grenzenverleggend: Hans op de Beek , Musée des Jacobins, Toulouse

Een jaar of drie geleden werden we door een vriend van Jan uitgenodigd om in Gourdon te komen eten. Toen we daar aankwamen werden we ondergedompeld in een museum van hedendaagse kunst. Vooraleer we ook maar aan aperitief dachten, honger kregen of ons afvroegen wat we daar feitelijk kwamen doen, hadden we al bijzonder interessante, boeiende en grensverleggende uitleg gekregen bij unieke kunstwerken. Het waren foto's, schilderijen, collages, beeldhouwwerken en installaties.
Onder andere van Hans Op de Beek, een Belg, waarbij we door een piepklein lensje moesten kijken en dat er zich op dat moment onwaarschijnlijke dingen voor onze ogen afspeelden.
Sindsdien ben ik fan.
Fan van Hans Op de Beek.
Hij maakt schilderijen, installaties, muziek en films....
Polyvalent.

www.hansopdebeeck.com

Een andere vriend van ons heeft dan weer een zoon die bij Hans stage liep in Brussel.

Ik ben "bevriend " met hem op facebook en beloofde dat ik zijn nieuwste installatie zou gaan bekijken, nu hij actief was in Le Couvent des Jacobins in Toulouse.
Ah ja, dat zou er nog aan mankeren, zo dichtbij en dat laten passeren....

Wanneer gaan we nu ?, vroeg Jan enigszins geërgerd dat ik er nog geen werk van gemaakt had....
Donderdag dan maar ?

En vandaar dus dat we gisteren richting Toulouse reden om eerst te gaan eten in ons ondertussen gebruikelijke bistrootje, Le Louchebem in de Hallen van Victor Hugo. Een aanrader.

En dan gingen we richting les Jacobins....Jan had een plan, ik had google maps ingesteld, ik vroeg ook de weg aan een jonge gast die een sandwichkraampje uitbaat....om helemaal verkeerd terecht te komen in le musée des Augustins....Ah neen, dat is niet hetzelfde natuurlijk.

Enfin.
Eens we terecht waren moesten we de ingang zoeken. Ik vond dat er te weinig aandacht was besteed aan promotie voor dit event. Maar bon.

L'Eglise des Jacobins is een attractie op zich. Heel mooi, imposant, prachtig gerestaureerd. Thomas van Aquino ligt er begraven.

En dan, de installatie: THE GARDEN OF WHISPERS.

Je wordt er stil van.
Je waant je in de woestijn.
Of is het de Belgische kust?
Je hoort fluisteren.
Je hoort stemmen.
Iedereen is er stil. Of als er al iemand praat, fluistert hij.
Hier en daar zie je een berbertent met een vuur dat brandt.
Her en der zijn lichtjes, als was je in een nachtelijke braderij beland.

Zo vreemd en toch herkenbaar , zo raar en toch eigen, zo ver en toch zo dichtbij.

We zeiden niks toen we buiten kwamen.

Vanmorgen zei Jan : ik heb nog lang nagedacht over die installatie van gisteren hé , en....

Weet je wat Hans?
Je opzet is geslaagd.

net op tijd !

Na drie maanden hitte is het weer plotseling omgeslagen.
Vanmorgen haalden we maar 8 graden en dat is fris ! Héél fris, vind ik.
Maar hé, geen nood , nu we twee warmtepompen hebben kan het niet meer op.
Onmiddellijk eens aanzetten zie....

We hielden onze adem in , net 2 kinderen met een nieuw speelgoedje.
Niks te verwarming!
Er komt geen beweging in dat ding. Er komt ook nauwelijks geluid uit die bak...

Ik hoorde al de "godvermiljaarde" afkomen. Ik sleur het bedieningsbakje uit Jan zijn handen, ik probeer het ook eens met het andere bakje, niks te noppes.
Jan haalt er de gebruiksaanwijzing bij.
Dat komt er natuurlijk van als je ouder wordt en het drie weken geleden is dat specialisten je getoond hebben hoe je te werk moet gaan. Dat is te lang, drie weken ,om te onthouden hoe je in "zes stappen" de verwarming moet aanzetten...

Ik zucht, Jan vloekt , we buigen ons allebei over het boekje.
We bekijken nogmaals de geplastificeerde handleiding als plots de blazer aanspringt....
Geduld is inderdaad een deugd, maar blijkbaar niet de onze....
En sindsdien leven we op een roze wolk.

Zo blij !

En straks steken we de haard aan , hoe gezellig gaat dat zijn?
Laat de winter maar komen, we hebben verwarming, net op tijd !

Composteren

In het boekje van onze streek, de Lot, stond een aanbieding om compostbakken te kopen.
En aangezien het deksel van onze compostbak het begeven had, vond ik dat interessant.
Bovendien zoek ik al een paar maanden - in de Foirfouille of de Gifi- naar een duo-vuilbak, waar je langs de ene kant glas kan verzamelen en langs de andere kant plastic en papier kan opbergen. Want die vuilbak is het langzamerhand ook aan het opgeven.
Hier in Frankrijk komt de vuilkar niet langs als je buiten het dorp of de stad woont. Je moet je vuilzak zelf naar containers brengen die langs de kant van de weg staan en die heel regelmatig worden leeggemaakt. Je huisvuil stop je  in gesloten plastic zakken en het papier, plastic of glas kan je los in de groene- of in de glas-afvalcontainers zwieren.
Groot huisvuil , steenafval, huishoudtoestellen, gras, batterijen  enz enz , daarvoor kan je 3 x per week langs in de déchetterie . Gratis ende voor niks.
In Boechout zagen we daar geweldig tegen op. Een file van hier tot ginder op een baan waar je niet kon draaien, aan het hek zo'n 4 "gendarmes" met een boekje en een stylo in hun hand die je autoplaat opschreven om te zien  wat je mee had,  nagels die je ter plekke uit houten balken moest halen, had je geen tang bij dan moest je het terug mee naar huis nemen, hoeveel je mee had, of het de eerste of de tweede keer was dat je die maand langskwam, want de hoeveelheid was beperkt, ik mag er niet aan denken. Echte terror.
Hier is dat volledig gratis. En relax ! 't Steekt allemaal niet zo nauw, ze zijn al blij dat je de moeite doet om het te komen brengen.

Dus, ik bekijk die aanbieding en voor 20 EURO ( stuur een cheque op ! ) kan je een paar weken nadien de bakken komen afhalen in de plaatselijke déchetterie.
Doen ! , dacht ik.

En inderdaad, een aantal weken nadien belde de man van de déchetterie, ze waren aangekomen.

We kregen een grote compostbak die bij Pôle Vert of bij de Gam Vert alleen al 20 EURO kost, twee kleinere bakken met een speciale vergrendeling zodat dieren ze niet kunnen openmaken, één voor papier en plastic en één voor glas, en een kleine huishoudemmer voor groenten-en fruitafval in te verzamelen.

Fantastisch toch ??? Leve de Lot !

Pompoenen

Feitelijk hebben we dit jaar wel heel veel groenten kunnen oogsten,zei Jan tegen Gilbert.
Ja dat is zo, zei ik, alles is goed en vlug gegroeid. Behalve pompoenen, die hebben we niet gehad.
De verkoopster op de markt in Caussade heeft ons courgettes meegegeven in plaats van pompoenen...
Oh maar dan bezorg ik er je wel een paar hoor,antwoordde Gilbert.

Ik had beter moeten weten , dat Gilbert met "een paar", heel veel bedoelde...

Gisteren gingen we buurten bij de Engelse bovenburen  en  na een leuke avond kwamen we de berg afgereden. In de schijnwerpers van de lichten zagen we kisten staan.



Ah neen hé, riep Jan, Gilbert is geweest en heeft die pompoenen in mijn mooi afgespoten kistjes gelegd en die heb ik nu juist nodig om de schotels in te zetten morgen.

Inderdaad, Jan was van kookcorvee in zijn vereniging en dus had ik voor 36 man eten en dessert klaargemaakt.

Maar die bakjes, ach dat vond ik niet erg, de hoeveelheid pompoenen echter, dat was om U tegen te zeggen.

Eén bakje ben ik op de ochtendwandeling met de honden onmiddellijk gaan afleveren bij de Franse buurman. Die was niet thuis, maar ik heb alles gewoon op een plastieken terrastafel gelegd, een sms-je gedaan om hem te verwittigen....waarvoor hij vriendelijk dankte.

Bergopwaarts belde ik naar Renée, en ja hoor , ook zij wil pompoenen.
Morgen komen Lynn en Paul en die zal ik er ook wat meegeven.
En Martine en Manou moeten er ook maar blij mee zijn. Die zie ik morgenavond.

En wat dus in feite voor mij een vakantiedagje moest worden, mijn huis was op kant zowel boven als beneden, de was en de plas gedaan, eten gekookt voor 36 man en niemand die van mij nog iets verwachtte...werd een vermoeiende dag .

Ik heb één kist weggewerkt. 10 Pompoenen.
Je moet die niet schillen,zei mijn zus.
Maar de meeste recepten die ik bekeek raadden het me toch aan.
Ik hield er twee grote blaren op mijn rechterhand aan over. Zo hard heb ik moeten drukken op mijn mes om het pompoenvlees in stukken te snijden.
Maar mijn soep was heerlijk.
Toen ik ze proefde dacht ik aan Pierre die me ooit zei Vous avez le mérite d'être connue ! 
Awel ja, dat is waar, de soep is gewoonweg verrukkelijk.

La canette de Jeanette

Thibault stond om 9 uur op een zondagmorgen aan onze voordeur.
We staan altijd vroeg op.
't Is te zeggen, Jan staat altijd eerst op en ik zo'n half uur later.
Dan ontbijten we en dan ga ik met de "jongens" wandelen, de berg op.
Die wandeling is iets waar ik naar uit kijk, weer of geen weer, warm of koud, droog of nat.
Ik overpeins hoe ik gereageerd heb op dingen en mensen, hoe de respons daarop was, waarom ik dit gedaan heb en niet dat, of ik nog altijd hetzelfde standpunt heb of juist veranderd ben van mening en vooral waarom, of iets de moeite is of net niet ..
En steeds kom ik tevreden en voldaan de berg weer af na een half uurtje , een frisse neus en zoveel energie te over om de dag door te komen.
Dat was allemaal reeds achter de rug toen Thibault, de kleinzoon van Jeanette aanbelde, daar niet van, maar 9 uur is toch een redelijk vroeg uur om bij iemand gewoon langs te gaan, bedacht ik toen ik hem gebaarde langs achter te komen- wat hier in het zuiden meestal het geval is. En vermits hij langs voor kwam, wist hij maar al te goed dat het héél vroeg was voor een zondagmorgen...
Bref.
Daar stond hij dan.
Zeeën van tijd heeft die jongeman.
Hij moet zo'n 22, 23 jaar zijn en komt elk weekend bij zijn mamie Jeanette logeren.
Hij doet haar gras af, de haag, snoeit bomen, verzorgt de dieren, ja, hij is dol op het kasteeltje waar ze woont en van de ganse natuurlijke omgeving.


En hij gelijkt heel hard op zijn mamie.
Qua uiterlijk, niet qua kledingkeuze die voor Jeanette reeds sinds jaar en dag bestaat uit drie, vier versleten schorten over elkaar, zodat je de indruk hebt dat er toch nog stof zit onder de uitgerafelde draden, korte sokken met redelijk wat gaten, aan de tenen en aan de hiel, in tot op de binnenzool versleten galoches , handen, armen en benen zo donker alsof ze net met een grote schop kolen uit een mijn naar boven gehaald heeft.

Mamie demande si vous avez envie d'une canette ?
Of we soms een eendje willen?
Hij laat me het degelijk geplukt diertje zien en tja, waarom niet feitelijk?
15 euros, mais si vous ne la voulez pas, aucun soucis...
We blijven even goede vrienden als ik ze niet moet hebben.
Neen, neen, ik neem ze wel.

Het vervelende met Thibault is dat "je er niet vanaf geraakt".
Je denkt dat hij gewoon dat eendje komt leveren.
Mis.
Hij komt binnen, natuurlijk wil hij wel koffie, of als het tegen de middag is een ricard of drie, of een glas wijn of een glas water, het doet er niet toe, maar zitten zal hij en blijven ook.
En dat vind ik erg.
Ik weet het, ik zou geduldiger moeten zijn en begrijpen dat hij zich ook steendood verveelt bij zijn oma, maar toch, ik kan het niet helpen dat mijn gezicht soms boekdelen spreekt van ergernis...

Mamie vult zo'n eend met veel looktenen en uien. En boter. En aardappelen erbij en klaar is kees...het is buitengewoon lekker.
Ik knik, geloof hem op zijn woord en zou daar straks eens werk van maken zie.

Eens hij vertrokken is bekijk ik het eendje, alhoewel het woord eend eerder gepast zou zijn.
Ze ziet er voortreffelijk uit. Vers. Proper. Ruikt zelfs lekker .
Ik vul ze met look en kruiden, ga tussen het borstvlees en het vlies boter en kruiden steken, begin veel ui te bakken, leg de eend erin en zet ze in de oven.
Zo'n anderhalf uur.
Van zodra de eend begint te braden liggen de 2 honden naast de oven geduldig te wachten tot deze fantastische schotel op tafel zal staan. Ik krijg ze niet uit mijn keuken.
Ondertussen begint het ganse huis zich te vullen met een zalige geur van knapperig gebraad.
En als die uit de oven komt is het feest .

La canette de Jeanette, ze mag er wezen !
Dit is echt voor herhaling vatbaar.
Ik heb nog nooit zo'n lekker beest gegeten....

20 jaar gelden werd het plots heel stil in huis....

Philippe Vercruyce
20/05/1953 - 30/09/1996

Ik wou dat ik even onsterfelijk was,
dan leefde ik door en door.
Dan ging ik naar een grote waterval,
waar ik kon zingen van oor tot oor

Aude

het mysterie van het koffiezetapparaat

In april kochten we een nieuwe koffiezetmachine. Geen goedkope, de duurste van bij Darty. 99 EURO. Electrolux. Luxueus dus, dacht ik ten minste.
Er was een ingebouwde timer....ik heb geen timer nodig , zei Jan, maar dat liet ik niet aan mijn hart komen.
Je kon het aroma intenser of "gewoon" instellen.
Er konden 10 tassen in.
De kan was een thermoskan.
Bref, iets goeds , dacht ik tenminste.

Al bij de ingebruikname ondervond ik gebreken. Of misschien waren het enkel onhandzaamheden.
Er stonden bvb wel 10 tassen op aangeduid, maar doordat het waterreservoir scheef staat kunnen er maar 9 in.
Als je de thermoskan opent, wat nogal stroef gaat, en je wil inschenken ga je zeker morsen.
Je kan de kan ook niet helemaal tot op de bodem leeggieten, er blijft altijd wel een restje koffie instaan.

Na een maand of zo maakte de machine hels lawaai, we moesten ze al ontkalken.
We doen dat.
De dag nadien begint de miserie.
Telkens er een kop  water door het toestel loopt, stopt de machine en moet je op de knop "brew" drukken.
Dat betekent dus inderdaad, dat je 10 x op de knop moet duwen om een volle kan koffie te maken.

We ontkalken ze nog eens.
Niks aan te doen.
Telkens stopt de koffiezet.

We halen een klein exemplaar van de zolder, eentje die we gratis bij carrefour hebben gekregen naar aanleiding van één of andere actie , merk Grundig, ook niet slecht feitelijk. Maar bon, je kan er slechts 6 tassen koffie mee zetten.

We brengen de Electrolux naar Darty in Cahors. AL onze machines komen van bij Darty. Zoiets als de Vandenborre in België.

Ze zullen hem laten repareren. Ze zullen bellen als het zover is.

Anderhalve maand later bel ik naar Darty, of de machine soms hersteld is?
Ja hoor mevrouw, die staat hier al een maand...
Euh...

Ik ga ze halen, de machine. Ze hebben de elektronische kaart vervangen.

De volgende morgen duwt Jan op de knop en zet de machine aan.
Na één kop stopt de machine en zegt ze piep !
Ik hoor tot boven godvermiljaardenè ...

Niks aan te doen.
Ik breng de machine terug.
Ik bestel tegelijkertijd filters, dat zijn hele gekke....

We zullen bellen...   
Anderhalve week later ga ik ze halen.
Weet U mevrouw, ik heb de machine hier 2x geprobeerd hé en hier functioneert ze wel...dus...
Ongelofelijk. Ik neem ze terug mee.
De filters zijn nog niet binnen.

De volgende morgen duwt Jan op de knop.....godvermiljaardenè !
Allez, dat kan nu toch niet hé Jan.

Jan brengt zelf de machine terug en staat erop dat ze voor zijn ogen getest wordt....de machine doet het!
Ongelofelijk. Een wonder....
Ik ga ze toch terug naar het atelier sturen hoor meneer, want dat is te zot hé !
De filters zijn nog niet binnen.

Ik krijg een sms deze keer.
Ik mag de koffiezet gaan halen.
Het kleine Grundig toestelletje hapert ondertussen niet één enkele keer.
Keurig.
Gratis.

Ik heb ze mee. Ze hebben het verwarmingselement vervangen, dat is wat er op het papier staat. De garantieperiode wordt verlengd.
En de filters zijn er ook deze keer..
Thuisgekomen probeer ik eerst de filter te vervangen, open het plak, zet het filtertje in de erbij geleverde houder en stop ze in de machine: de filter is te groot. Niet dezelfde dan degene die erin zat.
Niet et doen, denk ik bij mezelf. Wat een miserie.
Ik zet de oude er terug in en laat bij wijze van test de koffiezet eens 10 tassen water maken: ze doet het ! Deze keer is er hoop.
Ik zet het toestel klaar voor de volgende morgen, eerst een filter en dan de koffie, zodat Jan alleen maar op de knop moet duwen.

Ik ben echter eerst wakker en ik spoed me naar beneden. Ik zet het toestel aan.
Aan tas 4 gekomen, stopt ze, piep zegt het ding. Ik duw op de knop. Ze gaat verder en begint vervaarlijk te grommen.
Niks aan te doen. Ik kan blijven duwen op die knop. Niks te niksen.

En gisteren ging ze wel, wat is er nu toch veranderd ?
En dan zeggen we alle 2 tegelijkertijd : DE FILTER.
De melitafilter!
Allez jong!
Ik neem de handleiding ter hand. NERGENS staat er in dat je geen papieren filters mag gebruiken, nergens...

Ik zet koffie voor de 2e keer. Zonder melitafilter, met de filter die erbij geleverd was, zo'n zijdeachtig spul dat je altijd bij een koffieapparaat bijkrijgt.

En weten jullie wat?
't Is opgelost.
En dit was nu het mysterie van de Electrolux koffiezetmachine.

Winterklaar

Nu de warmtepompen (eindelijk) geïnstalleerd zijn, de warmte-elementen aan de muur hangen en de afstandsbediening ( wéér een afstandsbediening ! - dat is zoiets als een paswoord, dat schrijf ik op maar ik weet dikwijls niet meer waar....en de afstandsbediening is ook iets dat je nogal kwijtgeraakt...) ernaast prijkt, de dubbele ramen ons plots veel meer zonlicht verschaffen, vermits het volle ramen zijn en geen kleine vierkantjes, is mijn kuis-woede opgedoken. Niet bij mij alleen, Jan heeft nieuwe rekken gekocht om in de berging te zetten en daarmee hebben we ons vandaag bezig gehouden.

Het mag er zijn !
Het kan verkeren !

Ik had daarna zo'n gevoel van " 't mag oorlog worden, wij zijn er klaar voor", want met Donald Trump die méér en méér aanhangers begint te krijgen ben ik veel minder gerust op het gebied van wereldvrede.
Vannacht om 3 uur is er het eerste grote TV debat. Miljoenen mensen gaan er naar kijken.
Jij ook zeker? ,vroeg Jan, die weet dat ik dat wel zou doen, zo lang opblijven.
Maar eerlijk gezegd, ik kan de stress niet aan.
Ik erger me dood aan zulken opgefokte gesprekken.
Hoe opgedraaid zou Hillary zijn ?, denk ik.
Man,man,man, daarvoor moet je uit een speciaal soort hout gesneden zijn om presidentskandidaat te willen zijn.
Ik gun het haar van harte.

Back to earth: de laatste boontjes zijn geoogst en de conserven staan te blinken in de remise.

De laatste courgettes, aubergines en tomaten leverden weer x aantal potten ratatouille op, en tomatencoulis.

De pruimen bezorgden ons lekkere confituur, ze werden op alcohol ook weggezet, of gedroogd of in de diepvries gestoken.


De vijgen hebben we ook nog verwerkt en dus....taratata...wij zijn winterklaar !


Stel dat het sneeuwt en we kunnen de berg niet meer op of af, geen nood we overleven het.

Stel dat Trump president wordt...dat het oorlog wordt, dat de Chinezen binnenvallen of de Russen , wij kunnen er tegen.



Aude stuurde me een app'je : ik denk dat je nu wel genoeg potten hebt hoor mama! 

Ik denk het ook.

Na al dat werk mijmerden we nog na over Venetië en klonken we op onze oogst met een lekkere aperolspritz !
Top !

Maurice

Eén jaar wordt hij vandaag en dat is toch iets om trots op te zijn.
Eén jaar op 22 september , en dat is ook de naamdag van de heilige Maurice...
Ze hebben het er niet om gedaan, maar het is wel een feit

---

Dans l'actualité

22 septembre : Saint Maurice

DirectMatin.fr‎ - Il y a 12 heures

Par Defendente Génolini Mis à jour le 22 Septembre 2016 à 06:27 Publié le22 Septembre ...

Ik noem hem mijn kleine hooligan.
Hij is groot en sterk.
Altijd vrolijk.
Altijd goedgezind....

Deze zomer waren we naar vaste gewoonte op een donderdagavond naar  Lauzerte gegaan.
De kinderen en de kleinkinderen waren mee. Voor Gustje een aards paradijs, want dan mag hij op de paardenmolen en eendjes vissen van de mamie en komt hij met een grote graad van zekerheid terug aan de lange houten tafel zitten met een reuzegrote jeep of, een camion, of....
Maar voor Mauriceke was het de eerste keer.
En hij had enkel belangstelling voor het eten.
Terwijl Gustje met zijn ouders aan het rondkijken was om uit te kiezen  waar ze het meeste zin in hadden, hield ik mijn Mauriceke bij.
Er kwam een koppel naast ons zitten.
Il m'a l'air très sage , zei de mevrouw die zowat even oud was als ik.
Hij is ook heel braaf, antwoordde ik fier. Zijn broertje was veel moeilijker !
Waarop de man van het koppel zo vlug als tellen zei Wel hé mevrouwtje, wij hadden ook zo'n hele brave bij ons thuis, maar dat is later helemaal veranderd !
En zijn vrouw en ik schoten danig in de lach terwijl de ontgoochelde man kwaad naar zijn bord bleef staren....

Nu de feeën nog over hem waken wens ik alleen maar dat Maurice zeker braaf, maar ook ondeugend zal worden....geen heilige, want die hebben, denk ik ,een heel moeilijk leven.
,
Nu wordt hij enkel boos als zijn bord weggezet wordt...want eten doet hij het allerliefste.
Zo graag zelfs dat Stienus me zei dat hij graag kookbladen leest...om de gerechten erin op te eten, letterlijk dan:

Het gat in de papieren hamburger heeft hij er met zijn 4 tandjes uitgebeten, kan je dat nu geloven?

Ja, dat manneke is ne goeien eter , zou meme gezegd hebben.
Zo spijtig dat ze dat niet meer meegemaakt heeft.

Venetië

En eindelijk werd het dan 7 september en konden we niet wachten om onze valiezen te pakken en richting Toulouse te rijden.
Want ja, ik zou na pakweg 20 jaar Venetië terugzien en Jan zou de Dogenstad voor het eerst in zijn leven ontdekken.
Ik was al bijna zenuwachtiger dan hij, zo benieuwd was ik naar "zijn" ontdekking van dit wereldwonder.
Zou hij het even adembenemend vinden als ik? Zou hij blijven kijken naar al dat moois? Zou hij kunnen genieten van de terrasjes en de passanten? Van al die culturen en nationaliteiten? Van de Japanners, de Chinezen en de Russen?

Ik stond er op twee extra grote valiezen mee te nemen. 't Zal wel zijn ! AL die prachtige schoenen en handtassen! Ik ging er ook kopen. Schoenen, sandalen en botten. En een handtas.
Ik had het al lang in mijn hoofd allemaal op een rijtje gezet. Niet nadenken, gewoon doen !

En laat dat nu het op één na enige van de reis zijn dat -wat mijn ervaring dan betreft- is tegengevallen ( een tweede tegenvaller was een nachtelijke mug.....en er zijn er veel in Venetië!) : er zijn zo goed als geen mooie exclusieve Italiaanse schoenwinkels meer in Venetië. Het is net of iedereen loopt op sneakers, want daar zie je er heel veel in de uitstalramen, van Gucci, Ferrangamo, Mosccino....maar zo goed als geen schoenen.
En de handtassen...allemaal eenheidsworst. Allemaal identieke handtassenwinkels met exact dezelfde modellen....uitgebaat door Russen , stuk voor stuk.

Voor de rest zijn het de één na de andere souvenirwinkeltjes met "brol" en winkels met maskers en andere met Murano glas. All MADE IN ITALY , vanzijneigensda !.
En als je al eens een handtas zou vinden die je mooi vindt- dan kost ze minstens 500 EURO. En zelfs al klaag ik niet, ik ging tenslotte naar Venetië, en ik ben dankbaar dat ik er naartoe kan, dan nog is 500 EURO voor een handtas die ik nu net "iets" beter vond dan al de rest, veel geld.

Ik liet dus de schoenen en de sacoches voor wat ze waren en had veel plaats over in mijn grote koffers op het einde van de reis....

We hadden ook tevoren een compromis gemaakt Jan en ik: Venetië uiteraard, Murano en de glasblazerij, maar ook Burano, Torcello, in een gondel zitten en een glas prosecco drinken op de Place San Marco....meer moet het niet zijn ...

En daar zaten we dan, ondergedompeld in de mensenmassa en tegelijkertijd met ons tweetjes, terugdenkend aan de voorbije 18 jaren en wat er sindsdien allemaal is gebeurd...






We probeerden de vaporetto met een driedagenabonnement, en ja we riskeerden ons ook de gondel. We hadden de beste dag gekozen, namelijk op zondag als het motorbotenverkeer verboden is in de binnenstad....

 Wat me vooral opviel was de stilte als je op die gondel zit. Volledige rust. Zalig.....

Ja we bezochten Murano en zagen de meester-glasblazer bezig terwijl hij een paardje en een vaas maakte, maar mijn herinneringen gingen uit naar de clowns, waarvan mijn grootooms en tantes een serieuze verzameling hadden. 

Je ziet geen prijzen staan bij die clowns en ik wrong me dan ook in onmogelijke bochten om de prijs te kunnen achterhalen....800 EURO en op sommige plaatsen - 50 %, 400 EURO alla, een peulschil. Ik heb er geen gekocht.

Van Murano naar Burano. Wel dat is een kleurrijk eiland. En prachtige winkels met modieuze kleding. In de eerste zaak die we bezochten zag ik een droom tafellaken in kant. Ik vroeg naar de prijs : 7000 EURO ( dit is geen typfout, zevenduizend EURO).
Tja, rijke mensen moeten ook iets hebben, placht mijn mama te zeggen.

En dan naar Torcello. Warm, heet, vochtig, een plek waar ik me dan weer plots op de buiten waande, rustig en vredig, een plaats waar Venitianen waarschijnlijk op zondag komen uitrusten, speeltuinen voor de kinderen, picknickplaatsen en dan een bijzonder oude kerk ( 7e eeuw) en museum .

Op zondag bezocht ik het Peggy Guggenheim museum en ik kan me geen betere culturele ervaring meer voorstellen....de plek is onwaarschijnlijk mooi, een palazzo op de Canal Grande en dan het ene meesterwerk naast het andere. Ik was vooral onder de indruk van Max Ernst en van Brauner, met een schilderij van " the magician" uit het tarotspel.

Als je dan uit het museum komt hoor je gedurig aan klokkengelui van tientallen kerken. Je hebt geen idee hoeveel kerken mensen gebouwd hebben op zo weinig vierkante meter...Elke wijk zijn kerk, of meer kerken...

We logeerden in Carnareggio en bezochten er de Joodse wijk. Een netwerk van smalle doodlopende steegjes, kosjer restaurants , om dan na een poosje terug aan het Canal Grande te geraken.

Venetië is echt een web van straatjes en steegjes en iedereen loopt er rond, gewapend met één of meer plannetjes, die je dan eens links omhoog houdt, dan eens draait om degene die op je afkomt met een vraagtekengezicht aan te staren , als was je er heimelijk van overtuigd dat hij zou weten waar je je op dat eigenste moment bevindt...niet dus. Want de stad bestaat uit honderden kleine eilandjes die met elkaar verbonden zijn door bruggetjes. En als je dus denkt dat je weet hoe de stad in elkaar zit, ben je er meteen ook zeker van dat je verkeerd bent. Want je kan geen logisch plan in je hoofd opslaan. Ga je rechts, rechts en denke je , ik ga terug links links, dan kom je aan één of andere kerk terecht die je ook nog niet gezien hebt maar na een tijdje heb je het wel gehad met die kerken, me dunkt.

We hebben ook heel lekker gegeten en gedronken in Venetië. Aperol spritz als aperitief is een must, prosecco een alternatief, vino bianccho of rosso, chianti, kalfslever met pollenta, gefrituurde zeevruchten, gebakken vis, baars, pladijs, tong, antipasti, pasta's...we aten en dronken het allemaal....

En toen de reis ten einde was zaten Jan en ik nog te mijmeren over wat we gezien hadden en wat we eventueel gemist hadden....

Het was de moeite.