Lou Bourdié, het restaurant van Monique Valette

We eten graag, dat is vrij duidelijk als je onze Body Mass Index bekijkt .
We koken graag, want van het één komt het ander.
We gaan graag uit eten ook, bij vrienden , voor de gezelligheid, om eens niets te moeten doen, om eens ergens anders te zijn, om eens "weg" te zijn , kortom we gaan ook graag op restaurant.
Veel restaurants zijn er zo niet in deze streek.
Je vindt wel overal gewone restaurantjes waar de dagschotel geserveerd wordt , "menu ouvrier" genoemd.
Omdat de werklieden hier geen maaltijdcheques krijgen maar met hun baas op restaurant gaan eten, van 12 tot 14 uur.
Zo'n menu ouvrier is vrij copieus. Voorgerecht, hoofdschotel, nagerecht of kaas, pichet wijn van een kwart liter, water en koffie na.
Meestal voor een zacht prijsje tussen de 13 en de 15 Euro.( Euri zeggen de Nederlanders)

In ons dorp heb je de "Bardouquet", al beschreven met Aurélia als blikvangster en als rots in de branding die zelfs de meest frigide klant doet smelten door haar Spaanse charme.
En er is ook "le café du Centre".
Beiden zijn omzeggens elkaar waard.
Je kan er dus eten , maar om nu te zeggen dat dat werkelijk "goed" is, dat is weer iets anders.
Er wordt gewoonweg niet met "liefde" gekookt en "liefde" is de allerbelangrijkste troef in de keuken...

Je hebt "La Grange "in Vazérac, maar daar is de bediening dan weer niet zo hartelijk.
Je hebt ook "La table du Cardinal" in Montpezat du Quercy , vanwaar de echtgenoot van de koningin van denemarken afkomstig is.Dat is iets moderner en verfijnder.Tja. Dat is zo.

Maar dan heb je "Lou Bourdié", van Monique Valette.
Sinds drie generaties wordt dit typisch Frans restaurant gerund door vrouwen.




We vieren er onze verjaardagen bijvoorbeeld waarbij je dan zo'n stomme grote hoed met kaarsen op je kop gezet krijgt en Monique en Julie zingen dan bij het dessert uit volle borst " Joyeux anniversaire, nos voeux les plus sincères..." en gans het restaurant zingt mee.
Jan is er gek op welteverstaan ! ( grapje !!!)




Als we iets te vieren hebben denken we aan Lou Bourdié.
Maar ook als we helemaal niets te vieren hebben en zin hebben het er eens goed van te nemen.

Beroemde chefs komen er bij haar op bezoek en ze heeft een "toque" in de Guide Millaut.

De beroemste is Jamie Oliver en als je op zijn site gaat kijken , zie je hoe hij pompoentaart en pastisgebak klaarmaakt in haar keuken.



En zie, deze week stond Monique weer in de krant. Eén of andere bekende Franse chef kwam bij haar op bezoek.


Jaja, de moeite als jullie in de streek zijn. En dat alles voor het bedrag van 18 Euro ( Euri dus voor mijn vrienden).
En weet je wat ?
Ik mag "Monique" zeggen en zij zegt "Geneviève" sinds kort en niet meer "Madame Meunier".
On se fait la bise et à la prochaine !
Zalig toch, eten bij Monique Valette in Bach?

Maandag,marktdag !

Op maandag gaan we graag naar de markt in Caussade.
Caussade ligt in een ander departement, in de Tarn et Garonne. In feite is Castelnau-Montratier het allerlaatste dorp van de Lot, vandaar.
Caussade is niet toeristisch.
De markt is heel typisch en volks.

Tijdens de wintermaanden is er "foire au gras", dat zijn de ganzen die tentoongesteld worden, met of zonder lever.
Er zijn altijd levende kippen, konijnen, parelhoenen enz


Mensen kiezen hun kip en nemen ze dan gewoon aan de poot mee, hop de koffer in.



De markt is opgesteld rond de kerk, en die kerk ligt op een hoogte, zodat je in feite zoals een meander het stadje inloopt.
Het is een grote markt.
Er zijn veel groentenkramen, kaaskramen, slagers ( ja ook van paardenvlees), gebraden kippen met frieten die in plastic bakjes worden verkocht, maar ook geconfijte eendenbillen en in eendenvet gebakken aardappeltjes met heel veel look.
Veel fruit ook, vers en geconfijt, kaki's, kiwi's, gariguette aardbeien, de beste van de wereld zeggen ze.
Kruiden, specerijen,olijven, noten.
Honing.
Paddenstoelen allerhande.
Look, jonge verse look, wilde asperges.
Veel groene en witte asperges.

Plantgroenten: tomaten coeur de boeuf, en vele andere soorten en varïeteiten.
Courgettes, aubergines,erwten, princessebonen,paprika's, pepers.
Aardappelen.
Zaden ook.



En dan zijn er kledij (gaande van moderne naar ongelofelijk lelijke en ouderwetse), alles om te koken, schoenen,hoeden ook.
Juwelen,prutsen, tafellakens.

Kortom, een reuzachtig grote markt.

En daar gaan we dan naartoe.
En we drinken er ook altijd koffie op dezelfde plek.

En dan kijken we naar de mensen die voorbijkomen.
En we blijven verwonderd en geraken maar niet uitgekeken op deze heel bijzondere streek.

"pageviews"

Soms ben ik benieuwd hoeveel mensen mijn blog lezen.
Ik kan dat bekijken, want er zijn immers statistieken.
En ben ik goed met statistieken?
Dat kan je niet geloven !
Ik baalde van allerhande statistieken op mijn werk.
Van té hoge reserves, té lage reserves ( voor de actuarissen), té veel schadegevallen, té weinig schadegevallen ( voor de directeurs), té veel personeel ( voor de CEO), té weinig personeel ( voor mij en mijn collega's)...statistieken worden altijd geïnterpreteerd naargelang het doel waarvoor ze moeten dienen.
Dat is wat ik eruit onthouden heb.
Goed, terug naar de blogstatistieken.
Je kan namelijk zien welk publiek je blog leest en dat is nu net waarover ik het wil hebben. Want zie wat ik lees :

Item Pageviews
België
34
Rusland
27
Frankrijk
15
Verenigde Staten
7
Duitsland
5
Nieuw-Zeeland
2
Maleisië
1
Nederland
1
Kazakstan
1

Belgïe, Nederland,Frankrijk,Duitsland,Schotland en Nieuw-Zeeland : no problem, ik kan me een beetje voorstellen wie dat zijn.

Maar mensenlief Verenigde Staten,Maleisië en Rusland, Oekraïene, Kazakstan ....hola ! wie zijn dat ? En zo dikwijls?????

Zou het te veel gevraagd zijn daarvoor uit te komen ? Ken ik jullie ?
Kennen jullie mij van ergens ?
Of zijn het dezelfde Belgen, Nederlanders en Fransen die plots op reis zijn in Rusland?

Dat zou ik nu echt eens graag weten zie !

Toch raar allemaal hoor.

We slaan de lente gewoon over

Het is warm.
Eindelijk, inderdaad.
Bij de bakker, de beenhouwer, de Spar, de krantenwinkel, de kapper, de Gam Vert, de Carrefour, de U-winkel, de Leclerc,iedereen heeft het voortdurend over het weer.
Jan is helemaal in z'n nopjes. Hij heeft rieten gevlochten matten besteld in de Gam Vert om zijn bloementuin meer aanzien te geven en dus is hij drukdoende in de weer om alles "af" te krijgen.
Groot verschil tussen Fransen en "andere volkeren" : de Fransen hebben dezelfde intenties als de allochtonen ( want dat zijn wij hier) maar niet dezelfde doorgevoerde geachtengang: het geraakt ooit wel eens af.
Bij de anderen "moet" het af.
Bij deze dus, zal het zeker nog dit weekend afgeraken.
Ik ben er redelijk gerust in.
Paul Frédérique Cassez, U inmiddels al welbekend om zijn bloemrijke weerpraatjes, heeft het over "un effet de jungle", door de combinatie luchtvochtigheid en warmte. Het gras zou 10 centimeter groeien op één dag.
Vanaf volgende week wordt het immers 30 graden.
Voor mij is dat al te veel.
Nooit content dus, maar toch wel een beetje. Want met de wind en de kou heb ik het eventjes gehad.
Zon betekent immers eensklaps een volledige ommekeer van ons winters dagelijks ritme : ik moet niet meer instaan voor de haard en de kachel.


Als je jarenlang mazoutketels gewoon geweest bent weet je niet waarover ik het heb.
Uiteraard.


Je bestelt het hout bij een boer die in de winter en in het voorjaar hout kapt .
Je vergelijkt de prijzen. Die verschillen al naargelang ze het hout zagen op 2 meter of 1 meter. Of ze het tot voor je deur brengen, of ze het mee stapelen of niet.
Ze bellen je om te zeggen dat ze die morgen gaan leveren.
Ze komen eraan en je helpt onmiddellijk mee ( men leze Jan helpt mee want sinds ik verleden jaar drie hernia's heb opgelopen door te goed mijn best te hebben willen doen met de pruimen is ook die besogne voor mij verleden tijd), een uurtje nadien heb je de portie hout voor de volgende winter.
Bâche erover en klaar is kees.

Dat hout moet volledig droog zijn, maar ook weer niet uitegdroogd.
Té nat betekent een ganse winter miserie om het vuur aangewakkerd te houden.
Te droog betekent dat het erdoor vliegt en je eens zoveel nodig hebt.
De twee meters worden wekelijks gezaagd tot 1 meter.
Naar boven gebracht met de tractor, gestapeld op verschillende plekjes rond het huis, zodat je er vlug bijkan indien het weer te slecht is.
Met de kruiwagen tot aan de achterdeur gebracht.
Naar binnen gesleurd in een plastieken kruiwagenachtige kar tot aan de haard en de kachel en ook daar weer opgestapeld.

" Gebruik vanaf nu ook het pruimenhout hé, daar heb ik veel van en het andere kunnen we zo wat sparen", zegt Jan de houtman.

Dat doe ik dan.
Tot hij soms ook voor verwarring zorgt als hij me zegt " Zeg, je hebt weer ( let op het woord "weer" ) al dat pruimenhout gebruikt in plaats van de dikkere eik..."

Dat gebeurt als hij geen dun hout meer gereed liggen heeft en hij in feite boos is op zichtzelf.
Maar ja, als je maar aangewezen bent op jezelf en je partner moet je soms kiezen tegen wie je tekeer gaat...
En dan moet je dat vuur brandend houden.
Eraan denken als je langer dan een uur weggaat.
Het is een ganse bezigheid .
Maar zie, het einde van die activiteit is in zicht.
Op slag wordt het huis "open gezet".
De achterdeur staat altijd open.
Zonnenslingers ervoor ( hoe noem je zoiets?) gekregen van Hong en Sonja van de Akotee en bidden dat er geen slang naar binnenkomt of dat Spotje tenminste in de buurt is om die te "vermoorden".
Dan leven we weer buiten en blijft het huis eens zo proper.
Dan hoor je muziek langs alle kanten , tractors in de velden, hondengeblaf voor onaangekondigde gasten, dan komt er bezoek en drinken we een glas op de zomer !
Oh de zomer, ik verlang er zo hard naar !!!!!

Jubileumjaar : 40 jaar Koninklijk Lyceum Aalst

Zaterdag 30 maart was het dan zover: we zouden samenkomen in de Bourse van Amsterdam met onze oud-klasgenoten en ik voelde me opgelaten en blij, ontroerd en verward, afwezig en geconcentreerd , me herinnerend en mijmerend over 'the old days' en als zodanig stond ik zoals een onnozel kieken te wachten op Thessa die me die zaterdagmiddag zou komen oppikken ( van een kieken gesproken)...
Kwart voor vier , zei ze, tijd zat.
Om halfvier stond ik al voor het raam, terwijl Stienus en Gust, Bram en Teun zich aan het klaarmaken waren om naar een huwelijksreceptie te gaan. Ik hoorde niet eens waar ze het over hadden, zo gefocused was ik op de straat, waar Thessa alle minuten zou kunnen verschijnen.
Niet dus.
Charlotte, Stienus 'nicht is drie maal met haar auto gepasseerd, ik bleef er maar staan.
Buiten wachten dan maar, want nu zal ze echt wel elke minuut gaan komen. In de vrieskou. Want koud dat het was, daar heb ik geen woorden voor.
Om 16.20 u was ze er...Pff, volledig verkleumd hijs ik me in haar wagen.
"We gaan eerst nog eens naar Berchem, want Nathan vindt het verschrikkelijk dat hij je in die 18 jaar die hij ondertussen geworden is, nooit meer gezien heeft..."
We bellen aan, een mooie,grote kerel is waarempel blij een oude doos zoals ik te zien, omhelst me en zegt: "Moeten we meer doen hoor Gene"
We vertrekken.
"Langs waar rijd je naar Aalst?",vraag ik aan Thessa.
"Via Zele, Dendermonde..."
Ik zwijg, bijt een stuk van mijn tong, om niet zoals van oudsher kritiek te hebben op haar beslissing. Het is tenslotte haar weg, denk ik bij mezelf, haar weg die ze reeds honderden keren genomen heeft.
Ik kan me niet meer herinneren langs waar ik reed om naar Aalst te gaan, toen ik nog in Boechout woonde. Ik kan het me zelfs nu, met de beste wil van de wereld niet herinneren.En ik vraag me af hoe dat toch komt?



We rijden naar de Keizerlijke plaats, die nu Keizersplein heet.



Ik check in in het Royal Astrid hotel en rijd verder met Thessa naar de Graanmarkt, waar haar mama woont.
Mevrouw Goossens ziet er echt goed uit, ondanks haar hoge leeftijd en het verlies van haar man, een maand geleden.
We drinken koffie, bekijken Aude's trouwfoto's, we spreken Aalsters en ondanks het feit dat ik altijd mijn Aalsters dialect ben blijven gebruiken, valt het me toch op dat het anders is als we allemaal Aalsters spreken....

Het is tijd, we nemen afscheid.
Als ik zie hoe innig Thessa en haar mama afscheid nemen, voel ik jaloezie diep in mijn hart. Hoe fijn zou het zijn moest mijn mama er nog zijn...

Arm in arm lopen we naar de Bourse van Amsterdam.
Zoals vroeger.
Net als vroeger.



Micky is er al, Christineke ook. Dan een dame die ik van geen haar of pluim herken....
en zo gaat dat maar door.
Van sommige oudleerlingen herken ik onmiddellijk de stem, zelfs na 40 jaar ...

Marijke komt nog altijd gewiekst en ad rem uit de hoek.

Mich is er ook en heeft nog altijd haar klein stemmetje.
De ene is verdikt ( inderdaad ondergetekende), anderen zijn heel mager. Maar allemaal zijn we ouder.
Er is ook één man, Paul. Hij zal blijven tot de finish, en ons tracteren op de Grote Markt voor een laatste borrel.
Uit schaamte, zegt hij, omdat hij de beloofde chocolade eieren niet bij heeft...hij werkt bij Callebout ...

De avond vordert, ik babbel honderduit, vooral met Ina die naast mij is komen zitten en die er maar niet van over kan dat we elkaar zolang uit het oog verloren zijn.

Alleen Vera ontbreekt , anders was de Grieks-Latijnse compleet geweest na 40 jaar:

Wat me vooral opvalt is dat je elkaar na zoveel jaar nog echt goed kent. Dat er in sé niet veel veranderd is aan de jonge mensen die we waren in 1973.
Fysiek zien we er anders uit, maar ons temperament is hetzelfde gebleven.
Bizar is ook, dat de opmerkingen, de sneren, de pikuren, de steken onder water , allemaal heel goed aanvaard worden, niemand is boos en iedereen lacht zich te pletter met deze of gene opmerking.
Net of de tijd is blijven stilstaan.
En ik bedenk dat omstandigheden maken dat je lichtgeraakt "wordt", niet dat je zo geboren bent.

Iedereen is uiteglaten blij als de avond erop zit. Het had nog langer mogen duren en vooral, we moeten zolang niet meer wachten, dat is duidelijk.

Samen met Paul ga ik te voet naar de Keizerlijke plaats waar zijn auto staat en mijn hotelletje is. " Ik denk dat ik ook ga stoppen met werken", zegt hij. "Als ik al je verhalen hoor..."

De volgende ochtend neem ik een uitegbreid paasontbijt en wandel ik door Aalst. Bij De Ridder koop ik twee bakjes vlaaien en een paashaas in sandwichdeeg met een gekookt eitje in zijn buik geduwd voor Gustje.
Ik loop door de Zoutstraat, de Grote Markt, de Molenstraat.
Ik zie het huis van mijn overgrootouders, nu een kledingzaak. Met nog steeds dezelfde ramen met ingelegd gekleurd glas.
Het kapelletje van de Werf waar ik gedoopt ben.
Ik vertrek met de trein tegen het middaguur.



Op de trein check ik mijn blackberry : we krijgen bedankingen toegestuurd en Rita schrijft een waarheid als een koe :
" In het begin van de avond kwamen er (in mijn ogen) al wat ouder wordende dames binnen, tegen dat de avond vorderde zag ik alweer de jonge meisjes van weleer."

Alhoewel ?????

Terug van weggeweest ....

Een weekje België, met een aaneenschakeling van festiviteiten, bezoekjes, etentjes, een voordracht, een jubileum,een tentoonstelling, shopping, een ex-collega, een goede vriendin,familie, schoonfamilie, schoonfamilie van Aude , Stienus, Aude en last but not least : GUST !



Gust groeit als een kool. Goedgezind ventje, die blij is met een lepel en dan duchtig met die lepel in zijn handjes zwaait, een majorette is er niets bij !
Zoveel hij weende toen hij een kleine baby was, zoveel lacht hij nu bij het minste.
Heel kittelachtig maar zelfs zonder kriebels lacht hij zijn tandeloos mondje bloot.
Zelfs toen hij de laatste dag dat ik er was vrij ziek was met 40,5 °C koorts kon hij toch nog flauw naar me glimlachen.
En ik blij dat ik voor hem kon zorgen , dat ik me nuttig kon maken in het vaderland.



Aude herhaalt maar steeds dat ze smoorverliefd is op haar Gustje, maar ook Stienus is vertederd als hij de kleine man ziet lachen.
Grootvader Kris komt soms gewoon 's morgens even binnen voor zijn werkdag begint, omdat "het zijn dag goed maakt".

Aude was uiteraard blij me te zien, we hebben ervan genoten.
Gepraat, TV gekeken , samen gegeten, gekookt, met Gust gespeeld, op visite geweest.
Het kon niet op.

Pasen was weer top bij de moemoe, met Wouter Keersmaekers aan het fornuis.



De dag erna brunch bij Kris en Ingrid met de ganse Peeters familie.
's Avonds de Meunier zussen met cava om moe maar voldaan in ons bed te kruipen, weer een kilo zwaarder, want de calorieën mag je niet tellen.

Maar nu ben ik terug en het is goed om weer thuis te zijn, ondanks de mooie glimlach van Gust en zijn mama.

knip- en snoeiwerken

Maandenlang sprak hij erover , wekenlang volgde hij angstvallig het weerbericht en ging hij af en toe eens buurten bij Denis en Jean-Claude, twee geroutineerde, gepensionneerde snoeiers, dagenlang keek hij ernaar uit, verwachtte hij een telefoontje dat maar niet kwam...tot eindelijk de verlossende bel ging :
" Et alors, Jan ( Jeanne uitgesproken) , on va attaquer les pruniers?"
"Oui, volontiers, je change de vêtements"

En zie, de snoeiwerken zijn ei zo na begonnen .



"300 pruimelaars, dat kan tellen" ,zeg ik.
" Het zijn er geen 300, stop met altijd 300 te zeggen, er zijn er al veel weg", zegt Jan.
" 298 dan allez" , antwoord ik.



"La plume", die vroeger een eendenkwekerij had voor de veren, vandaar , had 4 hectaren pruimelaars, zei hij me vanmorgen bij de bakker.
Dus, 300 ( of 298 al naargelang) , "mais c'est rien , ça !" zegt La Plume.

Denis was de eerste. Champetter geweest in Castelnau en in zijn jonge jaren snoeier.
Jean Claude belde 's middags.
"Jan ( Jeanne uitgesproken) est là? "
"Non , il est aux pruniers!"
"Tant mieux, j'arrive".

En zodoende zijn ze dus met drie man in de weer om - dit jaar- fijner snoeiwerk te verrichten, dan verleden jaar waar de karwei zo verschrikkelijk zwaar was, dat Jan in zijn vinger gezaagd had in plaats van in de tak en ik drie hernia's had opgedaan, van takken te verzamelen en op te rapen( op een verkeerde manier naar 't schijnt)...

Ze beginnen rond een uur of half negen.
Ik doe dan de ochtendwandeling met de "jongens".
Rond 11.45u stoppen ze en komen ze aperitieven.


Whiskytje, Fénélontje ( Cahors wijn, notenwijn en armagnac samen , typich aperitief hier, gelijkt op porto maar ...straffer, inderdaad) , biertje en wit wijntje.
Wat olijven, wat saucisson, wat chips. En de snoeiwerken worden gecommentarieerd.

" C'est plus commode que l'année passée"
" Ah oui, mais bon , Philippe n'avait rien fichu du tout. Quel bordel !Non mais, je te dis pas, non mais attend ( attang uitgesproken), ça ne va pas non ! Ce n'est pas comme ça qu'on gagne son pain ( paing uitgesproken) !!!Non mais , le fénéant !!!"

Het onderwerp verandert en er wordt ook druk doende over rugby gesproken.

" T'as vu le match hier du Top 14 Jean Claude?"
" Oh lala, quelle histoire ! "

Etc etc

" Bon , si je ne m'en vais pas maintenant , je n'aurais plus rien( rièng uitegsproken) à manger "

En weg zijn ze .

" A toute à l'heure"

We eten, Jan doet een siesta.

Rond twee uur herbeginnen ze.



Tot een uur of zes.

Doodop.



Waarna er weerom geaperitiefd wordt.
Langer.

En morgen komen ze terug.

Maar het gaat vooruit en dat is het belangrijkste. En ze zijn van hun woord. Ze komen . En ze komen gratis en voor niks.
Gewoon, omdat we buren zijn , of jachtvrienden, of, of...omdat de pruimen moeten geknipt en gesnoeid worden. Gewoonweg knip-en snoeiwerk.

Met man en macht

Jan, Rick,André,Alain,Marcel,Pierre,Bernard en Aurélien zijn gisteren bij Marc Penche geweest .
Tja, wie is Marc Penche?


Een "distilleur", jawel, van de "Distillerie Penche".
Verleden jaar hebben ze immers allen samen 800 kg poire Williams gekocht, getrokken, gekregen enzovoort om er dan likeur van te (laten) maken.

De peren worden verzameld, ontsteeld, in stukken gesneden, gemengd met suiker en een aantal maanden gebeurt er niks anders dan goed in roeren van tijd tot tijd. Als je er eens aan denkt, dan roer je erin.

Op een dag belt André dan ( die zelf gebeld wordt door Marcel, die op zijn beurt gebeld geweest is door Marc Penche,etc,etc... ) om te zeggen " Mannen, het is zo ver, maandag gaan we naar de brouilleur".

Bij mannen is dat heel omslachtig.
Ze bellen om te zeggen dat het zo ver is en ze verkneukelen zich al over het feit dat ze een leuke ( tegen ons, vrouwen, zeggen ze "maar zware") dag gaan beleven.
Ze bellen terug om te zeggen dat er eerst zal moeten opgeladen worden. De dag ervoor. Om 15 uur.
Daarmee bedoelen ze dat de grote plastic tonnen in een camionette moeten worden gehesen om daarna naar de brouilleur te brengen.Marc Penche dus.
Ze bellen terug dat ze samenkomen om 9 uur bij Marcel, maandagochtend.Picknick niet vergeten en bestek en wat hout voor de brouilleur.
Ze bellen terug om te zeggen dat ze dat toch niet gaan doen en pas zullen overhevelen de ochtend zelf en dat ze dus wat vroeger zullen samenkomen,'t is te zeggen om 8.30u bij Marcel.
Ze bellen terug om te zeggen dat ze toch al overgeheveld hebben en dat ze dus wat later, 't is te zeggen om 9.30u, samenkomen bij Marcel en neen dat ze geen eten moeten meebrengen( men leze en begrijpe dus: enkel drank !!!!) want dat ze in Caussade worst en brood gaan halen om ter plekke te BBQ-en!! Fun, fun, fun.

Als jullie na deze belpartij nog van mening zijn dat vrouwen té veel bellen om niks te zeggen.....of niet georganiseerd zijn...

Soit.
Le jour "J" arrive !
Het regent dat het giet en niemand heeft goesting om te gaan distilleren.
Er wordt nog wat over en weer gebeld om af te spreken wie wie gaat halen en wanneer.
Het is in semi openlucht, koud, nat, modderig....rubberlaarzen niet vergeten.
Kortom,een jongenszaak.



Het duurt de ganse dag en je mag niet vertrekken voor 18.00h. Waarom? Omdat de douane en accijnzen kunnen langskomen om te kijken of alles volgens de regels verloopt.


André, de kok van dienst braadt worst !


Op een paar stukken hout en wat houtskool van de distillateur...


's Middags eet je dan een stukje.



Gezellig toch, in de kou en de rook....Leuk toch?

Moe , onderkoeld, doornat maar...tevreden, jawel, want elk had 8 liter poire Williams zeker , met de nadreuk op "zekerst"!.

Tot volgend jaar. Pruimen waarschijnlijk, geen peren.

Mannenwerk hé, ik blijf eraf van dat soort drank, te straf.
Spijtig maar helaas.

Echternach: het Franse systeem

Net als je denkt, nu gaat het vooruit zie!.
We hebben drie vergaderingen achter de rug. Vergaderingen tijdens dewelke we vruchtbaar werk hebben verricht omtrent de inhoud van een gala-viering ter ere van het dertig jarig bestaan van een vereniging.
De tekst is geschreven door één vrouw, op een paar schoonheidsfoutjes na- verbeteringen zijn altijd welkom - , maar er komen geen verbeteringen.
Het scenario is geschreven door een andere vrouw, op een paar schoonheidsfoutjes na - creatief inzicht is altijd welkom-, maar er komt geen ander idee.
De uitnodigingen door diezelfde vrouw geschilderd, op een paar schoonheidsfoutjes na - les goûts et les couleurs n'est-ce pas ?-, maar niemand had een ander voorstel.

Het budget is gemaakt door dezelfde vrouw, op een paar onverwachte uitgaven na- soms weet je niet de prijs van 50 maar wel van 100 stuks, maar er is niemand die haar daarbij geholpen heeft.
De vergadering is al weken gepland door weer een andere vrouw en eindelijk wordt alles concreet.
En zie.
Van het ene op het andere moment ontvang je wel mails van her en der. Dat je toch nog een cadeau zou moeten voorzien voor X die zoveel gedaan heeft voor de vereniging.
Dat je toch misschien beter een bloemetje zou voorzien voor iedereen.
Dat je toch misschien iets ' blijvends' zou moeten aanbieden en niet bijvoorbeeld het eten zou betalen voor de genodigden die van ver komen.
Bref, om het in het Frans te zeggen, dat de vergadering veeeeeeeeeeeel te vroeg gepland is en dat we er beter nog eens over spreken.
Met andere woorden "uitstel".

Zie dat maakt me kregel.
Ik kan daar niet tegen.
Niets inbrengen en vooral veel kritiek hebben.
Alles verzetten naar "demain" . Spreek dat uit als "demaing" met nadruk op de "g" achteraan en je spreekt de taal du Sud Ouest.
Vooral niets doen is de boodschap.
Alles laten betijen.

Vooral het feit ook dat een kleine groep alles aan het voorbereiden is en dat de grote ledengroep niet weet wat hen te wachten staat, baart ongerustheid bij de Françaises die ik ontmoet.
Ze kunnen heel moeilijk delegeren.
Ze kunnen ook helemaal niet tegen het feit dat enkelen maar zullen gaan lopen met de pluimen. Ze willen allemaal een pluim op hun hoed steken en allemaal hun zegje doen over wat er vooral niet in thuishoort, wat er vooral niet mag gebeuren, wat er vooral niet mag vergeten worden en wie er vooral in de bloemen moet gezet worden. Maar meewerken, of zeg zelfs gewoon "werken", ho maar, dat is een ander paar mouwen.

Dat is echt anders in Belgenland.
Daar is de grote groep maar al te blij als een kleine groep met een verrassing wil uitpakken.
Daar heerst vertrouwen dat het zo goedkoop mogelijk zal zijn, zo mooi mogelijk en dat we ons met zijn allen in drieën gaan plooien om alles op tijd rond te krijgen.

Ontgoocheling maakt zich van mij meester .
Pff.
Echternach : drie stappen vooruit en twee achteruit.
Ik zal maar vertrouwen op mijn gedrevenheid en inzet , alles komt goed, uitstel betekent immers geen afstel!

Keuzes

Ik heb mijn eerste ebook gekocht.
Het boek " Wat blijft" van Patricia de Martelaere.
Eén van onze grootste vrouwelijke filosofen ,stond er in de Standaard.
Vandaar dus .

En van bij de eerste zin was het al raak.
Ik citeer :

Ik behoor tot dat soort van mensen die van jongs af aan met de stelligste zekerheid wisten wat ze later wilden worden, en die dan uiteindelijk toch iets helemaal anders werden

Bij mij was het net zo. Ik was de beste en meest gedreven studente Frans , kreeg de prijs van de Lycée Français , wegens 6 jaar de beste in Frans, en zou zeker Romaanse studeren.

Toen ik dus op het einde van de rethorica door mijn ouders aan de tand gevoeld werd wat ik zou gaan studeren ( en ik zie al mijn zussen en broer en mijn ouders nog in de keuken zitten aan de grote witte lange tafel) , dan antwoordde ik prompt, uiteraard : " Romaanse!".
Algemene hilariteit!!!!
Ja, dat was iets voor mij , zei mijn pa.
Echt, lerares, dat moest ik vooral doen !
Mij staan afsloven voor een klas ettertjes , met "mijn Frans" waar ze zeker geen boodschap aan zouden hebben!

Ik was daar zo van verschoten, dat ik onmiddellijk ( je leest het goed "onmiddellijk" ) antwoordde : " Rechten dan ?".
"Dat is wat anders, Rechten, dat is iets voor jou sè!"

Allez dan, Rechten.

Ik sta nu nog altijd verstomd van mijn houding op dat ogenblik. Ik kan er nog altijd niet bij dat ik in een mum van tijd een droom van jaren achter mij liet en iets anders koos.
Ik begrijp mezelf daarin niet.Nog altijd niet.

Wou ik mijn ouders plezier doen? Was ik niet zeker van mijn stuk? Zag ik mezelf niet als lerares?
Want in feite was het dat: ik wou Romaanse studeren maar had er nooit bij stil gestaan dat ik dan voor een klas zou komen te staan. Neen, ik wou Romaanse studeren om Romaanse te studeren. Of druk ik mij verkeerd uit?
En toch ben ik niet boos op mijn ouders omdat ze me doen vernaderen hebben van gedacht. Ik ben tameijk zeker van mijn stuk als ik zeg dat ik zeker Romaanse had moegen studeren , indien ik voet bij stuk had gehouden.
Maar dat deed ik niet.
Vandaar.

En waarom interesseerde dat Frans me zo ?
Waarschijnlijk omdat mijn moeder Franstalig was en ik even goed Frans wou kunnen spreken als mijn zussen en broer die thuis werden opgevoed.
Dat ging ver.

Ik heb 12 jaar Lyceum gelopen, maar drie maanden zat ik op " De dames van Maria". Namelijk in het eerste middelbaar. Een betere school, vond mijn moeder. Vandaar.
De schok was enorm.
Je kan dat langs geen kanten vergelijken met een Lyceum.
Het was in 1967. Leuven Vlaams.
In de les Godsdienst hadden leerlingen op het bord in koeien van letters " Leuven Vlaams " geschreven. Ik wist zelfs niet waarover het ging. Ik was 11 jaar .Op een nieuwe school, met allemaal vreemde mensen om me heen.
De non , het was een non, kwam al lachend de klas binnen en was blij om over het grote nieuws te kunnen spreken.
" En zijn er hier meisjes in de klas die Franstalig zijn?", haar handen overeen wrijvend als verkneukelde ze zich reeds om het antwoord dat ging gegeven worden...
" Ja zuster, Geneviève !", wijsvinger naar mij gericht.
"Sta eens recht Geneviève ".
Doe ik.
"En wie spreekt er Frans thuis? Mama of papa?"
" Mijn mama, zuster"
" En van waar is je mama afkomstig?"
" Van Leuven!"

Ik weet niet hoe lang ik daar uitgelachen geweest ben, maar het was echt traumatisch.

En het ergste van al, ik woonde bij mijn grootouders in Aalst en die waren niet Franstalig. Ik sprak helemaal geen Frans thuis.
Hoe je je identificeert met een droom, met iets waar je onbewust naar verlangt.

Soit, toen ik thuis kwam bij mijn meme, al wenend uiteraard, was die zo ontzet over die onrechtvaardigheid- want laat ons serieus wezen, die non had dat uitgezocht nietwaar-, dat ze haar jas aandeed, haar paraplu meenam en bij Moeder Overste, mère Pia , haar beklag ging doen over de Flaminganten bij de Dames en dat haar familie in de weerstand had gezeten en niet daarvoor zijn leven geriskeerd had etc etc, je passe les détails!!!

Met Nieuwjaar vroegen mijn ouders wat ik graag zou gehad hebben.
"Terug naar het Lyceum" , was mijn enigste wens.
En dat gebeurde.
Ik ben er nog altijd blij mee.
Want als er iets zeker is, dan is het dat zoiets NOOIT zou voorgevallen zijn op het Lyceum. Zeker weten.