Klaagzang

Feitelijk is het allemaal begonnen toen je zei dat het lampje van de Nissan brandde, zei Jan

Inderdaad, toen is het allemaal begonnen.
Want dat lampje betekende dat de roetfilter het voor de tweede keer in het bestaan van de 4X4 begeven had en dat wou ook onmiddellijk "kassa,kassa" zeggen. Zo'n roetfilter kost al gauw 17OO EURO...Waarschijnlijk kwam het roet vast te zitten door de corona lockdown, waarbij we omzeggens zo goed als niet met de wagen hebben gereden. Onze buurman, Patrick, een autofanaat, beloofde ons met een machientje het lampje te kunnen uitzetten. Maar ook dat sloeg tegen. Zijn apparaatje herkende de Xtrail van Nissan niet. We blijven verder rijden, met het brandende lampje, totdat er een link ge-triggered wordt, zoals bijvoorbeeld de claxon die niet meer werkt, of je kan van het ene op het andere moment niet meer de 4X4 gebruiken enzovoort enzovoort, je passe les détails.

TV Vlaanderen kwam niet meer in beeld. "Weinig of geen signaal" staat er te pas en ten onpas op het scherm. We belden naar TV Vlaanderen en kregen een mevrouw aan de lijn die ons vriendelijk begeleidde met allerhande tests om tenslotte te besluiten dat onze antenne waarschijnlijk een beetje gedraaid was en dat we ze moesten "bijdraaien". We lieten mijnheer Filippi komen, een begrip die man voor alles wat met audio-visuele toestellen te maken heeft. De man kwam, zag ...en liet ons weten dat onze antenne geen millimeter verschoven was....Het zouden de bomen zijn die in de weg stonden en dus zou hij ons de naam van een boomveller doorgeven.
We belden de boomexpert die al een paar dagen later kwam kijken en ons een devis gaf die in feite hoogst redelijk was en dus begon hij aan de klus.

Na dit knappe werkje, konden we hooguit één korte week genieten van goede beeld-en ontvangst kwaliteit van TV Vlaanderen, tot we opnieuw het bericht zagen verschijnen "dat er weinig of geen signaal" is....
De boomveller kwam terug, maar raadde ons af nog meer takken te snoeien, laat staan bomen te vellen. We zouden de klus elk jaar mogen herhalen.En dat was TV Vlaanderen of de Vlaamse zenders die omzeggens zo zelden nog leuke, nieuwe, spannende, authentieke programma's uitzenden ons niet waard.

Mijnheer Filippi kwam terug en de enigste oplossing was het verzetten van de antenne.
Daar waar de antenne nu onzichtbaar is voor het oog, zal ze nu frontaal op de voorgevel geplaatst worden....Hij komt dinsdag.Het bestek is binnen.

Het "kastje" van TV Vlaanderen begon ook vervaarlijk heet te worden. Geen nood, we hadden nog een bakje boven bij de andere TV....en we bestelden uiteraard een nieuw kastje bij TV Vlaanderen ...
Ondertussen kijken we naar het VRT nieuws op BVN, en de Franse zenders kunnen we ook ontvangen, via een andere Astra ontvanger. Dus, zo erg is het ook niet.

We kochten ook een chrome cast , want je kon TV Vlaanderen toch ook via de computer casten op je TV....? Da's zeker dat, ware het niet dat ons WIFI debiet niet sterk genoeg is en de uitzendingen dus een keer of 5 onderbroken worden en je dus weer moet opstarten op je computer en je een gans stuk van de (herhalings-)film verliest. Of dat ik niet aan de computer kan zitten en iets anders kan doen dan naar die herhalingsfilm (of zijn onderbreking) te kijken.

Ik had flauwtes die zo erg waren dat ik er gewoon onpasselijk van werd. Ik dacht dat het een gevolg was van mijn operatie aan de nekwervels een vijftal jaren geleden . De huisdokter schreef net bij de lockdown pilletjes voor die me geen meter vooruit hielpen. Na de "confinement" keerde ik terug naar de dokter die me zei dat ik een agioloog moest raadplegen en een echo laten maken van mijn haarvaten. Misschien zat er een adertje gekneld? Of misschien stroomde mijn bloed niet goed? Ik kende een agioloog - je kan maar geluk hebben hé- en dus mocht ik dadelijk op onderzoek.
Je peux te rassurer Geneviève, il n'y a rien aux artères et le sang coule bien...par contre, le problème survient probablement de tes oreilles" ...en dus belde ik naar de Clinique Caves in Montauban en ik had weeral geluk zie, ik mocht de week nadien al op onderzoek....Het waren de oren, het was niks ernstigs, enkel een vervelend iets, "kristallen" in het linker oor en daarvoor moest ik bij een speciale kinesist zijn, "un kinésiste vestibulaire" in Cahors.
Het is echter niet één oor, maar je beide oren vertonen kristallen" zei de man. En dus moest ik drie keer teruggaan. Maar, ik geef het toe, de duizeligheid is verleden tijd. "C'est mieux que Lourdes, hein madame !" zei de kine en hij had gelijk.

"Mijn débroussailleur is kapot en ik heb eens gekeken op internet en bij Pole Vert hebben ze er van 650 EURO, dat zou dan dezelfde zijn als die die ik had....." , zei Jan, nadat Jacky Robert hem het droeve bericht van "onherstelbaarheid" telefonisch had meegedeeld..En dus gingen we naar Cahors en kochten we een professionele débroussailleur, want met die 1 ha pruimelaars is dat niet onnodig.



Serge Valmary, de loodgieter kwam het zwembad open leggen en er was weeral een lek aan de in-en uitgang van de stofzuiger ...
"Godvermiljaardenhé" ,hoorde ik Jan roepen. Nieuwe stukken halen in Cahors, wachten op Serge die vaak belooft om te komen maar waar je meestal lang moet op wachten vooraleer hij komt....Ondertussen tekende Jan , helemaal volgens het boekje , want technisch tekenen is zijn specialiteit tenslotte- een langere inlaat en bezorgde hij die aan de Franse buurman die een echte draaibank heeft en als er nu volgend jaar WEER een lek is aan de uitlaat van de stofzuiger, dan hebben we tenminste ons gerief. Ondertussen heeft Jan ook een putje gemaakt rond die uitlaat en er een betonnetje over gelegd....Non, mais !



Je zou denken dat daarmee het hoofdstuk van het zwembad voor dit jaar achter de rug is, mais rien n'est moins vrai.
"Ik kan de waarden niet ijken!zegt Jan met een gezicht dat op onweer staat.
Ik denk dat het de sonde is en ik ga naar Cahors om een nieuwe" , sakkert Jan en ik kijk zelfs niet meer op van het slechte nieuws
Met de nieuwe sonde lukte het spijtig genoeg ook niet, dus heb ik een nieuw toestel moeten kopen.
Drie dagen na elkaar bellen naar Serge, de loodgieter en zie daar was hij al ....en het marcheert.!

Thibault is gisteren en vanmorgen rond 6 uur al de "taluds" komen afrijden, want dat is een té gevaarlijke klus voor Jan , zelfs met een gloednieuwe débroussailleur....

Ik heb het gevoel dat ik iets vergeten ben......verbaast jullie dat?

het rapport

't Is vandaag de laatste schooldag...een andere titel dan in het liedje van Will Tura over de eerste schooldag.
En Gustje kreeg zijn rapport.
Rond 18.30u belde hij, facetimede hij zou ik eerder moeten zeggen. Ik sla het ene media door het andere .
Gust heeft zijn rapport gekregen mama,zei Aude.
Gustje knikte hevig met zijn blond kopje.
"En?" , vroeg ik benieuwd.
Goed hé, ik zal het voorlezen, want dit jaar zijn er geen punten.

Rekenen : je kent de tafels van vermenigvuldiging goed ! Waarschijnlijk heb je tijdens de corpna lockdown goed geoefend ?

En Gustje knikte zo hard ,dat ik vreesde dat zijn kop het zou begeven.
"Mamie , dat komt door jou!", zei de lieverd.
"Neen hoor ,Gust, dat komt door jou, want jij hebt het werk moeten doen hé"
"Neen mamie, zonder jou was het zo goed niet geweest!"

Zien jullie me smelten? Kunnen jullie zich dat voorstellen?

Lezen was ook heel goed, spelling ook, kom , we gaan er geen doekjes over doen, Gust mag naar het derde leerjaar.

Ondertussen zat Maurice met een droef gezichtje de vreugdedansjes van zijn broer gade te slaan.

"En jij ,Maurice, wat heeft Jufke Eva over jou gezegd?"
"Niks, ik weet nog niet bij wie ik volgend jaar in de klas mag. Wel dat Wout bij mij in de klas zal zitten en ik wou met Tuur in de klas zitten!"

Wout en Tuur zijn de tweeling-neefjes van Maurice en van die twee is Tuur zijn beste vriend....Maar juist daarom worden ze in de klas van elkaar gescheiden, anders zouden ze enkel met elkaar spelen, en dat kan natuurlijk niet.

"Maar Maurice, bij welke juf wil jij dan zitten volgend schooljaar?"
"Bij Juf Liesbeth"
" Dat komt goed jongen, zeker weten!"
"Neen mamie, dat komt niet goed, want ik weet nog niet of ik bij Juf Liesbeth mag zitten!"

Hij is zo grappig, spreekt zo vlug dat je hem soms gewoonweg niet begrijpt.

Het komt allemaal goed, laten we dat vooral nooit vergeten.
Want momenteel ziet het er niet zo goed uit. Momenteel hebben veel mensen de indruk dat alles achter de rug is, het gevaar is geweken...
Maar wat ik nog erger vind, is dat velen denken dat er nooit een gevaar geweest is.
We waren uitgenodigd bij vrienden verleden week en van bij onze aankomst zei één van de gasten- een goede vriend ook, een intelligente architect, we kennen hem al jaren- "mais on s'embrasse quand même Geneviève?"
Ik had daar helemaal geen zin in. Dus zei ik "non" .
Wel we hebben meer dan een uur gediscussieerd over de zin en onzin van alle sanitaire maatregelen.
"Er zijn meer mensen gestorven van kanker dan van dit virus tijdens de afgelopen maanden! Ken jij iemand die positief bevonden is? Neen hé! Wel, dat wil wat zeggen. Allemaal een uitvindsel van de politiek. Er zijn ocharme maar 29.000 mensen gestorven in Frankrijk. Wel let op, op het einde van het jaar zullen er niet meer gestorven zijn dan andere jaren!" En zo ging dat maar door. Ik dacht dat de andere gasten, waaronder ook een apotheker de man zouden op zijn plaats zetten...wel neen.
Ik voelde me slechter en slechter in het gezelschap. IK kon en wou niet geloven dat er zo dicht bij mij intelligente mensen aanhangers waren van een "complottheorie". En zie, toch was het zo.
Toen we later die avond in de auto zaten , zei Jan " Ik kan het niet geloven!"
Ik ook niet...wat was ik blij dat wij tenminste op dezelfde golflengte zaten.

Ik blijf dus hopen dat de tweede golf uitblijft. In elk geval tot na de zomer, want... ik verlang ernaar de kinderen en kleinkinderen weer in mijn armen te houden, ze te knuffelen en "en présentiel" verhaaltjes te vertellen.
Dat hoor ik hier vaak nu "en présentiel"....
Eerst wist ik niet wat de Fransen daarmee bedoelden. Het is het tegenovergestelde van teleworking. Het is "aanwezig zijn" op het werk. Present zijn. "Etre en présentiel" . Allez ,weeral iets bijgeleerd.

En plots werd iedereen ziek

Toen we nog opgesloten zaten in ons kot tijdens de confinement, trachtte ik de dames van mijn vrouwenclubje in Cahors toch een gevoel van samenhorigheid te geven, door onder andere, een wekelijks krantje rond te sturen met nieuws van elk van ons. We zijn met 34 en de leeftijd varieert van 34 jaar tot 93 jaar. Geen enkel lid van de club was of werd ziek. Geen corona, maar ook niks anders. Er zijn dokters,verpleegsters, thuisverpleegsters bij die dagelijks in contact kwamen en nog komen met corona zieken, maar onder onze leden, geen virus.
Er waren er die zich als vrijwilligster opgaven om in ziekenhuizen of EHPAD's - onze Vlaamse Woon Zorg centra- te gaan helpen en die waren soms 4 weken weg van huis, want ze sturen je liefst ver weg (echt hé) , wel ook daar, geen zieken.

Maar sinds de versoepeling van de maatregelen evolueert dat gans anders.

En plots werd iedereen ziek...

Arthritis, een pijnlijke schouder, zona , gezichtsverlamming, hartritmestoornissen, een lek in het hart, kristallen in de oren, een darminfarct, galstenen, overspannenheid,depressies... ik begrijp er niets van, de helft van de ploeg heeft één of andere belangrijke infectie, voelt pijn hier en daar, gaat naar dokter, kiné, specialist, de "urgences" ...kortom, het is net of we sterker waren tijdens de lockdown dan erna....



Ik weet niet wat moeilijker is: de leden warm houden voor de groep tijdens afzondering of ze troosten tijdens de versoepeling.
Ik kwam tot de vaststelling dat -als je voorzitter bent- iedereen je in vertrouwen neemt omtrent zijn kwaaltjes, ziektes, familiegeheimen, vriendenruzies, burenhinder, wantrouwen omtrent iets , "indignation" ten opzichte van inciviel gedrag, ergernis jegens links, jegens rechts, jegens midden.....maar dat je dat als voorzitter voor jezelf moet houden , "ceci n'est pas pour la gazette ", of eerst een ganse litanie over alles wat misloopt en dan : "et pour la gazette"....en dan denk ik bij mezelf " wie zijn we echt?" , waarom vinden we het zo moeilijk om ons kwetsbaar op te stellen?
Waarom mag de groep niet weten dat je ziek bent?
En waarom worden we NU ziek ?

In feite zijn mensen sterk, vind ik. Want in barre levensomstandigheden hoor je niemand klagen. Dan beklagen we degenen die het nog moeilijker hebben dan wijzelf: de verplegers en dokters die dagelijks geconfronteerd worden met zwaar zieken, degenen die op ene klein appartement in grote steden wonen, mensen met veel kinderen die niet naar school kunnen, werklozen, technisch werklozen, homeworkers die geen collega's zien en geïsoleerd zijn, ouden van dagen in een rusthuis zonder bezoek, mensen die alleen sterven....Maar eenmaal het ergste voorbij is, vergeten we zo vlug dat we er gisteren van uitgingen dat de wereld niet meer dezelfde zou zijn als tevoren....
neen, dan lappen we alle veiligheidsvoorschriften aan onze laars en dan zijn we weer op het "IK" -pad terecht gekomen, op de IPAD , letterlijk dan !

Ik hoop dat we ons herpakken.
Ik hoop het echt.
Want dit is voor mij een tweede golf van de corona, ééntje die we niet hadden kunnen voorspellen omdat we zoiets nog nooit hebben meegemaakt.
Jan belde met de longarts uit Clinique des Chaumes uit Montauban en op het einde van het gesprek zei hij " et monsieur, attention, le virus n'est pas parti, il règne toujours parmi nous, restez prudent!
Van een specialist komt dat hard aan.
We werden er stil van.

Concentratie-problemen

Ik lees graag. En veel. 

Maar ik moet spijtig genoeg vaststellen dat ik me tegenwoordig moeilijk kan concentreren bij het lezen.

Of dat ik moeilijkere boeken niet echt aankan, tegenwoordig.

Boeken met miserie toestanden. Boeken die zware onrechtvaardigheden in het licht zetten. Boeken met heftige thema's. Geschiedenisboeken . 

Het is me allemaal even te veel.

Denk dan na over belangrijke hedendaagse onderwerpen ; denk na over "wat na deze coronatijden?" , "hoe wil je dat de wereld er nadien uitziet?" , "prospectives et perspectives", het gaat niet. Ik heb geen zin om erover na te denken.

Misschien wordt mijn eeuwig optimisme de kop ingedrukt door de lockdown? 

Belet het mij verder te denken dat wat ik dagelijks ervaar?

Deze week heb ik aan mijn groepje vrienden drie keer het overlijden van hele goede kennissen meten meedelen.

Christophe was een bovenste beste kerel van 53 die een hartinfarct niet overleefde.

Josette was 90 en overleed ten gevolge van een zware ziekte.
En gisteren overleed Yves van 58 ten gevolge van een stom motorongeluk.

De ene mail volgde op de andere.
Telkens probeerde ik de mededelingen te besluiten met een gevoel van hoop.

Het waren fijne mannen en vrouwen. We missen ze nu al.

Is het dit verlies dat niet eens corona gebonden is wat me belet dieper na te denken over de wereld die ons omringt?

Of komt het doordat we deze mensen niet meer gezien hebben sinds een aantal maanden, dat je het gevoel hebt dat ze niet meer 'tastbaar" zijn? 

Of omdat je niet naar hun begrafenis kan en je geen afscheid kan nemen zoals je het zou willen?

Dat er zoveel niet meer kan?
En dat je je afvraagt hoe lang dat nog gaat duren?

Sinds twee weken mogen we opnieuw vrienden ontmoeten. Maximaal 10 personen en we moeten afstand houden, geen zoenen geven- wat in Frankrijk gewoonweg als "onnatuurlijk" aanvoelt-, dikwijls je handen wassen, je niet vergissen van glas en per abuis het glas van je buurman verder uitdrinken , de kat des huizes niet strelen, twee keer nadenken voordat je het toilet gebruikt....

Maar goed. We gingen toch in op een eerste uitnodiging bij hele goede vrienden. We zouden met 8 zijn en één van ons is van Portugese afkomst en ze droomde er tijdens de "confinement" van om sardines voor ons klaar te maken.

Het zouden dus sardines worden. En zoals hier ook dikwijls het geval is vraag je best aan de gastvrouw of jij voor iets kan instaan bij het diner ( ik kan me dat zo niet herinneren dat we dat in België gewoon zijn ...) , ik zorgde voor de kaas, Josy voor de Tiramisu en Friederike deed al de rest.

En het was leuk. Wat zeg ik? Het was geweldig.

De zon scheen uitbundig, de wijn vloeide rijkelijk, de sardines waren over heerlijk....en toen de avond viel was ik gewoon doodop. Doodop van het samenzijn. Niet meer gewoon van met zoveel mensen tegelijk te praten. Niet meer gewoon van zoveel te drinken en te eten. Omdat het smaakte. En we toch wel iets verdiend hadden zeker ? Twee en een halve maand onthouding en nu er volop tegenaan....

En we spraken over de concentratie problemen en het bleek zowaar dat ik niet alleen was met dat probleem.

Vele vriendinnen hebben gewoon zin in een "gemakkelijker" romannetje, een detective, een boek dat je geen zorgen baart of er in elk geval voor zorgt dat je niet nog meer zorgen aan je kop krijgt door je te concentreren op human interest items....

En zie, ik was oprecht blij dat ik niet de enigste was. Dat het van deze tijd is. Dat we al genoeg problemen hebben om er nog geen bij te creëren .

Dat al die virussen, die handschoenen, mondmaskers, het tekort of teveel ervan, het handen wassen, het gebrek aan vloeibare zeep, het verdubbelen of verdriedubbelen van de prijs van ontsmetting-gel, de doodzieke mensen, de sterftecijfers , de corona slachtoffers, de niet corona doden , dat het allemaal wat veel is voor een mens.

Of vergis ik me daarin? 

Afstand? Of toenadering?

Het is vandaag Aude's verjaardag....maar ook de naamdag van Gustje en van Stienus . Dat is straf.

Aude wordt 36, Gust is 7.

En het is een verjaardag in coronatijden.

En ondanks de verwijdering, ondanks de afstand die deze crisis gecreëerd heeft  , heeft het ook mensen dichter bij elkaar gebracht.

Gust had een schitterend rapport rond de krokusvakantie. Enkel "begrijpend lezen" kon beter.

Nu had ik in de krant in de literatuurbijlage rond die tijd een artikeltje gelezen dat Boekenwinkel 'De Kleine Johannes' uit Leuven - in de Tiensestraat dan nog wel, de straat waarin mijn grootvader zijn dokterspraktijk had op nummer 32 (  nu een restaurant De Troubadour ) - wel dat die kinderboekenwinkel een bijzonder idee had. Je kon er inschrijven op een "oma en opa maken de brug" nieuwsbrief : .http://www.de-kleine-johannes.be/ 

 De idee was om er via mail je kleinkind te "beschrijven" en dat Els uit de winkel je per kerende een paar boeken voorstelde die jouw kleinkind wel zouden kunnen interesseren.

Ik aarzelde niet en schreef me in. Ik stuurde een mailtje naar de boekenwinkel en  beschreef mijn kleinzoons. En een dag later kreeg ik een voorstel met een aantal boeken die nu net Gust of Maurice zouden kunnen boeien. Ik koos voor het boek " Armstrong". 

Het is een verhaal over een slimme muis die ontdekt door zijn telescoop dat de maan een bol van steen is ,en geen gatenkaas zoals hij en de andere muizen lang hebben gedacht. Als hij hoort dat er ooit al een muis heeft gevlogen,neemt hij een besluit : " Ik word de eerste muis op de maan!".

Een spannend verhaal met achterin een korte geschiedenis van de ruimtevaart, niet al te veel tekst, prachtig geïllustreerd. 

Ik betaalde en twee dagen nadien had Gust de verrassing in het begin van de corona lockdown in zijn brievenbus.
"Mamie, kijk, je stuurde me een boek!"

En toen dacht ik, waarom zouden we dat boek niet samen lezen , jij en ik ?. Elke dag maken we een afspraak , zo rond 10.30u en we lezen. Alle moeilijke woorden halen we uit de tekst en verklaar ik jou of probeer je te bedenken wat ze wel zouden kunnen betekenen . We leren ook de tafels van vermenigvuldiging. Van 1 tot 10.

"Maar mamie, de tafel van 9 hebben we nog niet moeten leren!"

-Wel dan leren we ze samen Gust".
Zo is het begonnen.
En zie, dagelijks , om 10.30u belt Gust me, of ik hem via facetime.

We lezen het boek van de kleine muis.

En we ontdekken elkaar en de wereld die ons omringt .

Terwijl Gust leest, noteer ik de moeilijke woorden: bewijs,beweren dat, opwinding, sporen nalaten, luchtledig, overtuigen, irriteren , maar ook ideeën komen aan bod, "een kleine stap voor de mens, maar een grote voor de mensheid", " vooroordelen , geloof en wetenschap" ... 

En ondertussen vertelt hij me wat er die dag gebeurd is, of wat hem bezighoudt, wat hij vindt van het feit dat hij niet naar school kan-hij vond dat niet zo erg want hij had van alles te doen thuis- , over de visio-lessen dagelijks en dat hij dat leuk vond, over het nieuws dat hij weer naar school mocht, twee dagen in de week dan, maar ook niet meer en dat hij dat zo leuk vond. 

Rond 11 uur of een beetje later begon ik te denken aan de maaltijd die ik zou gereedmaken, maar Gust vond het meestal gezellig en "hield me aan de lijn" bij wijze van spreken.
"Maar mamie, weet je....." en dat kan hij tien keer herhalen. Het is bijna een stopwoord : "Maar mamie, weet je....papa heeft voor mama's verjaardag de glazen in haar zonnebril laten veranderen.....en Maurice heeft haar bril terug gevonden, hij was namelijk zoek....Maar mamie weet je, we hebben nog een cadeautje voor mama, en Maurice heeft...en papa wil....en mama wil niet....en papie , zit die op zijn tractor?"

- Ja Gustje, maar nu moet ik echt mijn eten klaarmaken hé, dus morgen lezen we opnieuw....

"Maar mamie, weet je...."

- Ja Gust....

En dan denk ik : vergeet je eten en het uur, deze tijden komen nooit meer terug.

Toen Gust opnieuw naar school mocht op dinsdag en vrijdag, miste ik ons gezellig half uurtje.

En Aude vertelde me " Hij ook mama"...

Zo zie je maar. Aan elke nadeel is een voordeel...

We zijn ver van elkaar, maar dichter bij elkaar dan tevoren.

"Mamie, er zijn nog andere boeken van de muis, weet je dat? Weet je dat ik een boek Edison heb gekregen van kleine moemoe?" Dat is zijn andere grootmoeder....Hoe fantastisch is dat . Het verhaal gaat over Edison, en de uitvinding van de gloeilamp. Daar zijn we volop mee bezig. 

Ik schreef naar Els van 'De kleine Johannnes' en bestelde het derde boek" Lindbergh" , dat zal een verrassing zijn voor mijn kleine oogappel. 

- Gustje, maar binnenkort mag je weer elke dag naar school ...

"Neen hoor mamie, twee dagen per week, en dat blijft zo tot aan de grote vakantie ! "

Ik hoop het.

Tegen die tijd zijn onze boeken uitgelezen, kent hij veel nieuwe woordjes ,al zijn tafels van voor naar achter en van achter naar voor en misschien ("misschien hé mamie, als het mag ,als we naar Frankrijk mogen hé mamie....") kunnen we samen hier in het zuiden andere boeken vinden die ons verbinden. 

Je nous le souhaite!

 

De post

Jan zegt dat ik "De Post" sponsor.
't Is dat ik nogal veel schrijf en verstuur, op de ouderwetse manier, brieven, postkaarten, pakketjes , met alles erop en eraan, postzegels plakken, kleine stickertjes op de kaarten voor de kleinkinderen, met dino's, of diertjes allerhande.
Voor mijn nichtjes, voor mijn zussen en broer. Voor oude en nieuwe vrienden.
Voor onverwachte omstandigheden.
Voor geboortes, verjaardagen en overlijdens.
Ik heb meestal ook postzegels in voorraad. Zonder postzegels vallen is voor mij een gemis. Ik kan het niet hebben.

Het komt misschien doordat ik ver weg woon van vele vrienden ,kennissen of familie...dat kan. Maar ook in Frankrijk schrijf ik naar mensen die ik ken. Soms naar mensen die ik amper ken. Mensen wiens verhaal me raakten en die ik een hart onder de riem wil steken.
Eenzame zielen.

Of gewoon om te zeggen hoeveel ik van iemand hou.

Dus ja, het is waar, Jan heeft gelijk - en als hij gelijk heeft heeft hij gelijk, zoals we hier in huis de gewoonte hebben om te zeggen.
Ja, ik sponsor de post.

Over het instituut 'De Post' heb ik ooit al eens een blogpost geschreven. Ik moet er zelf om lachen, want ik moet terugdenken aan een heel leuke periode hier met veel vrienden die ons kwamen bezoeken en aan wie ik het verhaal of de verhalen ook met handen en voeten voorstelde.....

Ga maar eens kijken naar de post van 24 november 2016....

Maar bon, waarom de Post?

Omdat in tijden van corona het belangrijk is contact te houden met je naasten....en dat ik vind dat de Post daar dus een belangrijke rol in kan spelen...
Maar die rol neemt ze precies niet op.

Ik stuurde een kaartje dat 25 dagen na verzenddatum in de brievenbus van de geadresseerde terechtkwam.
25 dagen, je zou nu toch zeggen....
Dat is toch lang?
Ik liet me vertellen dat de postbode hier in het dorp slechts drie dagen per week de post kwam brengen. Het lokale postkantoor is vier weken dicht geweest.
Waarom? Geen idee.
Vele oude mensjes hebben een bankrekening bij de Post, je vriend. Er zijn geen automaten om geld af te halen.Die ouderen halen trouwens geen geld af uit een automaat. Die gaan naar de Post en die vragen daar doodleuk aan de loketbeambte " Je voudrais prendre 50 EUROS de mon compte"
De bediende kent meestal die mensen, en zoekt hun rekeningnummer op, dan komt er een papier uit de printer, dan moeten ze dat papier aftekenen en dan krijgen ze hun 50 EURO.
En nu? Nu het kantoor dicht is? Geen idee.

De Posterijen maakten hier ook grote reclame over een nieuwe dienst "het zorg dragen voor de ouderen". Ze zouden - mits je een abonnement neemt natuurlijk- om de zoveel dagen bij je ouders gaan kijken of alles OK was, of ze niets nodig hebben.....
En nu?
Geen idee.

Vermits het postkantoor dicht was heb ik postzegels online gekocht.
Ik heb 12 dagen gewacht eer ze in mijn bus lagen. Normaal belooft de dienst levering op maximum 2 dagen.

En ik had geen postzegels voor België meer.
Ik zag de bestelwagen van één van de postbodes in het dorp, maakte onmiddellijk rechtsomkeer en parkeerde net achter hem :
"Monsieur, est-ce que vous auriez des timbres pour la Belgique ?"
Neen, hij had er enkel voor Frankrijk.....aangezien de confinement nog lang kan duren wou ik er toch een vel postzegels van meenemen.
De jonge postbode had geen masker aan, geen handschoenen, nam de zegels uit een plastiek mapje en rekende me X Euro aan. Ik gaf mijn bankkaart, maar hij had geen bakje mee.
"Un chèque ?" ...zei hij ...
Ik vroeg hem hoe ik aan postzegels voor het buitenland kon geraken?
Hang een wasspeld aan uw brievenbus en leg er een briefje in met wat U wenst en de postbode zal het U meebrengen.
Inderdaad, ik herinnerde me dat me dat ooit gezegd werd toen ik hier 13 jaar geleden kwam wonen. Toen vond ik dat kei-praktisch. We kenden de postbode en hij kende ons. Hij kwam tot aan ons huis gereden.
De volgende postbode was een dame, Catherine, ook altijd bereid om te helpen.
Maar sinds een jaar of twee hebben we heel jonge postbodes, ze gooien brieven van andere burgers in onze brievenbus, pakjes voor een buur een straat verder in de onze, in Adam's brievenbus, de Engelse buur die hier misschien één maand per jaar is en dus 11 maand zijn bus niet opent, liggen geregeld brieven voor de ganse buurt....Ik heb onlangs naar Engeland gebeld om het telefoonnummer van een Engelse klusjesman ( Engelsen werken bijna uitsluitend met Engelsen) te vragen zodat die de goedheid zou hebben (een week later) om de brievenbus te komen openen , want ik heb de sleutel van de Engelse buur zijn huis, maar niet van zijn brievenbus....En wat bleek ? Er lagen belastingbrieven van de landbouwer van de vallei in van in de maand december 2019, inktpatronen voor een Franse buurvrouw van begin maart, enz.enz.
Soms vergissen ze zich twee maal van brievenbus, dan schrijf ik op de envelop " Mijn naam is MEUNIER , maar mijn adres is niet XXXXXXX, dit is de 2e X dat ik deze brief terug in de brievenbus stop !".

Enfin, ik hing een wasspeld aan mijn brievenbus die tenslotte 800 meter van mijn huis verwijderd is, dit enkel en alleen om de postbode te plezieren, zodat hij de haarspeldbochten tot bij ons niet moet nemen, en legde er een briefje is " Pouvez-vous le livrer 2 carnets de timbres pour la Belgique ?", met bedankingen van hier tot ginder , mijn telefoonnummer, want stel dat hij niet naar beneden wil komen....Enfin, ik leefde op hoop .

Een week later ( maar ja !) wordt er op de deur geklopt.
De facteur.
Geen mondmasker, geen handschoenen, stapt recht ons huis binnen....geen afstand niks- en geeft me de carnets. Ik bekijk ze en vraag of hij zeker is dat die voor België zijn?
-"Absolument madame, ce sont des timbres prioritaires"
Ja maar dat zijn net dezelfde als die die ik had voor Frankrijk.
Ja dat is hetzelfde verzekert hij mij.
Aangezien ons ganse wereldbeeld veranderd is, zou het best kunnen dat er tegenwoordig geen onderscheid meer gemaakt wordt tussen binnen- en buitenland, maar ja, dat zou best kunnen....
Cash te betalen, want ook geen bakje bij, ofwel een chèque....
Zie je het voor je?
-Jeudi la poste à Castelnau sera ouverte, mais uniquement le jeudi!
Allez vooruit, één dag per week zal de post dus geopend zijn....

Ik dacht bij mezelf; ik moet op deze 2 carnets vermelden dat ze voor België zijn, want ik ga die niet kunnen uit elkaar houden.
Ik wil er een B opschrijven en wat lees ik?

Alleen voor brieven in FRANKRIJK.

Echt, het zijn problemen als je postbode zijn product niet kent of niet kan lezen....

Dus, donderdagmiddag ga ik naar het postkantoor. Ik vermijd de ochtenduren, want als ik denk aan al die oudjes die hun 50 euro zullen willen afhalen vanmorgen...

Twee dames staan buiten te wachten. Eéntje wordt zenuwachtig.
- Het gaat heel traag hoor, heel traag, ze is niet van de rapste vrees ik....

We zien één persoon binnen staan , met zijn hand aan de klink van de deur, als wil hij buitengaan...doch de loketbediende heeft hem precies nog veel nieuwtjes te vertellen. Da's zeker dat, na 4 weken  niet gewerkt te hebben, begrijpelijk.
Enfin het is na heel lang wachten aan mij. Ik verstuur een aangetekend schrijven voor een opzeg, een envelop voor Engeland want de bankkaart van de bovenburen  kwam in hun brievenbus terecht en daarvan heb ik wel een sleutel en terloops toonde ik de postzegels die de postbode me was komen brengen...
- Zijn deze zegels nu ook bruikbaar voor België ,mevrouw?
- Ah non madame, ceux-là ne sont que pour la France.

Ik leg uit dat de postbode me heeft verzekerd dat ze voor het buitenland waren , of ze ze kan ruilen ?

-Sorry mevrouw, dat gaat niet, de postbode heeft een andere "kas" dan wij.....

Ik heb dus nu heel veel postzegels.
Te veel, maar dat ga ik niet aan Jan zeggen.
Tenslotte sponsor ik de post.
Zeker weten.

Onwaarschijnlijk droef

Ik ken ze amper , in feite heb ik ze nog maar één keer gezien, bijna één jaar geleden, in Parijs.
Maar ik had ze kunnen strikken om  in Cahors te komen spreken, en er zouden er veel , van overal een beetje, naar haar komen luisteren.
Maar zie, nu we allemaal binnen moeten blijven, kan ze niet komen .
Ze belde me om me dat te zeggen. En dat we het allebei spijtig vonden, maar éh, wat doe je eraan hé!
- Beloof me dat ik de eerste op je lijstje sta als we weer buiten mogen komen, ja? Want ik heb je cadeautje al gekocht. Het zou zonde zijn het je niet te kunnen geven...
Ze moest lachen, ze beloofde het.

Twee dagen later belde ze me terug.

- Geneviève , je bent zo lief met mij geweest deze week....mijn zuster is gestorven....
Ik bekeek mijn telefoon, ik dacht, dit moet een vergissing zijn....ik ken deze vrouw nauwelijks...ze heeft zich vergist van nummer ....
- Zie je , ze is mijn oudste zus en ze is vandaag gestorven in Guadeloupe. Ze verbleef in een home en ze weten niet of het door het virus komt of wel dat ze aan iets anders gestorven is. Maar ze is er niet meer. En nu gaan ze haar begraven, in een gemeenschappelijke put, zonder dat er iemand bij haar is, helemaal alleen....

Hoe onwaarschijnlijk droef is dat feitelijk ?
Zou ze nog broers en zussen hebben ginder, vraag ik zachtjes .

- Ja we zijn met 12. Maar niemand mag erbij zijn. En ik kan er ook niet heen. 

Stilte. Hoe kan het anders.
Woorden zijn niet meer voorhanden om dat tastbare verlies en de voelbare machteloosheid te bedekken met troost.

- En zie je, bij ons in Guadeloupe begeleiden we de overledene met een ritueel. Het is een ganse ceremonie.....maar nu kan dat niet....

Neen, dat zal niet gaan.

- Ik wou het je alleen maar zeggen, zie je, omdat je zo vriendelijk was met mij...

Hoe wanhopig moet je zijn om dit verdriet te willen delen met iemand die je nauwelijks kent?

En ik werd overspoeld door medelijden. Niet alleen met haar, maar met al die mensen die ondertussen helemaal alleen gestorven zijn, niemand die hun hand vasthoudt, niemand die nog eens een zoen geeft of zegt hoe dierbaar ze wel waren, hoe vreselijk graag je ze gezien hebt...
Niemand.

Een beeld dat je nooit meer zal vergeten : het lichaam dat in een put gelegd wordt, volledig ingepakt en ontsmet, zand erover....weg.

Geen plaats om naartoe te gaan, zelfs geen urne met as.

Gedaan , weg.

We gaan momenteel door de woestijn. Nog 40 dagen denk ik, minstens....

Hoe erg allemaal.

                                          

Le vinaigre des 4 voleurs en andere wondermiddelen

Toen we hier zo'n dertien jaar geelden kwamen wonen dachten we dat  onze eerste plicht erin bestond naar de "mairie" te gaan van het dorp waar we ons gesetteld hadden .
Zo'n beetje zoals je steeds weer ontdekt  als je naar het Nederlandse programma "Ik vertrek" kijkt. De Nederlandse emigranten gaan er meestal prat op dat ze al een mondje Frans praten en trekken naar de burgemeester thuis . De burgervader opent de deur, ziet twee wildvreemden voor zijn deur staan , een cameraploeg, en weet gewoonweg niet wat hem overkomt.
Dan zegt het Nederlands koppel steevast : " Bonzour mosjeu, nous ici,  de Hollande, habiter ici, bonzour" Als het al zo duidelijk is.  De Vlamingen van mijn generatie zijn de tweede landstaal best machtig. Tegenwoordig is dat niet meer zo evident. Dus dat is al een beetje garantie dat monsieur le maire zal begrijpen wat we op zijn gemeentehuis komen doen.
En toch verliep dat niet gans volgens de verwachtingen.
De gemeente bediende achter het bureau bekeek ons met grote ogen toen we haar vertelden dat we ons kwamen "inschrijven" in Castelnau-Montratier...
- Que voulez-vous dire? , vroeg ze ons vriendelijk.
Wel we komen ons inschrijven omdat we hier op permanente basis komen wonen.
- euh....
Om een wettelijke domicilie te hebben, weet U wel?
- euh non....vous avez de l'eau, du gaz, de l'électricité?
Ja, natuurlijk ( misschien was dat niet zo vanzelfsprekend, wie weet? )
- eh bien, votre facture de la Saur ou de l'EDF ou d'Orange pour le téléphone sont la preuve que vous habitez bien ici...
De uitdrukking op ons gezicht kunnen jullie zich best indenken, veronderstel ik...
- Mais peut-être désirez-vous vous inscrire sur la liste électorale ? Cela je peux le faire !
Ja, op de kiezerslijst.
Dat was er nog één uit de oude doos.
Mijn grootoom Paul bezat de kiezerslijsten van de Stad Aalst.
Vaak waren er reusachtig felle discussies over wie waar wanneer geboren was, met X of Y getrouwd was, weduwe was, misschien zelfs wel, o wee, gescheiden was....en dan maakten de ongetrouwde zussen en broers zo'n ruzie....tot mijn grootoom "de kiezerslijsten" erbij haalde .
Met zijn vergrootglas - dat ik trouwens nog steeds bezit- zocht hij de naam op en las hij met plechtige stem voor om wie het nu in feite echt ging, hoe oud die vrouw wel was ( "echt waar ?, allez dat zou je nu toch niet gezegd hebben hé? En ik had altijd gedacht dat die van mijn jaar was ! ...) en dat de discussie hierbij definitief afgesloten was.
Het boek van de waarheid.
Echt waar.
Dus ja, we wilden gerust ingeschreven worden op de kiezerslijsten en maanden nadien kregen we dan ook onze "kiezerskaart, la carte électorale , een beetje een "beurtenkaart", want je kan ze 12 maal gebruiken.

Vandaar gingen we naar Cahors , naar Orange, de Franse Proximus als het ware.
Zo zou ik me een Franse GSM aanschaffen en een GSM nummer krijgen, de vaste lijn,  "le fixe" genaamd, in één keer regelen, internet aanvragen, kortom " de grote klus" waarvan je je kan voorstellen dat je in Frankrijk bent en dat dat niet in één ,twee drie zal geregeld zijn...

Er stond een rij wachtenden voor ons. En net voor ons stond een ouder koppel. Een dame met een blonde "chignon" die me heel bijzonder leek. Ze was het druk aan het uitleggen aan haar man. Ik bekeek de twee lang. Waarom, geen idee. Maar ik was gefascineerd naar hen aan het kijken.

Een paar dagen later bezocht ik voor de eerste keer de vereniging waar ik nu al even veel jaren later nog altijd lid van ben, en wie was de secretaris? Juist. De dame met de chignon.
Sprakeloos. Echt.

Sindsdien zijn we hecht bevriend geraakt. En ook Jan kan goed overweg met Renée en Bernard. Ik aanzie ze zowat als mijn tweede moeder. Tenslotte schelen we 20 jaar. Ze zou dus best mijn moeder kunnen zijn.

Renée heeft zo haar eigen miraculeuse middeltjes om wonden te verzorgen, het gejeuk van insectenbeten te verzachten , om aften uit de wereld te helpen, noem het op en ze weet raad....
Als apothekersdochter heb ik er vaak mijn bedenkingen bij, maar ach als het niet baat , dan schaadt het waarschijnlijk ook niet, denk ik dan.
Ze liet me wel "le vinaigre des 4 voleurs" ontdekken.

La légende de l'invention du vinaigre des quatre voleurs met en scène plusieurs brigands qui détroussent des cadavres pendant une épidémie de peste, sans être eux-mêmes contaminés. ... Le vinaigre des quatre voleurs fut inscrit au codex en 1748 et vendu en pharmacie comme antiseptique.

Zo zie je maar dat epidemieën van alle tijden zijn....
En ik heb zo'n flesje hé ; hola !

Renée slikt elke dag een kruidnagel om zich te beschermen tegen de corona virus.
En toch is ze een hoogst rationele vrouw. Ze draagt de wetenschap hoog in haar vaandel.Maar ze komt uit la France profonde, de Aveyron en volgt nog steeds de oude remedies die ze leerde van haar moeder, haar grootmoeder, haar overgrootmoeder.
Ach waarom niet.

Maar nu heb ik me boos gemaakt op haar.
Ze belde en zei dat ze een dik oog had en rode plakken op haar voorhoofd. 
-Ik ben gaan wandelen en waarschijnlijk komt dat van processierupsen of zo....ik heb er kamille opgelegd en.....
Ik luisterde al niet meer. Want dat is het nu net.  Ze is zo bang om naar de spoed te moeten gaan of bij de dokter binnen te stappen uit vrees het virus op te scharrelen,d at ze ALLES maar dan ook ALLES zou doen om dat niet te hoeven doen.
Steven Van Gucht indachtig die er telkens weer op wijst dat de dokters bang zijn dat patiënten juist daarom geen arts raadplegen in geval ze een andere kwaal oplopen, was ik nogal streng met haar, zij die zoveel ouder is dan ik.
- Renée, je belt NU naar de dokter, OK? Misschien heb je een zona. Je moet dat laten verzorgen.
Ik bespaar U de jammerklachten aan de andere kant van de lijn...ze zou het doen, beloofd, promis.

's Avonds belde ze me nog eens. Ja ze had de dokter gebeld en ja ze zou maandagmorgen op visite gaan.
En deze morgen rond 9.30u belde ze me van op de parking bij de dokter:
- Het is een zona, waarschijnlijk van me te veel zorgen te maken. We hebben samen naar de oogarts gebeld. Indien nodig mag ik ook bij hem langsgaan. ondertussen heb ik medicijnen en hou ik me rustig een paar dagen.

Oef.
Een lang verhaal om jullie de moraal van het verhaal mee te geven : Oudere mensen zijn bang om in deze periode naar de huisarts of naar de spoed te gaan.....het is zeker begrijpelijk, nu er steeds de nadruk op gelegd wordt dat zij ( maar ik ook!) de grootste risicogroep vormen ...

Eind goed al goed zou ik zeggen.
Lang leve Renée !

De tafels van vermenigvuldiging

Gust zit in het tweede leerjaar en maakt elke dag trouw zijn huiswerk. Dat bestaat uit lezen, schrijven, schoon schrijven, begrijpend lezen en rekenen.
Maurice is 4 en zit in de tweede kleuterklas bij "Jufke Eva". Zo noemt hij haar vanaf de eerste dag.
Aude zit thuis en is nu "economisch werkloos". Zij die er zo prat op ging in 16 jaar nooit werkloos te zijn geweest.
Stienus zit thuis en doet aan teleworking.
Dat is het gezinnetje van mijn oogappels , ver weg van mij en momenteel onbereikbaar.
Gingen we er prat op dat er in Europa geen grenzen meer waren, dan voelen we plots weer wat een grens betekent. Ons ongeloof als ze dicht gaat. Onze blijdschap als ze straks weer opengaat.....

Voor Jan en mij en voor de meeste van mijn leeftijdsgenoten, is de "confinement" - de insluiting- niet zo'n onoverkomelijk vreselijke straf. In feite ziet mijn dagdagelijkse leven er niet zo verschillend uit als pakweg twee maanden geleden.
Ja ik deed mijn boodschappen meestal om de twee weken 's maandags als ik naar mijn vereniging in Cahors rijd....En ja daar heb ik veel sociaal contact , maak ik afspraken , regel dinertjes ...
Nu beperken mijn levensmiddelen-opslag ritjes zich tot de plaatselijke Spar waar ik zo goed als alles kan vinden wat ik nodig heb....of niet, omdat er ook hier gehamsterd wordt. Ik vind geen bloem meer bijvoorbeeld...net of heel Frankrijk bakt.
Ik zie mijn vriendinnen niet meer "in levende lijve" , maar ik facetime met de ene en bel met de andere. Onze familie heeft ook een hechte groep en we delen al de corona moppen met elkaar. Maar ook de vreselijke berichten en die die ons weer hoop zouden moeten geven.
We vormen een diaspora, zegt mijn zus Anne. Ik in Frankrijk, mijn broer in Zuid Spanje, een andere in Brussel, nog één aan zee en zij dicht bij mijn kind, in het Antwerpse...

Maar indien ons leven er dus niet zo verschillend uitziet is dat echter niet voor iedereen zo. Neen, we zijn niet allemaal gelijk in het oog van de virus ...er zijn leeftijdsgenoten die nog werken. Er zijn er die misschien al op pensioen zijn maar die zich vrijwillig aanmelden om te helpen als dokter, verpleegster, thuishulp....met alle risico's dat dat inhoudt.
En er is een jongere generatie die werkzaam is, zij het op een andere manier nu, van thuis uit, dag in dag uit. Dat zijn dan nog de gelukkigen, want er zijn er die geen werk hebben....
Er zijn er die zelfs geen huis hebben en ik vraag me af hoe die de uitspraak "blijf in uw kot" ervaren. Hoe ironisch kan het zijn?

En terwijl schoonzoon boven werkt, zit kleinzoon Gust bij hem aan zijn bureautje en maakt hij zijn huiswerk.
Kleine Maurice bakt en braadt de hele dag in zijn mini-keukentje.
-Wat staat er vandaag op het menu Maurice? , vraag ik hem
- Kaassaus en toast ! , roept hij, duidelijk verveeld dat ik hem midden in zijn kookdemonstratie om uitleg vraag.
- mamie, hij bedoelt Croque Monsieurs ! , voegt Gust er vlug aan toe. Hij vroeg zich waarschijnlijk, net als ik af waar de combinatie kaassaus en toast voor stond.
Nu weet ik het dus ook....

Elke dag om 14.30 u heb ik een afspraak met Gust.
Dan vraag ik hem naar de tafels van vermenigvuldiging.

- Gust, de tafel van 9 .
- Maar mamie, die hebben we nog niet geleerd.
- Gustje , als je de tafels van 1 tot 8 geleerd hebt, dan heb je ook telkens dat cijfer leren vermenigvuldigen met 9, niet. Enkel 9 x 9 is nieuw dan, toch?

Gust denkt na.

-Ja, dat is wel waar.

We oefenen de tafels, de ene al wat vlotter dan de andere.
- En nu van achter naar voor !
- Maar mamie, dat moeten wij nooit doen van de Juf!
- Misschien, maar dat moet je dan wel doen van de mamie !

Conversatie afgelopen en wreed tegen zijn zin begint hij de tafel van achter naar voor op te zeggen.
Ik herinner me het Lyceum in Aalst. Als je 's morgens voorbij de klaslokalen van de voorbereidende afdeling passeerde, dan hoorde je in alle klassen het gedreun van de kinderen die de tafels opzegden. Als een mantra. Als een gebed.
En we waren het nooit verleerd.
En die kladschriften waar je op de achterflap de tafels op zag staan ....zou dat nog bestaan?




Na een paar dagen dagelijkse oefensessies tussen Boechout en Castelnau merkt de kleinzoon het volgende op :
- Mamie, ik moest daar gewoonweg niet meer over nadenken!
- Dat is de bedoeling, Gustje, flink hoor !

Zo gaat het ook met gebeden. Je kent ze glad van buiten, en je weet hoegenaamd niet meer wat je prevelt. Wat ze betekenen.....Dat was dus ook wel de bedoeling....

Dagelijks zie en hoor ik mijn dochter die haar dag vertelt. Wat ze gedaan heeft, wat ze nog van plan is te doen en wat ze zou willen doen.
En dat is veel.
Al een geluk.
Stel dat je niets te doen hebt...

Marseille

Uw Booking.com boeking is geannuleerd; 3 3333

CLIMAF MARSEILLE 2020

x

Het werd zowat een traditie.
Jaarlijks verzamel ik hier wat vrienden om samen naar een Congres te gaan. Onze mannen ,ook vrienden ondertussen , schieten goed met elkaar op en gaan met ons mee.
Twee jaar geleden gingen we naar Rome, verleden jaar naar Berlijn en dit jaar was het in ons land, Frankrijk, maar op een locatie die wij in feite nog nooit bezocht hadden.
Dus, allen daarheen.
We vertrokken met 7 vanuit Toulouse met het vliegtuig van Air France , twee anderen gingen met de auto en zouden ervan profiteren om hun dochter in Nice te gaan bezoeken. Nog twee anderen gingen ook met de wagen, een paar dagen voordien, en die gingen op bezoek bij hun zoon in Avignon. Zo is dat hier trouwens, families worden uit elkaar gerukt door studies, door werkomstandigheden, door opportuniteiten die op hun weg komen en soms, neen vaak door de liefde die je soms blindelings volgt. Dichte familie ziet elkaar hier niet zo vaak. Twee drie keer per jaar, en dan nog. Maar als ze elkaar zien is dat voor een langere tijd. Ze komen bij elkaar op vakantie bijvoorbeeld. De kleinkinderen worden bij mamie en papie gebracht , de ouders vertrekken weer naar hun huis en komen een week of drie nadien hun kinderen halen. En voor die kleinkinderen is het een onderdompeling in het verleden. Ver van de stad, soms zelfs té ver van de dorpskern om een levende ziel tegen te komen, alleen met hun broers en zussen, nichten en kozijns, met mamie en papie en de wijde natuur om hen heen. En ze komen graag en jaarlijks. Dat zie je , als die nieuwe samengestelde gezinnen bestaande uit grootouders en kleinkinderen naar de fêtes du village gaan, of naar de guinguettes of naar een marché gourmand....

Maar goed, ik wijk af. Omdat ik vrees dat Gust en Maurice deze zomer nu niet naar hier zullen komen, door het lelijke coronavirus natuurlijk en de gesloten grenzen tussen onze beide landen. Het is zo vreemd om het woord "grens" terug te gebruiken, wij die jaren geen grenzen kenden...Misschien verdwijnt de virus even snel als hij gekomen is...laat het ons hopen.

Votre réservation a bien été annulée gratuitement

Bonjour Geneviève Meunier, Nous vous confirmons que votre réservation à l’établissement Hôtel Carré Vieux Port a été annulée. Vous n’avez rien à faire mais si jamais vous avez des questions pour l’établissement, voici ses coordonnées :

We hadden de Marseille reis dus helemaal gepland, van in december.
Een Berlijnse vriendin zou ons groepje vervoegen en mijn zus zou er ook een weekendje van maken, zo zagen wij elkaar  nog eens terug.
We vonden een vlucht vrij vroeg in de ochtend en een uurtje later zouden we al in Marseille zijn. Ik boekte de hotelkamers voor gans dat gezelschap, regelde een taxi met genoeg plaatsen naar het hotel heen en terug, Jan maakte een strak plan vol bezienswaardigheden ,bezoeken, wandelingen.
Ik wikte en woog de beste en niet te dure restaurantjes in de buurt, uit de buurt, halverwege de wandeling....
Oh, wat keken we ernaar uit.

                                      Bonjour MEUNIER

                      VOTRE RÉSERVATION DE PARKING 95899559-1  A ÉTÉ ANNULÉE.

Maar eens te meer, en dat sinds een maand of zes, wil het me maar niet lukken een reis te plannen en ervan te mogen verwachten dat ze dan ook doorgaat zoals ik ze me  had voorgesteld.

In december liep alles in het honderd door de trein-en metrostakingen, congressen werden afgelast, treinen reden niet, we gingen met de wagen naar Parijs, veertien dagen nadien vertrok het vliegtuig naar Brussel een halve dag later wegens stakingen bij de luchtverkeersleiders , we vreesden niet te kunnen terug komen , ik zou in januari weer naar Parijs gaan, opnieuw stakingen bij trein en metro. Toch vertrokken, gesleur met je valies van het station naar een metrostation dat wel reed een paar kilometer verder, niet uit de vergadering durven te komen, want traangas aan het Gare de l'Est waar ons Congres doorging , en hetzelfde gesleur met de valies toen we terug naar huis gingen....en dan nu Marseille.

Door al deze perikelen had ik mijn lesje al geleerd wat betreft de niet-terugbetaalbare kamer reservaties in het hotel. Nu ben ik geleerd, ik boek enkel nog een kamer die ik tot een dag ervoor kan annuleren.
Het vliegtuig, dat is weer andere koek. In elk geval was Air France bereid mijn niet omwisselbaar ticket toch als een "tegoed" te ruilen en ik heb een jaar de tijd om een andere vlucht te boeken.
Al-oef zoals Aude zou zeggen.
Maar dat doe ik ook niet meer. Ik ga vanaf nu flex tickets nemen. Die zijn dan wel duurder, maar dan voel je je tenminste op je gemak.

Dus tja, vandaag zouden we anders al een ganse dag rondgewandeld hebben in Marseille....en zouden we nu pastis aan het drinken  zijn in Le Vieux Port om ons wat later te verheugen op een echte bouillabaise in een heerlijk restaurantje .....

Niet dus.

We zitten binnen, zoals iedereen.

Maar gaan we klagen?
We mogen content zijn zeker dat we tot hiertoe gespaard bleven van dat lelijk beest.

En Marseille gaat niet lopen hé, misschien geraken we er in november, of anders volgend jaar.

Je vous tiens au courant !