R.I.P. ,het laatste huishoudtoestel

Net geen dertig jaar maakte de microgolfoven van Miele deel uit van onze huisraad.
Nooit gehaperd, nooit een panne, nooit laten afweten op cruciale momenten, altijd paraat, onderhoudsvriendelijk, zag er nog uit als op de eerste dag...
Maar een paar dagen geleden, tijdens het opwarmen van de soep voor het avondeten, hoorde ik een "pang" , ik rook onmiddellijk  ballast. Dat is een stank die ik ogenblikkelijk associeer met mijn oude kantoorbaan. Geregeld sprong er een TL lamp , we zaten dag in dag uit in een artificiële wereld, en dan wees iedereen naar die of die lamp en werd er van mij verwacht dat ik de technische dienst belde om het onheil te melden en aan te dringen op dringende vervanging.
Meer dan eens kwam er een medewerkster klagen dat ze hoofdpijn kreeg van de geur alleen al, zucht, van mij werd wat meer sterkte verwacht. Als chef moet je daartegen kunnen en niet flauw doen.
Maar terug naar de microwave.
Pang dus.
En tja, daar stond ik dan met enige weemoed te kijken naar wat eens zo'n trouwe medewerker was geweest.
Dertig jaar is niet mis, vind ik.
Maar aan alles komt een eind , ook aan een Miele toestel.
En ik bedacht dat ik nu geen enkel "oud" toestel meer in huis heb. Alles is ondertussen vervangen.
Een nieuwe wasmachine, een nieuwe droogkast, een vaatwasser, een eierkoker, allemaal MIELE.
Blij mee, echt blij.

Ja, dan gaan we morgenmiddag naar Cahors om een nieuwe zeker? ,zei Jan, die 's avonds zonder soep niet gegeten heeft. Of dachten jullie dat het voor mijn welzijn was dat hij zo vlug en luchtig reageerde op het plotseling opgeven van het toestel?

Ik bekeek één en ander op het internet.
Vele machines, weinig MIELE.
En de enige MIELE's die ik vond waren ofwel inbouwtoestellen ofwel combinés- microgolf én grill of microgolf én oven- en dat had ik nu echt niet nodig.
Te duur trouwens om zo goed als alleen te dienen om iets opnieuw op te warmen.

Allez, we vertrokken naar Darty.
Zo veel keuze was er niet en we namen dan maar de aanbieding van de maand ,een WIRLPOOL.
Rond de 200 EURO.
De verkoper beloofde ons een garantie van 2 jaar.
Maar als jullie 50 EURO bijleggen , dan verleng ik de waarborg tot 5 jaar.
Non merci, een vierde van de prijs om drie jaar langer garantie te krijgen, en dan heb ik de kleine lettertjes van het verzekeringscontract nog niet gelezen,bedankte ik de vriendelijke verkoper.
Ken uw pappenheimers, als je zelf jarenlang contracten hebt opgesteld dan weet je wel beter.
Ware het een grotere, dure machine geweest, dan is dat iets anders, maar voor een microgolf...

Thuisgekomen voerde Jan de oude MIELE af in de kruiwagen, gereed om naar zijn laatste rustplaats-la déchêterie- te gaan, morgen....
Gauw nog een fotootje, Jan, voor de blog!
Dag Microgolfoven, jij die zoveel meegemaakt hebt de laatste 30 jaar, die altijd rechtover mijn vaste stek  in mijn keuken stond , jij die me nooit in de steek hebt gelaten, bedankt !
Ik hoop dat de nieuwe het 15 jaar uithoudt, zonder garantie, dat besef ik maar al te goed.

Het jaarlijks weerkerend jachtfestijn

Ik geef toe, ik zag er tegen op.
Dezelfde zaal, hetzelfde ( steeds maar ouder wordend ) gezelschap, hetzelfde -of bijna zo goed als hetzelfde- menu, dezelfde commentaren, dezelfde flauwe moppen, dezelfde mensen die de ziel uit hun lijf lopen om alles op de tafels te krijgen, dezelfden die dan ook afruimen en weer dezelfden die met hun immer luie kont op hun stoel blijven plakken en denken dat alles vanzelf voor hun neus staat.
Maar Jan zit in het bestuur van de jachtvereniging van Castelnau en wat moet je dan anders?
Helpen, natuurlijk.

Hij werd verwacht rond 9 uur. Met voorschoot en aardappelmes in de zak. De apéro ( kirr) moest gemixed worden en verse fruitsla werd voor 86 man versneden .
Dat is niet niks.
Dan de mise en plat van het voorgerecht waar de oude kerels gingen voor zorgen en de rest kwam van bij de traiteur.

Yvôoooooooooone  had mij een plaatsje gereserveerd naast haar. Rechtover haar zat een oude rakker van 87 jaar. Van bij de eerste lepel soep had hij al gans zijn pullover gedoopt. Zijn vrouw die rechtover hem zat en Michèle heette riep " Oh non Jean-Marie! Quand même!" , en de man werd razend . Begin niet te zagen hé zeg, wat is dat nu ? .
Ik was de jongste aan tafel en veroorloofde mij jeugdige impertinentie " Ah jij doet de was thuis, dat zie ik zo !". Woedend en ziedend slingerde hij even vriendelijke woorden naar mijn hoofd.
Ik liet het niet aan mijn hart komen en riep Michèle even vrolijk toe : "Jij mag bij mij een boterham komen eten zie !" , waarop alle vrouwen aan tafel goedgezind van hun bouillon slurpten.

Na de soep, salade. en aangezien er hier een echte hetze aan de gang is wat de eenden betreft, hebben alle inwoners van de sudouest alle eenden en ganzen opgekocht die ze konden krijgen.
Stel je voor dat je straks geen foie gras meer kan maken omdat Europa zich verzet tegen de manier van voeden van de dieren tijdens de twee laatste weken van hun leven. "Le gavage" , het door de strot duwen van granen.
Geen foie gras dus. Geen gekonfijte eendenmagen ook niet.
Het werd paté en hij was lekker.

Na dat alles , parelhoen met rösti aardappelen en tomatensaté.
Bah ja. Het was zeker OK.
We spraken over al diegenen die er niet waren en die er niet meer bij zouden zijn, wegens overleden.
Over de jacht.
Over een nieuwe keuken en een nieuw dak.
Over de kinderen en kleinkinderen.
Over gerechten die we zeker aan iedereen konden aanraden.

En dan kwam de fruitsla. Altijd samen geserveerd met een "coque", dat is een zoet brioche gebak zou je kunnen zeggen, met ietwat appelsiensmaak. Recht van bij Christian, de bakker en ook een jager.
Lekker, echt lekker.

En dan ben ik opgestaan en heb ik het gezelschap vaarwel gezegd.
Jan zou pas drie uur later thuis komen.
Hij heeft nog een film vertoond van jacht met staande honden.
En dan heeft hij mee de zaal terug in orde gebracht, mee afgewassen en al.
Kortom hij was rond 18.30 u thuis.
Doodop, het was een lange dag.
Zucht.

Maar 't is weer gepasseerd en we zijn er weeral van af zie voor een jaartje.
Het leven kan leuk zijn.

Vaches,veaux,ânes et cochons...le salon de l'agriculture à Paris

Ik had lekker eten gemaakt toen de twee vrienden terugkwamen van "Le salon de l'Agriculture" in Parijs.
Ossobucco met zelfgemaakte tomatencoulis en pasta.
Ze waren allebei nogal stilletjes, vond ik.
Of ze het goed gehad hadden? Hé ?
Ah oui, ça valait la peine,antwoordde Gilbert.
Ja, het was echt de moeite,viel Jan hem bij, je zou het ook interessant gevonden hebben. Volgende keer ga je gewoon mee, echt!

Dat was goed teken, ze plannen al om terug te keren volgend jaar.
In feite waren ze gewoon uitgeteld.
Doodop.
De ene van té veel bewogen te hebben na zijn kersverse operatie de week voordien, de andere na zijn zware verkoudheid, waar ik ondertussen zo wat kan van meespreken. Van ongepaste vrijgevigheid gesproken! Non mais, ook voor niets nodig.
Maar allebei, omdat ze kilometers hadden afgelegd in een soort reuze voedingssalon , drie keer groter dan de Heyzel, als jullie zien wat ik bedoel.
En dan hadden ze de machines nog niet bezocht, zeiden ze.

Geen tractors, opleggers, kiepwagens, en de melkafdeling mochten ze niet bezoeken, want die was die dag voorbehouden voor de beroepsmensen.
                                                               
Zo'n landbouwsalon is een jaarlijks gebeuren waaraan dagelijks in de media een item wordt besteed.
De president gaat erheen, de oppositie gaat erheen, alle senatoren en parlementariërs, voorzitters van beroepsverenigingen, delegaties van vanalles en nog wat passeren er de revue .
Frankrijks is dan ook een reusachtig groot landbouwland.
En dat gaat niet ongemerkt voorbij.
                                       

Ze hadden koeien gezien, allerhande rassen , alle soorten dikbillen, bruine, witte, gevlekte.
Geiten.
Schapen.
Honden.
Jachthonden, épargneuls zoals Cartouche en de trainingen waarbij ze aanleren hoe ze moeten jagen.

Het was overweldigend geweest.

Er stonden wijnproducenten.
Kraampjes met streekgerechten "Mangez Français!" waarmee ze je hier dagelijks rond de oren slingeren.
En een Fransman is sowieso al chauvinist.
Maar elke dag meer, me dunkt.

's Avonds vielen ze rond 21 uur uitgeteld in hun bed. Een hotel dichtbij het salon. Mét parking, dat scheelt in Parijs.
                                                     

En dan hebben ze de beurs achter zich gelaten en reden ze naar Poitiers.
Futuroscope.
Voor Jan, met zijn audiovisueel verleden een paradijsje.
Toen ze me vertelden wat er te zien is, dacht ik aan Universal Studio's in Los Angeles.
Daar beleefden we ook ooit onvergetelijke momenten , in simulatietoestellen en studio's waar je starwars beleefde precies of je zoefde zelf met je ruimtetuig doorheen het zonnestelsel.
Ik herinner me de volledig opgefokte blik van Philippe in dat karretje, vol ongeloof dat hij dit echt meemaakte en ik keek meer naar hem dan naar de ruimte rondom ons.
Ja dat is bijzonder indrukwekkend.
En ik kijk er nu al naar uit om er op een dag eens met Gustje en Maurice naartoe te gaan.
En naar Disneyland.
En naar Cité de l'Espace in Toulouse, waar de Ariane-raket staat.
Ik zie hun kopje al....en vraag me af of ik er sporen van Philippe in terug zal vinden, wie weet.
                                       

En of ik het overleefd had zonder hen?
Ik lachte eens , want ze bedoelden het goed.
Ja hoor, ik heb er ook van genoten.
Van het niets doen.
Van gewoon een ei te bakken en mijn bord af te wassen en de indruk te hebben dat er niets vuil was gemaakt...
Dat is gans anders als de man in huis is.
Dan wordt er gewerkt op het veld, in de boomgaard, dan worden er laarzen aan-en uitgetrokken.
Dan valt er slijk van de houtmand.
Dan wordt er hout binnengebracht in volume's die ik niet de baas kan.

Ach, mannen hé.

                           

Lelijk, vieze beesten

                                                   
                                                       

Jan was serieus ziek , hoestte als een zeehond , snufte als een rendier....
Soms verzette ik me naar de andere plaats, om het gehoest, gesnuit en geblaas niet te moeten horen.
Ten lange leste stuurde ik hem naar de dokter en ja, natuurlijk , hij zou een antibiotica kuur moeten nemen.
Pillen zo groot als een ei, we konden het bijna niet geloven.
Bleek dat ze moesten opgelost worden in water.
Waarom ze dat dan in pillen verkopen en niet in poedervorm is me een raadsel.
Nu, een goede anderhalve week later, hoest hij nog, af en toe, stilletjes, dat wel.

Zaterdag voelde ik aan mijn keel dat er iets niet in orde was.
Ik heb zoveel verkoudheden gehad in mijn (lange) leven dat ik onmiddellijk weet wanneer er iets niet in de haak is, als het de longen betreft in elk geval.
Zondag begon ik zowaar te hoesten als een zeehond.
Verschrikkelijk vervelend voor mens en dier.
Maandag kon ik bij de dokter.

Jan en ik hebben niet dezelfde dokter.
Jan heeft een man, ik een vrouw, of wat hadden jullie gedacht.
Maar neen, ze zijn allebei niet buitengewoon goed in hun vak.
Jan zijn dokter is zowat nonchalant.
De mijne is dan weer zo pietje precies , dat alles volgens het boekje moet: eerst spoelen met zeewater, dan een spray om je neus uit te drogen en pas dan, als je volledig ziek bent en niet meer uit de voeten kan, wel dan, krijg je een paardenmiddel.

Jan heeft me zo doen lachen door mijn hoesttranen heen, toen hij woedend zei : en zoek een andere dokter. Die trien waar jij heengaat laat je verdrinken en eens je zo goed als verdronken bent ,gooit ze jou een touw om je proberen te redden! Doe er iets aan!

Ik vrees dat hij gelijk heeft.
Maandag op visite.
En vandaag dinsdag het tweede bezoek.
Est-ce que vous avez de la fièvre?
Koorts, bah ja, de volgende keer roep ik van bij het begin dat ik hoge koorts heb.
Ik weet niet of dat zal helpen....
In elk geval, de antibiotica wel.

Wij, kinderen uit de jaren 50 , met als vader een apotheker die enkel en alleen bij antibiotica zwoer, zijn inderdaad immuun tegen lichte antibiotica, men zegge en schrijven 100 mg...Pff, voor ons zijn dat snoepjes.

Argg, afzien dat een mens kan doen, hoest, snuit, hoest.
Vanavond zal Jan in de andere plaats de krant  gaan lezen vrees ik.
Ik dank hem eens te meer voor zijn generositeit.
Die verkoudheid had hij echt niet moeten delen.

Ik mis dokter De Vooght.
Echt, ik mis hem.

Yvonne ?

Er was niemand in het dorp.
Het zag er gans verlaten uit.
De ene winkel na de andere sluit.
De eens zo bloeiende groentewinkel werd rond kerstmis overgenomen door een jong koppel dat er nu precies niet heel kwik en monter uitzag.
Van bij de start zag ik het met lede ogen aan: dat zal niet blijven duren.
En kijk, we zijn nog geen drie maanden verder en iedereen uit Castelnau heeft het erover: die winkel heeft geen maand meer te gaan.
Fletse groenten, lege bakken, onverzorgd.
Je me demande monsieur,vroeg ik,est-ce que vous  avez des salsifis, la dame avant vous en avait tout l'hiver.... ( ik vraag me af mijnheer, hebt U soms schorseneren? De vorige uitbater had er gans de winter).
De man - en dan de vrouw- bekeken me precies of ik kwam uit een exotisch land.
Salsifis? Schorseneren? Nog nooit van gehoord.
En hoe noem je dat?,vroeg de man, met een blik alsof ik zeker en vast een fout gemaakt had en dat er voorwaar een ander "Frans ditmaal" woord bestond voor die groente die ik de ganse winter lang gedurende 9 jaar kon kopen in dat groentewinkeltje....
De salsifis,opperde ik nogmaals dapper.
Kende hij niet.
En zijn vrouw ook niet.
Kan je dat nu geloven?


Verslagen liep ik over het marktplein en besloot naar Fredo te gaan. Die heeft nooit schorseneren gehad in zijn winkel, maar de man weet wel wat het is. Euh !
De schoonheidsspecialiste sluit de deuren. De bloemenwinkel is dicht.
Een paar maanden open en dan een bordje ' gesloten, te huur'....
Ik kwam terug , bekeek de Bardouquet die er niet bepaald uitnodigend uitzag om alleen een koffie te gaan drinken...
Dan maar terug naar huis.

In de hoofdstraat zag ik Plume die met Denis stond te praten. Ze hielden mijn wagen staande.
Dat hoeft geen pas hoor, degenen die achter jou komen gereden moeten maar wachten, want ze kunnen je in elk geval niet voorbij steken in de "hoofdstraat"...
Ah Geneviève, ça va? Et Jan? Tu viens au repas de la chasse lundi en huit?
Oh neen, dacht ik, ook dat nog. Het diner van de jachtvereniging.
Ik doe het echt om Jan en zijn vrienden plezier te doen, want echt, ik weet niet wat ik daar zit te doen.
Maar Jan gaat ook niet graag alleen, want hij vindt dat ook niet zo plezant. Nochtans kan hij nog enige aanhang vinden bij zijn jachtmaten die  dan alle onwaarschijnlijke verhalen en trofeeën oprakelen van het afgelopen jachtseizoen.
Oui bien sur Denis!
A plus !,riep Plume die er vandoor ging.
Denis, hebben jij en Yvonne  zin om met Jan en mij naar Lou Bordié te gaan eten zondag? 
Denis komt immers jaarlijks in de vroege lente-uren Jan helpen met snoeien en dat moet gevierd worden.
Met wie? , vroeg  Denis.
Het schemerde voor mijn ogen. Zijn vrouw heet toch Yvonne , dacht ik bij mezelf.
Avec Yvonne, herhaalde ik.
Die ken ik niet,zei hij.
Ik werd zowaar blauw met rode stippen. Zou ik me dan toch vergist hebben? Was het Simonne in plaats van Yvonne?
Yvonne, ta femme! , je vrouw riep ik hem toe.
Ahhhhhhh, Yvooooooooooone , zei hij en hij sprak de voornaam Yvonne uit met heel langgerekte "o"....Nous on dit Yvooooooooooone!
Echt, ik was er niet goed van.

De meeste Fransen die ik ken spreken één taal: Frans. En dat is het.
En als ze zeggen dat ze Engels spreken, dan moet je dat zien als Frans-Engels, genre POELHAOESE ( poolhouse ) , BURNAOET ( burnout ) , over Duits zullen we het niet hebben, en als ze Russisch spreken zou ik de kop van de eerste de beste Rus eens willen zien die daarmee een conversatie moet aangaan.
Non mais !
Yvooooooooooooone!
Jongens toch !

Drie dagen eenzaamheid

Hoe heette dat boek ook weer?
"Honderd jaar eenzaamheid" ?
Dat is wat veel natuurlijk. Dat is onhaalbaar.
Trouwens hoe zou je 100 jaar en meer kunnen worden, zonder een kat of een hond die je zo'n 15 keer per dag ( minstens) van de ene plaats naar de andere laat rennen omdat hij of zij NU zin heeft om buiten te gaan, om binnen te komen, om toch rechtsomkeer te maken eens ze buiten zijn-want het regent, en daar houden ze zo niet van...

Maar een paar dagen eenzaamheid, wat kan dat een feest zijn.

Gilbert heeft een kleine operatie ondergaan . Het viel toch meer tegen dan hij gedacht of vooral gehoopt had.
Jan was hard verkouden. Hij hoestte onophoudelijk. Ik had er echt compassie mee en nam een afspraak bij de dokter.
Ik ga niet naar de dokter! Echt hé!, riep de man.
Gij gaat naar de dokter!,zei de vrouw.
En de man deed wat de vrouw zei...
Antibiotica. Natuurlijk.
Het regende constant.
Jan verveelde zich te pletter.
Hij kon maar niet verder snoeien .

Gilbert kwam na een weekje aandraven met een fles ratafia in de hand.
Je vous ai apporté du ratafia, vous connaissez ?
Ja dat kennen we.
Een mierzoet drankje op basis van brandewijn en fruit.

Hij stond daar zowat rond te draaien tot ik hem vroeg wat er scheelde.
Niets,zei hij, ik verveel me thuis. En ik heb nog wat vakantie voor het seizoen weer begint.
Nu dacht ik, zouden we niet eens naar de "Salon de l'Agriculture" gaan in Parijs, Jan?
En dan naar Poitiers , naar de Futuroscope?

Gilbert zag dat helemaal zitten.
Jan trok grote ogen en bekeek me, zoals een klein ventje naar zijn mama kijkt en vraagt of hij in de tuin mag gaan kamperen vannacht.
Ik zag dat helemaal zitten. Liep naar de computer, zocht uit waar dat salon zich juist bevindt. Het is een reuzachtig gebouwencomplex in het midden van Parijs en het komt  hier dagelijks in het nieuws  , haalt in alle kranten de voorpagina  , datzelfde salon waarop Sarkozy ooit eens een onheus antwoord gaf aan een landbouwer die hem een verwijt naar het hoofd slingerde : "Casse toi pauvre con!" ( scheer je weg, lul !) . Dat salon dus.

Ik zocht een hotelletje met parking.
En reserveerde prompt voor de twee vrienden een kamer van dinsdag tot donderdag.

Daarna zocht ik naar de Futuroscope.
Heeft alles te maken met technologie, wetenschap, media .( Le Parc du Futuroscope est un parc de loisirs français à thème technologique, scientifique, d'anticipation et ludique, dont les attractions mélangent approches sensorielles et projections d'images.)

Top.
Hotelletje met parking geboekt.
Valiesje beginnen maken en klaar was kees.
                                                   

Dinsdag zijn ze vertrokken en ondertussen geniet ik van de eenzaamheid.
Het is jaren geleden dat ik van die stilte geniet.

En? Wat ben je aan het doen, of wat heb je gedaan en wat ga je nog doen vandaag? vroegen mijn zussen.
Mijn antwoord was eenvoudig : Niks.

En dat bevalt me.
Radio 2 schalt luid door de kamer af en toe als ik een hit uit de 70ies of de 80ies hoor.
Dan zing ik uit volle borst mee.
Ik eet zonder veel tamtam met een plateau op mijn schoot, voor TV.
Ik heb wat gestreken.
Wat op de computer gespeeld.
Een kruiswoordpuzzel opgelost.
Naar TV gekeken, enkel dingen die ik graag zie en die Jan onnozel vindt.
Met de honden gewandeld.
Met een vriendin uit eten geweest in Cahors.
Een andere vriendin bezocht.
Getelefoneerd.
Heel lang.

Zucht, leuk, kei leuk.

Hout binnen gehaald 's morgens.
Kolen ook.
En stielmannen ontvangen die het huis kwamen opmeten om bestekken te maken voor centrale verwarming en nieuwe ramen.
Zucht. Heel vervelend.

In feite heb ik dus niets gedaan wat ik anders niet zou doen.
Maar ik vind het fijn zo eens alleen te zijn.

Morgen komen de kerels terug.
Ik zal ze verwennen met een lekkere maaltijd.
Ah ja, dat moet.
Maar tot dan, moet niets.
En dat mag ook wel eens.
Vind ik.
Toch?

( Le Parc du Futuroscope est un parc de loisirs français à thème technologique, scientifique, d'anticipation et ludique, dont les attractions mélangent approches sensorielles et projections d'images.)

Pif poef paf

                                                             

Pif poef paf en gij zijt af

Tot zover het kinderrijmpje dat in mijn hoofd sloop toen ik met de honden op ochtendwandeling langs het plateau liep.
Ik zag precies iets van tussen de bomen springen.
En net toen ik dat dacht, sprong Cartouche gezwind over een omgevallen eik en rende hij zoals een zot het bosje in.
Spot kwam terug gerend en stopte bijna met remsporen....
Cartouche kwam terug, met vòòr hem een jonge haas die zijn benen van onder zijn lijf liep.
Spot kwam langs de zijflank-totaal onverwachts voor de haas- naar hen toegerend, de haas remde af van het verschieten, en ...jaaaaaa, Cartouche had hem beet bij zijn nekvel.
Ik stond te roepen van laat los, Cartouche laat dat konijn los, niks te lossen, hij liep ermee verder het andere bosje in en dan hoorde ik een ijselijke jammerkreet...nekslag en boem patat , gedaan.
RIP de haas.

Ik bewoog voorzichtig naar het struikgewas toe, nam de haas bij de poot, maar Cartouche rechtte zijn rug en liep ermee verder.
Niks aan te doen.
Spot droop teleurgesteld af.
Samen met baasje terug naar huis.
Snif.

Na een tijdje kwam Cartouche thuis, zonder haas.


Deze namiddag ging Jan met de jongens wandelen.
De zon scheen hard tussen de hardnekkige regenbuien door.

Ik voelde de warmte van haar stralen en was blij dat de lente op komst is, dat ik dat kon voelen op mijn huid.
En toen zag ik Cartouche tussen de pruimen aan iets knabbelen .
Was hij al terug van de wandeling?
Wat had hij vast?
Ik ging er dichterbij staan....
De haas van vanmorgen.
Die was hij met krot en mot aan het oppeuzelen.
Walgelijk.
Echt degoûtant.
Zal die zich straks misselijk voelen.
                                                     

Een uur of twee later zie ik inderdaad een "hoop" van iets op de vloer liggen...de haas in stukken vaneen .
Ik nam krant en keukenrol , daarna water met azijn en dreft ( neen dreft hebben ze hier niet, ik breng dat mee van Belgenland) en er is niets meer van te zien.
Jij kan straks je eten vergeten, maat !
Zeg dat toch niet,zegt Jan,dat beest verstaat dat niet.

Alhoewel.
Spotje kreeg lekkere brokken rond halfvijf.
Cartouche keek me met lede ogen aan.
Niks, Rien, Nada,Nichts!
Begrepen?

Hij ligt nu ongelukkig met zijn kop op Jan's schoot. Misschien smelt die zijn hart wel en krijgt hij toch nog wat lekkers?

De jacht loopt zondag af.
Zaterdag kan Jan nog aanschuiven op de jaarlijkse slotBBQ van de jachtclub, in de cabane.
Geroosterd everzwijn.

Maar je ziet, ook zonder jagers en geweren wordt er gejaagd.
Pif poef paf en gij zijt af.

Een nieuw begin

In feite is het de afgelopen maanden nooit echt koud geweest.
Getuige daarvan is mijn winterjas die ik slechts één maal heb aangedaan.
Reden : té warm, de jas.

Vanmorgen ben ik in mijn nachthemd, of nachtjapon als je dat liever hoort of eerder gewoon bent, of liquette zoals men hier zegt, de luiken gaan openen. En wat lees ik op de buitenthermometer ? Jawel 10,8 graden.
En februari is hier de koudste maand van het jaar.
Zondag konden we buiten eten.
En volgende week zondag zal ik zeker mijn terras schoonvegen zodat we met de gasten buiten kunnen aperitieven.

De précoce-pruimelaars beginnen bloesems te tonen.
De irissen zetten zich rechtop. Als het ware om ons te zeggen : opgelet, we zijn er bijna klaar voor!

De narcissen zullen met Pasen reeds uitgebloeid zijn en dat is natuurlijk wel spijtig.
De krokusjes staan gereed om hun lila en roze bloemen te laten openbarsten en hun heerlijk bedwelmende geuren te verspreiden.
             

Als kind kocht ik voor mijn meter, Tante Louise, een krokusje.
Dat koste toen 20 frank, zo'n klein bloempotje met een drietal krokusjes.
Maar 20 frank was mijn zakgeld voor de week. Dus voor mij betekende dat mijn ganse bezit.
Nonkel Paul, haar broer, keek angstig uit naar mijn komst. ik zou de krokusjes toch niet vergeten zijn? En hoe blij was hij toen hij me zag aandraven met het onnozele potje lila of roze bloempjes.
Of hoe een bloem je aan iemand doet denken?

En dat alles maakt me als een kind zo blij.
Blij om niks.
Blij om de almachtige natuur en de kracht en de hoop dat alles goedkomt na de stille en dit jaar zachte winterslaap.

Zo mooi.
Om stil van te worden.


                                 

Le bouilleur de cru

                                                                         

"Wat doe je met al die pruimen?" , vraagt men me dikwijls.
Behalve confituur, drogen, op alcohol opleggen, invriezen, opeten, laten verrotten...verzamelen we sommige jaren- niet elk jaar, want wat zou je met zo'n hoop alcohol aanvangen- heel rijpe pruimen.
Reine-Claudes als er  zijn , want ook dat is niet jaarlijks gewaarborgd : de oogst  kan nogal tegenvallen  en Président pruimen, van die dikke grote blauwe pruimen, die waaraan je onmiddellijk denkt als je het gedichtje "Jantje zag eens pruimen hangen" hoort.
We vullen tonnetjes aan . Tonnetjes die zo'n anderhalve meter hoog zijn. En eens ze vol zijn voegen we er suiker bij en zetten we er een deksel op.
En dat goedje staat daar maar te staan .
Tot Gilbert op een dag komt zeggen " Jan, c'est le moment, le bouilleur a le temps demain" en hopsafaldera, je mag onmiddellijk al je plannen voor de volgende dag laten varen, want je moet daar al rond een uur of 9 aanwezig zijn en je kan niet vertrekken vòòr 18 uur 's avonds, want de douane zou kunnen langskomen.

Die bouilleurs zijn verenigd in heuse vakverenigingen en werken volledig legaal.
Ze zijn ambulant. En gaan van dorp naar dorp.
Vroeger gingen de kinderen van de dorpsscholen langs als de bouilleur in de streek was. Maar nu mag dat niet meer. Je zet geen kinderen bij alcohol.
Je zal zien, die rondreizende alambique zal binnen korte tijd verdwijnen.

Dit jaar kon Gilbert niet mee, dat betekende dat "the lady of the house" mee moest doen, althans voor een deel van de dag.
Wat werd er van mij verwacht ?
- Oh, ne te fatigue pas, Geneviève, un petit repas ....ça suffira. Robson viendra aussi, donc vous ne serez que 4 !
Altijd optimistisch die Gilbert.

Bah ja, dat is zeker niet erg, maar wat moest ik me daarbij voorstellen?
De afgelopen jaren was dat steeds een grote happening voor Jan & Friends, ze grilden vlees op de BBQ , hadden stokbrood bij en kaas en vooral veel wijn en bovendien werd er regelmatig eens van het brouwsel geproefd, want dat moet , en dat kan ik heel goed begrijpen.
Maar het regende en zou blijven regenen, vertelde Paul Frédérique Cassez op de meteo.
Zucht, kreun.
En ik dacht, waarom geen choucroute? Dat zal die stoker niet gauw op zijn bord krijgen van zijn hulpstokers.
Stond daar een vuurtje? Een tafel? Glazen?
Ik nam alles mee , net roodkapje die naar het bos vertrok. Ik had zeker mijn beste kleren niet aangetrokken en daar heb ik goed aan gedaan, want we hebben serieus mogen helpen bij het afvoeren van de natte hooi naar een soort beerput wat verderop.

Ik had dus zuurkool, worst ( marteau ) , knackworst, spek, aardappelen in de Creuset thuis al warm gemaakt.
Plastic wijnglazen. Wegwerpbekertjes voor water en water.Check!
Servetten.Check!
Bestek. Check!
Wijn. Check!
Stokbrood . Check!
EN nog gauw bij Fredo langsgegaan om een groot stuk kaas.

In feite was het in St Paul de Loubressac, een deelgemeente van Castelnau. Echt niet ver.
De bouilleur had een soort tent gemaakt met zeildoek en golfplaten.
Alles dampte en rookte.
Er stonden een tafel en een paar stoelen, hout, veel brandhout om te stoken.
Flessen wijn en ratafia " Je vous en sers un petit verre madame?" , lachte hij me toe.
En de ratafia was echt heerlijk.
Straf maar lekker.
De geur in die half open tent was bedwelmend.

-On aura fini dans une demie heure ,madame .
Want eerst moesten we de vaten leegmaken.
En Jan en ik hielden een kruiwagen vast waarin het smerig residu na het stoken werd gegoten en dan
moesten we het storten in een soort vijvertje.
Daarna werd alles nogmaals gereed gezet voor de tweede stook van de dag. De ovens vullen met hout dat je zelf moet meebrengen. En dan de tent weer tochtvrij maken.

Ondertussen had ik mijn zuurkool op een minuscuul elektrisch vuurtje gezet.
- Of de bouilleur zuurkool lustte?
- J'adore!, dat was alvast een geruststelling.

Robson kwam eraan. Die is deeltijds brandweerman. En de brandweer staat hier in voor de ambulance. Niet alleen voor brand dus.
-Het was een overdosis van een jonge junk, zei Robson, een Braziliaan, getrouwd met een Française die met ons Nederlands praat, " want ik heb in Mons gestudeerd!" voegt hij er trots aan toe.....wat voor ons een beetje onbegrijpelijk is, niet dat hij in Mons gestudeerd heeft, maar dat hij daardoor goed Nederlands praat.

We dronken nog een aperitiefje.
En dan de zuurkool.
Alles was op.
Ook niet mis.

En dan ben ik met mijn lege potten en pannen naar huis vertrokken.

Jan kwam thuis rond 18.30 h met zijn tonnetjes.
Fier.
Blij.
Voldaan.

En ik ook, alhoewel ik geen eau- de- vie drink.

Een afgeladen volle week

Ik weet niet of die woorden bestaan.Alhoewel, "afgeladen vol" heb ik al eens ergens gehoord.
Maar kom, ik kan het in feite moeilijk anders uitdrukken.

Het deed me zo'n beetje denken aan het rijmpje: Ik ging naar de markt en ik nam mee: een ei, een beer, een...en telkens moest je dan de ganse litanie in de juiste volgorde herhalen...

Wel ik ging naar België en ik deed:....
                                                           

Zaterdag net aangekomen in Boechout dorp en ik  babysit die avond op Gustje die-jawel- heel blij was van zijn mamie weer te zien. Schattig hoe dat ventje me enthousiast de deur opent en roept "Mamie!!!!!!!!!!!!!!!!!!!".
En Mauriceke die vredig in zijn relaxje ligt te bengelen , wip wip met zijn beentjes terwijl hij heel hoge notenbalken afschettert. Té gek.

Mijn zus belde en vroeg of ik geen zin had om mee uit eten te gaan met een gezamenlijke vriendin van ons...maar neen dus, want oppaskorvee.
-Maar dan doen we het anders hé Gene. Anneke en ik zullen eten maken en jij zet de tafel.
Zo gezegd zo gedaan en het was best gezellig. Laat op de avond kwam onze andere zus ons vervoegen en de bubbels werden gretig verdeeld...alhoewel, ik hield er wijselijk maat in, ik moest Mauriceke nog pap geven en met gezwinde tred af en toe eens opstaan om zijn tutje te geven of om Gustje gerust te stellen dat er geen Gruffalo's bestaan...

Zondag was ik ver uitgeteld en terwijl Gustje en Stienus de Leyers'familie naar de zoo vergezelden bleven Aude en ik lekker thuis , voor TV, met de strijk en met urenlange babbels van dingen die we elkaar nog niet hadden verteld tijdens onze dagelijkse telefoons.
Je houdt het niet voor mogelijk maar toch is het zo.
Maurice at zijn eerste groentepapje en dat viel reuze mee. Wat is het toch een schatje.
's Avonds vierden we nog eens met de familie mijn verjaardag , waar maar geen eind aan schijnt te komen.

Maandagmorgen stond ik al om 9 uur bij de tandarts, Kristien, mijn jeugdvriendin.
-AH Gene, goeie morgen, maar eh, we hadden afspraak om twee uur toch? Of niet?
Zij zal zich zeker niet vergist hebben, ik daarentegen vervloekte mezelf en nog niet zo'n klein beetje. Want 's middags zou ik meegaan naar Kapitein Winokio en Gustje zag dat helemaal zitten...Niet dus.
Terug naar huis en de ganse middag bij Kristien in de tandartsstoel gezeten.
Ik wist bijna niet meer hoe ik mijn kaken weer op elkaar moest krijgen.

Dinsdag zou ik Mia bezoeken, na Gustje bij de Wigwam afgezet te hebben en voor de eerste keer de crèche van Maurice ontdekt te hebben. Zo wist ik meteen wat ik vanaf dan dagelijks zou moeten doen.
-Je gaat toch met de trein , zei Jan.
En ja dat was inderdaad wijzer geweest. Want ik vertrok om 14.45 u uit St. Denys Westrem ( Gent ) en arriveerde om 17.45 u bij Maurice en daarna heb ik Gustje opgehaald....
Bref, ik was samen met Aude thuis.
Drie uur alstublieft.
Ik ben die drukte , dat verkeer, die verkeersellende gewoon verleerd. Ik kon me dat bijna niet meer voorstellen.Maar nu weet ik het wel weer. Het is verschrikkelijk.
Als je dat dagelijks moet doen, heen en terug naar Gent, of omgekeerd, dan hou je het na een tijdje zeker voor bekeken.

Burnout. Stante pede.
Echt.

Woensdag babysit dag, de ganse dag.
Het regende pijpenstelen. En toch ben ik een ommetje gaan maken met kinderkoets en al en Gustje reed dapper mee op zijn loopfietsje.
Wat was ik blij toen Aude thuiskwam. Ik was bekaf en had de indruk niets gedaan te hebben .
Dat is het in feite , je hebt een zee van tijd, maar je hebt geen tijd.
-Mamie ik heb honger.
-Mamie ik heb nog honger.
-Mamie mag ik een snoepje?
-Mamie ik heb nog honger......grr.

We gingen ook naar Kind en Gezin.
Gewogen en goed bevonden. 70 cm en 9.120 gr....5 cm gegroeid op één maand tijd.
Het wordt een reus,Maurice !

Donderdag tandartsdag.....en dan naar schoonzus en schoonbroer.
Neen dat is niet ver Booischot, het is maar één uur rijden van Boechout .Ik waande me in het zuid westen. Niet qua wegenpark, maar qua duurtijd om 30 km te overbruggen. Stilstaand verkeer. Echt. op de ring rond Lier ditmaal.

Gustje ne Maurice ophalen, tafel dekken, eten maken....en hopsa bekaf in bed gevallen. Het zal aan mijn leeftijd liggen zeker ?

Vrijdag eindelijk een vrije dag voor mezelf.
Ik ga naar de stad.
Welke stad? is een foute vraag.
Er is maar één stad voor mensen die in de provincie Antwerpen wonen. Dat is Antwerpen.
Bij Désiré de Lisle een croque monsieur gaan eten en dan -heel onverwachts- Thessa gaan bezoeken, een vriendin die 12 jaar met mij naar en van school kwam.
Elke dag, 's morgens , 's middags en 's avonds ging ik meestal nog eens bij haar langs.
Dju hé, dat ik daar nu geen foto van genomen heb!
En dan weer vlug om Gustje en Maurice, tafel dekken , eten maken en wachten op de "kinders"...

Zaterdag naar Brussel bij Bernadette om samen naar een activiteit in Luik te gaan waar we zoveel vrienden terugzagen. Graaf.
En 's avonds zaten we gezellig bij elkaar.
Maar mijn voorlopige tand viel uit en bijgevolg ging ik op zondagmorgen in paniek terug naar Kristien die mij gelukkiglijk genoeg kon verder helpen.
België is toch een topland voor medische verzorging hé. Je kan daar in het zuid westen enkel van dromen. Of van wakker liggen, 't is maar hoe je het bekijkt....

Ik was rond 10.30 u terug in Brussel en we flaneerden langs de grote markt en de Dansardstraat en gingen bijzonder lekker eten bij "Au pré salé"...Een aanrader.
Niertjes met mosterdsaus. verrukkelijk!!!!
On revient. Zeker weten.

Was dat een gevulde week? Het was een overladen volle week. Maar ze vloog voorbij en nu zit ik uitgeteld achter mijn computer en ga met de kippen op stok.
Uitrusten van mijn vakantie.
't Zal nodig zijn.