Misschien...?

Misschien kwam het doordat het zo geregend heeft in april en dat ik doorweekt mezelf voortsleepte op de berg, samen met de verzopen honden die het na een tijdje ook zo niet meer zagen zitten ?.
Misschien komt het door het besef dat we dit jaar zo goed als geen pruimen hebben ? De fikse regen-zeg maar stortbuien sloegen ze neer en nu zijn degene die overgebleven zijn allemaal 'gevlekt'...?

Misschien had het te maken met mijn reisje naar België in mei omdat Maurice voor het eerst naar school ging en dat de mamie dan ook eens een handje kon toesteken door hem 's middags van school te halen ?.

Misschien was het eerder omdat we twee weken op reis waren met de wagen naar...Santiago de Compostella en dat ik daar een ander licht gezien heb?

Misschien was het begin juni de herontdekking van Parijs op mijn eentje , in de hitte ook en 's avonds in het gezelschap van nieuwe vrienden?.

Misschien was het David die ik zeker tien jaar niet gezien had en die hier heel onverwachts kwam eten met zijn kozijn (neef voor de Nederlanders die ook nu in een deuk liggen en eerst aan een raam dachten)?

Of misschien kwam het door het al even onaangekondigde bezoek van Martine uit de Cantal ?

Of waren het de slotzittingen die me van hut naar her voerden midden en eind juni.
Misschien was het een zonnewende onder de blote sterrenhemel die me romantisch deed mijmeren zodat er van enige blogconcentratie weinig sprake was?.
Misschien was het de herontdekking van "mijn" naamloos plantje waar ik zo naar uitkeek zodat ik meer met mijn neus naar de grond gericht naar boven liep, de berg op, dan naar het bespieden van de horizon?.

Misschien waren het de menige etentjes bij foute vrienden die tot laat in de nacht duurden waardoor ik me 's morgens minder fit voelde en me vroeger naar bed deden verlangen?
Misschien was het de hitte die ondertussen de bovenhand heeft genomen en me 's nachts een minder goede nachtrust gunt?
Misschien was het de nervositeit -of alles wel in orde was- omdat de kinderen en kleinkinderen in aantocht waren?
Misschien was het een evenement dat ik organiseer voor mijn vereniging in oktober waardoor ik de listings en excell lijsten dagelijks moest invullen en aanvullen?
Misschien was het de zalige aanwezigheid van de kinderen en kleinkinderen ?.
Misschien was het het besef dat de hemel weer veel te vlug voorbij zou vliegen aangezien ze ook nog een week naar Normandië zouden gaan- in een yourth ! Echt iets voor mij !

Misschien was het het lek in de aansluiting van de robot van het zwembad en het feit dat Serge Valmary, de loodgieter hier vijf keer is moeten komen ingrijpen?
Misschien was het eerder omdat Jan spierproblemen heeft in nek en schouders en daar maar niet van af geraakt?.
Misschien komt het omdat Thibault, de kleinzoon van Jeanette, daardoor de taluds is komen schoonmaken en dat een hels lawaai met zich meebracht vanaf 6.30 u 's morgens?.
Misschien had ik liever groenten ingemaakt ,maar dat zal niet doorgaan want we hebben gewoonweg geen groenten dit jaar. Te nat, te slijkerig, te droog, te heet...Echte boeren zijn we geworden?
Misschien was het ondanks het agrarische gemis toch een geluksgevoel om terug thuis te zijn na zoveel omzwervingen en om de reisindrukken te laten bezinken zodat ik ze later- een tijd later- zou kunnen en willen delen?

Misschien komt het door de ontdekking van de" Guinguette" op donderdagavond in Lapenche, een alternatief voor Lauzerte waar we des zomers ook al eens graag neerstrijken op donderdag ?

Misschien is het gewoon de schuld van Koning Voetbal die ons anderhalve maand in de ban gehouden heeft : voor het nieuws, tijdens het nieuws, na het nieuws...met gelul over hoe het was, hoe het zal zijn of wat het tenslotte geworden is en de voetbal gekte bij zo velen onder ons en het besef dat deze onzin-sorry voor de liefhebbers- helemaal niet aan mij besteed is.?

Maar het is wellicht te eenvoudig om de schuld op iemand anders te steken .

Op het briefpapier van ons prachtig hotel " O semaforo" in Fisterra ( het einde van de wereld) staat het in één zinnetje uitgedrukt :

              DONDE EL SILENCIO ESCONDO ALGO MAS QUE PALABRAS

                         ( waar de stilte iets meer verbergt dan woorden) 

een zeker gevoel van schoonheid

Gust wil met de fiets gaan rijden maar Maurice ziet dat niet zo zitten. Mamie zal dan maar met de buggy achter Gustje aanhollen.
We vertrekken langs de dreef en ik dacht dat we langs de molen zouden gaan, maar Gust sloeg rechtsaf en ik volgde dan maar. We zagen schapen en een geitje en Maurice liet het zich allemaal welgevallen.
Op het einde van het paadje was ik ervan overtuigd dat we linksaf zouden gaan, richting de Boshoek, maar Gust sloeg rechtsaf en zei : " mamie, we gaan langs het kerkhof, dat is daar zooooooo mooi, echt waar hé!"
Het kerkhof.
Echt?
Mooi?
Enfin, waarom niet tenslotte.
Ik dacht aan mijn overleden man die op dat kerkhof lag uitgestrooid, aan die ene verschrikkelijke dag waarop we met zijn allen afscheid van hem namen, terwijl ik de buggy met veel moeite over een in aanmaak zijnde kiezelweg voortduwde.
"Gustje, morgen doen we het anders hoor! Zo lastig met die buggy!"
"Jaja, mamie" riep Gust ietwat verveeld, maar hij gaf niet af en fietste flink verder.
In feite kwamen we aan de achterkant van het kerkhof uit. Gust gooide zijn fiets langs de kant en hees zich op op de half afgebroken kerkhofmuur.
"Kijk eens mamie hoe mooi!"
Ik kon er niet van over.
"We kunnen wel op het kerkhof wandelen of fietsen hé Gust, je moet dan niet over het muurtje kijken, je kan er op"
"Echt mamie? Dat zou ik wel willen"
"Goed, fiets dan nog een eindje rechtdoor en als je aan het kruispunt komt wacht je op ons"
We zijn terug op de Hovesesteenweg en wat verder zie ik op mijn rechterkant de ingang van het kerkhof.
"Hier is het Gust"
Gust rijdt het kerkhof binnen.
Ik volg met Maurice.

Hij stopt na een tijdje en wijst naar een immens kruisbeeld met Jezus en vraagt me wat dat betekent.
"Dat is Jezus"
"Wie is Jezus?"
" Jezus is de zoon van God die gestorven is om ons te verlossen van de zonden" ...
Echt waar, zo heb ik dat gezegd. Hoe je gebrainwashed wordt door de cathechismuslessen....
Ik begin te lachen en verklaar me nader in kindertaal.
Dat er mensen zijn die geloven in een God en dat in de katholieke godsdienst Jezus de zoon van God is.
Maar dat er andere godsdiensten zijn. Waar Jezus dan weer niet de zoon van God is maar een profeet.
Moeilijk.
Heel moeilijk om uit te leggen.
"Hebben wij een godsdienst mamie?"
"Neen Gustje, wij hebben geen godsdienst meer" , beter kon ik het niet zeggen denk ik.

Hij rijdt langs de graven, komt de ene rij in en de andere weer uit.
"Maar mamie dat is hier toch echt mooi hé, écht !"

Een gevoel van ongelofelijke tederheid overvalt me, hoe een kind van 5 schoonheid ervaart. Hoe het zich bewust is van de stilte, de rechtlijnigheid van de graven...
"Gustje, weet je in feite wel waar we zijn? Weet je wat dat is een kerkhof?"
"Ja mamie, hier liggen allemaal mensen die gestorven zijn, die liggen in de grond , in een graf en daar hebben ze een steen opgelegd en de namen van die mensen staan daar op"
"Waarom vind je dat mooi Gust?"
" Ja al die glanzende stenen, en die namen en die bloemen ....ja, dat is mooi"

Ik vertel hem over zijn opa die hier op de strooiweide is uitgestrooid en die geen graf heeft....
"En de grote vava ligt hier ook", zegt hij. Dat is de grootvader van Stienus, en die heette ook "Gust".

+ Gust Keersmaekers

We rijden terug naar huis.

De volgende dag doet Aude een toertje met Gust op de fiets, hij wil zijn mama het kerkhof tonen.
Ik let ondertussen op Maurice.

Ze stuurt me een whatsapp met een foto en zegt " kan je dat geloven?"

Want wat blijkt?
Dat naast het graf van Gust Keersmaekers het graf ligt van de familie Vercruyce....op dezelfde (uizonderlijke) manier geschreven als Aude's vader....

+Keersmaekers+ Vercruyce

Hoe straf is dat?

Ik vertel het verhaal aan de moemoe , weduwe van Gust Keersmaekers, de dag nadien en daar zaten we dan, de twee weduwen , beiden met tranen in de ogen naar Gustje te kijken...
" Moemoe je moet ook eens gaan kijken, het is zo mooi...." wist Gustje ons nog mee te geven.
Hoe schoonheid troost kan zijn.

Ying en Yang

Maurice (2,5) en Gust (5,5)

-Waar is Gust, Stienus ? vroeg ik aan mijn schoonzoon
-Verstopt tussen de kussens van de zetel....

Ik ga hem zoeken en vind hem volledig ondergedoken in de bruine kussenmassa van de zitbank.
Ik hef de kussens één voor één op en zie hoe zijn vertrokken grimas boos naar me opkijkt.
-Ga weg mamie !!!
-Maar Gustje toch, waarom ben je zo boos?
Hij stampt in het wilde weg met zijn voeten, niks aan te doen, hij begint te huilen en ik voel me machteloos want ik begrijp de reden van zijn verdriet niet.

- Ja ,zegt Stienus, hij is zo perfectionistisch hé. Hij wou op zijn ingekleurde paastekening voor de Delhaize-wedstrijd "PAASHAAS" schrijven ,maar hij heeft de lengte van dat woord verkeerd ingeschat en dus had hij geen plaats genoeg....en dat vindt hij verschrikkelijk. Hij vindt dat hij gefaald heeft en hij kan daar niet tegen. En ik heb hem al gezegd dat dat iets heel moeilijks is, een afstand inschatten, hij wil er niets van weten. Och het zal wel overgaan Gene, zit er niet mee in.

Maar mamie zat er wel mee in.
Ik was bezorgd over de overgevoeligheid van de oudste kleinzoon en zag voor mij al talloze doemscenario's van falingen en troosteloze neerslachtigheid.
Hoe kon ik hem duidelijk maken dat je je kan en mag - en dikwijls moet -vergissen, vooraleer je "groot" bent. En dat zelfs als je volwassen bent, je nog menigmaal geconfronteerd wordt met je eigen vergissingen of verkeerde inschattingen.

- Gustje, weet je wat je de volgende keer moet doen als je een woord op een tekening wil zetten?
Gust kwam van onder de kussens vandaan.
Hij schudde van neen.
- Wel je schrijft het woord dat je wil opschrijven eerst in potlood en dan zie je of het woord genoeg plaats heeft. EN als dat niet zo is, dan neem je een gom en dan vaag je het gewoon uit en schrijf je het opnieuw, kleiner of groter, al naar gelang.
- Ja, dat is een goed idee mamie. 

Hij liep al een gans pak vrolijker naar zijn papa en herhaalde wat de oma had gezegd.
-Hebben wij een gom papa?
-Neen, spijtig genoeg...

- Gustje, morgen zal de mamie voor jou eens een gom en een potlood gaan kopen zie en dan kan je al je vergissingen uitwissen....

Ik was als aan de grond genageld blijven staan bij die laatste zin....mamie koopt een gom en op slag zijn al je vergissingen weggevaagd....hoe straf is dat?

de gom van de mamie

Ying.

Gustje slaapt slecht. Of eerder "licht".
Hij wordt regelmatig wakker en roept dan om zijn mama of papa.
Buikpijn, te warm, te koud, pipi doen, dorst...
Mijn dochter is vaak doodop 's morgens en ik troost haar dat dat zeker overgaat. Nog wat geduld...

Maurice slaapt goed door.
Als Gust het al te bont gemaakt heeft en Maurice ook plots rond een uur of 5 wakker schiet en om zijn "doekje" roept dat hij ergens in zijn grote bed heeft verloren , houdt Aude het niet meer.
( ' ah neen hé, die gaat toch ook niet beginnen hé, ik heb het gehad hé, ik sta niet op hoor, dat hij het zelf maar uitzoekt'  etc etc etc...ik moet er geen tekening bijmaken zeker?!)

-Doekje!!!!! ,roept Maurice een beetje indringender....

Aude wacht.
Ze hoort het kereltje uit bed kruipen en ze denkt bij zichzelf " oh neen, die komt uit zijn bed !!!!", iets wat Gustje nooit doet....
Ze denkt dat hij de deur zal opendoen en binnen de kortste keren aan haar bed zal staan ,als ze een kastdeur hoort open en dichtgaan.
En Maurice trippelt weer naar zijn bed.
Om te slapen.

Ze gaat kijken, hoe zou je zelf zijn, en ziet dat hij gewoon een nieuwe tetra doek uit de kast gehaald heeft.....

Yang.

Of hoe twee broers zo hard kunnen verschillen....

Maurice will fix it !

Daar gaat ze...

Ghis,Annemie, Gene december 2017

Zowat een jaar geleden belde Annemie me dat de ziekte teruggekomen was. De stilte die op zo'n bericht volgt blijkt minuten te duren...wat zeg ja dan? Welke woorden bieden troost als je nog geen 60 bent en er nog zoveel moois staat te beleven ?
Ik herpak me en begin aan een hoopvol gesprek. Maar natuurlijk gaat zij dat overwinnen, ze is toch in goede handen? Waar ter wereld kan ze beter zijn als in Leuven, een boogscheut van haar ouderlijk huis waar ze sinds een aantal jaren een veilig nest heeft opgebouwd voor haar en haar zoon? En dicht bij Ghis, haar boezemvriendin waar ze al zoveel heeft mee gedeeld ?
Dat is waar, en trouwens ik zal geopereerd worden door die topchirurg , Dr. Baki Topal. Al van gehoord? Neen, maar daar zou vlug verandering in komen.
Sindsdien belden we bijna dagelijks, of we sms-ten, of ik stuurde een kaart met iets moois wat me aan haar had doen denken, of een brief, want dat deed ik vaker, jaren tevoren ook toen ze werd opgenomen en ik wist dat haar dat blij én fier maakte . Ze zei dan aan de andere patiënten: "kijk, een brief van mijn vriendin uit Frankrijk!", precies of ik woonde op een ander continent.
Soms waren onze gesprekken lang en diepgaand, soms vermanend, iets wat ik naar 't schijnt heel goed kan (!?) , in de zin van "zie dat je dit, dat ga je toch niet doen, doe dat maar, wat een goed idee, allez Annemie doe dat nu eens....", in die zin dus.
Soms belde ik en vroeg ik of alles OK was en dan had ze bezoek, want ze had veel bezoek, en dan legde ik vlug de hoorn neer "ik bel je morgen wel!".
Dat was genoeg, ik had haar stem gehoord.
Soms kon ik haar niet te pakken krijgen. Noch op de vaste lijn, noch op de GSM, noch op whatsapp. Dan panikeerde ik en begon anderen die dichter bij haar waren op te bellen. "Weet jij waar Annemie is ?".
Soms was ze gewoon naar de tekenles, of op stap met Dominique en Frieda, of naar de vergadering bij Luc en Ghis , of ik was vergeten dat het maandagavond was of donderdagavond en Dette stelde me gerust...of het was inderdaad slecht nieuws. Annemie was weer opgenomen , was haar GSM vergeten, was zo slecht dat ze de GSM niet kon opnemen. En het beangstigde me dat je zomaar van de ene op de andere dag van "je heel goed voelen" naar "niets meer kunnen" gekatapulteerd wordt. En hoe slopend zoiets moet zijn.

In maart van dat jaar was ik in België en ik zou haar naar het UZ brengen. Ik voelde me "nuttig", ik
die zover weg woonde kon ook eens meehelpen.
En terwijl de topdokter op haar bed zat en haar uitlegde wat hij precies zou doen de volgende dag, liepen de tranen over mijn wangen omdat ik me realiseerde hoe ernstig en levensbedreigend de situatie was.
De dokter kwam buiten , nam mijn arm en ik zei "veel succes dokter" en hij antwoordde "ik zal mijn uiterste best doen mevrouw!".
En de operatie was geslaagd.
We bleven bellen, sms-en, schrijven, lachen, wenen, pijn verdragen, hoopvol zijn, vooral hoopvol zijn, dat scheelt een pak.

Tijdens de grote vakantie vreesden we weer voor het ergste, maar ook de zomermaanden gingen voorbij en gaven ons terug soelaas.
In oktober vertrok ze voor een paar dagen naar de Pyreneeën bij haar goede oude vriendenbende. Ze dacht dat het ergste voorbij was.
Maar dan ging het weer slechter en in december profiteerden Jan en ik ervan om samen met Ghis en Luc naar Gasthuisberg te gaan en Annemie op te zoeken.
Toen we elkaar omhelsden voelden we bijna fysiek dat het de laatste keer zou zijn dat we elkaar zouden vastpakken.
In januari dit jaar sloeg de balans in haar nadeel. Het gaat mis, zei ze en voor de allereerste keer gaf ze me de indruk de ziekte onder ogen te zien, de realiteit te aanvaarden.
Ze begon alles te regelen. Dat is laat, maar ze deed het op een verbluffend snelle manier. Ik stond erbij te kijken en kon het nauwelijks geloven.
Ze sprak over de dood, neen , ze maakte de dood bespreekbaar. Ik denk dat het de tweede keer in mijn leven is dat ik met iemand zoveel over de dood heb gesproken.
De dood, die onbekende.
Ben je bang?
Waarom zou ik bang zijn?
Dat is waar, mijn grootmoeder zei altijd " er is er nog geen ene teruggekomen om het te vertellen hé!".
En we lachten de dood weg.
Of we weenden omdat ze zo dichtbij kwm, dat ze bijna tastbaar was.
Wat ben ik dankbaar dat ze me de kans gegeven heeft daarover te spreken....ik ben minder bang.

"Ik wil in de kerk begraven worden" zei ze plots.
"Nee! Echt? Allez Annemie, waarom?"
" Omdat het een mooie kerk is !"
We hebben geschaterd !
Natuurlijk keek ze vanuit haar kamer naar de kerk, van als ze klein was, tot nu.
Al degenen die ze ooit liefhad zijn er begraven, haar beide broers die zo jong gestorven zijn, haar ouders....
En diezelfde week las ik in De Standaard der Letteren een bijdrage van schrijver Koen Peeters over de dood :
" Ik wil wel het ritueel van de begrafenis , liefst in de kerk achter mijn huis. Ik ben een heel slechte parochiaan, maar we hebben zo'n plek nodig als de dood dichtbij komt . Het is dan alsof de wolven huilen en we ons als groep aaneensluiten ,bescherming zoekend bij elkaar..."
Het was of die man dat voor haar had geschreven, of voor mij om het beter te begrijpen.
Alles werd in gereedheid gebracht.
"Maar feitelijk denk ik dat ik geen kanker heb hoor", zei ze twee weken geleden, "ik voel me goed, ik heb bijna geen pijn".
Pijn, daar was ik het meeste bang voor.
Maar dat zal mijn angst dan weer zijn, bedacht ik.
Sterven is één ding, maar pijn?
Verleden week maandag probeerde ik nog maar eens te bellen, want ik kon ze al een dag of twee niet bereiken.
Maar het was Ghis die me belde: "het gaat niet goed Gene. Helemaal niet goed".
Dinsdag sms-te ik Dominique, die ik nog nooit gezien heb, "neen Gene het gaat slecht".
Rond 6.55 u woensdagmorgen belde Ghis: "Annemie is zopas overleden, ik ga er nu naartoe".

Hoe droef is dat?
Zelfs al ben je je bewust van dat einde, al spreek je er elke dag over, dan nog is het verpletterend nieuws.

Ik neem de mails door van het afgelopen jaar. De hartverwarmende dankbaarheid die uit elk bericht blijkt, de keten van vrienden en vriendinnen die zo nauw rond haar was gespannen, van de schoonheid en de troost, zoals ze zo dikwijls zei en schreef, neen, we vergeten je nooit Annemie, zolang wij leven.

Nanette Lauwers ( mijn nicht) 

die zo ver weg woonde kon eindelijk meehelpen. die zo ver weg woonde

De parabel van de vermenigvuldiging van de broden

tweedagelijks moeten we aanvullen

Het was mijn maand om eten klaar te maken voor de vereniging waar ik lid van ben.
We hadden gedacht aan 25 personen, Josy en ik. Want we zouden het samen doen.
- Een voorgerecht?, vroeg ze.
- Neen , ik dacht eraan om hachis parmentier au confit de canard te maken, zei ik, daar zijn ze allemaal zo gek van. En dat is nogal zware kost laat op de avond, dus laat maar vallen, geen voorgerecht. Maar dessert, dat wel.

Zo gezegd zo gedaan.
Donderdag belt Josy om te zeggen dat er 9 bezoekers zouden blijven eten.
-OK dan....Voor 35 man dan?
-Ja, dat zal beter zijn, zei ze.

Vrijdag was ik boodschappen gaan doen en zondag zou ik dat eens gaan klaarmaken zie.
Je bent er toch al gauw een ganse voormiddag mee bezig.
De gekonfijte eendenbouten "effilocheren" , in feite het vlees van de beenderen halen ( wel toepasselijk voor de insiders) ,"uit elkaar rafelen" zou misschien een mooie vertaling zijn, denk ik althans.
Een vettig boeltje, want die bouten liggen in eendenvet en ik kan je verzekeren dat dat een vies goedje is.
Dan 5 kilo wortelen klaar stoven...
Dan 7,5 kilo aardappelen schillen, koken en tot puree omtoveren.
En dan in laagjes werken en dat 5 keer na elkaar, want ik zou 5 schotels maken, grote IKEA bakken .
Als extraatje leg ik er ook een fijn laagje gemalen brioche brood bovenop zodat het mooi zoetig karameliseert.

Zondagavond zat ik wat op de computer te tokkelen, een of ander stom computerspelletje aan het spelen, als ik een mailtje krijg van onze Voorzitter :
- Ja 15 bezoekers dat is niet mis hé....
- 15 ?????, maar ik dacht 9 ! Maar alles is al gereed, had ik dat geweten !
- Ah maar ik had dat gezegd hoor !
- En ik weet van niks ! Enfin, da's niks, we zullen een voorgerecht maken en kaas halen en voilà, als iedereen een beetje minder neemt komt het goed.
Ze was niet overtuigd, de voorzitter...

Ik stuur een SMS-je naar Josy " er zijn 15 gasten, we zullen toch een voorgerecht moeten maken!"
Ze antwoordt vrij vlug :
- OK ik maak linzensla en ik ga drie grote camemberts halen.

Oef.

Maandagavond .
De 5 reuzenschotels staan in de oven van de vereniging.
Ik heb zo het gevoel dat er veel meer bezoekers zijn dan wat er ons gezegd werd.
Als ze allemaal aan tafel zitten vraag ik aan een vriendin:
- Wil jij nu eens gaan tellen met hoeveel we aan tafel zitten ?
Ze komt afgeslefferd en zegt heel traag " 46".
- 46 !!!!!!!!!!!!!!!!! Maar kind dat komt hier niet goed hoor ! Dat kan niet!!! Ik heb geen eten voor 46 man !

Ik had bijna een appelflauwte.
Kleinere porties dus.
Maar in feite vielen de porties mee.
En de mannen konden zelfs twee borden verorberen.
Ik had zoals altijd, ruim geschat, echt ruim geschat zou ik durven zeggen.
Het is wat een cliché in onze familie dat als we eten op tafel zetten we geen "smakelijk eten" wensen maar zeggen "er is nog hé" !

Alles was wel op.Wat hadden jullie gedacht?
En ik kreeg warempel applaus voor mijn typisch zuiders wintergerecht....

En het deed me denken aan de parabel van de vermenigvuldiging van de broden.
Eerst 25, dan 35, dan 46.....

Maar je kan van hoog vallen als je jezelf God waant.

Vanmorgen maakte ik een schotel klaar voor vrienden die morgen komen eten.
Ossobucco a la gremolata.
Het rook verrukkelijk.
Een beetje van dit, een beetje van dat, een snuifje van hier en van daar.
Ondertussen was ik ook middageten voor ons twee aan het klaarmaken.
De honden binnen en buiten laten, naar de winkel geweest, de natte handdoeken van de keukenactiviteit de dag ervoor in de machine gestoken.
Ik vulde ondertussen de pepermolen op en goot zout bij het keukenzout potje.
Ik was een fee die alles aankon.

paasbloemen, gisteren

En dan gebeurde wat zou gebeuren....
Ik strooide nog wat zout op het vlees, maar was vergeten het deksel na het opvullen aan te draaien.
Gans mijn zoupotje in de ossobucco.
Gans.
Mijn.
Zoutvatje.
BIJ DAT VLEES ....
Vlug afgeschept en proeven.
Zout ! Maar je hebt geen idee!
Zo zout.
En dan moet je je voorstellen dat daar nog die gremolata bij moet . 't Is te zeggen : ansjovis !

Het wenen stond mij nader dan het lachen, eerlijk gezegd.

Er zat niets anders op dan alles te herbeginnen.
En dat is dan ook gebeurd.

Zucht.
Het zal me leren me God te wanen !

Poedels

          

                                                

Zaterdag ging ik naar de kapper in Cahors, altijd dezelfde, bij Marie van l'Hair du Temps.

Zij is de schoondochter van Marcel. En Marcel is de beste buur van Rita en André.

We kennen elkaar dus een beetje via via.

En we kennen veel mensen samen en apart en weten dan ook meteen hoe het met de ene en de andere gaat.

Een kapper of kapster weet zo veel.
Niet?

En vermits je elkaar slechts één keer om de zoveel weken ziet, is er steeds veel te vertellen.

Vind ik toch.

Marie kleurt mijn haar. Altijd dezelfde donkerbruine kleur, de kleur die ik altijd placht te hebben, van kinds af aan.

En dan knipt Marie mijn wilde lokken. 

Soms een beetje te weinig naar mijn goesting, soms een beetje te veel , het kan al eens tegenvallen, maar och, dat groeit wel vlug terug. Tenminste iets dat niet veranderd is met ouder worden.

Bij Jan ligt dat enigszins anders.

Nog niet zo lang geleden keek Gustje samen met Aude naar TV en er was een tekenfilm met twee eieren die tegen elkaar amok maakten.
Gustje vroeg plots out of the blue - een frons in zijn jonge voorhoofdje- aan zijn mama : Mamaaaaaaaaa ( zo zagerig achtig met de klemtoon op de lange laatste aaaaaaaaaaaaa) , waarom heeft papie geen haar feitelijk?

Aude lag slap van het lachen door de onverwachte assimilatie van het ovale ei en het hoofd van Jan-zonder haar....dat ze er niet onmiddellijk een antwoord kon op geven. Ook begrijpelijk.

Maar terug naar Marie.
Zaterdag knipte ze nogal goed door, ondanks de koudegolf die eraan komt en waarbij ik misschien eerder geneigd had geweest de pieken wat langer over mijn oren te laten hangen...niets aan te doen.

En dan brushed ze mijn haar, zodanig dat het mooi, blinkend , steil naar beneden hangt.

Zo'n coupeke duurt niet lang bij mij, mijn natuurlijke krullen komen er steevast terug door na een paar wasbeurten.
En daar waar iedereen, iedereen daar leg ik de nadruk op, me dan complimentjes geeft en zegt dat " mijn haar zo goed lijgt", "mijn haar zo blinkt" , "ik er zoveel jonger uitzie", ziet Jan dat gans anders.
Telkens zegt hij dan bij wijze van welkomswoord als ik thuiskom van bij de kapster : "ligt dat haar nu weer zo plat? Ik vind dat echt niet mooi!"

Ik vertel deze keer aan Aude wat Jan voor de zoveelste keer gezegd heeft en ze antwoordt mij ONMIDDELLIJK, maar dan met de snelheid van een raket : "Neen, Jan die ziet je liever met een poedelkop uiteraard, zodat niemand naar je omkijkt en je lekker voor hem alleen bent" !

Gegierd hebben we aan de telefoon.
Jan zijn ouders hadden vroeger een koningspoedel bovendien.
Hilarisch.

Ik vertel de pertinente reactie van Aude en hij verslikt zich zo hard en met zijn verschrikkelijke bronchitishoest is dat geen lachertje, en kan zich ook niet inhouden met lachen!

Voilà, het mysterie is opgelost.
Ik denk niet dat Jan het zich nog zal wagen iets over mijn kapsel te zeggen volgende maand !!

Wat denken jullie ?

zo ziek als een hond

Toen we terugkwamen van Rome heb ik op het vliegtuig waarschijnlijk alle aan boord zijnde microben in me opgenomen en de dag na onze terugkeer had ik het zitten : ik kon amper slikken, net of er een dikke vlezige bol in mijn keel zat die me niet meer toeliet normaal te eten, te drinken, door te slikken . Na zo'n drietal dagen koortsig en al thuis rond gelopen te hebben hield ik het voor bekeken en raadpleegde ik de arts.
Keelontsteking, koorts, ik schrijf je een fles voor, dolipran 1000 ( IEDEREEN zweert hier bij Dolipran, ik denk dat het het beste aanleunt bij sedergine) , keeltabletten, Ibuprofen 400 en het zal vlug beter zijn....
En dat was ook zo.
Vrijdagavond en zondag hadden we bezoek. Die van vrijdag konden zondag niet en die van zondag kunnen vrijdag niet en het was één en al gepuzzel om dus twee groepjes te vormen, daar waar iedereen iedereen kent en blij zou geweest zijn elkaar terug te zien.
Op donderdag was alles klaar voor vrijdag en het was een heerlijke avond, al zeg ik het zelf.
Op zaterdag was alles klaar voor de tweede lading en ik keek oprecht uit naar ons gezellig samenzijn.
Maar Jan begon te hoesten.
Jan begon heel hard te hoesten.
En zaterdag nacht hoestte hij zo hard dat hij rond 2.30u is opgestaan en beneden gebleven is. Hij vond dat de koude in de kamer hem geen deugd deed en ik denk toch ook gedeeltelijk om mij van zijn geblaf te onthouden, tenminste dat hoop ik dat die edelmoedigheid hem te beurt viel, men weet immers nooit.
Vanochtend lag hij dus ziek in de zetel.
Rode kaken, koorts meten Jan?, want zelf komt een man daar niet op hé om eens te kijken of hij koorts heeft. Ik weet het, het is een cliché, maar echt , soms , echt hé....
Ja 38 graden.
Hij voelde zich op slag nog zieker en kroop naar boven, de zaligheid van zijn bed woog niet op tegen de kou.

Er zat niets anders op dan mijn bezoek af te bellen.
Zou het morgenavond passen ?,vroeg ik aan de man van het ene koppel.
Ja, zeker, we komen morgen!
Oef, naar het andere koppel gebeld.
Ja hoor, we komen.
Nu nog mijn tweemaandelijkse vergadering afbellen en het eten is gered...Dacht ik.
Zeer in mijn nopjes ging ik nog vlug om eieren en brood op de zondagsmarkt.
Toen ik thuiskwam kreeg ik echter de boodschap van het eerste koppel dat de man niet goed naar de kalender gekeken had....ze waren niet vrij...
Ik durfde het tweede koppel niet meer afbellen en dus zijn we morgen met minder volk maar met evenveel eten.
Jan kwam rond de middag naar beneden en ik vertelde hem van de wijzigingen.
Hij knikte.
Morgenavond ben je immers al een pak beter en morgenvroeg ga je naar de dokter.
Moet ik nu nog eens ide pilletjes nemen? vroeg hij met een klein stemmetje.
Ja natuurlijk, de dolipran, de fles, de hoestzakjes , kortom alles wat ik gereed gezet heb. 
Ja knikte hij meewarig en daarna  vertrok hij weer naar boven.
Ziek, luidt het.
Een ziek man in huis is speciaal.

het meer is bijna vol....

We wonen hier ondertussen 11 jaar

Elf jaar geleden reden we "voorgoed"- zoals dat heet- naar het zuiden.
De verhuiswagen met oplegger van Soulhiol -Noyer, "le gentlemen déménageur" voorop en wij samen met Spotje, erachter aan met de Toyota.
Stortregen en ijskoude lucht waren ons deel en we kwamen toe in ons onverwarmd, amper gemeubileerd huis waarvan we al vlug een warm nest zouden maken.
De vrachtwagen strandde in de haarspeldbocht naar ons huis toe en de verhuizers legden telkens 50 meter af met kruiwagens, of met dozen in de armen sjouwend , alle deuren openstaand en de gure wind ons tegemoet komend...een toestand om nooit te vergeten maar vooral om nooit meer te herhalen.
"Je moet het doen als je nog jong bent", zeggen we nu.
We waanden ons jong 11 jaar geleden , hij 60 en ik 50 .
We konden er nog tegen.
Want het is wel een stap natuurlijk.
Velen denken er jaren over na, bij sommigen blijft het een droom, anderen willen er zelfs niet aan denken, nog anderen zeggen ons vaak dat ze in onze plaats zouden willen zijn en er zijn er ook die het dan ook daadwerkelijk doen.
"Zo alles achterlaten, dat moet je toch kunnen", zeggen er sommigen.
" Ik zou het nooit kunnen, kinderen en vrienden achterlaten" zeggen dan weer anderen.
Nog anderen opteren voor 2 huizen, daar en hier. Pure luxe dus. Of omdat je nog werkt en nog niet kan emigreren.
Er zijn er die liever reizen van jut naar jeir. Liever reizen dan kopen en vastzitten.
En er zijn er die het doen, terugkeren naar België en dan na een aantal jaren toch weer terugkomen...ja hoor , dat bestaat ook.
En ik begrijp hen allemaal.
Maar als je het niet geprobeerd hebt weet je het ook niet hé.
En zoals ik dikwijls zeg, je moet het niet proberen, je moet het doen.
Proberen is niet veel waard, dan ben je er toch met je ganse hart niet bij, want je laat nog altijd de deur openstaan naar een terugkeer.
Alhoewel, die mogelijkheid bestaat altijd.
Ik vraag me soms af of ik hier zou blijven en  of Jan hier zou blijven indien er iets ergs gebeurd met één van ons beiden.
Ik ben er nog niet uit.
Het zou kunnen, maar ik zou best hier kunnen verder leven.
Het valt te bezien .
Maar daar zijn we nog niet.
Voor het ogenblik blijven we op onze berg en doen we van alles wat we in België niet zouden gedaan hebben.
En dat is veel feitelijk.
Zoals elke verjaardag uitgebreid gaan vieren bij Monique Valette van Auberge Lou Bordié.
We gingen dinsdag al, Valentijn, 20 jaar samen en 11 jaar in de Lot combineren met een aangepast truffelmenu.

Brouillade aux truffes

Ik kan het niet beschrijven, het was "outstanding" , "formidable", "uniek".

poulet aux truffes

Haar zaak zat stamp- maar dan ook stampvol en je doet er dus best aan te reserveren. Maar zelfs dat kan tegenvallen.

Coulomier aux truffes of het paradijs op aarde 

Op woensdag en zaterdag gesloten...

Monique toont de truffels die ze samen met de eieren bewaart

Dinsdag is de drukste dag in de winter, want de meesten komen eerst het truffelmenu verorberen om daarna in Lalbenque naar de truffelmarkt te gaan. Cultureel en gastronomisch hoogstandje. Zo'n 20 km van bij ons.

Truffelmarkt Lalbenque 

Dus als je twijfelt: DOEN !

Met dank aan Constant Sciarone voor de foto van de truffelmarkt

Her best story....

Deze zomer werd er bij onze Engelse bovenburen een nieuw dak op het huis gelegd. Paul zou het zelf doen, 't is te zeggen, vrienden en familie zouden komen helpen...dat betekende dat er in feite de ganse zomer lang vrienden en familie bij Paul en Lynn verbleven en daar waar Paul altijd voor het eten zorgt ,hield Lynn zich daar deze zomer mee bezig. Paul zat immers op het dak.
En tijdens een van deze zwoele zomeravonden gingen we bij die ganse vrolijke bende een glas ( meerdere, dat geef ik toe) drinken.
Caitlin , het nichtje van ons vriendenpaar luisterde naar de verhalen van iedereen en wees met haar vinger naar mij terwijl ze aan haar tante zei "Geneviève's best story"...en ik realiseerde me dat ik zo overal een beetje gekend ben als  degene die overal wel een verhaal over heeft.
Ik betrap er me zelfs op een verhaal voorhanden te hebben als iemand over iets vertelt.
En bij sommige mensen valt dat in de smaak, anderen hebben er een hekel aan en zeggen me zelfs " er zijn mensen die in 10 jaar meer ervaren dan anderen in 3O jaar"...waarmee ik onmiddellijk op mijn plaats gezet word en het me meer dan duidelijk is dat nog een verhaal niet van pas is!
Non mais !
In elk geval , 9 februari 1998 vereist een "best story" ,  want dat is dit verhaal enigszins.
Het is trouwens op de kop 20 jaar geleden, "al 20 jaar geleden" en méér dan één zal daar verbaasd bij opkijken!

Eind januari 1998 vroeg ik aan mijn broer of hij eens naar mijn astrologische kaart wou kijken om te zien of ik ooit nog eens iemand zou tegenkomen ...ik was anderhalf jaar weduwe, 42 jaar , en alhoewel ik toen en nu nog trouwens de eenzaamheid soms echt opzoek, ben ik niet graag alleen.
Hij belde me en zei " Ja Gene, amai, op 9 februari zal je iemand ontmoeten zie, niet gewoon hoor ! Amai! Dat kom je niet gauw tegen! Jaja, het komt in orde"

Ik zeg aan mijn dochter wat Pascal gezegd heeft en ik begin te lachen als ik zie dat 9 februari op een maandag valt.
"Wat kan je nu doen op een maandag? Hé Aude? Wat kan er nu gebeuren op een maandag?"

Maar Aude zag dat anders .
"Mama, op maandagavond is café 't Goed Voorbeeld open toch? Waarom ga je maandag niet naar 't Goed Voorbeeld ? Je weet nooit!"

Tot zover...

Maandag 9 februari, ik had helemaal niet meer gedacht aan wat Pascal me gezegd had en zat achter mijn computer op de overloop solitaire te spelen.
Aude komt uit haar kamer rond 21 uur:
"Mama, 't is vandaag 9 februari !!"
"Ja Aude, en dan?"
"Kleed je aan en ga naar 't Goed Voorbeeld: vandaag is de dag dat je iemand zal ontmoeten!"

De schat ! ze heeft haar best moeten doen om me buiten te krijgen, want  ik zag dat nog zo niet zitten.
Café 't Goed Voorbeeld in Lier is het stamcafé van mijn toneelvereniging Arlecchino, en ik was secretaresse van de vereniging. Het was en is een zalig bruin café, maar....

Allez, Ok, ik ga ervoor !
Ik kleed me aan en geamuseerd rij ik naar Lier.

Als je in het café binnenkomt moet je zo'n klapdeur openduwen, zoals in een Saloon in de far-west.
En echt, echt waar, ik stamp die deur open en bekijk de bomvolle zaal met een blik van "waar zit die vent?".

Tot dan toe ging ik wekelijks, soms meerdere keren per week zelfs naar dat café, maar ik zag niemand, dacht aan niemand, zocht niemand.
Tot de 9e februari.
En ik ga aan de toog zitten.
Ik zit er nog maar net of Piet komt naar me toe en begint gezellig te praten.
'Zou hij het zijn?', dacht ik. Goede keus, dat wel, altijd een leuke vent gevonden, daar niet van.
En dan, out of the blue komt er een man naast ons staan die tot dan bij hele goede vrienden van mij stond en die ik de eerste keer gezien had de week ervoor bij de opbouw van het decor van ons toneelstuk "moeder".
En die man vraagt wat ik wil drinken en ik zeg "een glas witte wijn".
En hij begint te praten en Piet zegt op een bepaald moment "ik laat jullie"....
En rond één uur vertrek ik, lachend, want de volgende dag zie ik die man weer. Hij heet Jan.

Ik rijd naar huis en bel mijn broer in het midden van de nacht en zoveel glazen witte wijn verder natuurlijk " Pascal? Ik heb hem gezien!"

En nu zijn we 20 jaar later en Jan zit nog steeds bij mij.
Dank zij Pascal en Aude....

Her best story?
You bet !

Met 7 en meer in Rome

Trevi fontein

Niet alleen deze keer maar met 9 van Cahors naar Rome voor een korte, intense minitrip. We combineerden het ernstige werk met het aangename, liepen kilometers door de stad, vielen van de ene verbazing in de andere, genoten van een schitterende "météo" ....en meer moet het niet zijn. 

Alhoewel het meer was. Want ik heb Rome meermaals bezocht toen ik (veel) jonger was, en toch ik herinnerde het me  niet meer zoals ik het nu terug zag.

De gebouwen zijn gewoonweg indrukwekkend.

Ik heb er geen ander woord voor.
Het ene al groter dan het andere.
Kerken op elke hoek- maar ook in het midden- van de straat.

De ene al groter dan de andere.

Goud, marmer, albast, ivoor, zilver, koper....en als je te midden van al die pracht staat wordt er je ook nog om een aalmoes gevraagd " om de kerk te onderhouden" .... In feite kan ik daar niet bij.

Dat alles blinkt en schittert en dat je het in de huidige crisissituatie waarin armoede toeneemt nog aandurft om geld te vragen voor materiële goederen die je ten koste van de mensen hebt verworven.

Dat je geld durft te vragen om de Sixtijnse kapel te bezoeken ( 14 EURO) waarvoor je uren in de rij moet staan. Stel je een gezin voor bestaande uit vader, moeder en 2 kinderen, dan ben je om 8 uur al 56 EURO kwijt , heb je nog niets gedronken, gegeten, geslapen, gereden, gevlogen....het is erg.

Palatijn

We waren allemaal om 4.30u opgestaan, want om 6.15u  moesten we in Blagnac ( Luchthaven van Toulouse) zijn. Toulouse ligt op zo'n 1.15 min rijden van bij ons thuis. Vanuit Cahors is het een kwartiertje langer.
Maar iedereen was op tijd, wat redelijk ongewoon is voor de inwoners van Occitanië.

Eenmaal aangekomen op de Romeinse luchthaven stonden twee taxichauffeurs ons op te wachten. Ondertussen had mijn zus Bernadette zich ook bij ons gevoegd vanuit Brussel dan. Het was een hartelijk weerzien voor Jan en mij en voor de Cadurciens een ontdekking. 

We reden naar het hotel ( www.nh-hotels.nl/Rome/Villa-Carpegna)  en konden meteen inchecken.
Endan zochten we een tabacco op om dagtickets voor het openbaar vervoer te vinden.

Zo geregeld. De eerste groep nam een kaart voor 1 dag, anderen voor 2 dagen, en wij voor 3.

En wij waren vertrokken.
Metro in, en we kwamen vanuit de hele diepe ondergrond naar boven om Rome te ontdekken...

Eerst eten en drinken en dan pas actie ondernemen uiteraard...
Dank zij François die net een nieuwe GSM gekregen had en informaticus is vonden we dichtbij de plek die we eerst wilden bezichtigen een schattig Italiaans restaurant . Onmiddellijk kregen we gratis een prosecco en we hebben heerlijk gegeten en gedronken. We konden er weer tegen. 

( www.levirtuintavola.it) .

Capitool

Vandaar naar de kerk S.Giovanni in Laterano .

En dan naar de Basilica San Clemente. Het is vooral de ondergrond die belangrijk is, een Mithras tempel . Prachtig.

Dan naar het Capitool en de Forum Romanum en weer tijd voor een Aperolspritz...

Busje hop en de Trevi Fontein en de Piazza d'Espagna.

Kapot maar tevreden reden we terug naar ons hotel.

De volgende morgen splitste de groep en vertrokken we met 6 naar de oude stad.

Cité des Anges, We slenterden langs de kraampjes met souvenirs en dronken een goedkope capuccino aan het water, dichtbij het Hof van Cassatie.

Cité des Anges en Bernadette

Tiber en Vaticaan

Piazza Navona,  Met de Fontein van de 4 stromen....de Nijl, de Ganges, de Donau en de Rio de la Plata. 

Fontana del Quattro Fiumi

Het was zo warm dat we gewoon aan het Panteon op een terras gaan zitten zijn om het middagmaal te nuttigen...

Zalig!

( Restaurant Da Claudia en Pantheon op de achtergrond)

En we splitsten weer op.

De ene ging naar de Villa Borghese.
De anderen naar het hotel want te moe.
En wij ,met drie door de straten van Rome.
Kerk in kerk uit, op de langen duur hadden we het echt gehad met die kerken.

Je houdt het niet voor mogelijk.

een echte capuccino 

De volgende dag gingen de mannen apart weg en Jan bezocht Ostiense et San Paolo.

We vonden elkaar terug rond 14 uur in het hotel en vertrokken voor een laatste lange wandeling naar het Vaticaan. Want dat moet je nu eenmaal gezien hebben als je nog nooit in Rome geweest bent. En zelfs als je er al was, je wil het terug zien. Zo indrukwekkend. Zo groots. Zoveel aanschuivende mensenslierten. Zoveel hoop van mensen die denken, nee die zeker zijn, dat alles nu beter zal gaan met hun gezondheid, hun leven, hun kinderen, hun ouders....;

En wij stonden erbij en keken er naar. In stilte. Niet wetend wat we er moesten van denken....

 Door één of andere ongelukkige verkeerde manipulatie door ondergetekende , een informatica- onbekwame blogster ben ik een stuk van mijn foto's kwijt ( al een geluk dat een gediplomeerde fotograaf ons vergezelde, dank je wel Jan !!!) , dus ben ik dit fotootje op internet gaan halen...

Volledig afgepeigerd keerden we terug naar het hotel waar het taxibusje en de taxi ons stonden op te wachten. Het vliegtuig had 45 minuten vertraging en we geraakten tenslotte om 2.15 u des 's nachts in ons bed...Moe maar voldaan.

Rome ?

Een aanrader !

Cité des Anges