Dag Spotje....

Het is stil in huis.
Maandagmorgen werd Spot , onze Jack Russel van net geen 14 jaar, wakker en begon hij hard te kermen. Hij kon niet meer op zijn achterpoot steunen.

Geen millimeter naar voor of naar achter.

We dachten dat het na een tijdje zou overgaan, natuurlijk dachten we dat.

Hij had immers zondag samen met Cartouche nog een fikse wandeling gemaakt in een warme najaarszon waar we allemaal blij van werden.

Maar nu, nu was het anders. Neen, het ging niet meer.
De veearts onderzocht hem uitgebreid. Het kon zijn heup zijn, zijn poot, er werden RX genomen. Drie zelfs. Niets speciaals te zien.
Eén ding is zeker, zei ze, il souffre. Il a fort mal.

Ze gaf een ontstekingsremmer injectie en morfine om de pijn te doen afnemen, ze gaf pilletjes mee en we dachten dat het snel zou beter worden met onze dikke vriend.

De ganse dag kreunde en steunde hij. Niks hielp. Ondanks de forse dosis morfine, 's morgens en 's avonds. Precies of hij had zelfs geen aspirientje gekregen tegen de pijn !Hij kon zich niet verleggen, niet verzetten,niet naar buiten. We moesten hem dragen. Drinken brengen.
Eten wou hij niet.

Heel de nacht bleef hij kermen en wenen. 

Opnieuw naar de veearts. 

Il souffre, le pauvre.

Een andere medicatie, cortisone misschien ?

Waarschijnlijk een hernia , maar dan zou ik een scan moeten laten maken en een operatie is op die leeftijd zeker niet aan te raden....

Maar hij ziet erg af, zoveel is zeker.

Laat ons nog een dag afwachten. Misschien "pakt" de cortisone en is hij er binnenkort weer bovenop.

Ondertussen eet onze vriend nog steeds niet. Hij geeft aan te willen drinken door zijn lippen met zijn tong nat te maken en dan helpen we hem.

Hij kreunt nog harder als hij misschien naar buiten zou willen....en dan zetten we hem buiten, maar na een paar seconden valt hij om, of houdt hij zich kranig als er een dun straaltje het gras raakt. Wat een proper hondje toch.

Maar na zo'n drie dagen en nachten afzien vond ik dat het welletjes geweest was. Zo afzien is voor niks nodig en wat heeft dat hondje nu nog voor een leven. Dat kan toch niet langer.

De veearts begreep het helemaal . Jan minder . Maar al gauw begreep hij dat het niet anders kon. 

Hij was er het hart van in. Hij ziet er vreselijk van af.

En vanmorgen rond half twaalf was ik bij bij de veearts om definitief afscheid te nemen van onze oude vriend.

U moet er niet bijblijven hoor mevrouw.

Ja maar, ik wil dat wel, mag ik er bij blijven?

Uiteraard mevrouw. Dan doet U het voor hem !

Dat zinnetje was voor mij de trigger , het was eventjes te veel voor mij.
Maar ik herpakte me , legde zijn dekentje onder hem terwijl de veearts alles in gereedheid bracht .

Zo voelde de aarde toch wat warmer aan , dacht ik.
Hoe onnozel kan je zijn. Hart en rede, weet je wel?

En dan, na enige seconden was een lang gelukkig leven in drie verschillende landen voorbij....

Ik herinner me dat ik hem kocht van een Nederlandse collega bij ING, Onno Tettelaer. Echt waar, die heette zo. En zijn vrouw heette Alfonsine. Heel jonge ,sympathieke mensen ,met een heel oude naam. We gingen hem ophalen net over de grens, aan zee, in een kei-gezellig huisje. ik had er onmiddellijk kunnen blijven wonen. Het was een groot nestje en we konden nog kiezen. De kinderen hadden de hondjes allemaal een naam gegeven. Ik herinner me nog "Pomponnetje" . Hoe kom je erop hé? Omdat het zo'n dikkerdje was.

En Spotje, nou omdat hij zoveel vlekjes had. Veel spotjes, zei de kleinste! 

Spotje was een Nederlander en door bij ons te komen wonen werd hij Belg. En toen we drie jaar later naar Frankrijk verhuisden werd hij Fransman.
Straf hé. Drie nationaliteiten.

Hij paste zich onmiddellijk aan aan zijn nieuwe omgeving.

45 Hectares landbouwgrond en meer, pruimelaars, vijgenbomen en heel veel wild .

En Falco, de -voor hem dan- vreselijk hond van de overbuurvrouw Jeanette, die hem bijna eens verorberd had waardoor hij een week in z'n nest moest blijven liggen, genaaid van achter naar voor, non mais !

Een paar maanden na de verhuis kwam er groot geweld in ons huis, cartouche, de Epagneul Breton. Maar zijn beste vriend, behalve als er iets heel lekkers te verdelen viel, dan gromden ze naar elkaar dat het niet schoon was.

Spotje, die blafte en tekeer ging als we aanstalten maakten om te gaan wandelen, die altijd HEEL VEEL HONGER had en alles verorberde, behalve deze week.

Spotje mijn held, die me een doodgebeten slang als cadeau offreerde toen ik door sciatique geveld op de zetel lag en niet naar buiten kon.

Maar Spot ook die de laatste maanden 's morgens  niet meer mee de berg op wou, die potdoof geworden was en helemaal niet graag alleen gelaten werd.

Die steevast naar buiten wou als onze avondfilm begon , waar we ons dood aan ergerden trouwens !

Maar Spotje die voor altijd in ons hart is .

Als je geen huisdier hebt weet je niet wat zo'n aanwezigheid betekent.
En zelfs dan, zei Vera, als je nog nooit afscheid moeten nemen hebt van een huisdier weet je ook niet wat dat verlies betekent.
Ik wens het niemand toe, maar het is des levens , gémissons, gémissons,gémissons, mais espérons .
Dag Spotje, dag Poddie, dag Poddiewot, dag Spottiewoddie....

Werelddierendag ? Bedankt !

Cartouche's ontbijt: druiven!

In feite nog maar pas bekomen van ons hoornaarsnest beloofden we een super maaltijd aan Gilbert, hij had het wel verdiend en hij zou ons komen vertellen over al zijn avonturen in Madagaskar, "photos à l'appui" .

Ik bakte champignons, aardappeltjes in ganzenvet, een eitje met foie gras stond klaar...

En eens de mis en place voltooid was begon ik aan de vrij indrukwekkende vaat.

Eerst zou ik de afval van de groenten naar de compostbak brengen.

De zon stond al laag en belemmerde mijn zicht en het was dus in feite op automatische piloot dat ik naar de groenbak liep.

En bovendien was ik  diep in gedachten verzonken.

Vrij automatisch liep ik naar het einde van de tuin toen er iets zwart rond mijn voet gleed....
Een couleuvre ofte een veldslang...

Alle haren op mijn armen gingen rechtstaan.
Ik had mijn kom met groentenafval bijna in de lucht gegooid van het verschieten, maar in feite begon ik te lachen omdat ik dacht dat de slang al even hard verschoten was als ik....

Alletwee "AAAAAAAARRRRRRRRRGGGGGHHHHH" en dan vlug doorlopen of in het geval van de slang "doorglijden"...

Ik herinnerde me dat ik helemaal in het begin toen we hier kwamen wonen een hele lange couleuvre aan onze achterdeur zag kronkelen en ik bijna flauwviel van angst.
Jan heeft ze toen met zijn dikke handschoenen die aan de haard liggen,  vastgenomen en verder weggezet.

Hij was mijn held, mijn alles.....

En ook dat ik hem zei " ik denk dat ik hier niet blijf wonen Jan"...
Nu kunnen we erom lachen maar toen was het me feitelijk menens!

En zie 11 jaar nadien verschiet ik natuurlijk nog van een slang, maar val ik niet flauw, zelfs niet als ze mijn voet aanraken-per ongeluk!

Ik rende naar boven om het aan Jan te vertellen, en we herinnerden ons de eerste slang ten huize cigalou.

Gilbert kwam eten en liet ons alle foto's zien .

Veel variaties hagedissen, kameleons ,slangen, maar geen "wilde dieren", geen leeuwen, tijger of andere gevaarlijke roofdieren.

Ja zijn foto's waren mooi, maar zoveel slangen zouden voor mij al een volledige afknapper zijn: mij zien ze daar niet. Ondanks mijn wat overwonnen vrees voor de reptielen.

De volgende dag wou ik langs het meer de ochtendwandeling maken met de honden , in plaats van de berg op te gaan. Nu is het immers nog droog, veel te droog feitelijk. Het brandgevaar is alom tegenwoordig. Dagelijks horen we op de radio plaatsen dicht bij ons waar de brandweer moest uitrukken. Het is genoeg dat er een stukje glas in het veld ligt en dat de zon erop schijnt om alles in de fik te zetten.Ik mag er niet aan denken dat Jeanette een lucifer in de gracht zou gooien om alles "proper " te maken. Maar ik bedoel dat je het meer niet rond kunt als het geregend heeft, want dan heb je na 10 minuten aarden blokken aan je voeten in plaats van schoenen.

De honden renden naar het meer , ik kon ze amper volgen.
En ze liepen recht het water in. Dat was vreemd. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat Cartouche zich in iets rolde.
Dat is slecht nieuws, dat betekent een dood beest, zeker weten. En dat wil ook zeggen dat ik hem moet wegtrekken van het kadaver en hem zo vlug mogelijk naar huis moet krijgen om hem onmiddellijk grondig -met veel shampoo- te wassen.

Maar wat ik toen zag tartte elke verbeelding...

de vis

Een enorme vis !

En stinken, ik werd er bijna misselijk van.

Maar hoe komt zo'n grote vis nu op het droge? Hoe kan zoiets ? 

Een visser - je mag hier niet vissen, maar hey, wie trekt zich daar iets van aan op het Franse platteland, hé ?

Of uit het water gehaald door een everzwijn? Zou dat kunnen ?

Genoeg nagedacht, nu Cartouche en Spot wegtrekken en naar huis !

Jan vragen zeker de achterdeur niet te openen, want stel je voor dat de honden zich in de zetels gaan nestelen .Ik mocht er niet aan denken.

Tot twee maal toe heb ik Cartouche moeten wassen.
Een ganse dag achtervolgde  die rotte visgeur me. Ik betrapte mezelf erop dat ik constant aan mijn T-shirt rook,   mijn handen naar mijn neus bracht, het bleef maar stinken.

Man, man,man.

Allez dat hadden we ook weeral gehad.

Toen ik 's avonds wat langer dan Jan naar TV zat te kijken hoorde ik iets vallen in de keuken.

Ik sloop naar de keuken en hoorde getrippel in de hot of achter de hot. 

Ik zet de hot aan.
En je kan het geloven of niet, een loir, een zevenslaper, een relmuis, noem het diertje zoals je wil, maar daar zat het, binnen in mijn huis, tegen de zoldering en de muur met zijn grote ronde ogen naar mij aan het kijken, en het rende weg naar de schouwopening.

Ik kon het niet geloven.

De slang, de vis en nu de loir ! Mô vent toch !

Waaraan heb ik dat nu weer verdiend.
Soit, de volgende dag grepen we in, het valletje werd weer boven gehaald en Jan dacht dat druiven misschien wel een goede lokaas zouden kunnen vormen.

Ik zette het valletje op het horizontale deel van de hot.

De volgende avond had ik al prijs : KLAK !

Relmuis gevangen, en onmiddellijk probeert het een uitweg te zoeken, begint het hysterisch te kangen aan het ijzeren raster .

Je hebt de indruk als je ze bezig ziet dat ze er binnen een paar minuten zo door kunnen.
NIet dus!

Ik liep naar boven, "Jan we hebben ze" en Jan de held kwam naar beneden, in zijn pyjama om het beestje- een mooi beestje trouwens, het gelijkt een beetje op  een eekhoorntje , buiten te zetten dus. Morgen zien we wel weer.

Je kan dat buiten niet loslaten, het zou vlugger terug op dezelfde plek zitten als dat jij de tijd zou hebben om weer naar binnen te gaan...

 

gevangen LOIR

Weg met dat beest. Het maakt zo'n kabaal, dat wil je niet meemaken! Als ik beneden aan mijn bureau zit en er zit zo'n loir op zolder, dan hoor ik dat tot beneden "rellen". Van links naar rechts, net of het aan het "jeu de boule" spelen is. Van alles rolt er dan door de zolderruimte. 

Maar het ziet er inderdaad schattig uit ,zoals mijn zus en mijn nichtje zeggen.

De dag daarop kwam Colin langs, de brave hond van de Engelse buren. Die vindt niets leukers dan dagelijks zijn gevoeg te doen op ons gazon.
Elke dag.
Maar Cartouche doet naar het schijnt vaak hetzelfde bij hem. 

Oog om oog, tand om tand.

Colin

Het is dus vandaag wereld dierendag.
Maar ik heb deze week meer dan genoeg dieren gezien, ik kan ze niet meer zien, ik heb er geen zin meer in, ik heb het gehad, ik pas, ze mogen ze hebben, op een ander !

Ik denk dat ik er wat overspannen door geraakt ben.

Aziatische hoornaars

de lindeboom

Sinds een paar weken zijn we geplaagd, neen geterroriseerd is een beter woord , door Aziatische hoornaars.
Ferme beestjes, zo'n 3,5 cm lang, wesp-achtig maar dan groter en dikker. En vooral : ze steken veel harder . Als je weet dat een muggenbeet bij mij al onwaarschijnlijke bobbels veroorzaakt, dan mag ik er niet aan denken wat 1 onnozele beet van zo'n supergroot insect zou kunnen  teweeg brengen op mijn teer velletje.

Ik merkte ze op toen we op een avond onder de auvent zaten en ik -druk in de weer zijnd- eten van- en naar de keuken bracht. De buitenlichten staan dan aan opdat ik me niet zou verongelukken over bloempotten, padden die de talud opgesprongen zijn vanuit het meer ( en dat is toch gauw 100 meter ) ,keitjes van allerlei grootte....en dus zag ik die vreselijke diertjes rond de buitenlampen fladderen.
 's Avonds dus, tegen middernacht aan ( nog een verschil met wespen die 's nachts nu niet bepaald alive and kicking zijn).

De volgende dag zei ik tegen Jan " ik denk dat we een nest frelons hebben!" en hij was daar niet mee gediend. Verre van. " Altijd iets !" ,antwoordde hij.


Thibault, de kleinzoon van Jeanette die  nu   tuinier op zelfstandige basis geworden is, werd erbij geroepen.
Hij vond het nest, verstopt in een uitgeholde tak van onze kolossale lindeboom pal voor ons huis.

Als jullie me 2 spuitbussen bezorgen waarvan de draagwijdte tot 6 meter reikt, dan zal ik die klus voor jullie klaren.

En dus , de dag dat de stop van de Destop bus losgeschroefd bleek en uitgelopen was in mijn koffer, die dag had ik ook 2 ferme spuitbussen meegebracht, speciaal voor frelons, 20 % meer inhoud ter promotie. Dat hadden we nodig, zeker weten.

 

Maar toen het eenmaal zover was kwam Thibault niet opdagen.

We stuurden hem berichtjes en hij kwam al eens kijken.
En toen besliste hij dat hij het toch niet zou doen....;

Daar stonden we dan met onze spuitbussen en met het hoornaarsnest.

Maar ik heb een vriend en die zijn vriend die is viller van bomen en die wil het misschien wel doen!

Hij zou het hem vragen.

Jan en ik bekeken elkaar , zuchtten eens en tja, wat kan je anders dan hopen op hulp.

En die hulp kwam uit onverwachte hoek.
Want wie is terug in het land? Helemaal uit Madagaskar ?

Tarataratara.....Gilbert ! 

lemuur

En onmiddellijk waren we opnieuw in actie.

I like to move it move it ....is hier werkelijk zo toepasselijk.

Heel onverwacht parkeerde hij op de oprit. Zijn eigenste zelf. 

Onverwacht, een pas afgeschoten haas in zijn handen " on va le nettoyer d'abord Jan!" , nog voor hij ons goed en wel goeiedag gezegd had na toch 9 maanden afwezigheid.

Hij had vanille mee, kruidnagels, rum en een tasje met een lemuur op, die dus, van de film Madagascar !

We spraken over de hoornaars.

Mais aucun soucis, je vais vous l'enlever ! A 4 heures demain matin! 

Om 4 uur, amai.
Dan slapen ze en kan ik ze in één beweging doodspuiten, zei hij

Ik sliep slecht die nacht.
Om 3 uur werd ik wakker en kon ik de slaap niet meer vatten. 

Om 4 uur ben ik opgestaan. Ik bleef maar doem scenario's voor mijn ogen zien van hoornaars die op Gilbert zouden afstormen, hij volledig over-stoken door de frelons, 

Ik ben er ook bang voor ,zei Jan, voor hetzelfde geld staat hij hier in zijn pyjama om de klus te klaren!

Ik zette koffie en wachtte.
Rond 5.20 u hoor ik een auto de oprit oprijden en daar staat Gilbert, in een soort oranje overal, een hoed op zijn hoofd, handschoenen aan...hij rijdt de pickup tot aan de boom maar hij staat te laag in de laadbak om het nest te kunnen verdelgen.

Hij klopt op de ruit : heb je een ladder ?

Dus moet ik toch Jan wakker maken, want de ladder staat beneden in het kot.

Godvermiljaardenei !

Ladder gehaald, we horen spuiten, we horen kloppen, hardnekkig kloppen. Ik kreeg bijna een beroerte, omdat ik dacht dat Gilbert aangevallen werd door de frelons...maar dan hoorden we niets meer, een auto die wegreed ...

Na een tijdje werd het licht.

Gilbert kwam terug. Ditmaal volledig uitgedost als jager, want het is zaterdag en dus : jacht !

Het nest was enorm, ik heb het uit de boom geklopt.
Dat was dus dat gestamp dat we hoorden.

De verzekeraar in mij is nooit ver weg als het ongevallen betreft !

Volgende week zullen we er een betonnetje ingieten hé Jan en dan knip ik de boom ook bij.

Gilbert is terug. De hoornaars zijn weg.
Maandag vieren we het met lekker eten.

Surtout le fromage, c'est le fromage qui m'a  manqué et ta bonne cuisine Geneviève !

Zou je dan niet smelten voor zo'n vriend 

Dode beesten geur en andere viezigheden

reuze hibiscus

Vooraleer naar de vergadering te rijden deed ik nog wat boodschappen.
De supermarkten zijn toch gauw een dertigtal kilometer verwijderd van ons dorp en als ik dan naar Cahors moet -of wil, al naargelang, dan profiteer ik ervan om grotere inkopen te doen dan wat ik dagdagelijks bij de winkeliers uit het dorp haal.
We hebben wel een casino-Spar in het dorp, maar dat kan qua prijzen nogal tegenvallen....en zeker in de zomermaanden, dan verhoogt de eigenaar de tarieven, dat is hier welbekend.
Feitelijk vind ik dat erg. Uiteraard voor mezelf, niemand wordt graag bij de neus genomen, maar ik denk dan vooral aan de oude mensjes of jonge mensen zonder auto. Wat kunnen die anders dan naar de plaatselijke Casino gaan om grotere inkopen te doen? Toch?

Bref. Ik deed wat ik moest doen. Ik stopte de melkproducten in de vriestas en bedekte die met twee koelelementen, het was nog heel warm voor de tijd van het jaar.

Rond 19 uur bereikte ik ons verenigingsgebouw , parkeerde mijn blinkende auto- ik was ook naar de carwash geweest- en stapte parmantig binnen.

Ik vertrok rond 00.30 u en van zodra ik in de wagen stapte rook ik een verschrikkelijke geur. Erg, erg, erg.
Precies of er was een beest tot ontbinding gekomen in de wagen.
Ik opende de achterste ramen, probeerde eens met en zonder airco, geen avance, stinken deed het en bleef het.

Wat zou dat toch kunnen zijn? Zou het water van de carwash zijn dat misschien in een niet goed gesloten deur zou binnen gespoten zijn? Brak water? Dat kan hé? Hoe ga ik dat bewijzen ? Ik kreeg geen bonnetje voor mijn jeton ....kan je daar hoegenaamd iemand voor aansprakelijk stellen behalve jezelf?

En zo dramde ik maar door en door tot ik thuis gekomen was.

Thuis, op de oprit , zocht ik mijn zaklamp, want we hebben een nest Aziatische hoornaars (waarover later meer) in de lindeboom zitten zodat we de buitenlampen niet kunnen aansteken. Daar komen ze namelijk met tientallen op af en ik heb nu geen zin om rond één uur 's nachts gestoken te worden door zo'n verschrikkelijk agressief insect.
Zaklamp aan, koffer open....
Een verschrikkelijke walm van vergaan beest kwam me tegemoet.
En toen zag ik het.
Toen.

                                                   

Naast de boodschappentassen "lag" de fles Destop plat neer....de stop zat er niet goed op, en dus is het stinkende goedje uitgelopen in de koffer, op de zwarte vilten beschermhoezen...

Ik nam de boodschappen uit de koffer, liep ermee naar de achterdeur, een pad zat op mij te wachten om mee binnen te wippen , na veel "nondedekkes!" schopte ik die buiten, nam twee grote emmers buiten, vulde ze binnen met water , liep ermee naar de auto, trok de vilten bekleding uit de koffer en kletste de emmers tegen de zwarte hoezen.
Dat was het voor vannacht, dacht ik bij mezelf....

de volgende dag 

Terug binnen, handen drie keer gewassen, boodschappen opgeborgen, hond gestreeld, en dan "hop" naar bed.

Het was 1.30 u ondertussen.
Jan sliep , Spotje ook.

Zucht.

Toen dacht ik aan die keer dat ik- jaren geleden- teruggekomen was van een reis naar Spanje en na twee dagen terug zou vertrekken naar New York.
Tijdens die twee dagen "thuis zijn" had ik ook boodschappen gedaan en bij mijn thuiskomst uit New York ging ik onmiddellijk mijn twee honden ophalen, ergens in de kempen.
De stank in mijn auto was verschrikkelijk. Ik wist niet meer waar ik het had.
Bij een benzinestation stopte ik en bekeek de koffer.
Een mozzarella....ontploft.

Die moet uit mijn boodschappentas gevallen zijn en in de koffer blijven liggen zijn, dit alles in de maand augustus, de warmte...
Ik liep het station binnen en vroeg aan de dame achter de toog of ze een deodorant had om in de wagen te spuiten of te hangen, genre "groene spar", want dat er een mozzarella in mijn kofferbak ontploft was.
De mevrouw begon zo onbedaarlijk te lachen: Madame, nu heb ik in mijn leven al veel gehoord, maar een kaas die ontploft is in een auto, dat is de eerste keer....

Best mogelijk, maar wat doe je eraan?
Ze verkocht me dus zo'n groen sparretje.
De stank was zo doordringend, dat ik in mijn kolere de plastiek hoes van het sparretje trok, het aan mijn achteruitkijkspiegel hing en verder reed.
Een tiental kilometer verder dacht ik dat ik zou sterven van ademnood.
Dat ding pakte zo op mijn adem dat ik zowaar met mijn hoofd uit mijn raam naar de hondenoppas gereden ben...

Meer Gene toch, je mag dat hoesje van dat sparretje maar een klein beetje openen !.

Wist ik veel!

Ik wist ook niet meer wat nu het ergste was, de stank van de ontplofte mozzarella of van dat sparretje.
Maar nu weten jullie het ook : de stop controleren van Destop ( what's in a name?) en het plastiek hoesje van een sparren auto-deodorant slechts lichtjes naar beneden trekken ....

Verstrooidheid

Jeanette, de overbuur 

Zondag had ik afgesproken met drie vriendinnen om naar Toulouse te gaan. We zouden om 8 uur elkaar opwachten aan de "payage" Cahors Sud.
Voor mij is dat wel een omweg in aantal kilometers, want waar ik woon ben ik zo'n 30 km dichter bij Toulouse. In tijd echter scheelt het niets.
Zo gaat dat hier, je drukt je niet uit in "afstand" ,maar in "tijd" .
- Is het ver rijden?
- Zo'n 70 km.
- En hoelang ben je onderweg?
- Wel, je mag toch gauw 1.15u tellen

Het kan serieus tegenvallen.
Van hier naar Sarlat , 105 km, 1.45 u rijden.
Allemaal kronkelende weggetjes.
En sinds 1 juli mag je  geen 90 per uur meer rijden, maar 80.
De Fransen zijn woest, begrijpen het niet, duiken te laat op bij vergaderingen " avec la limitation de vitesse !!!" En dan beginnen ze met hun ogen te rollen, dat het niet schoon is om aan te zien.
Ze kunnen er geen enkel begrip voor opbrengen.

Maar goed, ik wijk weeral af, mijn handelsmerk.

Klokslag 8 uur sta ik daar.
Rond 8.10u stopt er een Renault Clio - de wagen waarmee mijn vriendin rijdt- achter de mijne. Ik stap uit, doe de koffer van die wagen open om al gauw de drie boekentassen uit te pakken, als ik me realiseer dat dit onmogelijk de wagen kan zijn die ik verwacht...er staan namelijk koekentrommels, drank en boterhammen in de koffer, geen boekentassen...

Ik hoor een ijselijke kreet uit de wagen komen en ik begin "excusez-moi, madame, monsieur, c'est une erreur, je me suis trompée....je...je.....ja wat stamel je dan in zo'n situatie?

De dame op de passagierszetel houdt beide handen voor haar mond, compleet bevrozen van schrik en de chauffeur springt prompt uit zijn auto...

Ik verontschuldig me duidend keer, wat kon ik anders ?

- Ja ik verwacht mijn vriendinnen en wou reeds hun tassen overhevelen naar mijn wagen zodat mijn vriendin   haar auto aan de overkant kan zetten zodat we straks niet meer moeten omrijden en ze rijdt met dezelfde auto als de uwe, sorry mijnheer, echt waar...

Hij kan er toch om lachen, al een chance !

Ik zou het ook niet graag meemaken, zo vroeg 's morgens, precies een carjacking...

Rond 8.20u stopt de verwachte wagen. Ik stap uit en de man van de eerste auto die ook nog op zijn vrienden stond te wachten, stapt uit, doet zijn koffer open en lacht " je mag de boekentassen bij mij zetten hoor mevrouw!"


Enfin.

De volgende dag gaan Jan en ik naar de Spar, de supermarkt in het dorp.
We komen er niet zo vaak, maar soms kan je niet anders Naar Cahors rijden om een fles melk is overdreven, toch ?.

Eerst gaan we echter de vuilzakken in de daartoe bestemde containers gooien.

Als je buiten de dorpskern woont wordt afval niet afgehaald. Dan moet je afval zelf in gesloten  zakken naar de containers brengen.
Iedereen doet dat. We vinden dat normaal.

Zo gezegd zo gedaan.

En daarna  rijden we verder naar de Spar.
Terwijl ik in het lang en het breed sta uit te wijden tegen Jan wat er allemaal de dag tevoren gebeurd is in Toulouse, open ik de koffer, haar er de groene lege containerbak uit voor papierafval , sluit de koffer en stap parmantig met de containerbak aan mijn arm naar de ingang van de Spar....terwijl Jan me met steeds groter wordende ogen nakijkt....

- Waar ga je naartoe met die bak?, vraagt hij.

Ik kijk naar de bak, naar de auto, naar Jan, naar de Spar ...........

Hoer verstrooid kan je zijn feitelijk???

nieuw soort handtas ?

Vandalisme...nu ook in de Lot !

Rond 9.30u hoorde ik een auto onze oprit oprijden.
Het was Paul, onze Engelse bovenbuur.
Hij bracht me post....
- I think somebody hurt your mailbox upstairs......your mail was on the road...
- Wat bedoel je Paul? Dat er iemand tegen onze brievenbus is gereden ?
- Ik denk het, zegt hij.
- OK dan zullen we ze straks wel even gaan rechtzetten.
- Eh, ik vrees dat er meer aan de hand is hoor, lacht Paul, de drie brievenbussen zijn redelijk verwoest.

We nemen de auto en stoppen eerst bij Patrick, onze Franse buurman om hem te vertellen wat Paul ons net zei; hij komt met ons mee.

Boven , aan het einde van de weg, of aan het begin ervan, 't is maar hoe je het bekijkt, kijken we met enig ongeloof naar de drie brievenbussen....
- Dat is niet het werk van een automobilist, zegt Patrick.
- Dat denk ik ook niet, zegt Jan.

Neen, zoals we de schade kunnen vaststellen ziet het er naar uit dat iemand verwoed op de brievenbussen geslagen heeft.
Zou iemand het op ons gemunt hebben?
Hebben we iemand tekort gedaan ?

- Misschien toch best de politie bellen, oppert Patrick.

Ik bel naar de gendarmerie. Ondertussen ben ik daar gekend als slecht geld vrees ik !
- Gendarmerie Lalbenque....bonjour madame!
Ik leg uit wat er gebeurd is.
Ondertussen komen Patrick en Jan bij me staan. Ze zijn elk naar een andere buur wat verderop gaan kijken of Michèle, of Babette hetzelfde voor hebben als wij, maar neen, hun brievenbussen staan nog netjes onaangeroerd rechtop.

- Ik stuur iemand tegen het einde van de ochtend, vroeger kan niet mevrouw. U hebt er goed aan gedaan te bellen. Ondertussen niets aanraken aub.

We gaan terug naar huis.
Ik ga naar het huis van een andere Engelse buur - want Adam zijn brievenbus is ook gedeukt- maar Adam is terug naar Engeland en zijn vrienden die momenteel in zijn huis verblijven geven me zijn adres.
Ik mail Adam met een foto van de bussen, en hij schrijft me prompt terug : "Who would do that? That is madness!"

Dat vinden wij ook, maar wat doe je eraan?

Een uurtje later belt Patrick. De gendarmes zijn al bij hem langs geweest en vanmiddag worden we op het commissariaat verwacht om onze verklaring te laten optekenen.

Rond 15 u rijden we naar de gendarmerie.
Als we boven komen zien we dat de postbode er "iets op gevonden heeft" !!!!
In plaats van de post beneden te komen brengen zoals hij of zij vroeger steeds deden, heeft hij gewoon de post in de bus gestoken en er een steen bovenop gelegd....
Ik weet eerlijk gezegd niet of dat nu een goed idee is.....

Ik zal me zeker eens bevragen...

We komen op het commissariaat waar we vriendelijk ontvangen worden, ondanks het misverstand dat we MORGEN pas verwacht werden , dat er vandaag geen permanentie is, maar dat ze ons toch zullen helpen.
Of we het polisnummer van onze brandpolis meegebracht hebben?
Neen dus.
Moet je daarvoor bijna 30 jaar in de verzekeringssector gewerkt hebben, maar bon !
Dekking is er naar mijn mening toch niet, want de brievenbus bevindt zich niet in of aan het huis...

Het duurt lang, de brigadier tikt ellenlange zinnen op zijn klavier, verbetert, leest het voor, herverbetert, veegt uit, schrijft er iets bij, drukt het af, gaat naar de printer in het andere lokaal, komt terug, laat het lezen, hij is het polisnummer vergeten, dat ik ondertussen van onze topmakelaar André Baussac uit Lauzerte bekwam via de GSM, terug oproepen van het document, verbeteren, wissen, intikken, saven, printen, ander lokaal, ondertussen krijgt hij telefoon in verband met een verkeersongeval, komt een collega hem vragen of hij een rijbewijs mag teruggeven aan mijnheer X, komt terug met 2 exemplaren, laat het me lezen, tekenen....
Ik vraag of ik een exemplaar krijg?
- si vous restez gentillement assise , oui....
Ik zet me onmiddellijk weer neer, onder de indruk van de plotse aanval van gezag van de gendarm, die me lachend zegt dat ik "heel actief ben"...

Hij print weer iets af, naar het andere lokaal, terug, tekenen, stempel opzetten, klang, klang, vice verso , ik moet ook tekenen.

- Kom nu maar mee, zegt hij.
Ik word voor de balie geleid, hij doet de balie met een klap dicht en overhandigt mij de verklaring.

- U hebt er goed aan gedaan langs te komen. U bent niet het doelwit van deze vandalenstreek, mevrouw, mijnheer. Er zijn andere feiten vastgesteld deze nacht. Gewoon voor de lol en onder invloed van drank of drugs waarschijnlijk.
En het is ook een goed idee van uw brievenbus aan de ingang van de weg te plaatsen , dat schrikt boeven af om naar benden te rijden, als ze weten dat er meerdere woningen naast elkaar staan.

- Tja, zegt Jan, ik weet toch niet of ik de brievenbus opnieuw daar ga plaatsen...
- Toch wel, maar giet er een betonnetje rond, lacht de gendarm !

- Au revoir madame, monsieur !

En zo zie je maar, ook in onze o zo liefelijke Lot gebeurt er al wel eens iets crimineels.
We zijn al lang blij dat het niet erger is dan dat.

Maar toch....

Et tout ça pour des prunes !

lieu dit VERS

We hebben zo'n 300 pruimelaars.
We HADDEN 300 pruimelaars, corrigeert Jan er onmiddellijk achteraan als ik weer eens mijn verhaal doe van waar we wonen, waarmee we ons onledig houden om toch bij ons het gevoel te hebben dat we iets nuttigs doen en bij de anderen de indruk te wekken dat we heel veel werk hebben.
't Is maar hoe je het bekijkt, wat je wil bereiken, of je medelijden wil oproepen of sympathie, begrip soms of totaal onbegrip , wanneer de opponent meewarig zijn of haar hoofd van links naar rechts schudt, omdat ze DIT ledig bestaan zeker niet zouden willen inruilen voor zijn of haar hectisch leven in de stad.

We hebben of hadden - ook dat is voor interpretatie vatbaar dus- 300 pruimelaars, die we zo'n 8 jaar geleden gekocht hebben van de boer die ooit gans de vallei bezat maar die spijtig genoeg in faling geraakte.

Dat maakte dat we als aanpalende eigenaars het voorrecht kregen om zowat 1 hectare grond palend aan onze eigendom te kopen.
Meer kan je als particulier niet verwerven, de SAFER ( société d'aménagement foncier et d'établissement rural, uileg onderaan mijn post )  koopt de gronden op en herverdeelt ze, meestal onder jonge landbouwers.
Of ze legt meren aan, kunstmatige meren zoals het meer dat beneden in de vallei ligt. En op onze plek wou ze dat meer zelfs drie maal groter maken dan het al was.
Maar de middelen zijn er niet en dus werd dat project afgeblazen.

En sindsdien onderhoudt Jan die boomgaard. En dat is geen lachertje. Snoeiwerk, gras afrijden, kortwieken rond de bomen. Eenmaal per jaar wordt er gesproeid met bouillie bordelaise tegen schimmel en zo , verder wordt er niets aan gedaan in feite. Maar daar is hij al gauw een aantal weken per jaar mee bezig.

Sproeien doen we niet. We zouden uiteraard wel een pomp in het meer kunnen leggen, maar dan nog, zie je ons al bezig om al die bomen te draineren. Neen, we laten het zo. Dat is al welletjes.

In het voorjaar staat de vallei prachtig in de bloesems en ruikt het overheerlijk, als ware het ambrozijn zo zoet en buiten-aards bijna .
Je ziet me dan zoals in de processie van Echternach voor-en achteruit gaan, om de geur te kunnen vasthouden als het ware.
Spijtig genoeg duurt die periode nooit lang , maar bon.

Dit jaar was het koud, te koud in het voorjaar. Maar vooral té nat. Het heeft hier gegoten en meer dan eens bedachten we hoe fantastisch het toch is dat we een spiksplinternieuw dak hebben laten leggen twee jaar geleden....

En omdat het zo geregend heeft, onophoudelijk geregend in de maanden mei/juni , het bovendien verschillende keren serieus gehageld heeft, zijn de vruchtjes van de takken geslagen of ernstig gekwetst.
Dan zie je allemaal spikkeltjes op het fruit en daarin zitten dan wormpjes die zich te goed doen aan al dat lekkers. Ik begrijp ze!

Maar dat betekent dat we voor het eerst sinds we hier wonen bijna GEEN pruimen hebben.

We hebben "précoces", of "japonaises" dat zijn  dikke ,kleine gele pruimpjes die iets zuurder zijn en vooral naar België ( echt waar hé) geëxporteerd worden.
Dit jaar GEEN EEN !
We worden niet geloofd als we dat vertellen en toch is het waar.

Dan zijn er de reines claudes .
Groene lekkere zoetere pruimen.

Taratata....ik toon jullie de opbrengst van 2018 oftewel NU :

reines claude 2018

Veel hé ?
je houdt het niet voor mogelijk.

Dan zijn er de "présidents" , dat zijn dikke blauwe pruimen, als eieren zo groot, je weet wel , die van Jantje.
Er zijn er heel weinig en die die er zijn zien geelachtig groen , af en toe een blauwe en die zijn zo zuur , je kan ze niet eten.
Dat komt dan weer door de hitte die ons te beurt gevallen is in juli en ook nu nog.
41 °C was ons niet vreemd, in de zon gaf dat 52°C.
En als je niet sproeit , tja , dan zijn er geen pruimen.
De enige overlevers zijn de wilde pruimen,die zijn veel kleiner maar wel lekker.
Ze worden ook "les prunes cochons" of varkenspruimen genoemd. De everzwijnen zijn er dol op.
Cartouche ook, die heeft dan naar jaarlijkse gewoonte een diarree aanval dat het niet mooi is ! Ocharme !.

prunes cochons

Et tout ça pour des prunes !

Dat is een Franse uitdrukking die zowat hetzelfde betekent als "peanuts" !
Niks dus, noppes, nada !
Het wordt gezegd van iets zonder waarde .
En ik vroeg me af waar die uitdrukking vandaan kwam.
Daarvoor moeten we teruggaan naar de XIIe eeuw, na de tweede kruistocht die niet echt een succes geweest was, integendeel.
Rond 1150 hebben de kruisvaarders die terugkwamen voeten van de pruimelaars uit Damascus meegebracht omdat ze de pruimen zo lekker vonden toen ze er ginder van gegeten hadden.
Toen ze de koning hun onfortuinlijk wedervaren vertelden waren ze- volgens de legende- wel blij van hem de pruimelaars te kunnen aanbieden.
De koning zou woest geworden zijn en geroepen hebben " Jullie gaan me toch niet vertellen dat jullie enkel naar daar gegaan zijn voor pruimen !!!!!!"  " Ne me dites pas que vous êtes allées là-bas uniquement pour des prunes !" , waaronder je kan begrijpen dat ze er dus "voor niets" waren heen gegaan.
De entourage van de koning en later het volk verspreidden sinds dan die zin die aan de uitdrukking gegeven was.

En zo zien we maar dat ondanks deze tegenslag we toch iets nuttigs hebben bijgeleerd.
En ik, ik heb WEER minder werk, want dit jaar wordt er geen pruimen confituur gemaakt, worden de pruimen niet gehydrateerd, worden er geen pruimen ingevroren, wordt er geen pruimenalcohol gemaakt en worden er geen pruimen opgelegd op alcohol.

't Zal mij eerlijk gezegd een zorg wezen !
Ik heb ondertussen potten genoeg.

SAFALT (Aveyron, Lot,Tarn,Tarn et Garonne)

Article créé le 11/05/2016Mis à jour le 11/05/2016

 

La société d’aménagement foncier et d’établissement rural (SAFER) est constituée conformément au Code Rural et de la Pêche Maritime (CRPM) pour remplir des missions définies autour de quatre axes pour contribuer à l’amélioration des structures foncières du secteur agricole (art. L141-1 à 5 et R141-1 et 2 du CRPM) :

1. Elle œuvre prioritairement à la protection des espaces agricoles, naturels et forestiers ; ses interventions visent à favoriser l’installation, le maintien et la consolidation d’exploitations agricoles ou forestières afin que celles-ci atteignent une dimension économique viable au regard des critères du schéma directeur régional des exploitations agricoles ainsi que l’amélioration de la répartition parcellaire des exploitations ; ces interventions concourent à la diversité des systèmes de production, notamment ceux permettant de combiner les performances économique, sociale et environnementale et ceux relevant de l’agriculture biologique au sens de l’article L. 641-13 ;
2. Elle concourt à la diversité des paysages, à la protection des ressources naturelles et au maintien de la diversité biologique ;
3. Elle contribue au développement durable des territoires ruraux, dans le cadre des objectifs définis à l’article L.111-2 ;
4. Elle assure la transparence du marché foncier rural.

beurre manié

reuze hibiscus

De zomer is zwoel én druk.
Vrienden komen op bezoek, kennissen komen langs, oude vrienden, nieuwe vrienden, het is een onafgebroken komen en gaan van mensen die blij zijn ons te zien, ons terug te zien en vice versa.
Soms wordt een aangekondigd bezoek afgeblazen door omstandigheden.
Er zijn werken in het huis dat vrienden in Spanje in de zomer betrekken....
iemand is ziek en ze moeten terug naar de Heimat.
Af en toe zien we heel onverwachts iemand verschijnen in de vallei.
En dan is de her-ontmoeting nog intenser dan als ze verwacht wordt.

En tussen al die visite door worden we ook uitgenodigd door Franse vrienden, of Belgen "in het buitenland" , of aperitieven we met de buren en organiseren wij ook retour-etentjes vol van onze laatste culinaire ontdekkingen.

En heel soms is het windstilte en horen we of zien we niemand.

Om te koesteren, die momenten van zalig nietsdoen.
De poetsbeurt overslaand, want niemand in de buurt.
Uitstellen tot morgen waar vandaag geen zin of moed voor is.
Bij 41,2°C ( 52 °C in de zon) vind ik dit een eerlijke verontschuldiging voor wanorde en stoffige hoeken in de nederige stulp.

Lotus en Trompette de Jéricho

Gisteren werden we zo uitgenodigd door lieve slechte vrienden in Cahors.
Wij wonen afgelegen en menig bezoeker stelt ons als eerste vraag steevast "Man, hoe hebben jullie dàt gevonden !", maar zij, die slechte vrienden dus, wonen IN Cahors en ondanks onze regelmatige bezoekjes vergissen we ons altijd van weg en maken we zoals altijd ruzie van jewelste op een boogscheut van hun huis 'sur les hauteurs de Cahors'....

Het zijn weggetjes waar je absoluut geen tegenligger wil ontmoeten.
Waar je geconcentreerd vooruit moet kijken, de linker- en rechterkant van de weg in het oog moet houden op wild dat plots uit het niets van achter een haag of een muurtje tevoorschijn springt .
En telkens je in gedachten de " aux poubelles à droite" verwacht, zie je helemal geen baan  op je rechterkant, begint Jan te jammeren dat "ik weer al eens verkeerd gereden ben", precies of hij zit niet naast me en hij had zeker geweten hoe het moest, tot we dan uiteindelijk "iets" tegenkomen , één of ander herkenningspunt, waardoor we her-ademen en weer zachtaardig tegen elkaar kunnen tekeer gaan.

Bij Sylvie en Marc is het goed toeven. Ze nodigen ook meestal andere slechte vrienden uit die we even graag zien als zij en na een paar minuten zit de ambiance er weer dik in.
"Moules Frites avec de la mayonnaise ,Geneviève !"
-Dat moet je durven, zegt Liliane! , voor Belgen Mosselen met Friet maken.
En inderdaad, ze waren heerlijk en een Belg kan het niet beter.
Non mais !

Na de n-de portie overheerlijke mosselen met een fantastische roquefort saus, vraagt Sylvie of we elk een portie mosselen willen meenemen.
-Zeker, antwoord ik. De volgende dag haal ik de mosselen uit de schelp en kook ik de saus in, waarna ik er een beetje beurre manié bij doe , wat gruyère kaas over strooi en zo onder de grill. Heerlijk.

Ik verwacht  begripvol geknik van de dames maar ik ontdek alleen vragende gezichten.

- Du beurre manié? C'est Belge ça ?
- Maar neen Sylvie, dat is Frans. Boter met bloem om je saus in te dikken.
- Nooit van gehoord ,zegt haar buurvrouw.
- Ik ook niet zegt de derde, zeker Belgisch !

Ik begin me druk te maken en verzeker hen dat je die culinaire term in elk goed kookboek terugvindt.
Maar ze geloven me niet.

De avond kabbelt gezellig verder, maar het eerste wat ik doe als ik thuiskom is kijken wat ik kan vinden op internet over beurre manié.
En ja hoor, het is wat ik dacht dat het was.
Soms kan twijfel me volledig overrompelen als een bij mij vaststaand feit op ahoe- geroep onthaald wordt.
En als ik dan ,na enig opzoekingswerk , gerust gesteld word , dat ik het wel degelijk bij het rechte eind had, dan kan ik daar opnieuw door overweldigd worden .
Maar evenzeer als ik oprecht denk dat ik het bij het rechte eind heb en later ontdek dat ik ongelijk had, dan twijfel ik nog te meer aan mezelf , aan mijn geheugen, aan mijn herinneringen, aan wat de waarheid is.

Maar van beurre manié was ik zeker, heel zeker.

Link naar de beurre manié :

https://g.co/kgs/WRRQoG

La gendarmerie

Zondag , 11.45 uur.
Ik ga Jan vervoegen onder de auvent voor de zondagse Apero met een plateautje lekkers als daar zijn mosseltjes, ansjovisjes, saucisson à l'espelette en de nodige glazen die dan met een heel eenvoudig rosétje zullen gevuld worden ter plekke....
Maar op mijn weg daar naartoe hoor ik dat er hard aan de bel van de voordeur getrokken wordt.
Ik ga kijken met het dienblad in mijn handen en ik zie een "gendarme" staan met een wit papier in zijn hand.
- Madame Geneviève Meunier?
- C'est tout à fait moi, monsieur ! , lach ik hem toe.
- Madame, ik heb hier een Pro Justitia van de Belgische politie voor een overtreding die U zou gepleegd hebben op 6 december 2016....
- 2016?
- Ja, zo staat dat erop.
- Mag ik het eens lezen mijnheer?
- Ja mevrouw, maar hebt U tijd deze week om een verklaring te komen afleggen op ons bureau ?
- Zeker mijnheer, ik wil nu ook wel een verklaring afleggen.
- Ah neen mevrouw, mijn dienst zit erop, het is 12 uur en zondag...

Ik lees de Pro Justitia.
In het Nederlands, de vertaling in het Frans is er uiteraard bijgevoegd.

Ik zou, naar het schijnt, twee jaar geleden om 7.45u in Hove, in een heel gevaarlijke situatie verzeild geraakt zijn....mijn voorlichten brandden, maar mijn achterlichten niet. En dat is heel gevaarlijk. Ik had die ook moeten doen branden....de boete is 50 Euro. Maar aangezien ik niet gereageerd zou hebben, wordt die 50 EURO nu opgeëist.

- Ja mijnheer, dat is best mogelijk dat ik toen in België was, maar het betreft een huurauto...
- Mevrouw, heeft die politieagent U dan niet tegengehouden en U gewezen op het feit dat uw achterlichten niet brandden?
- Neen , het is het eerste dat ik ervan hoor. En nogmaals, het was mijn auto niet...
- En U hebt nooit iets van deze overtreding gehoord?
-Neen, niks brief, niks boete, niks....
- We zullen U overmorgen bellen om een afspraak te maken teneinde uw verklaring op te tekenen. U wil dat toch in het Frans doen? Want anders moeten we voor een tolk zorgen...
- Ik versta voldoende Frans om een verklaring af te leggen.
- Prima mevrouw, fijne zondag nog !

Twee dagen later word ik gebeld door een vrouwelijke gendarme. Of ik vrijdag om 10 uur naar het bureau kan komen?
Zeker.

Ondertussen vond ik de papieren terug van mijn vlucht en van de huurauto.

En op vrijdag tekende de politieagente de verklaring op.
In feite was zij het die er niet van over kon van wat er gebeurd was.
Dat die verbaliserende politieagent van Hove de moeite niet genomen had om mij te doen stoppen en me te wijzen op de niet brandende achterlichten...erger nog , dat hij ervan uitgaat dat je de voor-en achterlichten afzonderlijk kan aan- of uitzetten....
- dat zou er nog aan mankeren zie, zegt ze, dat je dat ook nog zou moeten doen, de voor-en achterlichten apart aan en uit zetten !

Bref, ze neemt er haar tijd voor.
Nadat ze alles getypt heeft roept ze er het brigadehoofd bij.
Ook aan hem wordt er uitgelegd wat er gebeurd is.
De man vraagt me of Hertz met mij het voertuig heeft bekeken toen ik de sleutels in ontvangst nam?
- Dat hebben ze nog nooit gedaan, antwoord ik.
- Wel dat is verplicht mevrouw, en in het vervolg eist U dat ze met U de wagen bekijken, de motor aanzetten en U tonen dat alle lichten branden.

Goede tip denk ik, alhoewel ik vrees dat dat nooit zal gebeuren....

Ik teken de verklaring waar ik geen Kopie van krijg, maar bon.

Kunnen jullie zich dat voorstellen?
Ik zou dus met gedoofde achterlichten in Hove ( waar je slechts 30 km per uur mag rijden ) maar met brandende koplampen om 7.45 u gereden hebben. Dat is heel gevaarlijk schrijft de Hovense politieagent die me gewoon laat doorrijden...Die als hij het kentekennummer opvraagt ontdekt dat het om een huurwagen van Hertz gaat, die zich dan ook kan inbeelden dat ik daar niks kan aan doen, want het is mijn wagen niet, die mij niet contacteert maar wel hertz, die ook niets doet, het PV niet leest waardoor ze hadden kunnen zien dat het probleem bij hen lag en zeker niet bij de huurder van de wagen, die enkel mijn naam opzoekt en mijn adres, waarna het PV in het Frans vertaald wordt door een vertaler, waarna het opgestuurd wordt naar Frankrijk, waarna de gendarme met zijn auto tot bij mij komt om te zien of ik de Franse taal machtig ben, want anders zou hij een tolk ontbieden, die me belt om een afspraak te maken, die me ontvangt en drie kwartier met mij bezig is om een verklaring op te stellen, die het brigadehoofd vraagt om het PV na te lezen, die dat dan gaan doorsturen naar Hove, en die als hij goedgezind is het PV zal seponeren?
Voor 50 EURO?
Hoeveel heeft dat grapje gekost?

Kunnen jullie zich dat voorstellen?

Lotus bloem

Misschien...?

Misschien kwam het doordat het zo geregend heeft in april en dat ik doorweekt mezelf voortsleepte op de berg, samen met de verzopen honden die het na een tijdje ook zo niet meer zagen zitten ?.
Misschien komt het door het besef dat we dit jaar zo goed als geen pruimen hebben ? De fikse regen-zeg maar stortbuien sloegen ze neer en nu zijn degene die overgebleven zijn allemaal 'gevlekt'...?

Misschien had het te maken met mijn reisje naar België in mei omdat Maurice voor het eerst naar school ging en dat de mamie dan ook eens een handje kon toesteken door hem 's middags van school te halen ?.

Misschien was het eerder omdat we twee weken op reis waren met de wagen naar...Santiago de Compostella en dat ik daar een ander licht gezien heb?

Misschien was het begin juni de herontdekking van Parijs op mijn eentje , in de hitte ook en 's avonds in het gezelschap van nieuwe vrienden?.

Misschien was het David die ik zeker tien jaar niet gezien had en die hier heel onverwachts kwam eten met zijn kozijn (neef voor de Nederlanders die ook nu in een deuk liggen en eerst aan een raam dachten)?

Of misschien kwam het door het al even onaangekondigde bezoek van Martine uit de Cantal ?

Of waren het de slotzittingen die me van hut naar her voerden midden en eind juni.
Misschien was het een zonnewende onder de blote sterrenhemel die me romantisch deed mijmeren zodat er van enige blogconcentratie weinig sprake was?.
Misschien was het de herontdekking van "mijn" naamloos plantje waar ik zo naar uitkeek zodat ik meer met mijn neus naar de grond gericht naar boven liep, de berg op, dan naar het bespieden van de horizon?.

Misschien waren het de menige etentjes bij foute vrienden die tot laat in de nacht duurden waardoor ik me 's morgens minder fit voelde en me vroeger naar bed deden verlangen?
Misschien was het de hitte die ondertussen de bovenhand heeft genomen en me 's nachts een minder goede nachtrust gunt?
Misschien was het de nervositeit -of alles wel in orde was- omdat de kinderen en kleinkinderen in aantocht waren?
Misschien was het een evenement dat ik organiseer voor mijn vereniging in oktober waardoor ik de listings en excell lijsten dagelijks moest invullen en aanvullen?
Misschien was het de zalige aanwezigheid van de kinderen en kleinkinderen ?.
Misschien was het het besef dat de hemel weer veel te vlug voorbij zou vliegen aangezien ze ook nog een week naar Normandië zouden gaan- in een yourth ! Echt iets voor mij !

Misschien was het het lek in de aansluiting van de robot van het zwembad en het feit dat Serge Valmary, de loodgieter hier vijf keer is moeten komen ingrijpen?
Misschien was het eerder omdat Jan spierproblemen heeft in nek en schouders en daar maar niet van af geraakt?.
Misschien komt het omdat Thibault, de kleinzoon van Jeanette, daardoor de taluds is komen schoonmaken en dat een hels lawaai met zich meebracht vanaf 6.30 u 's morgens?.
Misschien had ik liever groenten ingemaakt ,maar dat zal niet doorgaan want we hebben gewoonweg geen groenten dit jaar. Te nat, te slijkerig, te droog, te heet...Echte boeren zijn we geworden?
Misschien was het ondanks het agrarische gemis toch een geluksgevoel om terug thuis te zijn na zoveel omzwervingen en om de reisindrukken te laten bezinken zodat ik ze later- een tijd later- zou kunnen en willen delen?

Misschien komt het door de ontdekking van de" Guinguette" op donderdagavond in Lapenche, een alternatief voor Lauzerte waar we des zomers ook al eens graag neerstrijken op donderdag ?

Misschien is het gewoon de schuld van Koning Voetbal die ons anderhalve maand in de ban gehouden heeft : voor het nieuws, tijdens het nieuws, na het nieuws...met gelul over hoe het was, hoe het zal zijn of wat het tenslotte geworden is en de voetbal gekte bij zo velen onder ons en het besef dat deze onzin-sorry voor de liefhebbers- helemaal niet aan mij besteed is.?

Maar het is wellicht te eenvoudig om de schuld op iemand anders te steken .

Op het briefpapier van ons prachtig hotel " O semaforo" in Fisterra ( het einde van de wereld) staat het in één zinnetje uitgedrukt :

              DONDE EL SILENCIO ESCONDO ALGO MAS QUE PALABRAS

                         ( waar de stilte iets meer verbergt dan woorden)