Le Chapeau.
Maar soms moet je afstand kunnen nemen en andere dingen beleven en meemaken.
Om je te herbronnen, om weer energie op te doen bij anderen.
En het begin was even emotioneel, maar plezant.
En, oh ja, ze was reeds om 18.10 u thuis, wat anders nooit mogelijk was.
En ze ziet het er helemaal zitten.
En ik blij, dat alles zo zacht verliep op het oude werk en zo vlot gegaan is op de nieuwe werkvloer.
Alle hens aan dek dus. Aude komt eraan !
Dag Le Chapeau.
Wat een mooie zaak hebben jullie toch!
Foto genomen op de hoedententoonstelling in Caussade afgelopen maand. Caussade is de hoedenstad in de midi, met als specialiteit ronde rieten hoeden, "canotier" genoemd.
.
Ze veranderde immers van werk.
En het vertrek was zwaar.
Heel emotioneel natuurlijk, als je al 9 jaren ergens kind aan huis bent, want dat was ze bij Le Chapeau.
Maar soms moet je afstand kunnen nemen en andere dingen beleven en meemaken.
Om je te herbronnen, om weer energie op te doen bij anderen.
En het begin was even emotioneel, maar plezant.
En, oh ja, ze was reeds om 18.10 u thuis, wat anders nooit mogelijk was.
En ze ziet het er helemaal zitten.
En ik blij, dat alles zo zacht verliep op het oude werk en zo vlot gegaan is op de nieuwe werkvloer.
Alle hens aan dek dus. Aude komt eraan !
Dag Le Chapeau.
Wat een mooie zaak hebben jullie toch!
Foto genomen op de hoedententoonstelling in Caussade afgelopen maand. Caussade is de hoedenstad in de midi, met als specialiteit ronde rieten hoeden, "canotier" genoemd.
.
zaterdag 31 augustus 2013
"Le petit hameau de Vers" is leeggelopen
We wonen dus in een "petit hameau", in feite een groepje huizen bij elkaar. Waarschijnlijk woonde er eerst een boerengezin, breidde dat uit met zoon en schoondochter, de stallen, een hooischuur en van het één komt het ander.
Nu allemaal omgetoverd tot huizen, vakantiehuizen of permanente verblijven, domeinen soms, kleine kasteeltjes ook, pareltjes of gedrochten, alles is mogelijk.
Wij zijn een "hameau" bestaande uit 4 huizen.
En in de vakantieperiode kan het er best druk zijn.
Adam en Carina.
Een Engels koppel, waarvan de man meestal alleen komt met zijn 5 kinderen en dat gedurende een week of zes!
Inderdaad, een held, die daar niks mee inzit om er alleen voor te staan...zou je denken. Want om naar het zuiden te komen brengt hij Steven ,de Australïer mee. Die blijft dan een paar dagen.
En die wordt afgelost door een Lesbisch koppel , twee leuke Engelse meiden. Waarom ik nu precies het woord "meiden" gebruik is een lapsus van jewelste, want die 2 blijven twee weken en ...zorgen voor de 5 kinderen.
Ondertussen reist Adam naar Polen, naar Londen, naar PArijs, naar Dubai en komt hij terug om op zijn computer zitten te werken;
Het meisjeskoppel wordt afgelost door Pauline, Adam's moeder, die dit jaar maar 2 weken van haar tijd opgeofferd heeft om zich over de 5 kinderen te ontfermen.
Ondertussen reist Adam naar Londen, Polen, Nederland en komt hij samen met vrouwlief ,die zich toch 2 dagen vrij kunnen maken heeft deze zomer,ondanks haar drukke bestaan in Londen, om twee van de 5 kinderen terug mee te nemen naar huis voor onderzoek.
Maar nu zijn ze allemaal weg en gaan ze weer naar school, niet naar om het even welke school, maar de allerbeste school in Londen en daarom moeten de ouders zo verschrikkelijk hard werken, want die school is bijna niet te betalen. Dat is tenminste wat ze ons vertellen.
De kinderen leren er in elk geval iets wat de ouders op hun school destijds niet "aan"geleerd hebben : "het volledig negeren van andere Europeanen die niet tot de Commonwealth behoren en het totaal superieur tevreden zijn met het eiland Engeland en al zijn aanhangsels ( genre Canada, Australïe,Gibraltar, de Falklands en al de rest wat we vergeten zijn maar waar ze wel nog altijd baas van zijn op één of andere manier) "
Vreselijk eng.
Is dat een vooruitgang?
Ik denk het niet.
Patrick en Catherine.
Een Frans koppel dat in Parijs woont.
We hebben elkaar nog niet vaak ontmoet.
Maar best vriendelijk.
Doen hun eigen ding en voeren elk jaar verbeteringswerken uit aan hun teloor gegane familiehuis.
Er staan bijenkorven in hun tuin. Die behoren toe aan hun zoon,Adams.
Neen dat is geen typfout.Die heet echt zo en neen dat is geen familie van de Engelse Adam.
Het zijn andere mensen.
Paul en Lynn , de Engelse bovenburen.
Die waren hier allebei en dat was goed en weer leuk om ze samen te ontmoeten.
Wat een verschil een mens kan maken?!
En die is nu ook weer voor een week of drie alle zomerfestivals in Wales aan het afschuimen.
Verloren gelopen hippies die in een andere wereld leven.
En dus zijn wij alleen.
En dat is goed.
We hebben nog veel bezoek. Les "vacanciers", les "passants" zoals ze hier worden genoemd en waar iedereen in het Zuidwesten mee te maken heeft, vrienden en kenissen die op weg naar Spanje, Carcassonne of Portugal langskomen, om hallo te zeggen en om een hapje ( lees hap ) te komen eten, ten huize "Cigalou" ( het krekeltje).
Woensdag was zo'n leuke dag.
Drie oud-klasgenoten kwamen langs.
Eéntje woont in Toulouse waar ze prof Biologie is en de twee anderen in of rond Aalst.
Wat was het een fijn weerzien.
Wat een herinneringen!
Hoe goed je elkaar kent als je 12 jaar in dezelfde klas hebt gezeten en je karakter gevormd hebt met en dankzij hen .
Hoe iemand spreekt, beweegt, zijn ongezouten mening zegt of juist niet.
Alles was "echt" en daar ben ik echt dankbaar voor.
En vanavond een jeugdvriendin Kristien die ook een buurmeisje was aan zee, in Westende.
't Zal ook weer leuk worden.
En ondertussen, tussen al die "degelijke maaltijden" door, heb ik 17 potten confituur van Reines-Claudes en Mirabellen gemaakt, gekregen en gekocht want geen enkele pruim op onze hectare pruimenbomen, evenveel conserven sperziebonen en courgettes ingemaakt, ratatouille gemaakt en gestereliseerd, ook fruit vacuüm getrokken en ingevroren.
Man je wilt het niet weten !
Niks te doen in de sudouest.
Vandaar dat ik zo van die stilte houd als "le petit hameau de Vers" leeggelopen is .
Nu allemaal omgetoverd tot huizen, vakantiehuizen of permanente verblijven, domeinen soms, kleine kasteeltjes ook, pareltjes of gedrochten, alles is mogelijk.
Wij zijn een "hameau" bestaande uit 4 huizen.
En in de vakantieperiode kan het er best druk zijn.
Adam en Carina.
Een Engels koppel, waarvan de man meestal alleen komt met zijn 5 kinderen en dat gedurende een week of zes!
Inderdaad, een held, die daar niks mee inzit om er alleen voor te staan...zou je denken. Want om naar het zuiden te komen brengt hij Steven ,de Australïer mee. Die blijft dan een paar dagen.
En die wordt afgelost door een Lesbisch koppel , twee leuke Engelse meiden. Waarom ik nu precies het woord "meiden" gebruik is een lapsus van jewelste, want die 2 blijven twee weken en ...zorgen voor de 5 kinderen.
Ondertussen reist Adam naar Polen, naar Londen, naar PArijs, naar Dubai en komt hij terug om op zijn computer zitten te werken;
Het meisjeskoppel wordt afgelost door Pauline, Adam's moeder, die dit jaar maar 2 weken van haar tijd opgeofferd heeft om zich over de 5 kinderen te ontfermen.
Ondertussen reist Adam naar Londen, Polen, Nederland en komt hij samen met vrouwlief ,die zich toch 2 dagen vrij kunnen maken heeft deze zomer,ondanks haar drukke bestaan in Londen, om twee van de 5 kinderen terug mee te nemen naar huis voor onderzoek.
Maar nu zijn ze allemaal weg en gaan ze weer naar school, niet naar om het even welke school, maar de allerbeste school in Londen en daarom moeten de ouders zo verschrikkelijk hard werken, want die school is bijna niet te betalen. Dat is tenminste wat ze ons vertellen.
De kinderen leren er in elk geval iets wat de ouders op hun school destijds niet "aan"geleerd hebben : "het volledig negeren van andere Europeanen die niet tot de Commonwealth behoren en het totaal superieur tevreden zijn met het eiland Engeland en al zijn aanhangsels ( genre Canada, Australïe,Gibraltar, de Falklands en al de rest wat we vergeten zijn maar waar ze wel nog altijd baas van zijn op één of andere manier) "
Vreselijk eng.
Is dat een vooruitgang?
Ik denk het niet.
Patrick en Catherine.
Een Frans koppel dat in Parijs woont.
We hebben elkaar nog niet vaak ontmoet.
Maar best vriendelijk.
Doen hun eigen ding en voeren elk jaar verbeteringswerken uit aan hun teloor gegane familiehuis.
Er staan bijenkorven in hun tuin. Die behoren toe aan hun zoon,Adams.
Neen dat is geen typfout.Die heet echt zo en neen dat is geen familie van de Engelse Adam.
Het zijn andere mensen.
Paul en Lynn , de Engelse bovenburen.
Die waren hier allebei en dat was goed en weer leuk om ze samen te ontmoeten.
Wat een verschil een mens kan maken?!
En die is nu ook weer voor een week of drie alle zomerfestivals in Wales aan het afschuimen.
Verloren gelopen hippies die in een andere wereld leven.
En dus zijn wij alleen.
En dat is goed.
We hebben nog veel bezoek. Les "vacanciers", les "passants" zoals ze hier worden genoemd en waar iedereen in het Zuidwesten mee te maken heeft, vrienden en kenissen die op weg naar Spanje, Carcassonne of Portugal langskomen, om hallo te zeggen en om een hapje ( lees hap ) te komen eten, ten huize "Cigalou" ( het krekeltje).
Woensdag was zo'n leuke dag.
Drie oud-klasgenoten kwamen langs.
Eéntje woont in Toulouse waar ze prof Biologie is en de twee anderen in of rond Aalst.
Wat was het een fijn weerzien.
Wat een herinneringen!
Hoe goed je elkaar kent als je 12 jaar in dezelfde klas hebt gezeten en je karakter gevormd hebt met en dankzij hen .
Hoe iemand spreekt, beweegt, zijn ongezouten mening zegt of juist niet.
Alles was "echt" en daar ben ik echt dankbaar voor.
En vanavond een jeugdvriendin Kristien die ook een buurmeisje was aan zee, in Westende.
't Zal ook weer leuk worden.
En ondertussen, tussen al die "degelijke maaltijden" door, heb ik 17 potten confituur van Reines-Claudes en Mirabellen gemaakt, gekregen en gekocht want geen enkele pruim op onze hectare pruimenbomen, evenveel conserven sperziebonen en courgettes ingemaakt, ratatouille gemaakt en gestereliseerd, ook fruit vacuüm getrokken en ingevroren.
Man je wilt het niet weten !
Niks te doen in de sudouest.
Vandaar dat ik zo van die stilte houd als "le petit hameau de Vers" leeggelopen is .
maandag 26 augustus 2013
Allergie en Kleenex
Ik zit aan mijn tweede doos papieren zakdoekjes vandaag en ik vrees dat ik er niet mee zal toekomen.
Allergie, allergie, allergie.
Ik vraag me soms af hoeveel dozen kleenex ik onderhand al volgesnut heb gedurende al die jaren.
Het moet enorm zijn.
Een camion? Neen , het moet meer zijn, dat kan niet anders.
Op school gebruikte ik zakdoeken en soms reikte de leraar me gewoon de vuilbak aan om ze rechtstreeks in te gooien en nadien allemaal in mijn boekentas te proppen.
Het stoort enorm al dat gesnut en het wil niet stoppen.
Natuurlijk is het de oogstperiode en dus horen we de tractors op en neer rijden in de vallei, de sproeimachines werken de godganse dag, het graan is afgereden en het stro in balen gerold wat echt mooi is om te zien, maar stof dat dat meebrengt, dat wil je niet weten!
Dus zal ik me maar stilletjes houden vanavond en af en toe eens toeteren , mijn zussen en broer weten heel goed wat ik bedoel, want we hebben allemaal allergie, vandaar.
dinsdag 20 augustus 2013
Geen pruimen en geen vijgen nie
Geen enkele pruimenvarïeteit dit jaar.
Geen précosse of Japonaise , allemaal gehavend door de hagelstorm.
Allemaal vol bruine plekken en als je wat beter kijkt, allemaal rot en vol wormen...
De président en prune d'Agen zien er al even belabberd uit.
Reine -Claude , verschrikkelijk !
VIjgen ?
De witte vijgen zagen er in het begin nog goed uit, maar eenmaal geopend, vol wormen.
De blauwe vijgen zijn nog zo klein dat ik twijfel of het nog wat wordt.
Allez, ik zal zelfs niet één keer confituur moeten maken en dat met 1 hectare pruimelaars.
Vera en Mark, 't is maar dat ge geen manden moet meebrengen om reine-claudes te plukken: er zijn er geen!
Dat geeft me plots een "zee van tijd" om iets anders te doen !
Geen précosse of Japonaise , allemaal gehavend door de hagelstorm.
Allemaal vol bruine plekken en als je wat beter kijkt, allemaal rot en vol wormen...
De président en prune d'Agen zien er al even belabberd uit.
Reine -Claude , verschrikkelijk !
VIjgen ?
De witte vijgen zagen er in het begin nog goed uit, maar eenmaal geopend, vol wormen.
De blauwe vijgen zijn nog zo klein dat ik twijfel of het nog wat wordt.
Allez, ik zal zelfs niet één keer confituur moeten maken en dat met 1 hectare pruimelaars.
Vera en Mark, 't is maar dat ge geen manden moet meebrengen om reine-claudes te plukken: er zijn er geen!
Dat geeft me plots een "zee van tijd" om iets anders te doen !
maandag 19 augustus 2013
Masterchef
Paul ,de Engelse buurman en zijn vrouw Lynn kwamen eten.
Hij blijft deze zomer niet in Castelnau, hij gaat mee terug met Lynn naar Wales en daar schuimen ze alle muziekfestivals af die je je maar kan indenken. Verloren gelopen hippies in feite, maar samen zijn ze best een leuk stel.
Vandaar dat ik de gelegenheid te baat nam om ze uit te nodigen voor hun vertrek.
En samen kan het ook heel leuk zijn. We overschouwen alle Engelstalige series die we gezien hebben afgelopen seizoen. Ze kondigen ons de spannendste thrillers aan, nieuwe series, diegene die de moeite waard zijn om voor thuis te blijven.
Een paar jaar geleden maakten ze zich zo vrolijk over het feit dat ik graag keek naar "komen eten". Nu is dat iets minder, maar in het begin vond ik dat best een leuk programma.
Masterchef is niet zo mijn ding, die competitie vind ik er te veel aan. Nog erger is Masterchef voor kinderen met Wout Bru, waar ze dat uitgehaald hebben om kinderen van zowat 9 jaar zoveel stress te bezorgen, daar kan ik niet bij.
Soit, Paul en Lynn kwamen eten en ziehier wat hij mij de dag erna schreef als bedanking:
Michelin-starred chef Michel Roux was full of praise for the hors d'oeuvre: "beautifully presented ripe melon and a delightfully spiced soft cheese with the inspirational touch of coriander seeds-- magnifique!". Judge Greg Wallace was enthusiastic about the main course. "This is a classic dish and Genevieve had to get it perfect. I could eat her spaghetti bolognaise all day." The fresh mixed fruit sorbet also attracted praise. The food critics agreed: Genevieve is through to the next round.
Ik was er waarempel blij mee ,zie!
Als dat Paul, de Engelse buurman ook best aardig kan zijn en dat ik dat dan ook moet kunnen toegeven" once in a while" ...
Ik krijg er zowaar ambities van :
Hij blijft deze zomer niet in Castelnau, hij gaat mee terug met Lynn naar Wales en daar schuimen ze alle muziekfestivals af die je je maar kan indenken. Verloren gelopen hippies in feite, maar samen zijn ze best een leuk stel.
Vandaar dat ik de gelegenheid te baat nam om ze uit te nodigen voor hun vertrek.
En samen kan het ook heel leuk zijn. We overschouwen alle Engelstalige series die we gezien hebben afgelopen seizoen. Ze kondigen ons de spannendste thrillers aan, nieuwe series, diegene die de moeite waard zijn om voor thuis te blijven.
Een paar jaar geleden maakten ze zich zo vrolijk over het feit dat ik graag keek naar "komen eten". Nu is dat iets minder, maar in het begin vond ik dat best een leuk programma.
Masterchef is niet zo mijn ding, die competitie vind ik er te veel aan. Nog erger is Masterchef voor kinderen met Wout Bru, waar ze dat uitgehaald hebben om kinderen van zowat 9 jaar zoveel stress te bezorgen, daar kan ik niet bij.
Soit, Paul en Lynn kwamen eten en ziehier wat hij mij de dag erna schreef als bedanking:
Michelin-starred chef Michel Roux was full of praise for the hors d'oeuvre: "beautifully presented ripe melon and a delightfully spiced soft cheese with the inspirational touch of coriander seeds-- magnifique!". Judge Greg Wallace was enthusiastic about the main course. "This is a classic dish and Genevieve had to get it perfect. I could eat her spaghetti bolognaise all day." The fresh mixed fruit sorbet also attracted praise. The food critics agreed: Genevieve is through to the next round.
Ik was er waarempel blij mee ,zie!
Als dat Paul, de Engelse buurman ook best aardig kan zijn en dat ik dat dan ook moet kunnen toegeven" once in a while" ...
Ik krijg er zowaar ambities van :
zondag 18 augustus 2013
Alles is om zeep
Papa belde, met een heel klein stemmetje, op sterven na dood.
"Gene, ik ben zo slecht geweest, je wil het niet weten!"
"Ah, wat is er dan wel?"
"Angst, angst, verschrikkelijk ! Ik heb gedroomd dat ik aan de kabels van een lift hing en die kabels waren ingesmeerd met bruine zeep. En ik gleed daar af...en ik dacht dat ik ging sterven!"
Papa denkt minstens één keer per week dat hij gaat sterven, maar of je dat nu denkt of niet, sterven ga je toch...dus.
Maar goed, ik dwaal af.
Hij ging dus sterven.
"En toen dacht ik, wat zou dat toch betekenen die bruine zeep, die kabels, die lift. EN ik dacht, ja , in het Aalsters zeggen we "alles is om zeep" en tja, dat was dus het einde hé Gene, het was met mij gedaan , kind!"
"Jaaaa, maar je bent er nog"
Geen antwoord.
" En dan papa, wat is er dan gebeurd, wat zegt de dokter?"
"Niks dokter, de helicopter is gekomen en ze hebben me een aspirine gegeven en dat was al"
Kan je dat nu geloven, dacht ik, zo veel schrik, op sterven na dood, veel ophef met helicopter en al, en dan geven ze jou een aspirientje ?
"Ja Gen," roept Renée, zijn vrouw, " Gewoon een paracetamoletje"
Maar nu is het beter.
Gelukkiglijk.
De volgende dag bel ik naar papa, want goed, toch even schrikken met die helicopter en "wat weet ik allemaal"...
Hij klonk al beter, zij het nog niet als tevoren.
Ja, hij is niet ver van de afgrond in de lift geweest hé.
Maar het gaat beter.
Daags nadien, bel ik weer.
Papa is precies alles vergeten van de bruine zeep. HIj klinkt heel opgewekt en vraagt "of hij mij iets mag vragen".
HIer herken ik mijn vader totaal.
Hij is weer de oude.
"Ah papa, ik hoor dat het veel beter met je gaat!
"Ah , ja, inderdaad, maar ik ben heel slecht geweest hoor !"
" Allez, het zal niet voor deze week zijn dus ?"
EN kan je het geloven, zelfs papa moest ermee lachen en zoveel humor heeft hij niet hoor !
"Gene, ik ben zo slecht geweest, je wil het niet weten!"
"Ah, wat is er dan wel?"
"Angst, angst, verschrikkelijk ! Ik heb gedroomd dat ik aan de kabels van een lift hing en die kabels waren ingesmeerd met bruine zeep. En ik gleed daar af...en ik dacht dat ik ging sterven!"
Papa denkt minstens één keer per week dat hij gaat sterven, maar of je dat nu denkt of niet, sterven ga je toch...dus.
Maar goed, ik dwaal af.
Hij ging dus sterven.
"En toen dacht ik, wat zou dat toch betekenen die bruine zeep, die kabels, die lift. EN ik dacht, ja , in het Aalsters zeggen we "alles is om zeep" en tja, dat was dus het einde hé Gene, het was met mij gedaan , kind!"
"Jaaaa, maar je bent er nog"
Geen antwoord.
" En dan papa, wat is er dan gebeurd, wat zegt de dokter?"
"Niks dokter, de helicopter is gekomen en ze hebben me een aspirine gegeven en dat was al"
Kan je dat nu geloven, dacht ik, zo veel schrik, op sterven na dood, veel ophef met helicopter en al, en dan geven ze jou een aspirientje ?
"Ja Gen," roept Renée, zijn vrouw, " Gewoon een paracetamoletje"
Maar nu is het beter.
Gelukkiglijk.
De volgende dag bel ik naar papa, want goed, toch even schrikken met die helicopter en "wat weet ik allemaal"...
Hij klonk al beter, zij het nog niet als tevoren.
Ja, hij is niet ver van de afgrond in de lift geweest hé.
Maar het gaat beter.
Daags nadien, bel ik weer.
Papa is precies alles vergeten van de bruine zeep. HIj klinkt heel opgewekt en vraagt "of hij mij iets mag vragen".
HIer herken ik mijn vader totaal.
Hij is weer de oude.
"Ah papa, ik hoor dat het veel beter met je gaat!
"Ah , ja, inderdaad, maar ik ben heel slecht geweest hoor !"
" Allez, het zal niet voor deze week zijn dus ?"
EN kan je het geloven, zelfs papa moest ermee lachen en zoveel humor heeft hij niet hoor !
vrijdag 16 augustus 2013
17 jaar geleden
David, een jeugdvriend van mij, schreef op Facebook " Raar, zo'n eerste moederdag zonder mijn moeder" en ik antwoordde prompt: " 17 jaar nadien is dat nog altijd éven raar, moederdag zonder je moeder".
Wat vliegt de tijd , hoe vergankelijk zijn we niet, hoe eindig zijn we, hoe snel kan iets voorbij zijn...
Hier , midden van de natuur, valt me dat nog het meeste op.
De ene dag stralen de zonnenbloemen , staan ze kaarsrecht en schijnen ze als waren het "zonnen" recht in je gezicht.
De volgende dag hangen hun kopjes naar beneden en bedenk je dat ze binnenkort als "zwarte dode kinderen" zullen blijven staan tot ze worden geoogst.
Berichten van vrienden die het ene moment foto's sturen van hoe fantastisch hun vakantie was, om een paar weken nadien te horen dat de man een hersentumor heeft.
Berichten van vrienden die het ene moment zo fier als een gieter in Amerika een concert dirigeren ,om een paar weken nadien te horen dat hun dochter vermoord is.
Berichten van vrienden die het ene moment de trotse oma en opa zijn geworden van een flinke spruit , om een paar dagen nadien te horen dat ze in haar slaap gestorven is.
En daarom,enkel en alleen daarom, is het belangrijk niet uit te stellen tot morgen wat je vandaag kan doen. Want er is misschien geen morgen meer...
Wat vliegt de tijd , hoe vergankelijk zijn we niet, hoe eindig zijn we, hoe snel kan iets voorbij zijn...
Hier , midden van de natuur, valt me dat nog het meeste op.
De ene dag stralen de zonnenbloemen , staan ze kaarsrecht en schijnen ze als waren het "zonnen" recht in je gezicht.
De volgende dag hangen hun kopjes naar beneden en bedenk je dat ze binnenkort als "zwarte dode kinderen" zullen blijven staan tot ze worden geoogst.
Berichten van vrienden die het ene moment foto's sturen van hoe fantastisch hun vakantie was, om een paar weken nadien te horen dat de man een hersentumor heeft.
Berichten van vrienden die het ene moment zo fier als een gieter in Amerika een concert dirigeren ,om een paar weken nadien te horen dat hun dochter vermoord is.
Berichten van vrienden die het ene moment de trotse oma en opa zijn geworden van een flinke spruit , om een paar dagen nadien te horen dat ze in haar slaap gestorven is.
En daarom,enkel en alleen daarom, is het belangrijk niet uit te stellen tot morgen wat je vandaag kan doen. Want er is misschien geen morgen meer...
Abonneren op:
Posts (Atom)


.jpg)
.jpg)
.jpg)

.jpg)







