Stof?

De loodgieter komt van tijd tot tijd de warmtepompen installeren.
Van tijd tot tijd.
De ene dag wel, de andere niet.
Soms in de voormiddag, soms in de late namiddag.
Soms al eens een ganse dag....

En het duurt lang, omdat er gaten geboord worden in de hele dikke muren van het oude huis. En één zo'n gat kan een paar uur werk vergen. Op de langen duur loopt de boormachine zo heet, dat hij moet stoppen en iets anders doen.
Bovendien is het hier rond de 35 graden in de schaduw deze week , dat kan tellen als je op een zolder zit , midden in het stof. Af en toe hoor ik hem zuchten en ben ik bang dat hij geen moed heeft om verder te doen.
Dan vraag ik hem of hij iets wil drinken.
Tenslotte heb ik hem een ganse fles water gegeven.
Afzien.
Echt.

Ik mopper ganse dagen over het stof.
Ik was al beginnen mopperen voor de brave man aan de zware klus begon.
Al dat stof, dagen aan een stuk en daarna het dak !!!!!! Ik mag er niet aan denken !, riep ik.
Maar Jan stelde me gerust : Gij altijd met uw stof! Het zijn andere tijden nu hoor ! Zo veel stof komt daar niet meer bij te pas.

Vrijdagavond, 18 uur, komt Serge Valmary de loodgieter van op zolder naar beneden om te zeggen qu'il en avait marre !
Rond zijn fijne gezicht zat nu een lichte stoppelbaard, vol wit stof , van de witte stenen , niet voor niets "le Quercy blanc" genoemd.
Veel stof ? , vroeg ik hem
Ah oui, beaucoup de poussière ! , lachte hij.

Jan kwam ook eens  kijken : Awel dat had ik nu niet gedacht zie, dat daar zoveel stof mee zou gemoeid zijn...

Zucht.

Maar ik, ik wist dat wel.
Wordt vervolgd.

20 ans déjà...Maman ,mais pour toujours avec nous .

                                                 Jacqueline Peeters, 6/11/1928-14/8/1996

Hoe vaak kijk ik hier naar de sterrenhemel en denk ik aan jou.
Hoe vaak bekijk ik dit immense landschap en vraag ik me af , hoe anders zou mijn leven verlopen zijn indien jij er nog was geweest?

Indien je nog een paar maanden langer had geleefd, nog een paar jaar, nog 10 of 20 jaar, indien je er nu nog zou zijn, zoals bij menige vriend het geval is.

Dat is iets waar ik stikjaloers kan om zijn, als iemand zegt "Mijn moeder heeft vandaag...".

Ik beeld me in dat je blij zou zijn geweest dat ik hier ben komen wonen.
Ik stel me voor dat de logeerkamer jouw kamer zou geweest zijn.
Dat je veel op bezoek zou komen, dat je zou roepen " Je m'installe" en dat ik dat helemaal niet erg zou gevonden hebben.

Het was een droeve moederdag in 1996.
En sindsdien is geen enkele moederdag nog dezelfde geweest.
Ik mis je mama.
We missen je allemaal even erg.

De verwarming

We hebben de warmtepompen zo'n 4 maanden geleden besteld bij de plaatselijke loodgieter.
We hadden afgesproken dat hij ze zou komen plaatsen wanneer hij kon, maar hij verwittigde ons reeds dat het juli of augustus zou worden.
Eind juni zagen we hem terloops op een feestje, en het zou eind julli worden, zei hij.
Eind juli zagen we hem terug en het zou de tweede week van augustus worden , zei hij.
Begin augustus belden we om er hem aan te herinneren.
Het zou dinsdag zijn, zei hij.
Maar dinsdag was er niemand en dus belden we, het zou woensdag worden.
Maar woensdag geen Serge te zien...."un petit soucis" en dus zou het donderdag worden.
Maar donderdag was er niemand komen opdagen.
Dus belden we : "demain sans faute Jan" .
Dat was een ganse geruststelling.
Maar zie, vrijdagmorgen was er niemand en het begon serieus op ons systeem te werken....
Jan zou eens bellen, want echt hé, met wiens voeten en zo....jullie begrijpen wat ik bedoel.
Probleem is dat we vastgekluisterd zaten aan ons huis, dat er altijd wel iemand thuis moest zijn, want stel je voor dat Serge zou komen aangereden terwijl we niet thuis zouden zijn...........

En raad eens wie hier vrijdagnamiddag om 15 uur "verscheen"?
Juist, de loodgieter .
En er hangt ondertussen al één toestel aan de muur.
"De rest maandag"
"Maandag? Dan is het de 15e augustus ..."
"Ah non, en effet, ce sera mardi!"
En nu maar hopen dat er geen kleine of grote zorgen zijn pad kruisen, want anders blijven we daaaaaaaaaaaaagen in het stof hangen.

Een topper : Animaparc !

Aude Beauté kwam langs voor de maandelijkse verzorging aan huis.
Jawel, schoonheidsspecialisten, haarkappers, kinesisten, die komen hier allemaal aan huis.
Eerst vond ik dat bizar en zelfs onaangenaam,maar nu begin ik daar meer en meer de praktische kant van in te zien.
Bon, daar was ze dus, met massagetafel en al ( neen, ze komt me niet masseren, ik haat massages en kan met moeite verdragen dat iemand aan mijn lijf aan het wriemelen is, ten ware dat ik iets gebroken of verrokken zou hebben, dat is een gans andere zaak) .
Dis moi, Aude, qu'est-ce que tu me conseilles comme animation pour les enfants d'Aude ( de andere Aude dus, ze kennen elkaar al lang trouwens) ?
Animaparc, entre Montauban et Toulouse, pour les enfants entre 2 et 7 ans ! Sans aucun doute, Gust va se régaler !!!

Een pretpark voor kleine kinderen, tussen 2 en 7 jaar oud. Niet te ver van hier.
Ik zocht het op via internet (http://www.animaparc.fr/) en wou Gust en C° verrassen met de uitstap.
Ik wist zelfs niet dat zoiets bestond voor kleintjes...

Ik kon moeilijk wachten om aan Gust te vertellen wat we vrijdag zouden doen....en donderdag namiddag nam ik hem op mijn schoot en toonde de beelden van het park. Er is een bijzonder deel met dinosaurussen, er zijn tractoren om op te zitten, een rupsbaan , een waterbaan, bootjes van indianen  en wigwams, een dierenpark, je kan er eten en drinken maar ook je eigen picknick meebrengen, en tenslotte een waterpretpark voor kleintjes.
Het is gelegen in een bos, wat maakt dat je zelfs in grote hitte steeds in de schaduw vertoeft.
Ogen als schotels had Gust.
Hoe cool is dat? , vroeg ik hem.
Cool ! , knikte hij.

De volgende dag vertrokken we rond 9.30 h om er zeker rond 10.30 h te zijn. De tickets had ik op internet besteld, wat ons lange wachtrijen deed vermijden. Een heel vriendelijke, oudere meneer bekeek onze tickets en vroeg van welk land we kwamen.
Belgique !
Et bien, ma femme vient de Bruxelles !
Hij gaf ons een plannetje, ook twee bakjes met graantjes voor geitjes of lama's, stukjes wortel voor de konijnen, dat er ook twee maal een circusvoorstelling was , dat Gustje op alle toestellen mocht zitten behalve op de piratenschommel....maar dat vond Gust niet zo erg.

En daar gingen we.
Speeltuinen, springkastelen, klimrekken, zandbakken, rupsbanen,,  treintjes, pizza , cola, ijsjes, lavabo's , sanitair, plaatsen waar je de baby kan verschonen...het was er allemaal.

En terwijl de "groten" naar het circus stapten, bleef mama bij Maurice, die zooooooooooo braaf was, dat de mensen hem met "giligili" en " ah qu'il est mignon, adorable, magnifique, sage comme une image, un vrai plaisir !!" kwamen bewonderen...

Moe, heel moe zelfs bezochten we het waterpretpark en dat was zo fijn om de kinderen even te laten afkoelen voor we huiswaarts reden....

Het was een topdag.
Voorwaar ik zeg het u, een coole topper !

En de jaarlijks terugkerende events

Op woensdagavond kan je in Castelnau-Montratier terrasjes doen waarbij er één of ander groepje optreedt en waarbij streekproducten gepromoot worden.
Jan verdraagt geen luide muziek en alhoewel de muziek niet altijd luid zal zijn - "ne faisons pas d'amalgame n'est-ce pas !" zoals ze hier constant zeggen ( vooral als het over de IS aanslagen gaat ) - kan ik hem maar niet overtuigen om er eens een kijkje te gaan nemen.
Vandaar dat ik wel op de kleinkinderen zou passen en aan de jongere generatie het genoegen gunde om een avondje "rockabily" mee te maken. Het was Aurélia van de Bardouquet die heel enthousiast hoopte dat we met zijn allen op haar terras zouden komen eten-niet dus.
Na het avondeten van de kinderen vertrokken ze.
Maurice lag al in bed.
Gustje zou zich door mamie wel in bed laten stoppen.
Eerst een verhaaltje, dat spreekt vanzelf.
En dan, altijd, een liedje.
En dat is altijd hetzelfde liedje : "Poesje mauw kom eens gauw...."
En zoals altijd herinner ik me enkel het eerste stroofje....
Dus begin ik "Poesje..."
Stop mamie, niet poesje mauw, dat kan jij niet , doe maar van de jager in het bos.....
Mijn grimas bij de zin "dat kan jij niet...." sprak boekdelen. Ik zou tot in de diepste groeven van mijn hersens graven om die tweede strofe van het voor mij onbekende liedje terug op te borrelen....Non mais ! maar tegelijkertijd stond het lachen me veel nader , en schaterden we het beiden uit !!!!
Ja, van de jager.
Want de tweede dag van zijn verblijf in Frankrijk, rond 8 uur 's ochtends, toen we ons allebei klaarmaakten om met de honden de berg te beklimmen, kwam Gilbert aangereden met zijn pickup en met één of andere hoogwaardigheidsbekleder "du nord" die met een speciale jachtvergunning kwam jagen. Hij remde, kwam ons goeiemorgen zeggen en zei tegen Gust : Regardes Gust, un renard et un chevreuil! , en inderdaad, in de laadbak van de wagen lagen een dode vos en een ree....
De ogen van Gust, zo groot als schotels....
De ganse dag speelde hij trouwens met zijn tractor en met diertjes " en de jager heeft de vos geschoten en nu is hij dood, maar het reetje niet hé, ah neen...." enzoverder enzovoort.
Bref, mamie zong van de jager in het bos met dat haasje dat kwam aangelopen , je kent het waarschijnlijk wel.

Na een uurtje waren de jonge ouders terug....
Hoe, nu al terug?- ik kon er niet van over.
Verschrikkelijk veel volk, we konden nergens zitten, we zijn tenslotte aan de kerk gaan zitten, ver van het marktplein verwijderd  en de muziek was niet te harden.
Oei, en dat voor  muziekliefhebbers, toch niet zo geslaagd, vrees ik.

Maar wat we jaarlijks wel doen, dat is de marché gourmand in Lauzerte  .
 Want dat is echt een aanrader. En daar staat een paardenmolen en een eendjeskraam en meer moet het niet zijn, feitelijk !

Gust en ik dus naar de paardenmolen . Enkel voor de brandweerwagen. Ik denk dat hij er 10 keer heeft opgezeten en nooit op iets anders.....

Wat ook jaarlijks weerkeert is de ritjes op papies'tractor.
Maar daar mag hij nog niet alleen mee meerijden, dus moet mamie zich opofferen -ik heb er geen ander woord voor- om mee in die bak te staan , hem goed vast te houden, zichzelf stevig vast te houden aan de voor haar liggende baar, want ik ben doodsbang in de bochten, als zat ik op de moto, waar ik ook een hemelse schrik van heb ....
En als je dan denkt dat niemand dat voor grote mensen onnozele gedoe maar voor kleine mannen ongelofelijke avontuur gezien heeft, dan heb je het mis, want de Engelse geniepige buurman, van op zijn terras, neemt dan gauw een foto en zet ze op facebook....
Dus, voor al degenen die niet op facebook komen, hier is ze dan....

Elk jaar een bijzondere ervaring rijker

Mamie, nog drie keer slapen en dan komen we naar Frankrijk....
En natuurlijk belden we elkaar elke dag om het aftellen dan ook waarachtiger te maken.
Twee dagen...
Eén dag...
We rijden 's nachts,zei Aude, en daar was ik helemaal niet gerust in. Ik rijd nooit 's nachts ergens naartoe. Misschien komt dat omdat ik 's nachts minder goed zie, dat kan. Maar toch, ik denk dat de stilte van de nacht, de zwartheid van de omgeving, enfin, dat alles ertoe zou leiden dat ik in slaap zou kunnen vallen en alleen de gedachte daaraan doet me afzien van de idee om 's nachts de snelwegen te gebruiken.
Maar zij zijn jong, zij zijn durvers, zij zullen wel weten wat en hoe ze het vooral moeten doen.
En toch sliep ik onrustig die nacht. Ik had mijn wekker zelfs op vijf uur gezet, denkend aan het ogenblik dat ik de auto de berg zou horen afrijden. En zoals Gustje aftelde zodat het wachten korter werd, zo telde ik evenzeer af, zodat ik de gelukzaligheid weer kon voelen van de vereniging van ons allen, hier, in Frankrijk.
En inderdaad, zo rond vijf uur hoorde ik een dieselmotor.
Gustje sprong kwiek en redelijk goed wakker uit zijn stoel: Mamie !!!!!!!!!!!!!!
We zijn stik kapot,zeiden ze, en eerlijk gezegd stelde me dat gerust dat ik dat wel gedacht had, wat wil je , als je dag ervoor nog de ganse dag gewerkt hebt en dan doodleuk rond 20 uur eens 950 km gaat rijden.
Allez, het is gelukt, ze waren goed aangekomen.

Na een kort ontbijt sliepen ze nog een paar uur, en dan kwam Mauriceke op de arm van zijn mama , mamie's huis in Frankrijk ontdekken.
Wat een braaf ventje toch.
Altijd lachend, altijd tevree!
En Gustje wordt flinker met de dag.
Hij was zo opgedraaid van wat hij hier allemaal zou beleven, dat hij met moeite kon slapen in de auto, zei Aude.
En dat geloof ik best, want mamie heeft altijd verrassingen voor de kleine man.

Hij ging vooreerst al mee wandelen met Cartouche en Spot.

Net als ik nam hij een stok, en vooruit, steil de berg op!
Aude droeg Mauriceke op haar rug en die kon zijn ogen niet afhouden van de twee honden. Dat was voor hem de grootste belevenis in zijn korte bestaan. Maurice is 10 maanden. Maar, heel groot en sterk. Gustje is niet zo groot en fijn.

Bij onze terugtocht hoorde hij een tractor. Was dat papie die zo'n hels lawaai maakte? Neen, het was Philippe, de buurman-landbouwer die met de pikdorser het graan afreed.
Zou je daar durven inzitten, Gustje, in die grote , zeg maar reusachtige machine ?
Ja hoor mamie...
Ik belde naar Philippe, die zeker bereid was Gustje ( en ons) dat plezier te doen.
Venez vers 15 heures !
Voilà Gust, geregeld, vanmiddag mag je mee .
Hij had er geen woorden voor, en dat is bijzonder, want zijn mondje staat nooit stil .

Zo gezegd zo gedaan, hij kon met moeite een hap door zijn keel krijgen, in die grote machine, neen maar, dat was bijzonder en hij noemde alles op waar hij zoal op- of in gezeten had hier bij mamie en papie.
In een graafmachine, op de tractor, bij de brandweer...
Maar Kamiel, die heeft nog nooit niet nooit op een pikdorser gezeten hoor mamie !!!!!
Kamiel is zijn neefje, die even gek ik van alles wat op een boerderij beweegt en leeft.

's Middags zakten Jan, Stienus en Aude, allen gewapend met hun fototoestel, samen met Gust af naar de vallei.
En ja hoor, hij durfde het wel, de kleine man.
Zo fier dat hij in de cabine zat, dat er geen glimlach op zijn lippen kwam, zo serieus was hij !
Het was dan ook een belangrijke job, dat zou papa wel aan Kamiel vertellen, en een foto naar Kamiel sturen met whatsapp'!!!

En dat was nog maar de eerste dag bij mamie en papie, dat belooft !!!!!!!!!!

Een doodgewone maandag

7 uur.
Ik word wakker door een vreemd soort geronk op een verre achtergrond. Het was net geruis van een TV die je vroeger naar een ander kanaal moest overzetten om naar het Songfestival te kunnen luisteren...ik weet gewoon niet meer hoe dat heette. De speakerine ( ja zo noemden we de omroepsters vroeger, het lijkt wel een eeuwigheid geleden en dat is het echt niet. 50 jaar geleden , hoogstens !) maande ons dan aan " om nu ons TV toestel over te schakelen naar ...en dan hoorde je een EUROSONG gedreun . Mijn mémé riep " Ja Constant, verzetten !" en pépé stond op en draaide aan de knop die niemand anders mocht bedienen.
Bij Jan was dat niet anders.
Zelfde aankondiging.
Zelfde melodie.
Zelfde aanmaning van moeder.
Zelfde man in het huis die de knop als enige mocht omdraaien.
En dan geschiedde het wonder : je keek naar iets INTERNATIONAALS !
Ho, neen maar, hallo !
Bonanza !
Skippy!
Lassie !
Het songfestival ook !
Een ware happening met chips en limonade en alles onder tafel...
Maar daar gaat het nu niet over in feite.

Ik sta op. Jan slaapt door.
Ik kijk door het piepkleine venstertje dat uitgeeft op de oprit en zie warempel Thibault- de kleinzoon van Jeanette, een buurvrouw- met harnas en al , in een soort astronautenpak van links naar rechts zwieren met een "débroussailleur".
In feite is dat goed nieuws. We hadden hem gevraagd te komen helpen de grasboorden af te maaien, want door de felle regen geraakt Jan niet door zijn werk.

Jan wordt wakker en is in zijn noppies.
We zeggen "bonjour" tegen Thibault, twee zoenen en we gaan eerst ontbijten.
Daarna zal Jan hem vervoegen.

Rond 10 uur belt de schrijnwerker. Het verkeerd opgemeten raam is binnen en of hij het mag komen plaatsen.
Da's zeker dat.
Rond 15 uur?
OK !

Rond 11 uur komt Max, een Engelse vriend aan het raam kloppen.
Hij is alleen, zijn echtgenote is geveld door kanker en blijft in Engeland. We voelen erg met hen mee en drinken aperitief samen.
Ik begin aan de maaltijd.

Rond 12 uur komt Thibault zeggen dat hij ermee stopt.
Hij drinkt iets mee , ik betaal hem en we hopen hem gauw terug te zien voor het vervolg, want de taluds moeten ook nog afgemaaid worden , en, en ,en...
Je fais tout mon possible, mais j'aide mamie aussi et parfois j'ai l'impression que mes bras sont devenus plus long en fin de matinée!
Ik kan erin komen!

Do you want to join us for dinner, Max?
No, Geneviève, euh, no I don't want to bother, euh...
But you don't Max, just stay...

En hij bleef .
En we aten.
En hij bleef zitten .

Rond 15 uur kwam de schrijnwerker het raam steken en ik vertrok rond die tijd  uur naar Cahors om iemand te ontmoeten voor de vereniging.

Ik was rond 19 uur thuis.
Gilbert kwam aangereden. recht van zijn werk.
Neen hij had nog niet gegeten en wij ook niet trouwens...
Maar ja, blijf maar eten en zo gezegd zo gedaan, we aten de resten van 's middags op etc etc.

Rond 22 uur is hij vertrokken.

Une journée dans le sud ouest quoi !

Blogfans

Ik was aan het surfen of facebook en zag dat Suzanne 's vakantie begonnen was. Eerst ergens in Orléans en dan zou ze naar LOUSTALOU in Flaugnac rijden om er haar intrek nemen bij Rita en André, ons welbekend.
Suzanne is fan. Fan van de blog.
Ze zal steeds of zo goed als altijd een woordje achterlaten na een blogpost of met een zinvolle commentaar de inhoud van het verslagje opwaarderen.
En ze kwam naar Flaugnac.
Ik spring zeker eens binnen,schreef ik.
Ja, dat zou leuk zijn,antwoordde ze.

En vermits ik dinsdag toch naar het dorp moest rijden, was het een kleine moeite om een ommetje langs de B&B te maken.
Rond 9 uur , dacht ik, dan is iedereen aan het ontbijt, kan ik een koffietje drinken en tegelijkertijd aangenaam kennis maken. Dan zie ik Rita en André ook nog eens , want tijdens het toeristisch seizoen is dat eerder uitzonderlijk...

Rond 9 uur kwam ik aangereden, onder de auvent was het 'volle bak'. 7 gasten en Rita die kwam aangelopen met versgebakken eitjes en croissants, André achter haar aan met een bord knapperig gebakken spek , al dat lekkers kan je toch niet laten liggen...

Ah, en dit is mijn vriendin Geneviève, die schrijft zo'n leuke verhalen op haar blog ,zei Rita en daarmee was mijn entrée onmiddellijk gemaakt.
Dan ben jij Suzanne, vroeg ik aan de eerste dame die me de hand reikte.
Neen, dat ben ik, antwoordde Suzanne.
Iedereen lachte en stelde zich voor, Rita bracht zoals verwacht een kopje koffie en uiteraard werd ik uitgenodigd om mee te ontbijten. Maar het ontbijt had ik reeds achter de rug, sinds lang, want we zijn vroege opstaanders.
En zoals steeds , zoals altijd als je andere Belgen ontmoet in deze contreien, is één van de eerste vragen die op ieders'lippen ligt : hoelang wonen jullie hier al? En bevalt het jullie hier? En waarom zijn jullie naar het buitenland vertrokken? En waarom hier ? En wat doen jullie hier de hele dag? En missen jullie België niet? EN hebben jullie nog een huis in België? Familie? Vrienden? Kinderen? Kleinkinderen? En is dat dan niet erg dat jullie daar zo ver af wonen?

Een uurtje en zovele koppen koffie later weten ze al wat ze moeten weten, zijn ze blij dat zij toch maar lekker in België wonen, of beginnen ze zelf te dromen van het paradijs op aarde, de ene zijn leven is de andere zijn dood, natuurlijk, dat is immers zo!

Suzanne en ik staan erop dat Marc een foto neemt van ons twee.
Ik heb hetzelfde kleedje als jij, zo'n typisch Frans kleedje, ik heb het nog nooit aangetrokken, dat durf ik niet, maar nu ik jou zo zie, welja, zal ik het voor de grap aantrekken?
Dat vond ik leuk.
En vooral, dat ik zonder iets te hoeven doen, iemand kon overhalen zichzelf te overtreffen.
Ze komt stralend terug met haar ietwat wittere bloemenjurk en sindsdien staat dat vereeuwigd op de camera en de blog.

Suzanne en haar man kwamen ons wat later die week even opzoeken, zodat ze zich een idee konden vormen van waar we wonen. En jaarlijks zijn er toch blogfans die ons komen opzoeken.
Annemie, Ingrid, Suzanne, Liesbeth komt nog, zegt ze, Régine chat...Aimé heeft gemailed, Tessa belooft dat ze ooit eens zal komen, en zo kan ik er toch nog een groot aantal opnoemen die nieuwsgierig zijn , curieus om te ontdekken waar die zuiderse verhalen vandaan komen.

Ze zijn welkom.

De ene steen is de andere niet

Eens de ramen geplaatst waren moesten we een metser vinden die de ramen zou opvoegen. We vonden er één . Hij kwam kijken, een werkje van niets, zei hij. Of we ook venstertabletten wilden?
Euh, ja, de oude waren in hout en dat hout was toch niet meer van je dat. Dus waarom niet, ja.
In steen?, vroeg de man.
Ah, ja, in steen, dat zou mooi zijn.
Natuursteen?
Tof, natuursteen, zelfde kleur als de raamkozijnen.
Je vous envoie le devis, aucun soucis.
In het zuidwesten is niks een zorg.

Alhoewel...

Een paar dagen later, jawel , bestek.
Ons hoor je niet klagen .
Voegwerk en venstertabletten werden netjes apart vermeld.
Maar , houd U vast, voor de 4 ( vier) tabletten, die samengevoegd 4,5 m lengte betekenen, vroeg de brave man maar liefst 1596 EUR en een chique, plus taks.
Slik.
Slik.
Slik.

Amai dat is veel Jan !
Ge moogt gerust zijn, antwoordde die, we zullen eens bij de steenkapper op de Route Nationale gaan kijken.

We reden naar de firma Rodriguez, welbekend voor de restauratie van monumenten, kathedralen enzovoort. Een grote firma waar zo'n 70 man werkt. Allemaal kunstenaars , want iemand die dergelijke juweeltjes uit een steen kan houwen mag je gerust een artiest noemen vind ik.
De oude meneer Rodriguez komt ons tegemoet. We leggen hem uit wat de opzet van ons bezoek is.
Hij knikt begrijpend.
Natuursteen? Twee centimeter dik? Ja, dat moeten we hier liggen hebben...
Terwijl we langsheen replica's van middeleeuwse kerkramen slenteren en hem feliciteren met zijn vakmanschap, glimlacht hij vriendelijk en neemt al zijn tijd om ons verschillende details in het werk te verduidelijken.
En vermits alles wat met stenen en bouwen te maken heeft ons bijzonder interesseert, hangen we als het ware aan zijn lippen.
Hij doet teken naar een werkman die op een kraanwagen zit, vraagt hem iets onduidelijks- athans wat ons betreft- en wat later komt dezelfde man op de kraanwagen voor onze voeten een grote bak met tabletten neerzetten.
De oude baas bekijkt één en ander en wijst een viertal stenen aan.
Wat denken jullie van deze ? We moeten ze even oppoetsen, maar bon, ik denk dat ze dat zijn hé ?
Onwaarschijnlijk dat ze uit die honderden stenen zomaar een paar tabletten kunnen toveren die de onze zouden kunnen worden.

We volgen hem naar zijn bureau.
En moeten die venstertabletten ook geplaatst worden? , vraagt hij.
Ah ja, als dat zou kunnen.
Nu begon ik me toch ongerust te maken over de prijs.
Want niet alleen hebben we hier met stielmannen te maken, met de juiste steen, met de tijd die mijnheer Rodriguez voor ons genomen heeft voor 4 tabletten, jawel.
Straks zijn ze van goud en gewoonweg onbetaalbaar, dacht ik bij mezelf.
Tja, zei hij, wat dat moet kosten?
Ik zag dat Jan al even verkrampt naar me keek dan ikzelf naar de man in kwestie...
Ja, euh, je moet toch zo'n ...100 EURO rekenen hé voor de stenen ...
Al de stress viel van ons weg.
Zaak geklonken zie.
Hij mocht ze leveren.
Binnen een maand , zei hij en hij heeft woord gehouden.
Dinsdag waren ze er en ze zijn heel, heel mooi.
4 uur hebben ze er met twee man aan gewerkt.
De oude meneer kwam 's ochtends met hen mee en legde hen goed uit waar ze vooral moesten op letten: de stenen voorzichtig uitladen, ze één voor één op de vensterbank plaatsen om te zien of ze de juiste lengte hebben, ze zeker niet meer dan 2 cm over de bank laten uitlopen, witte cement mengen met het één of het ander dat ik al vergeten ben om dezelfde kleur als de stenen muren te verkrijgen en neem jullie tijd.
Ik hoorde ze stilletjes tegen elkaar praten eens ze bezig waren, het langzame doffe en zachte geklop op een oude vod die ze tussen tablet en hamer gelegd hadden.
Het voelde aan als een verademing , dat er mensen bezig zijn met zo'n eenvoudige - maar heel bijzondere- materie.

En nu, nu is het "af" en het is mooi.
De ene steen is inderdaad de andere niet.
De ene stielman is ook de andere niet.

Andorra ....écht ?

Er zijn mensen die naar Compostella reizen, te voet, omdat ze iets beloofd hebben of zo. Of misschien gewoon om dat eens mee te maken. Of nog om te zien of ze genoeg wilskracht hebben, wie weet. Of allicht. Al naargelang je het bekijkt.

Er zijn er die naar Lourdes gaan. In de grot. Omdat ze heilig geloven in de kracht van de maagd Maria. Of omdat ze heel gelovig zijn. Of bijgelovig. 't Is hoe je ermee omgaat natuurlijk.

Er zijn er die nooit ergens geraken.
En anderen die alsmaar het doel uitstellen " Ooit wil ik eens ...", ken je dat?

Er zijn er die eraan beginnen, maar die halfweg opgeven.
Dan kan je wel denken " de reis is belangrijker dan de bestemming", bah ja, maar waar ben je dan tenslotte?

Er zijn er ook die er nooit aan beginnen.
Dan denk ik vooral aan mijn meme , die zag de ganse wereld van achter haar gordijn. Ze wist het allemaal, zei ze, ze had het allemaal gezien...

Er zijn er die vertrekken en denken dat ze er gemakkelijk zullen geraken.
En ja, jullie mogen mij daarbij rekenen.
Ik dacht ooit dat ik op een paar uren in Andorra zou zijn, maar dat was buiten de waard gerekend....het werd Toulouse- wat op zich een mooie stad is - en alhoewel we er toen een leuke dag van gemaakt hebben, het bleef in mijn achterhoofd zitten. Als een onafgewerkt iets. Ik moest en zou naar Andorra gaan.
Maar daar is helemaal niets te zien,zeiden de meesten me.
Wil je herbeginnen roken of zo? Wil je goedkope sigaretten kopen? Drank? Parfum?Vergeet niet te tanken als je daar bent, scheelt een pak! 
Andorra is immers taxfree, het behoort niet tot de Europese Unie, maar je betaalt er wel met EURO.

Het wordt geregeerd door 2 coprinsen, de ene is Président Hollande van Frankrijk , de andere de bisschop van La Seu d'Urgell waar we dus overnachtten.

Ik moest en ik zou naar Andorra.
Voilà.
Jan vond het maar niks. Maar bon, elk zijn zin en zijn ding. Hij de kerken, de kloosters en de oude landkaarten, ik boose, parfum en het plezier van "er" geraakt te zijn.

Het was bijzonder warm die dag.

Maar er waren nog niet veel toeristen en we hadden geluk dat we er niet doorreden terwijl de Tour de France er passeerde.

Passeren is een slecht woord, ik weet het.
Onlangs liet ik een visitekaartje achter in de brievenbus van een oude vriend van mij, in Antwerpen, en hij stuurde me een mail om te vragen of ik nog in België was. 

Neen, ik ben al een tijdje terug, maar ik ben bij jou gepasseerd en je was er niet....

Waarop hij antwoordde : Bedankt voor uw berichtje dat ik wel niet begrijp

Voorbij deuren passeren zonder te bellen is dat om te zien dat ze wel goed toe zijn?
In een zetel afgepeigerd zitten kan en mag dat?
Het enige dat ik begrijp is dat je nu niet meer in België bent : dus goede reis !

En ik uiteraard verklarend : 

Dag Jan, ( hoeveel Jannen ik ken, dat houd je niet voor mogelijk !) 

Met passeren bedoel ik natuurlijk parkeren,uitstappen,bellen.

De eerste keer kwam er een buitenlandse poetsdame opendoen die heel verbaasd was toen ik zei dat ik een vriendin was van Jan. Dat kon ze nauwelijks geloven. Bref.

En nu verleden vrijdag heb ik gebeld maar was er niemand. Ik heb een visitekaartje in de bus gestoken. Ik heb gebeld op vast nummer en je Gsm.. noppes. 

Dus,jammer maar helaas....

Volgende keer beter.

Maar de koers doet toch niets anders dan 'passeren', voorbijvliegen, ik mag er niet aan denken , zo heldhaftig vind ik dat op die haarspeldbochten klimmen en er vooral tegen 50 per uur afrijden, tsjonge ! Vreselijk !

Neen, de koers passeerde er niet die dag. Oef.

En aan de douane-grenspost moest ik vreselijk niezen. De douanier zei ' Mais non madame, faut pas pleurer quand même parce que vous arrivez à Andorre !'

Het was duidelijk dat hij de weg vol hindernissen er naar toe niet begrepen had...

En toen we daar waren en ik zag dat het goed was, kon ik alleen maar gelukzalig vaststellen dat er inderdaad niks te zien is in Andorra, enkel drank-, sigaretten en parfumwinkels.....
En hele vriendelijke mensen.
Dat wel.

We zijn er maar een paar uur gebleven en dan had ik het gehad, met heel Andorra.
Toch voelde ik me gelukkig.
Weer een afgesloten hoofdstuk.
Ik moet er niet meer naar toe.
Opdracht volbracht !

de kortste reis naar Absurdistan  zie blog :

woensdag 5 maart 2014

de kortste reis naar Absurdistan