Onwaarschijnlijk droef

Ik ken ze amper , in feite heb ik ze nog maar één keer gezien, bijna één jaar geleden, in Parijs.
Maar ik had ze kunnen strikken om  in Cahors te komen spreken, en er zouden er veel , van overal een beetje, naar haar komen luisteren.
Maar zie, nu we allemaal binnen moeten blijven, kan ze niet komen .
Ze belde me om me dat te zeggen. En dat we het allebei spijtig vonden, maar éh, wat doe je eraan hé!
- Beloof me dat ik de eerste op je lijstje sta als we weer buiten mogen komen, ja? Want ik heb je cadeautje al gekocht. Het zou zonde zijn het je niet te kunnen geven...
Ze moest lachen, ze beloofde het.

Twee dagen later belde ze me terug.

- Geneviève , je bent zo lief met mij geweest deze week....mijn zuster is gestorven....
Ik bekeek mijn telefoon, ik dacht, dit moet een vergissing zijn....ik ken deze vrouw nauwelijks...ze heeft zich vergist van nummer ....
- Zie je , ze is mijn oudste zus en ze is vandaag gestorven in Guadeloupe. Ze verbleef in een home en ze weten niet of het door het virus komt of wel dat ze aan iets anders gestorven is. Maar ze is er niet meer. En nu gaan ze haar begraven, in een gemeenschappelijke put, zonder dat er iemand bij haar is, helemaal alleen....

Hoe onwaarschijnlijk droef is dat feitelijk ?
Zou ze nog broers en zussen hebben ginder, vraag ik zachtjes .

- Ja we zijn met 12. Maar niemand mag erbij zijn. En ik kan er ook niet heen. 

Stilte. Hoe kan het anders.
Woorden zijn niet meer voorhanden om dat tastbare verlies en de voelbare machteloosheid te bedekken met troost.

- En zie je, bij ons in Guadeloupe begeleiden we de overledene met een ritueel. Het is een ganse ceremonie.....maar nu kan dat niet....

Neen, dat zal niet gaan.

- Ik wou het je alleen maar zeggen, zie je, omdat je zo vriendelijk was met mij...

Hoe wanhopig moet je zijn om dit verdriet te willen delen met iemand die je nauwelijks kent?

En ik werd overspoeld door medelijden. Niet alleen met haar, maar met al die mensen die ondertussen helemaal alleen gestorven zijn, niemand die hun hand vasthoudt, niemand die nog eens een zoen geeft of zegt hoe dierbaar ze wel waren, hoe vreselijk graag je ze gezien hebt...
Niemand.

Een beeld dat je nooit meer zal vergeten : het lichaam dat in een put gelegd wordt, volledig ingepakt en ontsmet, zand erover....weg.

Geen plaats om naartoe te gaan, zelfs geen urne met as.

Gedaan , weg.

We gaan momenteel door de woestijn. Nog 40 dagen denk ik, minstens....

Hoe erg allemaal.

                                          

Le vinaigre des 4 voleurs en andere wondermiddelen

Toen we hier zo'n dertien jaar geelden kwamen wonen dachten we dat  onze eerste plicht erin bestond naar de "mairie" te gaan van het dorp waar we ons gesetteld hadden .
Zo'n beetje zoals je steeds weer ontdekt  als je naar het Nederlandse programma "Ik vertrek" kijkt. De Nederlandse emigranten gaan er meestal prat op dat ze al een mondje Frans praten en trekken naar de burgemeester thuis . De burgervader opent de deur, ziet twee wildvreemden voor zijn deur staan , een cameraploeg, en weet gewoonweg niet wat hem overkomt.
Dan zegt het Nederlands koppel steevast : " Bonzour mosjeu, nous ici,  de Hollande, habiter ici, bonzour" Als het al zo duidelijk is.  De Vlamingen van mijn generatie zijn de tweede landstaal best machtig. Tegenwoordig is dat niet meer zo evident. Dus dat is al een beetje garantie dat monsieur le maire zal begrijpen wat we op zijn gemeentehuis komen doen.
En toch verliep dat niet gans volgens de verwachtingen.
De gemeente bediende achter het bureau bekeek ons met grote ogen toen we haar vertelden dat we ons kwamen "inschrijven" in Castelnau-Montratier...
- Que voulez-vous dire? , vroeg ze ons vriendelijk.
Wel we komen ons inschrijven omdat we hier op permanente basis komen wonen.
- euh....
Om een wettelijke domicilie te hebben, weet U wel?
- euh non....vous avez de l'eau, du gaz, de l'électricité?
Ja, natuurlijk ( misschien was dat niet zo vanzelfsprekend, wie weet? )
- eh bien, votre facture de la Saur ou de l'EDF ou d'Orange pour le téléphone sont la preuve que vous habitez bien ici...
De uitdrukking op ons gezicht kunnen jullie zich best indenken, veronderstel ik...
- Mais peut-être désirez-vous vous inscrire sur la liste électorale ? Cela je peux le faire !
Ja, op de kiezerslijst.
Dat was er nog één uit de oude doos.
Mijn grootoom Paul bezat de kiezerslijsten van de Stad Aalst.
Vaak waren er reusachtig felle discussies over wie waar wanneer geboren was, met X of Y getrouwd was, weduwe was, misschien zelfs wel, o wee, gescheiden was....en dan maakten de ongetrouwde zussen en broers zo'n ruzie....tot mijn grootoom "de kiezerslijsten" erbij haalde .
Met zijn vergrootglas - dat ik trouwens nog steeds bezit- zocht hij de naam op en las hij met plechtige stem voor om wie het nu in feite echt ging, hoe oud die vrouw wel was ( "echt waar ?, allez dat zou je nu toch niet gezegd hebben hé? En ik had altijd gedacht dat die van mijn jaar was ! ...) en dat de discussie hierbij definitief afgesloten was.
Het boek van de waarheid.
Echt waar.
Dus ja, we wilden gerust ingeschreven worden op de kiezerslijsten en maanden nadien kregen we dan ook onze "kiezerskaart, la carte électorale , een beetje een "beurtenkaart", want je kan ze 12 maal gebruiken.

Vandaar gingen we naar Cahors , naar Orange, de Franse Proximus als het ware.
Zo zou ik me een Franse GSM aanschaffen en een GSM nummer krijgen, de vaste lijn,  "le fixe" genaamd, in één keer regelen, internet aanvragen, kortom " de grote klus" waarvan je je kan voorstellen dat je in Frankrijk bent en dat dat niet in één ,twee drie zal geregeld zijn...

Er stond een rij wachtenden voor ons. En net voor ons stond een ouder koppel. Een dame met een blonde "chignon" die me heel bijzonder leek. Ze was het druk aan het uitleggen aan haar man. Ik bekeek de twee lang. Waarom, geen idee. Maar ik was gefascineerd naar hen aan het kijken.

Een paar dagen later bezocht ik voor de eerste keer de vereniging waar ik nu al even veel jaren later nog altijd lid van ben, en wie was de secretaris? Juist. De dame met de chignon.
Sprakeloos. Echt.

Sindsdien zijn we hecht bevriend geraakt. En ook Jan kan goed overweg met Renée en Bernard. Ik aanzie ze zowat als mijn tweede moeder. Tenslotte schelen we 20 jaar. Ze zou dus best mijn moeder kunnen zijn.

Renée heeft zo haar eigen miraculeuse middeltjes om wonden te verzorgen, het gejeuk van insectenbeten te verzachten , om aften uit de wereld te helpen, noem het op en ze weet raad....
Als apothekersdochter heb ik er vaak mijn bedenkingen bij, maar ach als het niet baat , dan schaadt het waarschijnlijk ook niet, denk ik dan.
Ze liet me wel "le vinaigre des 4 voleurs" ontdekken.

La légende de l'invention du vinaigre des quatre voleurs met en scène plusieurs brigands qui détroussent des cadavres pendant une épidémie de peste, sans être eux-mêmes contaminés. ... Le vinaigre des quatre voleurs fut inscrit au codex en 1748 et vendu en pharmacie comme antiseptique.

Zo zie je maar dat epidemieën van alle tijden zijn....
En ik heb zo'n flesje hé ; hola !

Renée slikt elke dag een kruidnagel om zich te beschermen tegen de corona virus.
En toch is ze een hoogst rationele vrouw. Ze draagt de wetenschap hoog in haar vaandel.Maar ze komt uit la France profonde, de Aveyron en volgt nog steeds de oude remedies die ze leerde van haar moeder, haar grootmoeder, haar overgrootmoeder.
Ach waarom niet.

Maar nu heb ik me boos gemaakt op haar.
Ze belde en zei dat ze een dik oog had en rode plakken op haar voorhoofd. 
-Ik ben gaan wandelen en waarschijnlijk komt dat van processierupsen of zo....ik heb er kamille opgelegd en.....
Ik luisterde al niet meer. Want dat is het nu net.  Ze is zo bang om naar de spoed te moeten gaan of bij de dokter binnen te stappen uit vrees het virus op te scharrelen,d at ze ALLES maar dan ook ALLES zou doen om dat niet te hoeven doen.
Steven Van Gucht indachtig die er telkens weer op wijst dat de dokters bang zijn dat patiënten juist daarom geen arts raadplegen in geval ze een andere kwaal oplopen, was ik nogal streng met haar, zij die zoveel ouder is dan ik.
- Renée, je belt NU naar de dokter, OK? Misschien heb je een zona. Je moet dat laten verzorgen.
Ik bespaar U de jammerklachten aan de andere kant van de lijn...ze zou het doen, beloofd, promis.

's Avonds belde ze me nog eens. Ja ze had de dokter gebeld en ja ze zou maandagmorgen op visite gaan.
En deze morgen rond 9.30u belde ze me van op de parking bij de dokter:
- Het is een zona, waarschijnlijk van me te veel zorgen te maken. We hebben samen naar de oogarts gebeld. Indien nodig mag ik ook bij hem langsgaan. ondertussen heb ik medicijnen en hou ik me rustig een paar dagen.

Oef.
Een lang verhaal om jullie de moraal van het verhaal mee te geven : Oudere mensen zijn bang om in deze periode naar de huisarts of naar de spoed te gaan.....het is zeker begrijpelijk, nu er steeds de nadruk op gelegd wordt dat zij ( maar ik ook!) de grootste risicogroep vormen ...

Eind goed al goed zou ik zeggen.
Lang leve Renée !

De tafels van vermenigvuldiging

Gust zit in het tweede leerjaar en maakt elke dag trouw zijn huiswerk. Dat bestaat uit lezen, schrijven, schoon schrijven, begrijpend lezen en rekenen.
Maurice is 4 en zit in de tweede kleuterklas bij "Jufke Eva". Zo noemt hij haar vanaf de eerste dag.
Aude zit thuis en is nu "economisch werkloos". Zij die er zo prat op ging in 16 jaar nooit werkloos te zijn geweest.
Stienus zit thuis en doet aan teleworking.
Dat is het gezinnetje van mijn oogappels , ver weg van mij en momenteel onbereikbaar.
Gingen we er prat op dat er in Europa geen grenzen meer waren, dan voelen we plots weer wat een grens betekent. Ons ongeloof als ze dicht gaat. Onze blijdschap als ze straks weer opengaat.....

Voor Jan en mij en voor de meeste van mijn leeftijdsgenoten, is de "confinement" - de insluiting- niet zo'n onoverkomelijk vreselijke straf. In feite ziet mijn dagdagelijkse leven er niet zo verschillend uit als pakweg twee maanden geleden.
Ja ik deed mijn boodschappen meestal om de twee weken 's maandags als ik naar mijn vereniging in Cahors rijd....En ja daar heb ik veel sociaal contact , maak ik afspraken , regel dinertjes ...
Nu beperken mijn levensmiddelen-opslag ritjes zich tot de plaatselijke Spar waar ik zo goed als alles kan vinden wat ik nodig heb....of niet, omdat er ook hier gehamsterd wordt. Ik vind geen bloem meer bijvoorbeeld...net of heel Frankrijk bakt.
Ik zie mijn vriendinnen niet meer "in levende lijve" , maar ik facetime met de ene en bel met de andere. Onze familie heeft ook een hechte groep en we delen al de corona moppen met elkaar. Maar ook de vreselijke berichten en die die ons weer hoop zouden moeten geven.
We vormen een diaspora, zegt mijn zus Anne. Ik in Frankrijk, mijn broer in Zuid Spanje, een andere in Brussel, nog één aan zee en zij dicht bij mijn kind, in het Antwerpse...

Maar indien ons leven er dus niet zo verschillend uitziet is dat echter niet voor iedereen zo. Neen, we zijn niet allemaal gelijk in het oog van de virus ...er zijn leeftijdsgenoten die nog werken. Er zijn er die misschien al op pensioen zijn maar die zich vrijwillig aanmelden om te helpen als dokter, verpleegster, thuishulp....met alle risico's dat dat inhoudt.
En er is een jongere generatie die werkzaam is, zij het op een andere manier nu, van thuis uit, dag in dag uit. Dat zijn dan nog de gelukkigen, want er zijn er die geen werk hebben....
Er zijn er die zelfs geen huis hebben en ik vraag me af hoe die de uitspraak "blijf in uw kot" ervaren. Hoe ironisch kan het zijn?

En terwijl schoonzoon boven werkt, zit kleinzoon Gust bij hem aan zijn bureautje en maakt hij zijn huiswerk.
Kleine Maurice bakt en braadt de hele dag in zijn mini-keukentje.
-Wat staat er vandaag op het menu Maurice? , vraag ik hem
- Kaassaus en toast ! , roept hij, duidelijk verveeld dat ik hem midden in zijn kookdemonstratie om uitleg vraag.
- mamie, hij bedoelt Croque Monsieurs ! , voegt Gust er vlug aan toe. Hij vroeg zich waarschijnlijk, net als ik af waar de combinatie kaassaus en toast voor stond.
Nu weet ik het dus ook....

Elke dag om 14.30 u heb ik een afspraak met Gust.
Dan vraag ik hem naar de tafels van vermenigvuldiging.

- Gust, de tafel van 9 .
- Maar mamie, die hebben we nog niet geleerd.
- Gustje , als je de tafels van 1 tot 8 geleerd hebt, dan heb je ook telkens dat cijfer leren vermenigvuldigen met 9, niet. Enkel 9 x 9 is nieuw dan, toch?

Gust denkt na.

-Ja, dat is wel waar.

We oefenen de tafels, de ene al wat vlotter dan de andere.
- En nu van achter naar voor !
- Maar mamie, dat moeten wij nooit doen van de Juf!
- Misschien, maar dat moet je dan wel doen van de mamie !

Conversatie afgelopen en wreed tegen zijn zin begint hij de tafel van achter naar voor op te zeggen.
Ik herinner me het Lyceum in Aalst. Als je 's morgens voorbij de klaslokalen van de voorbereidende afdeling passeerde, dan hoorde je in alle klassen het gedreun van de kinderen die de tafels opzegden. Als een mantra. Als een gebed.
En we waren het nooit verleerd.
En die kladschriften waar je op de achterflap de tafels op zag staan ....zou dat nog bestaan?




Na een paar dagen dagelijkse oefensessies tussen Boechout en Castelnau merkt de kleinzoon het volgende op :
- Mamie, ik moest daar gewoonweg niet meer over nadenken!
- Dat is de bedoeling, Gustje, flink hoor !

Zo gaat het ook met gebeden. Je kent ze glad van buiten, en je weet hoegenaamd niet meer wat je prevelt. Wat ze betekenen.....Dat was dus ook wel de bedoeling....

Dagelijks zie en hoor ik mijn dochter die haar dag vertelt. Wat ze gedaan heeft, wat ze nog van plan is te doen en wat ze zou willen doen.
En dat is veel.
Al een geluk.
Stel dat je niets te doen hebt...

Marseille

Uw Booking.com boeking is geannuleerd; 3 3333

CLIMAF MARSEILLE 2020

x

Het werd zowat een traditie.
Jaarlijks verzamel ik hier wat vrienden om samen naar een Congres te gaan. Onze mannen ,ook vrienden ondertussen , schieten goed met elkaar op en gaan met ons mee.
Twee jaar geleden gingen we naar Rome, verleden jaar naar Berlijn en dit jaar was het in ons land, Frankrijk, maar op een locatie die wij in feite nog nooit bezocht hadden.
Dus, allen daarheen.
We vertrokken met 7 vanuit Toulouse met het vliegtuig van Air France , twee anderen gingen met de auto en zouden ervan profiteren om hun dochter in Nice te gaan bezoeken. Nog twee anderen gingen ook met de wagen, een paar dagen voordien, en die gingen op bezoek bij hun zoon in Avignon. Zo is dat hier trouwens, families worden uit elkaar gerukt door studies, door werkomstandigheden, door opportuniteiten die op hun weg komen en soms, neen vaak door de liefde die je soms blindelings volgt. Dichte familie ziet elkaar hier niet zo vaak. Twee drie keer per jaar, en dan nog. Maar als ze elkaar zien is dat voor een langere tijd. Ze komen bij elkaar op vakantie bijvoorbeeld. De kleinkinderen worden bij mamie en papie gebracht , de ouders vertrekken weer naar hun huis en komen een week of drie nadien hun kinderen halen. En voor die kleinkinderen is het een onderdompeling in het verleden. Ver van de stad, soms zelfs té ver van de dorpskern om een levende ziel tegen te komen, alleen met hun broers en zussen, nichten en kozijns, met mamie en papie en de wijde natuur om hen heen. En ze komen graag en jaarlijks. Dat zie je , als die nieuwe samengestelde gezinnen bestaande uit grootouders en kleinkinderen naar de fêtes du village gaan, of naar de guinguettes of naar een marché gourmand....

Maar goed, ik wijk af. Omdat ik vrees dat Gust en Maurice deze zomer nu niet naar hier zullen komen, door het lelijke coronavirus natuurlijk en de gesloten grenzen tussen onze beide landen. Het is zo vreemd om het woord "grens" terug te gebruiken, wij die jaren geen grenzen kenden...Misschien verdwijnt de virus even snel als hij gekomen is...laat het ons hopen.

Votre réservation a bien été annulée gratuitement

Bonjour Geneviève Meunier, Nous vous confirmons que votre réservation à l’établissement Hôtel Carré Vieux Port a été annulée. Vous n’avez rien à faire mais si jamais vous avez des questions pour l’établissement, voici ses coordonnées :

We hadden de Marseille reis dus helemaal gepland, van in december.
Een Berlijnse vriendin zou ons groepje vervoegen en mijn zus zou er ook een weekendje van maken, zo zagen wij elkaar  nog eens terug.
We vonden een vlucht vrij vroeg in de ochtend en een uurtje later zouden we al in Marseille zijn. Ik boekte de hotelkamers voor gans dat gezelschap, regelde een taxi met genoeg plaatsen naar het hotel heen en terug, Jan maakte een strak plan vol bezienswaardigheden ,bezoeken, wandelingen.
Ik wikte en woog de beste en niet te dure restaurantjes in de buurt, uit de buurt, halverwege de wandeling....
Oh, wat keken we ernaar uit.

                                      Bonjour MEUNIER

                      VOTRE RÉSERVATION DE PARKING 95899559-1  A ÉTÉ ANNULÉE.

Maar eens te meer, en dat sinds een maand of zes, wil het me maar niet lukken een reis te plannen en ervan te mogen verwachten dat ze dan ook doorgaat zoals ik ze me  had voorgesteld.

In december liep alles in het honderd door de trein-en metrostakingen, congressen werden afgelast, treinen reden niet, we gingen met de wagen naar Parijs, veertien dagen nadien vertrok het vliegtuig naar Brussel een halve dag later wegens stakingen bij de luchtverkeersleiders , we vreesden niet te kunnen terug komen , ik zou in januari weer naar Parijs gaan, opnieuw stakingen bij trein en metro. Toch vertrokken, gesleur met je valies van het station naar een metrostation dat wel reed een paar kilometer verder, niet uit de vergadering durven te komen, want traangas aan het Gare de l'Est waar ons Congres doorging , en hetzelfde gesleur met de valies toen we terug naar huis gingen....en dan nu Marseille.

Door al deze perikelen had ik mijn lesje al geleerd wat betreft de niet-terugbetaalbare kamer reservaties in het hotel. Nu ben ik geleerd, ik boek enkel nog een kamer die ik tot een dag ervoor kan annuleren.
Het vliegtuig, dat is weer andere koek. In elk geval was Air France bereid mijn niet omwisselbaar ticket toch als een "tegoed" te ruilen en ik heb een jaar de tijd om een andere vlucht te boeken.
Al-oef zoals Aude zou zeggen.
Maar dat doe ik ook niet meer. Ik ga vanaf nu flex tickets nemen. Die zijn dan wel duurder, maar dan voel je je tenminste op je gemak.

Dus tja, vandaag zouden we anders al een ganse dag rondgewandeld hebben in Marseille....en zouden we nu pastis aan het drinken  zijn in Le Vieux Port om ons wat later te verheugen op een echte bouillabaise in een heerlijk restaurantje .....

Niet dus.

We zitten binnen, zoals iedereen.

Maar gaan we klagen?
We mogen content zijn zeker dat we tot hiertoe gespaard bleven van dat lelijk beest.

En Marseille gaat niet lopen hé, misschien geraken we er in november, of anders volgend jaar.

Je vous tiens au courant !

De berg af....

Dagelijks ga ik met Pipa wandelen.
Ik vertrek van bij ons en ga de berg op, langs de Engelse buur die bijna nooit "in zijn kot is" want hij woont in Londen , de Franse buur wiens vriendin in Parijs werkt, een gemak, zeg nu zelf , zo'n 600 km van hier en dan ga ik helemaal tot aan de drie brievenbussen die verleden jaar een keer of twee door vandalen in elkaar geramd zijn. Dan draai ik rechtsaf en denk ik even aan Michèle van Domaine Lacombe die een prachtige B&B uitbaatte toen we hier pas kwamen wonen en bij wie we trouwens bij ons eerste bezoek aan dit dorp logeerden....het was vlug beslist: voor ons geen B&B, daar zou ons koppel niet tegen bestand zijn.
En we zijn blij dat we dat niet gedaan hebben. Michèle woont nu in Portugal. Maar ze was hier voor een week of twee en nu kan ze niet meer terug....

Een beetje verder draai ik rechtsaf en na enkele tientallen meters ben ik weer in een dreef omringd door bossen en hou ik de sleutel van mijn andere Engelse bovenburen vast om te kijken of er post in hun brievenbus ligt. Zo ja, dan scan ik die en vraag ik wat ik ermee moet doen. Dat kan bvb een groene verzekeringskaart zijn en dan stuur ik die naar Ralph, een andere Engelsman die in Montcuq woont en waar Paul's -want zo heet hij- auto geparkeerd staat de helft van het jaar. Het kan een attest van de bank zijn, of van de Thésaurie voor de onroerende voorheffing, kortom het kan van alles zijn en vermits hij hier niet permanent woont zorg ik ervoor.
Hij was ongerust in verband met de Brexit en vroeg zijn residentie aan in Frankrijk, en dus verwachten zowel hij als ik die kaart op een dag in de brievenbus. Dan kan ik hem hopelijk het goede nieuws brengen " Yes Paul, it worked ! You can stay on the continent if you want too".....maar tot hiertoe hebben ze hem van de Franse administratie nog niets laten weten.
Maar nu zijn we natuurlijk des te meer ongerust. Door het coronavirus. Want zien we elkaar nog terug? De grenzen zijn dicht. Hij kan niet meer naar hier komen ....


En dan bevrijd ik Pipa van haar leiband en mag ze weer dartel vrij rondlopen tot bij ons thuis.
Zo gaat dat, dag in , dag uit, in de zon, in de mist, door de wind door de regen, dwars door alles heen ,zoals Ingeborg het zo mooi kon zingen.

Maar nu, nu doe ik dat niet meer. Dat zal niet eeuwig en altijd zo blijven, trouwens we zijn niet eeuwig en mijn leeftijd werd nog maar eens flink benadrukt door mijn dochter Aude die  me op het hart drukte " Mama, ze hebben daarnet gezegd dat mensen boven de 60 jaar binnen moeten blijven en niet op de kleinkinderen mogen letten".
Omdat mijn eerste reactie op dat lelijke virus uiteraard was dat ik mijn koffer zou nemen en naar Belgenland zou rijden om mijn twee hartendieven te verwennen terwijl hun ouders zouden werken.

Nu, de kinderen zijn inderdaad thuis, maar de ouders ook. Stienus is zelfs ziek en als hij hopelijk volgende week aan de beterhand is zal hij thuiswerken om alle geplande evenementen  die hij het tweede trimester voor de Zaventemse jeugd gepland had naar een latere datum te verplaatsen.
En Aude is economisch werkloos. Ze is vrij ongerust want ze was nog nooit "werkloos". Wat moet ze zich daarbij voorstellen? Zal ze toch geld op haar rekening krijgen deze maand? Zullen ze hun lening nog kunnen betalen?
We stellen haar gerust. De staat zal ervoor zorgen.
En we zijn toch blij verrast dat die maatregelen er zo vlug komen. Dat er voor ons gezorgd wordt.

Op de sociale media zie ik onwaarschijnlijk agressieve wansmakelijke reacties op de nieuwe Federale noodregering. Ik ben daar niet goed van. Op Premier Wilmes die tenslotte doet wat ze kan. Die dat kalm doet en flink haar best doet om vrij goed Nederlands te praten. Hoeveel Vlamingen zijn er niet die geen woord Frans spreken? Ik versta dat niet. Dat je zo lelijk uit de hoek kan komen als je zelf die andere taal niet beheerst. Ca me dépasse!

Ja, we zitten thuis. Maar wij zitten  meestal zitten thuis, waar zouden we anders zijn? In feite is er niet veel verschil in ons bestaan door het coronavirus, zolang we niet bezocht worden door dat lelijke beest.
We gaan nu winkelen in de supermarkt van het dorp, maar blijven naar de twee bakkers gaan, naar de slager, naar de kleine kruidenier Frédo....Tevoren zouden we voor grotere aankopen naar Cahors gaan. Dat is het enige verschil. Meer niet.

Ons verenigingsleven ligt plat. Ik probeer de leden van mijn groep op de hoogte te houden van eenieders gezondheid en situatie. We sturen gekke mailtjes naar elkaar en bellen naar de oudere leden 2 X per week.
Maar iedereen stelt het goed.

 De verkiezingen gingen wel door, maar de burgemeesters worden niet "geïnstalleerd" op een bijzondere vergadering die erop volgt....hoe gek is dat? Waarom werd die eerste toer dan toch gehouden, vragen we ons allemaal af....Want we zouden een nieuwe burgemeester krijgen, Domino of zo...neen, echt zo, ook een buurman en daar zijn we blij mee. Maar we zullen nog even moeten wachten vrees ik.

Wat er wel veranderd is, is het traject van  mijn dagelijkse ochtendwandeling. Ik ga de berg niet meer op.
Ik ga nu de berg af met de hond.
En maak een wandeling rond het meer .
Een ander perspectief.
Het huis vanop afstand . Ik bekijk het nu van beneden naar boven en niet omgekeerd.
Totdat alles achter de rug is en ik de berg weer op zal gaan.
Zoals iedereen.
En tijdens al die wandelingen denk ik terug aan het allerlaatste zinnetje van de speech van President Macron « le jour d’après, quand nous aurons gagné, ce ne sera pas un retour au jour d’avant »
 Ik denk het ook niet.
We zullen de wereld vanuit een gans andere kant gezien hebben.

Een andere omstandigheid

Nog een omstandigheid is het feit dat ik veel inspiratie opdoe door te lezen. En mijn leesvoorkeur is heel divers.
Dat gaat van thrillers en detectives, naar hoogst literaire dikke turven, of juist hele kleine essays die meer aanleunen bij filosofie of psychologie, psychanalyse, symboliek of een benadering om symbolen te beschrijven,kranten en tijdschriften ook,  biografieën van beroemde of juist onbekende personen tot doodgewone romans die ofwel grappig en goed geschreven zijn ofwel boeiend en spannend waarbij je wil naar bed gaan om 22 uur om je boek uit te lezen of om te weten wat er nu in 's hemelsnaam nog kan in gebeuren.
Dus, ik lees van alles.
Als je op de vreemden woont, dan kan je zomaar geen Standaard boekhandel binnenlopen of je vindt geen Boekuil om de hoek.
Hoe doe je dat dan?
Telkens we naar België gaan lopen we de Standaard boekhandel binnen, Jan op de eerste verdieping, ik op het gelijkvloers en daarna op de eerste verdieping en ik fotografeer in feite alles wat ik interessant vind of alles wat kleurrijk uitgestald ligt en waarvoor je een paar valiezen en heel veel geld nodig zou hebben om ze allemaal mee te nemen.

Maar meestal smijt ik mij 's vrijdags op de literaire bijlage van De Standaard.
We hebben een De Standaard digitaal abonnement. Een papieren krant is geen optie , de postbode komt drie keer per week- als hij al zin heeft om langs te komen en de brief aan de juiste bestemmeling te bezorgen, want heel vaak worden brieven lukraak in één van de drie brievenbussen van de bewoners van de vallei gedropt. Voor wie die brief is doet er niet toe voor de postman.
Patrick is de Franse buur en die zal onmiddellijk een aan hem verkeerde brief in één van de twee andere bussen steken. Adam, de Engelse buur die hier maar sporadisch verblijft, heeft de eerste brievenbus die het dichtst aan de voor de postbode gemakkelijk met één arm uit het autoraam te bereiken is en daar verwateren, verschrompelen, stapelen brieven voor de omliggende straten zich op . Na een paar maanden worden die dan in de juiste bus gestoken. En zo krijg je soms op 29 februari nog nieuwjaarskaartjes van een kennis die je misschien wel dood waande.
Ik had een abonnement op Le Monde, dat heb ik opgezegd omdat ik dat een onleesbare krant vind. Ik vind daar mijn draai niet in. Begrijp de à propos niet. Ik kan er niet bij en weet niet wat sommige zinnen betekenen of welke meerwaarde sommige "tournures de phrase" inhouden. Stop, weg ermee.
Dan had ik een abonnement op de weekendbladen van Le Figaro. Nogal rechts. Ook niet moeilijk als je eigenaar een multimiljonair is , zoals Groupe Dassault.
Maar- ik geef het toe- heel mooie tijdschriften met heel veel culturele info over tentoonstellingen, boekenrecensies, interviews over nieuwigheden allerhande. De krant van vrijdag kreeg ik de laatste tijd de week nadien op woensdag, dus dat vond ik overdreven en één belletje was voldoende om ook daaraan een eind te maken.

Maar De Standaard, en de boekenrecensies op vrijdag, ja daar had ik veel aan. Mijn zus Anne ook. En soms werd het bijna een wedstrijd wie het eerst iets ontdekt had wat de andere graag zou lezen.
Het is zo leuk als je ook iets voor iemand anders vindt.
"Zeg Anne, ik denk dat dat iets voor jou is zie !"
En als dat dan effectief ook zo is, tja dan betekent dat toch dat je de ander goed kent.
Of in elk geval weet wat de ander boeit en beroert.

Maar het laatste anderhalf jaar ben ik ontgoocheld .
Afgaand op de lovende commentaar van één of ander boek ,spring ik op de kans, koop ik het boek aan en ben ik na een dertigtal bladzijden zo teleurgesteld dat ik op een ander boek overstap om tot hetzelfde triestige resultaat te komen.
Of de vertaling van een leuk boek is zo verschrikkelijk dat ik me soms afvraag of iemand van de uitgeverij dat ooit herlezen heeft....

Hoe kan het nu toch dat ik vroeger heel vaak kon vertrouwen op de boekbeschrijving van de krant en tegenwoordig niet meer.

Daar zijn gewoonweg onleesbare boeken bij. Wat mij betreft natuurlijk hé. Ik kan niet veralgemenen.
Maar mijn zus heeft ook dikwijls die bedenking.
En ik word daar triest van.
Heel triest.
En als ik wroet in een boek dat ik niet begrijp, dan word ik chagrijnig. En zo komt het dat ik nu gewoon  heel eenvoudige romans aan het lezen ben. 
Ik word langzamerhand weer gelukkig door de eenvoud. Geen conflicten, Ik kan er soms gewoonweg niet meer tegen. Na alle verschrikkingen die we tijdens het journaal moeten kauwen en herkauwen kan een boek over alle wereldellende me momenteel niet meer boeien.

Maar dat is ook één van de redenen dat ik mijn inspiratiebronnen kwijt ben.
Voor het moment toch allez.
Sinds een paar weken heb ik mijn oude schriftjes ter hand genomen en heb ik alle nota's weer samengeraapt en heb ik weer "leesbare" boeken gevonden.

Een samenloop van omstandigheden

Santon 

- Zeg Jan, is Gene haar blog verdwenen of scheelt er iets aan mijn computer ?
- Zeg Gene , dat is daar zo stil in de midi! Alles OK in het Zuidwesten?
- Jan , Gene haar blog , bestaat dat nog? Of hoe zit dat?
- Er is toch niets ernstigs aan de hand hé Gene? We horen niks meer van jou!

Wel, in zo'n geval zeg je best "het is een samenloop van omstandigheden" . Tenminste dat zei Mijnheer Stoffels van de Antwerpse recherche me in 1996.

Maar ik heb erover nagedacht en ik heb wel mijn bedenkingen bij de samenloop. Echt waar.
Ik zal het eens haarfijn uit de doeken doen, zie !

Het begon allemaal verward te worden begin december 2019. We zouden naar Parijs gaan op congres en om een verjaardag degelijk te vieren zouden we naar de Da Vinci tentoonstelling gaan en dat was me een stress van jewelste door de treinstakingen in Frankrijk. Niets kon nog en je moest voor alles een plan B bedenken.

Daarna, zouden we tien dagen later dus naar België vertrekken, zoals gewoonlijk om met kinderen en kleinkinderen de kerstdagen door te brengen. Ditmaal met het vliegtuig . En dat was ook stress tot de middag van ons vertrek, want de luchtverkeersleiders gaven er ook de brui aan en het was absoluut niet zeker dat we Belgenland zouden kunnen bereiken.

Wie denkt te ontsnappen aan de stakingen van het openbaar vervoer in het algemeen is eraan voor de moeite. We zouden een dagje met ons tweeën met de trein naar Antwerpen reizen en een laatste shopping beleven. Aansluitend nog eens bij Mario gaan eten, ons lievelingsrestaurantje sinds JAREN ...we waren gerust, we waren tenslotte in België en we zagen geen gele hesjes.
We stonden op het perron ,maar de trein die wij moesten nemen naar Aarschot was niet aangeduid. We vragen de stationschef  waar we moeten zijn "de trein naar Aarschot is afgelast mevrouw, staking, wist U dat niet?"
We renden het station uit, namen een taxi en 50 EURO later stonden we aan de Jan Frans Willemsschool waar Gustje en Maurice op ons stonden te wachten. ..Moet er nog zand zijn?

Terug in Frankenland zou Jan onderzoeken bij de cardioloog ondergaan....niks erg, hij wou alleen weten of hij mocht stoppen met het nemen van cardio-aspirine of integendeel, dat hij het beter zou blijven nemen.....maar dat was buiten de bijzonder knappe ,jonge cardioloog van Montauban gerekend. Een antwoord kreeg hij niet, verschillende onderzoeken moesten eerst plaatsvinden vooraleer mijnheer doktoor daarop zou kunnen antwoorden.
Stresstest op de fiets.
De verpleegster komt terug met een Ipad en laat ons een filmpje zien....een kleine ingreep, iets van niets hoor, een coronographie of een angiographie, wie zal het zeggen ....?
Dus de week na nieuwjaar twee dagen kliniek . ballonnetje en klaar is Kees, of Jan, het is maar hoe je het ziet.
Ja, hij mag aspirinekes blijven nemen, waarom niet?

Twee dagen nadien terug naar Parijs, zonder Jan ditmaal, met twee vriendinnen deze keer , geen tentoonstelling, geen taxi, geen staking van de TGV, wel van de metro.
Allez vooruit. Geen metro aan de gare de Montparnasse, geen aan de gare de l'Est.
Gesleur met je valies van hot naar heir.
Doodop na twee dagen congres. Een kop zoals een pompoen vol informatie.

En weet je, dan verlang je maar één ding: RUST.

En Rust, die vind ik 's morgens op wandeling met Pipa, samen de berg op. Het is het ogenblik waarbij ik de dag ervoor bekijk en de dag die gaat komen overweeg. Ik ben alleen met mijn gedachten, in 't diepst van mijn gedachten, ik adem vrij en kom tot rust.

Maar vermits Jan gestresseerd was door de coronaire onderzoeken die in het vooruitzicht waren , was hij bang om te fietsen of om ingrijpend werk in de boomgaard te doen. Het regende ook vaak en hard, wat hem nadien belette te fietsen in de namiddag en dus had hij besloten me te vergezellen op mijn ochtendwandeling.
En omdat ik zijn angst begreep liet ik hem begaan.
Maar het viel me moeilijk.
Want ik vond geen rust.

Jan praat graag als hij de berg opgaat.
Ik praat altijd graag en veel, maar nooit als ik de berg op ga.
Verleden week heb ik hem gevraag alstublieft eens twee minuten te zwijgen.

Vreemd hé?
Zo verlangen naar de stilte en tegelijkertijd zoveel houden van muziek en van taal in al zijn vormen.

Dus dit is al één van de redenen waarom het hier zo stil was.

Morgen licht ik een andere tip van de sluier op , zodanig dat de samenloop van de omstandigheden duidelijker en duidelijker wordt....

Uranus vierkant Mercurius : of waarom je soms beter niet reist.....

- Ga je nu mee naar Parijs Jan ,in januari ? , vroeg ik hem terwijl ik een vriendin uit Septfond aan de lijn had. Zij had me gevraagd mijn kamer te delen tenzij Jan me zou vergezellen en we er een plezierreisje zouden van maken in plaats van enkel naar een jaarlijks congres van mijn vereniging te gaan. 
- Neen, ik heb geen goesting, ik blijf hier.

Ook goed ,dacht ik, voor mij niet gelaten. Een reisje onder vriendinnen is ook eens leuk.

Een paar dagen later zegt Jan me terloops : Spijtig dat ik niet mee ga, ik had wel graag de Da Vinci tentoonstelling in Parijs gezien....
- Ja, nu is het te laat hé Jan!

Maar vanaf dat moment begon mijn denksysteem in derde versnelling te schakelen.
Hoe, hij wou naar een tentoonstelling? Had ik iets te doen ? Kon ik ergens heen in plaats van naar een tentoonstelling te gaan?
En ja hoor, ik had het gauw gevonden.
In december was er een internationale vergadering waar ik zo graag wou bijzijn en als ik dat nu eens combineerde met die Da Vinci tentoonstelling? Hé? Was dat geen gedacht?
Voor zijn verjaardag bijvoorbeeld.
Even booking.com checken.
Top, hotelletje gevonden dicht bij mijn verenigingshuis. 
TGV vanuit Montauban voor een goede prijs.
Tickets tentoonstelling , check!
Audiofoon : besteld.
Bellen naar vrienden in Parijs : ja, ze zouden terug zijn van hun reis naar de zuidpool ( echt hé ) , dus ja ze keken er naar uit.
Inschrijving voor mijn congres, cheque ( hier wordt meestal een cheque gevraagd in plaats van een overschrijving) opgestuurd.
Alles was geregeld.
Nu nog kunnen zwijgen tot 10 november.

Maar ook dat was gelukt.
En mijn verrassing was een succes. Jan had niet gedacht dat ik zoiets zou in elkaar steken.
We keken er naar uit.

De 3e november was ik in Toulouse en hoorde ik terloops van vriendinnen dat er waarschijnlijk treinstaking zou zijn de 5e december.....
We zouden de 6e naar Parijs vertrekken.
Ik was er niet gerust in.
De stakingsdreiging werd realiteit.

Mijn internationale bijeenkomst werd afgelast.

Dat is niet erg, dan ga ik ook naar de Da Vinci tentoonstelling.
Even een kaartje nemen zie : GEEN ENKELE PLAATS VRIJ TOT begin  februari , enkel de 4e december kon nog...

Dat is niks, ik vind wel iets anders ....ik ga shoppen, dat zal me eens iets anders zijn dan de enkele winkels voor maatje 38 tot 42 in Cahors.....Of ik ga naar de expo Francis Bacon in het Centre Pompidou?
Wie weet? Niet aantrekken.

We kunnen nog chance hebben met de trein.

Mail van de SNCF ( treinen) : Uw TGV van zondag 8 december is afgelast.  U kan uw geld terugeisen....( 't is al iets ! ik dacht dat je bij overmacht niets terugkreeg....) 

De volgende dag, tweede mail van de SNCF : uw TGV van 6 december is afgeschaft, maar U kan uw geld terugeisen.

Dat is niks,.We gaan niet klagen hé. 
We zullen met de auto gaan.

Danielle, de Parijse vriendin belt.  Nous sommes de retour d'Ushuaia, mais est-ce que vous venez quand même à Paris le 7 décembre ?

Ja hoor, we komen met de wagen !

-Oh, dat is goed nieuws, kunnen jullie dan een passagier meenemen naar Parijs?

-Maar natuurlijk, waar moeten we hem oppikken? 
- Wel bij ons thuis in Le Vigan....

- Ah.....

Allemaal niet erg hoor, gewoon nog een uur traject langer.


Maar dat is allemaal niet erg, we gaan ervoor.

De dag voor ons vertrek is Cartouche , onze 13 jarige Epagneul Breton zo moe, zo "op" , hoest hij zo hard en is hij zo opgezwollen dat ik van mijn hart een steen maak en besluit hem niet langer te laten afzien.....We vreesden er al een paar weken voor, hij kreeg nog een antibioticakuur, er werden platen genomen die ons niets goed toonden, integendeel.....Maar nu ging het zo snel....
Het was verschrikkelijk, het was zo'n trouwe vriend, we zagen hem zo graag....maar het idee alleen al dat hij zonder ons , terwijl hij in de opvang zou zijn , zou sterven was voor mij een onmogelijke gedachte....

Ik kwam alleen terug van de veearts en bracht Pipa van 7 maanden naar Madame Diczy.

Het huis was plots "leeg" en vooral "stil" ...

We vertrokken om 6 uur de volgende morgen. Changement d'air zou ons goed doen.
Eerst naar Le Vigan , we verloren een uur.....dan naar Parijs.
Alles verliep goed tot zo'n 25 km voor Parijs . Enorme files.
Uiteraard, geen treinen, geen vliegtuigen, geen metro's, geen bussen....Mega- opstoppingen en vooral tijdverlies. De auto's wriemelden als mieren van links naar rechts, de moto's , de scooters, de fietsen , de elektrische fietsen, allemaal zonder licht, de bestuurders zonder helm, voor mij, naast mij, achter mij....Een nachtmerrie.
Al een geluk dat onze vriend voor een taxi koos vanop de Place de la Bastille, want ik zag me niet naar de Eiffeltoren rijden om hem "even af te zetten" . Man, man, man!

Ik had nog vlug voor ons vertrek een bewaakte parking geboekt en dat viel mee.
Om 14.30 u waren we eindelijk in ons hotel.

Kilometers hebben we gestapt en we waren bekaf. Maar toch hadden we nog moed om naar ons lievelingsrestaurantje in de buurt te gaan "Chez Paul" en dronk ik er -zoals gewoonlijk een beaujolais Saint Amour. Ik weet het, niemand lust dat, ik des te liever!

's Avonds bestelde ik nog taxis voor de volgende dag. 
Maar liefst zes afzeggingen , niemand wou ons blijkbaar van punt A naar punt B brengen....we begrepen waarom de volgende dag.
We zouden om 9.15 u worden opgehaald , want Jan moest om 10.30 u in het Louvre zijn. We hebben er bijna een uur over gedaan om er te geraken. Maar we zijn er geraakt !

Daar stonden reusachtige files , om binnen te mogen in het Louvre, maar niet voor de bijzondere expo Leonardo Da Vinci...;

Gewoon om naar de permanente tentoonstelling te gaan kijken. " Opening later dan gebruikelijk" stond er op borden. Want door de stakingen van het openbaar vervoer geraakt het personeel ook niet ter plekke natuurlijk. Daar sta je niet bij stil (alhoewel je wel stilstaat doordat je niet binnen kan, uiteraard) ....maar om de deuren te openen moeten er mensen zijn die ze kunnen openen hé !

Ik ging naar het Centre Pompidou maar als ik de rijen wachtenden voor mij zag om naar Francis Bacon te gaan kijken gaf ik het op.
Neen, ik ga naar de hallen en ga naar de winkel.

Rond 11.30u genoot ik van een heerlijke kop warme chocolademelk, ik installeerde me met mijn Tolino ....Jan belt " Ik ben klaar, waar zien we elkaar?"

Dag relax moment.
Vlug naar de Marais. Metrolijn 1 reed wel...want dat is een automatische lijn, zonder bestuurder.

Nog wat kuieren langs de kunstgalerijen Place des Vosges en dan met flinke tred naar het hotel.

Siestaatje en om 19 uur komt de taxi ons halen om naar de vrienden bij de Eiffeltoren te gaan  dineren. Meer dan een uur voor 9 km....

Om 23.30u wachtte de taxi buiten op ons.En een half uur later waren we in het hotel.

-Wat gaan we morgen nog doen? ,vroeg Jan
- We kunnen naar de markt aan de Bastille? En wat eten kopen voor morgen? 
- Goed plan !

Maar de volgende morgen stortregende het. We bekeken elkaar : NEEN, dat gaan we niet doen.
We kochten een brood voor 's avonds en we zijn uit Parijs vertrokken rond 10 uur. Er was weinig verkeer en al met al was dat dus wel een goede beslissing.
Maar het heeft geregend , gegoten, tot we thuis waren.

Alles viel tegen.
Maar had ik dat niet moeten weten ?
Want wat zei mijn horoscoop nu weer?

Uranus vierkant Mercurius :

Reizen kan in deze periode bijzonder frustrerend zijn. Hoe zorgvuldig u uw plannen ook voorbereidt, alles zal volkomen anders uitpakken dan u had gedacht en u wordt wellicht gedwongen uw reis op de meest onmogelijke tijden voort te zetten of te onderbreken. Aangezien de kans op een ongeluk niet helemaal kan worden uitgesloten, dient men het reizen tot een minimum te beperken.