Vera,Wendy,Danièle en de anderen....

Het fijne aan facebook is ook dat je er heel oude bekenden mee kan terugvinden.
Gisteren gebeurde het weer. Plots popte er een vriendschapsverzoek op 'Wendy wil vrienden met je worden'.
Wendy? Waar ken ik Wendy van? Wie was Wendy? Wendy! Ja, die Wendy. Ja ,die heette inderdaad zo. Of heb ik het mis? Is het een andere Wendy? Ik bekeek de pasfoto, tja inderdaad ik zag een Wendy die ik ooit had gekend, vrij goed gekend zelfs. Wendy studeerde rechten samen met mij en vanaf dag 1 waren we kameraden, samen met onze lieven. Na vijf jaar noemden we onszelf zelfs 'de harde kern'.
Nou van die harde kern schieten er niet veel meer over.
We waren met 8.
Vier koppels, allemaal rechtenmannen en vrouwen, behalve Wendy's lief, die was burgerlijk ingenieur.
We waren allemaal redelijk actief in de studentenbewegingen VRG,Limburgia en Genie.
We zagen elkaar dagelijks en ook 's nachts, uiteraard. Het zijn lange dagen op de faculteit.
Na de unief gingen we ook samen op reis: Parijs en Jersey. Fantastische herinneringen.
Wendy trouwde met haar ingenieur, maar scheidde ook en hertrouwde met een vriend ingenieur.
Ja ik herinner me hem heel goed.
Eén koppel verhuisde naar 'de' Limburg en zagen we nog nauwelijks. Advokaten en senatoren. Tja dan heb je weinig tijd voor vriendschappen.
Wendy en haar man waren gescheiden en we hielden geen contact.
Anneke en haar man die zagen Philippe en ik zeker wekelijks. We gingen ook samen op reis.
Jaren hebben we dat gedaan, tot Philippe stierf en ik nog steeds niet weet waarom er nauwelijks contact bleef. Spijtig.
Anneke's man is zo'n 7 jaar geleden gestorven en sindsdien hebben zij en ik weer contact. Ze kwam hier zelfs op bezoek.
Zo zie je maar, van de 8 zijn er al twee gestorven.
En Wendy, ja waar was Wendy?
Tot gisteren dus: 'wil je (weer) vriend met me worden?.
Ik antwoordde positief en vroeg : ' Ben jij Wendy die met mij studeerde op de VUB?'
Een paar uur later kwam het bevrijdende antwoord : ' ja hoor dat ben ik en jij bent nog niks veranderd! Ik woon met Mijn man en twee kinderen in Nieuw Zeeland sinds 17 jaar...'
Dat kan tellen, Nieuw Zeeland' kan je verder gaan wonen, denk ik er meteen bij.
Er kwam over en weer gemail en zie, we zijn weer bevriend!

Vera vond ik terug op Facebook terwijl we het 40 jarig jubileum aan het voorbereiden waren . Dezelfde vraag, maar ditmaal was ik dé 'vrager' : ' Ben jij die Vera die met mij op het Lyceum zat?'
Antwoord : 'Ja hoor, dat ben ik en ik heb een biofarm in Rome'

Amai, waar zijn wij allemaal beland?
Hadden we dat ooit kunnnen geloven veertig en dertig jaar geleden?
Zouden we het overdoen?

Vrouwenverwendag

Als verjaardagsgeschenk kregen Rita en ik een wellness verrassingspakket aangeboden.
Rita is gek op sauna...ik niet.
Zwany is gek op massages...ik niet.
Ik ben gek op jacuzzi...zij minder.
Dus: voor elk wat wils.
Ik was er niet echt gerust in. Zo een ganse dag iemand aan je dikke lijf laten wrijven, packagen ( of hoe zeg je dat?), insmeren, douchen, binnen, buiten, weer binnen en dat allemaal terwijl het aan het sneeuwen was en van de ene op de andere dag tot - 5 °graden vroor. Want toen we gisteren wakker werden was de vallei weer in een sneeuwtapijt gehuld.
Zwany belde : " wat gaan we doen? Jeetje, wie had dat nou toch gedacht?"
Rita belde: " Geraak jij tot boven de bocht?"

Ja hoor, zo'n erg was het nu ook weer niet. De weg was vrij en het zou regenen, dus geen gezeur, we gaan ervoor.

Terwijl de vrouwen zouden wellnessen, zouden de mannen het ook niet aan hun hart laten komen en samen eten bij "La table du Cardinal".

We vertrekken. Ik wist niet wat ik ervan moest verwachten;Zwany en Rita waren des te uitgelatener...

Aangekomen ( terwijl het nog altijd sneeuwde) in een prachthotel in Lauzerte, zo'n 20 km hier vandaan. Een onwaarschijnlijk mooi zicht op een in nevel gehulde vallei. Zo'n beetje een Toscane gevoel.
Een zwembad dat "overliep" , net of je in de vallei zou terechtkomen als je de horizon bereikt.


Adembenemend.

We gingen een houten kamer in en we hoorden meditatiemuziek, een vriendelijke dame kwam ons tegemoet.
Ze legde ons uit wat er ons allemaal te wachten stond; keuze zat. Een gezichtsmassage en body massage, een massage en een "packing" in algen, of zeewier, of citrusvruchten of relaxerende welriekende stoffen of misschien een theebad om af te slanken. Beide dames bekeken me, dat was misschien wel iets voor mij, gezien mijn ronde vormen?
Neen, bedankt. Op 45 minuten zag ik me echt geen 3 cm smaller worden, bedankt. Neen, nee, voor mij volledige relaxatie.
Ze toonde ons de kleedkamertjes en ik volgde als eerste de massagedame.
Het voelde eerlijk gezegd lekker aan. Ze deed dat heel goed, al kan ik niet vergelijken. Ze deed het vooral zorgvuldig. Vergat geen enkel plekje.
Daarna packing in iets korrelig en warm, waarna je "ingepakt " wordt in een soort folie dat je warm houdt.
Daarna een warme douche en afdrogen.
Zwany en Rita wachtten me al op, zo rood als kreeften van de sauna. Alhoewel die enigszins tegenviel omdat hij niet warm genoeg was. Pff.




Tijdschriften gelezen, geen blad open gehad van mijn Jo Nesbo boek, want teveel te vertellen aan Rita, die de sauna echt te koud vond.
Dan maar met ons twee in de jacuzzi?

Moet je je voorstellen dat het sneeuwde en dat we dus gewoon in ons badpak en op blote voeten in de sneeuw die jacuzzi open trokken , maar eens erin, ZALIG ! 40 graden en dat is voor mij de max. Zozeer ik koud water haat, zozeer houd ik van de warmte van een jacuzzi.



Zwany kwam terug, ze liep op wolkjes " wat is die goed zeg!".
Ik was al blij dat ik ook dat gevoel had gehad dat de massage behoorlijk was...Maar ja, ik heb er geen ervaring mee en ben benieuwd naar wat de anderen daarover te zeggen hebben. Ze zijn kenners, toch?

Rita kwam terug en ja hoor, ook zij beaamde de massagelady.

Omkleden en lekkere lunch.



Overheerlijk en keuvelen, en bijpraten en akkoord zijn en geweldig niet akkoord zijn en verbaasd zijn en lachen maar en wenen en verontwaardigd zijn en het weer eens zijn en heeeeeeeeeeeeeel goedgezind weer naar de massagemadame gaan voor het vervolg van de namiddag.



Allez, ik zal de sauna toch maar eens proberen, als ik maar niet in dat zwembad buiten moet springen of onder een koude douche moet gaan staan, want daar kan ik niet tegen.

Neen, neen, dat doen we ook niet joh !



Dus mee in de sauna en echt het viel best mee. Daarna nog een rondje jacuzzi met z"n allen en de dag was ten einde.

Kunnen jullie geloven dat ik bekaf en doodop was van dat niksen ? Dat ik heel vroeg ben gaan slapen?

Rijke mensen die dit elke dag doen moeten inderdaad moe zijn ' van niks'.

Een mens zou dat te vlug gewoon worden.

Met dank aan de gulle weldoenster die dit mogelijk maakte.

Dode mensen

Ik belde met mijn nichtje.
Haar groottante was gestorven en ze was met haar papa een laatste groet gaan brengen.
Ze was er echt van aangedaan.
En ik begreep dat maar al te goed.

Ondertussen heb ik al menig mens weten sterven. Maar ik kan maar geen laatste groet brengen.
Sinds er ooit iets gebeurde toen ik een jaar of 8 was.

Het was in Opstal, waar mijn ouders woonden.
In een landbouwersgezin waar we veel gingen spelen was de groottante overleden, tante Dil.
Ik had haar gekend, een lange bonenstaak, heel wit/geel van vel. Heel oud, of althans zoals en kind van 8 zich dat inbeeldt.

Ik ging bij de dochters spelen. Maar eerst moest ik van de oma, zelf al een oud mens, naar Tante Dil gaan kijken. Ze ging een gang in waar ik nog nooit geweest was en we stonden voor een donkerbruine deur.
De deur ging langzaam open en de kamer was volledig donker, zwart, in het midden een catafalque, met daarop Tante Dil, in het zwart gekleed. Rond de dode, 4 grote hoge kaarsen die brandden.
Ik verschoot zo hard dat ik me omdraaide om terug buiten te gaan, maar de oma duwde me naar binnen en deed de deur achter mij toe. Daar stond ik dan,helemaal alleen, te trillen en te beven bij de eerste dode die ik ooit zag. Bij iemand die ik amper kende , die mij vrees aanjoeg.Hoe lang dat geduurd heeft ,weet ik niet, maar het scheen eindeloos.
Als ik eraan terugdenk, dan voel ik nog als het ware die paniek.

En sindsdien ben ik bang van dode mensen.

Toen mijn grootoom stierf, was ik 14. Hem kende ik bijzonder goed. Hij was mijn peter en één van de dierbaarste mensen die ik kende. De dag dat hij gestorven is moest ik met mijn andere grootoom mee naar het sterfhuis. Ik wou niet, maar ik had geen keus , ik moest en zou meegaan.
's Nachts lag ik badend in het zweet , volledig geterroriseerd.
Mijn meme kwam bij me op de kamer, zette zich op mijn bed en sprak heel zacht op me in : " Hij zag me zo graag en ik hem toch ook? Hoe kon ik dan denken dat hij me iets zou komen aandoen?"
Ik kalmeerde, maar was er niet gerust in.

Sindsdien kan ik het gewoon niet opbrengen om een dode een laatste fysieke groet te brengen.
Het is raar, ik weet het, maar ik kan het niet.

En ik bewonder degenen die het wel kunnen.

Maar ik denk bij mezelf : "forceer nooit iemand ". Want de gevolgen kunnen blijvend zijn.

Burn out

Een oud collega van mij schreef me een korte mail om me gelukkige verjaardag te wensen. Ze excuseerde zich dat het ditmaal geen kaart was, maar een mail en dat zij hem zelf niet verstuurde maar dat haar man dat deed in haar plaats. En of ik dat toch niet erg vond.
Ze heeft oorsuizingen en kan niet lezen momenteel.Dat ze sinds begin november tot 4 april thuis was.
Tot daar de mail.
Uiteraard was ik verbijsterd naar die mail aan het staren.
Wat gebeurde er nou toch met haar? Wat kon er toch gebeurd zijn?
Ik was er echt niet goed van.
Wenste haar veel beterschap.Tot daar mijn mail.
Alsof ik te veel schroom had om er verder en dieper op in te gaan.
Een maand later schreef ik weer een mailtje, om te vragen hoe het met haar ging? Of de oorsuizingen opgelost waren en of ze al kon lezen.
Haar man antwoordde me weer : Neen, geen beterschap.
Tot daar de mail.
Deze keer schreef ik rechtstreeks naar hem, die ik ook gekend heb, daar niet van.

"Wat is er toch aan de hand? Wat is er toch gebeurd?"

Hij antwoordde vrij onmiddellijk : Ze heeft een burn out. Te veel druk op haar werk.
Ze zal geen managementsfunctie meer aankunnen , wordt 60 volgend jaar.
Ze zou 80 % gaan werken.
Hij hoopt dat het dan beter met haar zal gaan.


Een jonge vriendin van mij weent aan de telefoon.
Ze kan het werk niet meer aan. Ze wordt misselijk als ze ook maar bedenkt dat ze morgen om 8 uur op haar werk moet zijn. Ze heeft het gevoel niets meer goed te doen. Ze wordt buitengepest,zegt ze.
Ze slaapt nog nauwelijks, heeft voortdurend maagpijn, en ze deed dat werk zo graag;al 10 jaar.
Ze gaat naar de dokter en eens ze daar is en over haar toestand wil spreken, lacht ze honend. Als wil ze de problemen wegmoffelen en aldus geeft ze een verkeerd signaal en zegt de dokter

"Neem een motilium gedurende een week en dan zie we wel verder"

"Hoe komt het toch dat ik het nu niet meer zie zitten, nu ik alles heb om gelukkig te zijn? Stel ik mij aan? Zie ik het verkeerd?"

Ze wil sterk blijven en tonen dat ze kan doorbijten, maar is dat gezond?


Ooit, heel lang geleden, heb ik dergelijk moment gekend.
Heel dikwijls heb ik moeilijke momenten gekend op het werk, maar nooit had ik het gevoel dat ik het niet meer aankon, tot op die ene dag. Die ene dag waarop 1 opmerking voldoende was om me volledig door het lint te doen gaan.
Net of de veerkracht uit je elastiek is. Net of iedereen de pot op kan en dat het deze keer genoeg is geweest.
Hoe komt het toch dat het altijd die ene druppel te veel is?

Maar hoe je het draait of keert, als je in dat geval de omstandigheden niet verandert, als je blijft doorgaan zoals je bezig bent, dan geraak je er niet uit.
Je moet in dat geval , volgens mij, je omkeren en een andere richting uitgaan.
En dan ben je vlug genezen.

Dus, toen ik de beslissing nam naar Frankrijk te gaan en een ander leven te gaan leiden, was er plots een heel zware last van mijn schouders gevallen.
Alles zag er plots anders uit. De kleuren, de geuren. NIets was nog als de dag voordien.

Het had ook anders kunnen uitdraaien. Ik had ander werk kunnen zoeken.
Ik had in België kunnen blijven en ook andere geuren en kleuren kunne ontdekken.
Maar op geen enkel moment heb ik me die beslissing beklaagd.

"Je steekt geen zee over door gewoon naar het water te staren"

, zei Rabindranath Tagore.
En gelijk had hij, die wijze man.

De media

Het valt me des te meer op nu ik hier woon, dat we in België geselecteerde berichtgeving krijgen.
Dat heeft een zodanige impact op ons denken dat België inderdaad niet meer is wat het was en nooit meer zal worden wat het was.
Wat bedoel ik daarmee?
Hoeveel jaren is het gelden dat de VRT of VTM ons nieuws weergaven vanuit Wallonië?
Toen er het gaslek was in Gellingen?
Na de ontploffing in Luik?
Na een "wreed" accident op de snelweg naar Luxemburg?
Het assisenproces van Dutroux ?
Wat is dat voor nieuws ? Ramptoerisme.
Maar ander nieuws?
Nieuws over carnaval in Binche, de Doudou in Mons, de volledig vernieuwde stadskern in Luik,de wandtapijten in Doornik?
Ooit al van gehoord?
Over nieuwe bedrijven, nieuwe technologieën, handelsbeurzen.
Over Baraque Fraitur, over de skipistes, over Laroche in de zomer, over de Ourthe, over Dinant .

Het gaat zelfs zover dat het sinds Armand Pien geleden is dat we zelfs nog maar het weer te zien krijgen in Wallonië!
Ik herinner me zelfs dat Pien ons zei welk weer het was in Andorra, in Milaan, in Athene . Zelfs dat niet meer.
Kunnen jullie zich inbeelden dat Frank Deboosere heel zijn leven bezig is met het "voorspellen of trachten te voorspellen van het weer van een speldenkop op aard ????

Valt daar dan helemaal niks over te zeggen?
Negeren we daarmee gewoon niet de helft van ons land?
Doen we niet aan gewilde brainwash door enkel "Vlaanderen, mijn land" te tonen?
En is dat niet één van de oorzaken dat we stilletjes aan de idee hebben dat Vlaanderen een land is ?
Dat Wallonië de ver van mijn bedshow is?
Dat dat gewoonweg een ander land is ?
Kortom, dat we daar niks mee te maken hebben?

Ik vind dat erg en ik kan mij daar mateloos over ergeren.

Nu omgekeerd is het niet beter.

Hier in Frankrijk is het nieuws uitgebreider. Het gaat over alle streken en gewesten. Apart heb je ook nog regionaal nieuws, voor
het nieuws of na het nieuws.
Ook telkens een meer uitgebreid item over één of ander probleem, een acteur die een nieuwe film voorstelt, een auteur die een boek bespreekt, een oscarwinnaar als het festival van Cannes aan de gang is , een modeontwerper als er modeweek is in Parijs, een
debat tussen twee politici als er onenigheid is over een onderwerp of voorstel.

Ik word waarschijnlijk te Frans.

Maar in plaats van zo te keer te gaan tegen de NV A zouden de media in eigen borst moeten kijken en daar iets aan doen.
Als 't U blieft ?
Misschien dat als ik het schoon vraag dat er iets aan verandert?

Vaderdag

Papa wordt 83 vandaag. Dat kan tellen.
Hij is in heeeeel goede gezondheid, al vindt hij dat in hem alle kwalen van de wereld verenigd zijn.
Ik stuurde hem een kaart met zonnenbloemen en wenste hem een goede gezondheid.
In feite had ik een gans andere kaart voor hem gekocht, maar uit schroom durfde ik ze hem niet opsturen.

"Bonne Nouvelle : selon Google : vous n'avez RIEN!


Hij denkt altijd dat hij gaat sterven, eerder vandaag dan morgen en dat is zo al heel zijn leven geweest.
Lig je in de kliniek en word je geopereerd, net bekomen van de anesthaesie, dan belt hij je op en vraagt niet "Hoe gaat het?", neen, dan zegt hij "Ik heb juist hetzelfde voor ! Pijn dat ik heb !".

Heb je iets voor en wil je er over praten dan heeft hij krek hetzelfde voor, maar véééééééél erger.

Val je en breek je iets,dan is dat bijlange zo erg niet als hij die van de tram valt en een schram op zijn kuit heeft, met de 100 naar de spoed moet, om met een tensoplast terug te komen, "ik was bijna dood! Ik neem nooit meer de tram!".
De ganse avond zal hij ook "ah" en "oh" kermen en demonstratief zijn pantalon opstropen tot onder zijn knie opdat je niet zou vergeten dat de man gewond was vandaag en bijna dood...

Hij verloor zijn vader toen hij drie was en wij beiden hadden dezelfde moeder : de zijne.
Door het feit dat ze zo vroeg weduwe was geworden was ze overbezorgd als het over gezondheid ging.
Noch mijn vader, noch ik mochten naar de kermis, naar een fuif, naar feestjes ,niet met de fiets rijdenetc.
We mochten niks. Er zou maar eens iets kunnen gebeuren !

Ondertussen zijn we veel ouder dan de vader of grootvader in kwestie, maar toch is het iets fundamenteels dat ons getekend heeft, hem en mij.

Bovendien werd hij apotheker. Pillen zat !
Zijn ganse keuken is omgeschapen in een heuse apotheek. Vol homeopathie en antibiotica. Ja, als het ene niet helpt, het andere dan maar...

Hij begint dingen te vergeten en veel te herhalen.
Maar hij is helemaal ad rem als het over geneesmiddelen gaat.
Aude wou voor Gustje anijssiroop laten maken en ik vond dat het niet dezelfde consistentie had als wat ik placht te gebruiken toen zij baby was.
Ik belde en hij zei onmiddellijk : "Ja, anijs 4 %".
Op de fles stond 3 %...vandaar. Wonder hoe hij zich dat allemaal nog zo goed kan herinneren.
Nochthans was de apotheek niet zijn gedroomde job.
Hij was zo veel liever advokaat geworden.

Dus op zijn 40e hervatte hij zijn studies om filosofie te studeren . En dat lukte hem met brio.
Psychanalyse was zijn ultieme droom.
Als we 's morgens opstonden was het eerste wat hij vroeg "wat heb je vannacht gedroomd?"
Hij leerde ons dromen te onthouden en uit te leggen.
Hij leerde ons dat het niet is omdat je iets niet kan waarnemen dat het niet bestaat.
Dat er achter elke waarheid misschien wel een andere zit.
Dat je niets zomaar moet aannemen.
Dat je moet nadenken.

Door zijn intuïtieve gave is hij een bekend astroloog in binnen -en buitenland.
Hij kent de menselijke psyche goed.
Hij weet hoe mensen in elkaar zitten.

Alleen weet hij niet zo goed hoe hijzelf in elkaar zit. En dat wringt soms.
Dat wringt dikwijls.

Is dat niet 'des mensen' ?
Is zelfkennis niet de moeilijkste te bereiken kennis ?

Niemand die mijn zussen en broer meer bewonderen als onze pa.
Niemand met wie mijn zussen en broer meer ruzie gemaakt hebben dan met dezelfde pa.
Niemand met wie we het meest ruzies bijgelegd hebben als met papa.

Dus toen ik hem vanmorgen belde om hem een gelukkige verjaardag te wensen en vroeg hoe hij zich voelde ,zei hij " het is een goede dag. Ons X heeft gebeld ! Dus dat is goed nieuws!"
Hij was zo opgetogen dat het me ontroerde.

Gelukkige dag nog papa.

le vent d'Autan

We kennen hier geen Mistral zoals in de Provence.
Neen, wij hebben iets anders : le vent d'Autan.
Die komt van de Atlantische oceaan over de Pyreneeën gewaaid en kan stevige windstoten leveren.
Dus : alerte orange vanaf vanmiddag tot over een dag of twee.
Windstoten vandaag tot 65 km/uur en morgen tot 100, zie 120 km/uur.
In verzekeringstechnisch jargon : STORM .

Waarom ik dan altijd aan Nonke Georges, alias De Krak moet denken weet ik niet. Ik zie hem dan plots rechtstaan aan tafel en het gedicht "Klokke Roeland" declameren terwijl de familie geboeid, glimlachend en fier naar hem opkeek.



Zo'n man die zodanig vriendelijk was dat het ook zijn dood werd. Te vriendelijk in feite.
Hij was advokaat , weerstander van het eerste uur , Roodkruis man, Patriot tot in de kist, Vaderlandslievend dat het geen grenzen kende.
Hij was bijzonder geëngageerd , zoals gans de familie Eemans en het is dus ook normaal dat ik die traditie verder zet met zo'n gedrevenheid dat het anderen soms angst inboezemt.
Hoe dikwijls Jan me zegt " Waar jij je allemaal mee bezighoudt!". Enthousiasme hé ! Ik ga het niet herhalen.
Hij was weerstander, de sluikpers. Hij gaf een bladje uit tijdens de oorlog en het Rode Kruis was de vrijgeleide om 's avonds die blaadjes te kunnen ronddragen. Mijn vader en hij sliepen op de Botermarkt waar die pers stond.
In hun slaapkamer stond een voorraadkast met geconcentreerde melk en suiker ,chocolade en bloem, gehamsterd door mijn overgrootmoeder. Ze hebben met hun twee alle chocolade en melk opgegeten. Na de oorlog dacht mijn overgrootmoeder eraan dat er nog een ganse voorraad "beschikbaar" was in het huis op de Botermarkt. Niet dus ....
Joodse families geherbergd, de families Stibbe en Teixeira. Nederlandse Joden. Schoenhandelaars zoals zijn ouders en broer.
Hij was ook geboren op 21 juli, 't ja, als Belg kan dat tellen.
Altijd goedgezind, altijd zacht.
Te zacht.
Hij leerde me de betekenis van waarden en wakkerde mijn rechtvaardigheidsgevoel aan.
Zo verdedigde hij na de oorlog collaborateurs. Toen ik hem dan vroeg waarom hij dat deed en hoe hij dat kon, hij die weerstander was geweest en collaboratie haatte, dan antwoordde hij : "iedereen kan fouten maken en ook die mensen hebben recht op verdediging".
Collaborateurs die na de oorlog alles kwijtraakten steunde hij door er dingen te gaan kopen.
Kortom een vredelievend mens.
Op zaterdag kwam hij op bezoek bij zijn zus, mijn meme, zijn meter. En dan maakte hij zijn zakken leeg die vol enkel geld staken. Hij nam ze in zijn vuist en zei: " Viev, als ge weet hoeveel er in zit, is het van jou".
Ik was er altijd naast, maar ik kreeg het toch altijd.
De verhalen van de oorlog staan in mijn geheugen gegrift. Ik vond dat fantastische verhalen en ik kon er maar niet genoeg van krijgen.
Mijn groottantes, grootooms, grootouders hadden iets meegemaakt ! Ik romantiseerde dat natuurlijk allemaal en waarschijnlijk heb ik dingen uitvergroot, maar toch. Het was een spannende tijd, vond ik, de oorlog.
Heel dikwijls stelde ik mezelf de vraag " stel dat het oorlog wordt, zou je dan ook in de weesrtand actief zijn?"
Mijn antwoord was altijd en is nog altijd " JA".
Waarom?
't Ja, de genen zeker. Het zit in mijn genen.
Vandaar, als het vannacht hard waait, zal ik terugdenken aan Nonkel Georges en de stormklok Klokke Roeland : " Boven Gent rijst, eenzaam en grijsd, Klokke Roeland, storm op zee. "


Boven Gent rijst eenzaam en grijsd(*)
't Oud Belfort, zinbeeld van 't verleden.
Somber en grootsch, steeds stom en doodsch
Treurt de oude Reus(**) op 't Gent van heden.
Maar soms hij rilt en eensklaps gilt
Zijn bronzen stemme door de stede.

Trilt in uw graf, trilt Gentsche helden,
Gij Jan Hyoens, gij Artevelden.
Mijn naam is Roeland, 'k kleppe(***) brand
En luide(****) storm in Vlaanderland!

Een bont verschiet schept 't bronzen lied
Prachtig weer toov'rend mij voor de oogen
Mijn ziel erkent het oude Gent
't Volk komt gewapend toegevlogen.
't Land is in nood, "vrijheid of dood"
De gilden komen aangetogen.

'k Zie Jan Hyoens, 'k zie d' Artevelden
En stormend roept Roeland de helden.
Mijn naam is Roeland, 'k kleppe brand
En luide storm in Vlaanderland!

O Heldentolk, o reuzenvolk
O pracht en macht van vroeger dagen!
O bronzen lied, 'k wete uw bedied
En ik versta 't verwijtend klagen.
Doch wees getroost, zie 't oosten bloost
En Vlaand'rens zonne gaat aan 't dagen.

Vlaanderen den Leeuw! Tril, oude toren
En paar uw lied met onze koren.
Zing: ik ben Roeland, 'k kleppe brand
Luide triomfe in Vlaanderland!

Tekst: A. Rodenbach.
Muziek: J. Destoop.
(*) Grijsd: dichterlijke verkorting van "vergrijsd", van "vergrijzen".
(**) oude Reus: sommige bronnen schrijven oude held.
(***) Kleppen: de klepel wordt tegen de stilstaande klok geslagen.
(****) Luiden: de klok wordt heen en weer gezwaaid.
[bewerken]

Spijt

Een vriend van ons heeft spijt.
Spijt dat hij niet eerder de moed gehad heeft om ons te komen bezoeken toen zijn vrouw nog leefde. Plannen hadden ze al gemaakt, er heel zeker vaak over gesproken samen hoe ze het zouden doen. Met de wagen en of ze het in één keer of in twee keer zouden doen. Maar ja, dan moet je ergens overnachten...of met het vliegtuig,maar onze vriend is bang om te vliegen...met de trein, maar dan zit je met al die bagage .
"Ach kom,Mintchen" ,hoor ik hem zeggen" dan blijven we toch gewoon gezellig thuis. En Jan en Gene die komen regelmatig terug hoor, en dan horen we hun verhalen wel en foto's en al" .
Maar zie , zijn bloem is niet meer en ook wij missen ze. Haar foto staat te pronken naast die van mijn mama, in de eetkamer. Ze heeft le Cigalou nooit gezien.
Maar onze vriend ook niet.
En hij heeft spijt.
Spijt dat hij initiatief miste.
Jan is reeds 45 jaar met hem bevriend en ook hij heeft dikwijls spijt. Omdat hij te weinig initiatief of durf miste.
Initiatief nemen heeft voor mij te maken met enthousiasme, met gedrevenheid.
En als je enthousiast en gedreven bent, dan kan je grootse dingen doen en anderen zin geven om mee te doen. En soms valt dat tegen,ja. Soms valt dat heel erg tegen.
Maar meestal brengt dat zo'n vreugde met zich mee ,dat alle tegenslagen, alle zorgen, alle inzet die je daarvoor moet leveren in een oogwenk verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Dat geeft je een gevoel dat je bergen kan verzetten. En aangemoedigd door degenen rond jou die net zo enthousiast zijn als jij, ga je steeds verde,stijg je steeds hoger en val je inderdaad soms dieper. Maar zij die dat niet zijn,hebben ook nooit die hoge toppen bereikt en konden daarom de wereld in al zijn pracht niet vanuit dat hoge perspectief bekijken.
Mijn vader heeft vele gebreken, te veel om op te noemen.
Maar één deugd heeft hij zeker : enthousiasme. Gedrevenheid in wat hij onderneemt. Nu hij 83 is, blijft hij enthousiast. Niets houdt hem tegen.
En dat is aanstekelijk. Zeker weten.
En ik heb minder spijt van dingen dan Jan of onze vriend .
Maar het is nooit te laat om te durven ondernemen.
Door mijn enthousiasme durft Jan ook al eens iets buitensporigs te doen. Verhuizen naar het zuiden van Frankrijk bijvoorbeeld.
" Meen je dat echt?" ,vroeg hij me 7 jaar geleden.
" Maar ja" ,antwoordde ik.
En ik begon onmiddellijk internet af te zoeken naar wat er zoal te koop was.
" Zonder jou had ik dat nooit gedaan" , zegt Jan.
En dat is waarschijnlijk wel zo.
Dus aan de goede vriend die me leest : Waar wacht je op om in je auto te springen en af te komen?
Al blijven we jullie allebei missen.

De "Zwisj"

De paus is afgetreden.
We zagen ongewone beelden op TV van een paus die heel traag sprak en bewoog op weg naar de helicopter die hem naar zijn buitenverblijf van 55 hectare in Castelgandolfo gaat brengen.
Hij was omringd door de Zwitserse Garde.
En ik dacht terug aan Aalst en de St Martinuskerk.
Op zondag ging ik naar de 11uur mis , daarna ging ik bij de bakker de "patekes" halen die Tante Louise besteld had in de loop van de week.
En in die St Martinuskerk was er een "Zwisj".
Jaren heeft het geduurd vooraleer ik het verband maakte tussen de Zwitserse Garde en de Zwisj. De Suisse dus, de Zwitser, het lid van de Zwitserse garde.
Hij had een soort pittelaar aan met gouden bies en een hoed zoals Napoleon,maar hij zette die op een andere manier op zijn hoofd. Van voor naar achter, in plaats van zijdelings.
Een fotootje zal meer duidelijkheid brengen.


Die man zag er nogal angstaanjagend uit. Hij was heel serieus en stond aan de poort van de kerk om de gelovigen binnen te laten. Hij liep ernstig door de gangen en tijdens de communie stond hij voor het altaar en boog hij zijn staf.

En toch, telkens ik aan hem denk, schiet ik in een onbedaarlijke lach.
Dan denk ik terug aan de dag dat mijn zus Bernadette met me mee ging naar de mis. We moeten zo'n 14/15 jaar geweest zijn en Bernadette was zo waar nog vromer dan ik ( in die tijd, laat ons daar voor eens en voor altijd duidelijkheid in scheppen !). Steeds zei ze verkeerd " Maar spreek "slechts één woord" en ik zal gezond worden" , in plaats van "spreek en ik zal gezond worden". Tot mijn grote ergernis. Ik weet dat ik daar verschrikkelijk in ben. Als je het tenslotte één of twee keer juist hebt gehoord, waarom volhard je dan in de boosheid.
Soit.
Tot daar onze Christelijke achtergrond.
Maar op die bewuste dag dus zaten we aan "Het Heilig Hart". Ik zie ons nog zitten. De kerk afgeladen vol. We kunnen ons dat niet meer voorstellen. Niemand die ons zou geloven.
Ik had mooie lederen handschoenen, gevoerd met konijnenvel.
En heel stilletjes had ik die handschoenen omgedraaid. Bernadette was veel te ingetogen om daar iets van te merken.
Heel langzaam bracht ik mijn handen tot onder mijn kin, precies zoals een haas soms staat afgebeeld op foto's.
Het was zover : " Maar spreek slechts één woord", ze draait haar hoofd als ware om me te zeggen "Lap weeral mis, sorry" als ze mij ziet als konijn. Ze schatert het uit, ik ook uiteraard en zie daar kwam de Zwisj kijken wat er gebeurde en om ons aan te manen tot stilte. Ik bezweek bijna en Dette met mij. Ik weet zelfs niet meer of we de mis hebben uitegzeten.
Maar het is nog altijd een dierbare herinnering.

Ik vraag mij af of er nog altijd een Suisse is in de St MArtinuskerk. Ik zal het eens vragen eind maart aan mijn ex klasgenoten op onze jubilee. Wie weet zijn er nog onder hen die naar de mis gaan, alhoewel ik het betwijfel eerlijk gezegd.

Wat een mens allemaal niet moet horen op een dag !

Ik ben een verwoed facebookgebruiker, tot grote ergernis van Jan en Aude.
Dank zij FB heb ik de indruk dat iedereen die ik ooit van verre of van dichte gekend heb heel dicht bij mij vertoeft.
Dat is een illusie uiteraard, maar bon. Het is MIJN gevoel.
Zo lees ik dat één van mijn nichtjes in New York zit voor de deal van de eeuw, dat haar zus droef is dat ze er niet bij is, dat ze gaat ontbijten met Hanna, een conservatoriumvriendin van diegene die droef is dat ze er niet bij is, dat het af is met het lief van nog een andere nicht, dat de jongste eens goed de bloemetjes heeft buitengezet en dat ze denkt dat niemand dat weet...
Zo hoor ik mooie muziek waar sommige kennissen me deelgenoot willen van maken, lees ik dat Stephane Hessel overleden is en kan ik daarop reageren door zijn foto te delen en er mijn eigen commentaar op te schrijven, wat me dan weer de indruk geeft dat ik hem precies persoonlijk heb gekend, quod non.
Zo zie ik dat mijn tekenlerares Karine een vernissage geeft van haar allernieuwste werken en kan ik me meteen verontschuldigen dat ik er niet bij zal zijn maar haar toch succes wens.
Zo kan ik online haar nieuwe werken onmiddellijk zien en ook de drukkerij waar de lithografieën zijn gedrukt.
Zo lees ik welke standpunten Tessa, Hilde en Ariane hebben op het allerlaatste heet van de naald bericht op TV, Twitter, in de krant of in één of ander tijdschrift en...dat ik het heel dikwijls niet eens ben met hun standpunt. Dat ik hen dat dan ook onmiddellijk kan zeggen en dat me dat een goed gevoel geeft en een gerust hart dat ik het heb kunnen schrijven aan de betrokkene.
Zo reageerde ik nogal geschokt op een bericht van Tessa over Alice. Alice is "veroordeeld" tot 2 jaar gedwongen collocatie in het Brugmanziekenhuis. Ik kon dat moeilijk geloven. Tessa schreef me apart en spoorde me aan gans het artikel te lezen. Een geluk dat ze me kent en dat ze me daartoe aanzet. Ik ben immers "veel te vlug" in het trekken van gevolgen en roep en tier heel vaak zonder alles over iets te weten. Jaren oefening hebben me al iets verder gebracht dan tevoren, maar toch betrap ik me er soms op dat ik een artikel niet gans heb gelezen vooraleer ik een standpunt inneem.
Alice dus. Ik las het ganse verhaal.
En toch blijf ik erbij dat het relaas niet helemaal de werkelijkheid weergeeft.
Zover zou het gerecht toch niet gaan?
Als weduwe van een parketmagistraat en zelf ex juriste kan ik enkel vertrouwen hebben in ons rechtssysteem . Toch?
Gisteren hoorde ik op TV dat Procureur Dams zelf tussenbeide was gekomen in de zaak van de doodgeslagen drugsverslaafde in Mortsel.
Hij mag dat uiteraard doen. In De Standaard van vandaag stond er al een artikel van een advokaat die spreekt over "onheuse tussenkomst" van Dams. Dat is niet onheus, dat is zijn volste recht. Maar hij mag er natuurlijk niet over liegen en zeker niet het op een substitute schuiven als hijzelf aan zet was.
De Procureur Generaal Liégois is "verbolgen", al waren wij allen het al dikwijls over hem, remember de diamantaffaire en substituur Van Calster.
Vanmorgen was mij zus overstuur. Bij Belgacom kregen de medewerkers van het Callcenter live telefoon van MNM, de frisse kerels van Van de Veire. "Of ze niet geschokt waren te horen dat hun dienst zou afgeschaft worden?".
Hoe onbeschoft kan je zijn als je zit te bulderlachen achter een microfoon op antenne en de stomverbaasde nietsvermoedende telefoniste hoort zuchten.
Bovendien en vooral is er niets van aan. Maar leg dat als leidinggevende maar eens uit aan de betrokken diensten. Hoe motiveer je mensen als alles wat je hoort oppervlakkig geleuter is die niets dan leugens en onwaarheid bevatten?
Hoe hou je er een eigen"gezonde" mening op na?
Elfi gaat naar de supermarkt om lasagne uit de diepvries en alles is eruit weggenomen " er zou paardenvlees kunnen inzitten".
Paardenvlees kan uiteraard geen kwaad, de leugen om paard in plaats van rund te verkopen wel.
Maar Elfi heeft haar eigen mening : " een schande, hoiveel mensen in de wereld lijden honger en wij gooien massa's eten weg omdat de etiket onjuiste dingen bevat?"
Ook waar.
Het is nu 13.10 u op een doordeweekse woensdag en ik vraag me af hoeveel leugens we tegen vanavond zullen opgeslagen hebben in ons hoofd?
Wat een mens allemaal niet moet horen op een dag !