van Cadaquès naar La Seu d'Urgell

Gisteren waren we naar Figueres gereden , vertrouwend op de TOMTOM om ons via de snelste weg naar Dali's museum te brengen, en het was een lange rit vol rotondes, waarbij we bijna horendol werden van de vrouwenstem die op doodernstige toon zo'n rond punt aankondigde. De namen van de dorpen die we voorbijreden kan ik niet uitspreken zoals zij het doet , je houdt het niet voor mogelijk. Soms was ik gewoon verward omdat ik dacht dat ik de eindbestemming verkeerd had ingegeven, zo onwaarschijnlijk gewoon...
Toen we terug naar Cadaques reden deed ze ons een andere weg inslaan en daar waren geen rotondes te bespeuren. TOMTOMS wegen zijn inderdaad ondoorgrondelijk...morgen zou ze ons niet liggen hebben, we zouden vertrouwen op de kaart, non mais !

We vertrokken uit Cadaques en de eerste afstap was Besalù . Een middeleeuws dorpje ergens in de bergen. De weg draaide verschrikkelijk. Echt misselijk makend. Maar we hielden vol en inderdaad , het was de moeite.

En vandaar naar Ripoll. Weerom van de ene bocht in de andere, waarschijnlijk zalig voor motorrijders- Ingrid, het zou iets voor jullie zijn !- maar voor ons was het wat minder, eerlijk gezegd. Goede banen, daar niet van, maar draaierig , dat was het, draaierig werden we ervan.

Toch waren we verrast om de rust van de prachtig bewaarde kathedraal met klooster te ontdekken in een weinig toeristisch plaatsje.

Vandaar naar La Seu d'Urgell. Zo'n 20 km onder Andorra, de eindbestemming. We zouden logeren in een Parador, je kan het zien als één van de puntjes op onze bucketlist : ooit eens in een Parador slapen. En het was superdeluxe, een bijzonder goeie keuze.

De weg ernaar toe was een hel. De bochten bleven elkaar onverbiddelijk opvolgen en telkens ik de TOMTOM's raad wou opvolgen om één of andere tunnel te nemen die links van ons zou liggen wees Jan   die raad kordaat af : Neen, we doen het niet, dat ligt helemaal niet op de weg, er is geen tunnel op de weg naar La Seu d'Urgell !

Maar de mevrouw van de TOMTOM bleef aandringen en de weg werd grimmiger en grimmiger.
En toen, plots, begon het me te dagen !

Zeg Jan, van wanneer dateert die kaart feitelijk?

Dat heeft er niets mee te maken !, zei Jan, maar ik zag dat hij toch naar de frontpagina van de atlas keek.

1998, zei hij met een eerder klein piepstemmetje....

En denk je niet Jan, dat er sinds 1998 , dus 18 jaar geleden , niets veranderd is op deze plek. Ondertussen kennen we de GSM, facebook, smart TV en wat weet ik allemaal ( voor de familie !) !!!!!

Ik neem die tunnel, allez jong !

En toen zijn we beginnen schateren; we hadden er nooit bij stilgestaan onze kaarten te vernieuwen, daar waar we regelmatig de TOMTOM updaten....

Wat verderop namen we de tunnel, maar al bij al hadden we bijna 6 uur gereden van Cadaqués naar La Seu d'Urgell...

Eens ter plekke waren we blij in zo'n mooi hotel - en bovendien niet duurder dan een ander hotel- te kunnen logeren, we dronken een cava in de lobby en plots brak er een verschrikkelijk onweer los. En dat is indrukwekkend in de Pyreneeën ...

Wat later zorgde een regenboog voor hoop.

Morgen , eindelijk , morgen zou ik Andorra zien en kon ik vredig slapen gaan ....

van Collioure naar Cadaques...

Een achttal jaren geleden hielden we halt in Cadaques, op onze terugweg van Barcelona dat we bezochten met vrienden uit Flaugnac. maar we deden ook niet meer dan dat...even halt houden op weg naar huis.
Toen beviel het dorpje aan de kust ons reeds en ik had me voorgenomen er ooit terug te keren want in Port Lligat, juist naast Cadaques kan je het huis van Salvador Dali bezoeken . En ik heb iets met surrealisten. Waarschijnlijk omdat ik diep onder de indruk was van de professor literatuurgeschiedenis aan de VUB in 1973 , Dina Van Berlaer-Hellemans ( écht !) waarbij we het enkel over die stroming gehad hebben : André Breton, Dali en zovele anderen. Ook omdat ik in feite liever literatuur dan rechten had gestudeerd maar ik in een seconde van twijfel van gedachten veranderd ben toen ik de ontgoocheling in mijn ouders'ogen zag op het moment dat ik " Romaanse" antwoordde op de vraag wat ik nu wel zou gaan studeren in september ....?
Neen, zei mijn vader, echt? Schooljuffrouw? Echt?
En daarop zei ik "Rechten" ..ah, nu hoor ik je klappen zie ! dat is wat anders ! Goed !
En het was geklonken.
Als ik eraan terug denk kan ik het nauwelijks geloven. Ik die niets liever studeerde dan Frans verloochende in een paar tellen die passie. Ik dacht aan Petrus en de haan. Maar bon, ik heb  me tenslotte mijn keuze niet beklaagd.
Maar de surrealisten dus.
Tja, Dali is toch wel echt één van mijn lievelingsschilders.
Dat onwezenlijke, dat dromerige, die haarfijn geschilderde illusies , ja, het geeft me zowaar vleugels.

Cadaques zelf was een logisch vervolg op Collioure, het heeft er wat van weg. Ook niet groot, ook heel levendig en je kan er even goed eten.

We zochten naar de Touristinfo en voilà, om het huis van Dali te bezoeken moet je telefonisch reserveren. Gelukkiglijk genoeg konden we er de volgende morgen reeds heen, dat was een meevaller.
Ondertussen bezochten we het Dali museum waar er een tentoonsteling liep over Dali, Duchamp  en Man Ray. Top hoor !

En dus, de volgende dag reden we naar Port Llevat. We begrepen nu beter waarom je moest reserveren. De kamertjes zijn klein en je kan er met moeite met 8 man in staan...en het was de moeite. Ik zou er zo kunnen wonen. In de muren zijn lange of brede ramen die je onbeschrijfelijk mooie beelden van de baai geven, net of je kijkt op een schilderij, maar je bekijkt de realiteit. Knap !

De volgende dag reden we naar Figueres, in het binnenland en daar bezochten we het echte grote onwaarschijnlijke Dali museum. Man, man, man, wat een ontdekking. Ja, het was het me wel waard, die surrealistische onderdompeling in zovele symbolen, je houdt het niet voor mogelijk !

Genoeg Dali ! We trokken verder !

Ik ga op reis en ik neem mee...

Eindelijk.
Na 9 jaar enkel de Midi-Pyrénées en België onveilig gemaakt te hebben, besloten we om onze koffers te pakken en nog meer naar het zuiden te trekken.
De zomer was de zomer niet, het regende dag in dag uit, de vergaderingen liepen op hun einde, we hadden het gevoel dat we het als het ware 'verdiend' hadden.
François, onze Franse vriend in het dorp bracht ons ooit eens een memorable fles wijn mee uit Collioure en we hadden onszelf voorgenomen ooit dat plaatsje eens te bezoeken.
Ooit...
Nu dus.
Het is één van de meest zuidelijke dorpjes , beneden Narbonne , naast Banyuls- ook heel gekend om zijn zoete donkere dessertwijn, hij gelijkt een beetje op porto, maar porto is gebakken wijn en Banyuls is gerijpte wijn- en vlak tegen de Spaanse grens.
Dominique , een andere dorpsgenoot kon ons er nog bijvertellen dat Collioure zeker de moeite waard is om in september- lors des vendanges- bezocht te worden omdat er dan feesten zijn op het strand...

En het strand dat is daar gewoon in de baai, kiezeltjes dat wel, en we zagen ons nu niet bepaald op het strand liggen , maar het had iets vredigs, iets heel rustigs, helemaal niet zoals aan de Belgische kust.
's Ochtends genoten we van een eenvoudig ontbijt - twee stukken knapperig stokbrood, boter en confituur, koffie én melk, want dat moet je er natuurlijk bijvragen in Frankrijk - aan dat strand, terwijl militairen - de para's- die daar gelegerd zijn, oefeningen moesten uitvoeren om U tegen te zeggen.

We namen het toeristisch treintje.
Ja , ik weet het, tot voor kort zou ik nooit op zo'n idioot treintje gestapt zijn - en Jan zeker niet.
Maar een maand geleden organiseerde ik voor een 20 tal vrouwen uit Rodez een bezoek aan Cahors en één van mijn vriendinnen stelde een ritje op het treintje voor....en we deden het. Wel, ik heb dingen gezien die ik na 9 jaar nog nooit gezien had . Zichten, een andere kijk op de stad, helling op en af...kortom de moeite en sindsdien ben ik fan.
Jan moest me gelijk geven en zoals hij altijd zegt Als je gelijk hebt, heb je gelijk! ( soms vraag ik hem om dat meermaals na elkaar te herhalen, zo lieflijk klinkt me dat in de oren) . We zagen Collioure vanuit de bergen, een wijds landschap vol wijngaarden aan de ene kant, een fort Saint Elme langs de andere kant en de zee, uiteraard...hemels.

Om dit reisje af te sluiten, een zicht op een molen, een "meunier" waardig....

Van daar vertrokken we naar Cadaqués in Spanje. Dat is voor morgen .

De Belgische kust en de cuistax

En eens we aan zee zijn, en mama en mamie hebben alles naar het appartement gesleurd, dan gaan we op de dijk wandelen en dan kies je een cuistax uit ...wat zou je kiezen? , vroeg ik Gustje die volledig apathisch in de luie zetel lag, want na de woensdagmiddagspeeltuin, de schoolreis naar het Molse Zilvermeer en de dag erop de sportdag ( moet dat allemaal zo nodig op elkaar volgen voor hummeltjes van 3,5 jaar oud vraag ik me af? Hoe vermoeiend en spannend is dat niet allemaal , weze terloops gezegd.) was het ventje een beetje het noorden kwijt.
Maar het was schoonzoon Stienus die antwoordde : Cuistax ? Wat is dat?

Ik was nogal verbijsterd en wist niet goed wat ik er moest van denken. Zo'n trapwagentjes aan zee dat zijn toch Cuistaxen? Begon ik aan plots opkomende dementie te lijden? Was het zo ver...Altzheimer...op 60 ? Lag het aan de leeftijd misschien ? Of had mijn schoonzoon lief nooit in een cuistax gezeten?
Zijn familie gaat immers elk jaar naar zee, maar inderdaad in Nederland. Misschien zijn er daar geen cuistaxen, ocharme...

En 's avonds, toen ik in bed de libelle of zo aan het lezen was, las ik een gans artikeltje over cuistaxen.
Of "BILLENKAR" !
Billenkar, kan je dat nu geloven? Nog nooit gehoord.
Natuurlijk heb ik het blaadje op Stienus'bord gelegd bij het ontbijt...Non mais ! Un cuistax, quand même ! Neen de mamie is nog bij de les, geloof me !

Bref.
Hij ging voor een brandweerwagen en was de koning te rijk in zijn machine! Hij wil later voetballer worden en wou enkel zijn "rode duivels"jasje aan.

En wij, moeder en dochter genoten van elkaar, van de zee, van de goede lucht, van het water, van de ijsjes ,van de garnaalkroketten, van de kinderen en kleinkinderen en van het feit dat geluk in een klein hoekje zit. Dat het niet meer moet zijn.
Gewoon, arm in arm op de dijk.
En in een cuistax. Of is het nu billenkar ?

een Belgisch ommetje

En na al dat gezwoeg heb ik mezelf een korte Belgische tussenstop cadeau gedaan. Een paar dagen met Aude en C° aan zee.
Geen gedineer met vrienden, geen gepalaver met aanverwanten, enkel ons twee en Gust en Maurice. Stienus vertrok naar een of ander muziekfestival in Nederland voor twee dagen en daar hebben wij ons eigen festivalletje van gemaakt...

Op woensdag ging ik "oh verrassing" Gust afhalen aan de schoolpoort....hij bekeek zijn Juf en die knikte dat het goed was .
Weg waren we, hop naar de speeltuin.
Eerst wat spelen en daarna garnaal en kaaskroketjes eten met frietjes in een nieuwe afspanning Tof in Hove. Wel leuk, maar niet leuker dan de Jongste Telg in Boechout feite.

We gingen Mauriceke halen in de crèche en ik verklapte hem -eens we thuis waren- dat mamie niet vergeten was dat er de volgende dag een schoolreis op het programma stond!

Naar het Zilvermeer.
Ik moest zo lachen, het Zilvermeer, daar ben ik zelf nog op schoolreis geweest.

En ik heb malse sandwiches gehaald en dan ga ik vanavond eitjes bakken en die ga ik morgenvroeg op de bokes doen ! Wat vind je daarvan?

Ik was zo blij als iets, dat ik erbij zou zijn om die traditie in ere te houden.

Maar  onmiddellijk stak hij kijvend zijn wijsvingertje in de lucht, bekeek me heel streng en zei toen 

" Géén eitjes op de malse sandwiches ! Mag niet !"

Hoe, repliceerde ik stomverbaasd, en waarom niet ?

" Mag niet van de Juf. Géén eitjes op de malse sandwiches ,heeft ze gezegd !"

Ik stond met mijn mond vol tanden en ik moet er zo verdwaasd uitgezien hebben dat Gustje begon te schaterlachen.

Mag echt niet hé Mamie !

Neen dat had ik ondertussen wel begrepen.

Er zijn geen waarden meer , bedacht ik.

Kinderen van 3,5 jaar gaan op schoolreis naar het Zilvermeer ( wij waren 9 of 10 toen ons dat plezier te beurt viel) , maar eten geen eitjes meer.

Ik heb me suf gepiekerd naar het waarom.

De volgende ochtend smeerde ik smeerkaas op de sandwiches en stak er vleesworst bij.

Aan de schoolpoort vroeg ik aan de Juf waarom dat niet mocht.

Stel dat de tassen te lang in de zon liggen en ze krijgen salmonella ...of ze openen hun brooddoos op de mooie dubbeldeks bus...

Tja.

In elk geval, ik zou het niet aankunnen , met zo'n troep kleintjes naar het Zilvermeer.

Toch spijtig van de eitjes.

Niet ?

Einde van een hoofdstuk

Uitgeput, dat was ik.
Van niets te doen te hebben op deze berg, denken jullie.
Mis, van te veel te doen te hebben een eindje van deze berg weg en op een zekere hoogte.
Maar nu ben ik serieus aan het afkicken en langzaamaan aan het dalen.
Van mijn voorzitterschap, van mijn af -en aan gerij naar Cahors en omstreken.
En dat het goed is zo, vind ik.
Maar inderdaad, het is een aanpassing.

En eens je de scepter doorgeeft moet je ook alles in het werk stellen om je opvolgster op de hoogte te brengen van waarmee je de laatste drie jaar zo mee bent bezig geweest , want heus hoor, het houdt niets in, het heeft niets om het lijf, och een paar uurtjes per week en je kan je boekentas aan de kant zetten, bah neen gij, zo erg is dat niet, dat valt zeker mee, dat zal je zien, allez komaan, neem die scepter aan...
En het heeft wat aarde aan de dijk gehad om die zwarte raaf te vinden, of de witte zwaan, het is zoals je het wil zien.
Maar één heeft de stok aanvaard  en zie, ik ben warempel bevrijdt van de last, die er zeker geen was, waarvan ik -een echte propagandiste zoals het  in verkiezingsperiode betaamt  - iedereen probeerde te overtuigen...

En nu zit zij ermee.
En ik niet meer.

En kan ik een nieuwe weg bewandelen.
Die netjes voor mij -ongevraagd zelfs- werd aangelegd op een vrijdag morgen...
Als dat niet straf is.

Waar ben je ?

Waar ben je toch ?,vroeg Willy.
Wat is er toch met jou aan de hand? Ben je ziek of zo?

Ik antwoordde prompt van niet, alles is OK, echt waar. Maar tja, van mensen en dingen die voorbijgaan en zo. En ik dacht dat ik er van af was.

En ik zie niets meer verschijnen op je blog...schreef Ellie.
Geen tijd of zo?

Inderdaad Ellie, geen tijd, of tijd zat maar even iets anders te doen.

Leef je nog? , belde Rita, we hebben hier gasten die verwoede lezers zijn van je blog, maar noppes, niks meer...wat is er aan de hand jong?

Neen Ritake, alles in orde, gewoon even zonder computer en zo iets anders te doen gehad.
Inderdaad, zei Rita, op facebook ook geen activiteit meer, wat is dat toch met jou?

Ik zou kunnen doorgaan, maar dat doe ik niet. Of liever , dat bespaar ik jullie.
Ja we hebben van alles aan de hand gehad. Geen wereldschokkend nieuws zoals de Brexit deze morgen waar ik echt niet goed van was, maar toch.

En dat zal nog een tijdje duren want we zoeken even andere oorden op.
Na 9,5 jaar vind ik dat we dat verdiend hebben.

Dus, nog even wachten en dan overval ik jullie weer meer dan eens per week met dolle avonturen uit het diepe zuiden.
Alhoewel ik al eens een reactie kreeg van een Vlaming in het Buitenland " Je gaat ons toch niet elke dag je blog opsturen hé, want dat wordt bijna stalking ..."...

Even geduld.
Zoals er vroeger op de beeldbuis verscheen toen er een technisch incident was ontstaan.
Even geduld. De batterijen zijn aan het opladen.

I love Paris in the springtime

Ik moest onverwachts naar een Congres in Parijs, om er iemand te vervangen die tijdens dat weekend onvervangbaar zou zijn ergens anders, en van het één kwam het ander, ik boekte mijn ticket en mijn hotel.
De buurt kende ik niet en in feite kan ik ze niemand aanraden. Niet dat het er onguur was of zo, er is gewoonweg niets te zien.
En zelfs al had er iets te zien geweest, dan had ik het toch niet kunnen zien, want de uren van dat Congres vielen zo hard tegen dat we pas rond half negen 's avonds buitenkwamen vrijdag met een hoofd zoals een pompoen en zaterdag was het wat beter, maar toch, je kon nergens meer naartoe.
Bekaf waren we, doodmoe van een ganse dag geconcentreerd te zitten luisteren naar wat andere vrouwen zeiden.
Dat is indrukwekkend, al bij al, zo'n 450 vrouwen bij elkaar.
Het Congres zou doorgaan Porte de Montreuil.
Allez vooruit, 't is eens iets anders.

Jan's ogen fonkelden. Er waren allerhande prachtige tentoonstellingen, Paul Klee, Rousseau , een Belgische fotograaf Marc Lagrange...en dat hij misschien wel - wat dacht ik ervan- zou meegaan naar Parijs.
Bah ja, waarom niet?
En dat hij me zou trakteren zie , in een goed restaurant, want hij had zijn vakantiegeld getrokken en dat was nogal wat.
Allez, ticket bijgeboekt.
Aan de wonderbaarlijke prijs van 30 EURO heen en terug. Het heeft zoal  zijn voordelen als je  60+ er bent....

En dan, twee dagen voor ons vertrek kregen we zo'n akelige mail én een SMS van de SNCF ( jaja, de NMBS bij ons, voelen jullie het al dagen in het oosten ? ) : "votre train a été annulé", vanwege de stakingen. Nog straffer , de staking was  NATIONAAL.
Waaw, dat betekende dat ik ook niet kon vertrekken.
Ik belde stante pede naar een andere reisgenote, maar die stelde me gerust: het is niet omdat er nationale staking is dat er geen treinen rijden...
Aha, dat was nieuw voor mij.
Anderzijds was er ook staking van de luchtverkeersleiders, dus geen vliegtuigen en de automobilisten schuiven hier aan aan de pomp, want er is ook nationale onvrede  bij de raffinaderijen...dus,geen benzine.

Ik ga niet mee hoor !, riep Jan.
Stel je voor dat je toch geen trein hebt, dan sta je daar in Cahors! Of geen zitplaats, want geen reservatie! En de musea zullen ook wel staken! Of de metro en dan moet ik zo ver te voet! Laat maar vallen, ik ga niet mee.

Ik was er toch ook niet gerust in. Zes uur rechtstaan is niet niks.
Maar goed ik zou het proberen. Ik nam Jan zijn plooibaar jachtstoeltje mee , het zou toch iets helpen...Misschien.

Het was dus met een klein hartje dat ik donderdag vertrok. Mijn reisgenote was al aanwezig op het station. EN ja hoor, stipt om 11.55 u stond de trein er. En plaats dat er was !
We hebben zeven bijkomende wagons aangesloten....zei de conducteur.
Nog nooit zo aangenaam op een trein gezeten gedurende 6 uur.
De metro reed ook .
Ik heb geen museum gezien.

Ik had een  room with a view ,of zoals de baliebediende in het hotel zei vous avez une chambre avec vue sur la mer madame!en hij knipoogde, een Parijzenaar waardig.
Ja ik heb een foto :

 Is dat geen verrassing?
Een kamer met zicht op een rond punt waar de ring van Parijs onderdoor loopt.....
Schoon hé Paris in the springtime ?
Ik heb Jan beloofd dat we binnenkort met zijn tweetjes een naar Parijs zullen gaan, niks te congressen, gewoon Parijs in the summertime.

Uit het nest gevallen

Kom eens kijken,zei Jan ,stilletjes hé...het is precies of dat kleintje van die zwarte roodstaart zijn eerste vlucht heeft gemaakt...hij zit daar maar te zitten...
Ik neem vlug mijn GSM en loop rond de tafel aan de achterdeur.
Inderdaad, dat kleine, dikke vogeltje heeft een rode staart.
Staartje.
Enfin, daar zat het dan, en het bewoog inderdaad niet.

Ik neem nog vlug een fotootje van de andere kant.
Zo schattig, zo rond en dik .
Ja dat kan ook niet anders ,zegt Jan, terwijl ik kirrend van plezier rond de tafel loop,zijn ouders deden niks anders dan wormen aanvoeren van 's morgens tot 's avonds...

En hij heeft haartjes op zijn kopje,voeg ik er overlopend van gelukzaligheid aan toe.

Neem liever een doos of zo om hem te helpen,zegt Jan.

Maar ik ga recht naar de auvent om te gaan kijken of er zussen en broers van het wonderkind dezelfde grote stap hebben genomen, of ze ook weggevlogen zijn uit het nest.


Eens daar aangekomen was de verbijstering compleet : NEST WEG !

Ik kijk op de grond en inderdaad, daar ligt dat eens zo gezellige nest tegen de vlakte.

Ik draai het om , maar ben gerustgesteld, geen eitjes of zo, gewoon leeg...

Ik neem het op, roep op Jan, die komt kijken , doet dezelfde vaststelling en zoekt een doos.

Als we wat er overblijft van het nest in de schoendoos hebben gestopt en naar de kleine vogel gaan om hem duidelijk te maken dat zijn huisje nog bestaat, fladdert hij vrolijk weg. Moeder zwarte roodstaart vliegt hem onmiddellijk achterna.


Tja, ik heb het hem van in het begin gezegd he Jan...

Wat ?, vraagt Jan .

Wel dat zijn nest chaotisch in elkaar zat en veel te klein was voor al die jongen !!!!

Toen moest Jan toch ook lachen.

Wie weet komen ze volgend jaar terug?

Denk je dat? 

Dat zeggen ze toch hé?

Het is in elk geval een opluchting dat het nest er niet meer is.
De vogels scheten de tafel en de vloer vol.
Ik had reeds kranten op de vloer gelegd en zo.
Jan had me immers gezegd dat het niet de moment was om dat nest uit het dakgebint te halen nu er kleintjes waren.
Zo'n gevoelige man, wie had dat gedacht????

500

Ik weet het, het is een ietwat raadselachtige titel.
Maar het is een momentopname.
Een tussenpauze.
Een vaststelling.
Jawel, ik ben aan mijn 500e blogpost vandaag.
500 keer heb ik de blog geopend en er een stuk van mijn ervaringen hier in Frankrijk in opgetekend.
500 keer heb ik op mijn ochtendwandeling met de honden nagedacht over wat ik de moeite waard vond om te delen met anderen, maar toch ook met mezelf.
500 keer heb ik wellicht geaarzeld of het wel relevant genoeg zou zijn.
Of ik er iemand gelukkig mee zou maken, of er lezers zouden zijn die mijn avonturen zouden volgen, of ik een glimlach op iemand zijn gezicht zou kunnen toveren, of ik mijn emoties kan delen, of ze begrepen worden, of ze onthaald zouden worden zoals ik ze ervaar, of ze integendeel verontwaardiging en kritiek zouden oproepen, of er commentaar zou komen, of er anderstalige lezers de "vertaalknop" zouden indrukken en wat dat dan wel zou kunnen geven, of Aude zou vinden dat ik te veel over Gustje en Maurice of haarzelf en Stienus schrijf- want dat heeft ze niet graag, ze zit niet of facebook of soortgelijke sociale media- alhoewel ze een heel sociaal mens is, daar niet van, of Jan het erg vindt als ik op mijn manier zijn doen en laten becommentarieer, of vrienden zich herkennen, of vreemden dezelfde dingen ervaren, of een 60 plusser anders tegen de dingen aankijkt dan een 50 plusser die ik was toen ik in de Lot aankwam, zo'n 9,5 jaar geleden, want zo lang wonen we hier al, of Vlamingen die in het buitenland wonen dezelfde verhalen te vertellen hebben over hun nieuwe homeland, of we een andere kijk hebben op mensen en dingen al naargelang de plek die we hebben uitgekozen om een groot deel van ons leven in door te brengen, of de thuisblijvers ons missen, of degenen die het ons kwalijk namen dat we vertrokken zijn ons nu beter begrijpen, of integendeel dat ze nog altijd niet hebben kunnen verkroppen dat we hen -zogezegd- in de steek lieten, of degenen die in België bleven het gevoel hebben dat we door deze 500 posts toch nog altijd aan hen denken en dicht bijeen zijn, want wat is nu 950 km , een peulschil op aard, of ze vinden dat we het getroffen hebben, of dat ze integendeel blij zijn van nog steeds "thuis" te zijn en te blijven, dat degenen die nooit hadden gedacht dat we het hier zo lang zouden uithouden nu lik op stuk krijgen en hoofdschuddend moeten toegeven dat ze dat toch niet gedacht hadden van Jan of van mij....

Dat zijn de 500 vragen en meer die ik me stel , na al die jaren.
Ja ik word gelezen en dat doet me plezier.
Nu nog de "volg" knop indrukken en ik zou nog blij-er zijn....
Ja ik krijg regelmatig aanmoedigingen om "doe zo verder" te doen.
Ja anderstaligen lezen mijn blogberichten.
Vooral de buren die hier slechts een paar maanden verblijven en die zodoende de indruk hebben toch een beetje in de hameau te zijn, Lynn en Paul uit Wales en Catherine uit Parijs.

En dan al degenen die afgehaakt hebben omdat ze wel iets belangrijkers te doen hebben dan deze indrukken te lezen.
Al degenen die - o zo spijtig- deze blog niet meer kunnen lezen omdat ze er  gewoonweg niet meer zijn....

Het is dus met een groot gevoel van dankbaarheid dat ik begin aan de volgende reeks van 500 blogposts op cigalouvers@blogspot.com.