La fin de la saison de chasse

                                                     


"Ah ja Gene, zaterdag na de jacht eten we in de cabane mosselen met frieten"...
"Ah bon" was mijn korte antwoord.
"Ja, en volgende week zaterdag is het de laatste dag van de jacht en dan is er "natuurlijk" eten in de cabane maar dat zal waarschijnlijk 's middags zijn en dan ben ik rond een uur of vier wel thuis"
Hij zegt het op vrij onschuldige toon , benadrukt ferm het woordje "wel" en ik vraag me dan altijd af of ik daarvoor moet bedanken voor die leuke informatie of niet ?
Alhoewel , niet jagers zijn sowieso niet welkom.
Na veel en zwaar protest van de jachtweduwen van Castelnau zal er toch een wildfestijn georganiseerd worden in de feestzaal van het dorp op 8 maart. Denis belde of ik ook meeging, ervan uitgaande dat Jan wel zou komen.

"Naturellement Denis, je viens" .
Hij was blij het te horen, zei hij.
                                                     

Want zaterdag sluit de jacht.
Althans die op het everzwijn en de ree.

Dank zij zijn katarakt operatie heeft Jan dit seizoen maar liefst drie everzwijnen neergelegd.
De laatste vorige zaterdag.
Recht in het hart, zei hij, zo fier als een gieter en zijn vriend Gilbert was van pure blijdschap -en vol bewondering voor zo'n mooi schot- een meter in de lucht gesprongen, met zijn armen zwierend en luid krijsend " Bravo Jan, oui, bravo!".
Ik zie het zo voor me.
Jan een beetje verlegen, maar toch blij dat het hem gelukt is.
Gilbert fier met zijn pupil aan wie hij als geroutineerd jager steeds goede raad geeft .

Zo ontstaan vriendschappen.
Wie had dat ooit gedacht.
Elke zaterdag samen in de jeep.
Uren aan een stuk de horizon bekijken en ondertussen over het leven spreken.
Het becommentariëren.
Het analyseren.
Het aan stukken snijden en verdelen.
Het herverdelen en uiteen rukken.
Het terug bijeenbrengen en synthetiseren.

Schoon werkske.

De jacht op de ree hebben ze zo wat achter zich gelaten.
Hier in de Lot wordt er nog met hagel op reeën geschoten en Gilbert is daar tegen.
Hij wil enkel met kogels schieten op reeën.
Want zo zien ze minder af .
Veel reeën zijn gewoon gekwetst en sterven na geraakt te zijn door hagel aan een loodvergiftiging.
Voor niets nodig vinden onze ecologische schutters.
Maar ja, die oude boeren van hier, die hebben geen karabijn om met kogels te schieten, ze hebben geweren en willen er zeker geen bijkopen.

En Jan kan daar in komen en dus gaat hij ook niet meer op de ree....
Hij hield er trouwens toch niet van.
Telkens hij dat mooie bambihoofdje in het vizier had, haakte hij af.
Je zou voor minder.

De man van een vriendin van mij in België is ook een verwoed jager.
Ik wees haar op het einde van de jacht hier in de Lot en of dat ook zo was in Belgenland.
Haar antwoord was iets genuanceerder....

Antw van Jm :jacht overig wild gesloten op 28 feb maar 15 mei opening reebokkenjacht en kraaiachtigen is vrij

Dus geen rust ...want houtduiven beginnen bij de eerste zaaiingen van de boeren

Met andere woorden ...de jacht is altijd open

Voilà !

                                                    

Jan is zeker niet geobsedeerd door de jacht, maar hij houdt oprecht weel van dat jongensachtige samenzijn in de natuur.
Begrijpelijk, vind ik.
Maar mij zegt het niets. Zeker weten.
Ik beperk mij tot het bereiden van al dat lekkers .

Maar het loopt dus op zijn eind en wel tot 15 augustus.
Dus kunnen we weer andere dingen doen , samen ditmaal, zoals naar de markt gaan in Cahors of Montauban....
Ook leuk.
En minder gevaarlijk.

                                                                

We moeten het niet altijd met elkaar eens zijn

Toi qui installes fermement
Au centre de tes certitudes
L’absence de toutes croyances
Ou bien toi qui remplis du nom de Dieu
Tout l’espace creux de ta finitude
Comment recevrais-tu sur ta peau
L’humble caresse du doute
Le léger toucher de l’inconnaissance
Du souffle et de la compassion                                        

Jean Lavoué
www.enfancedesarbres.com

Soms lees je zo'n eenvoudig zinnetje en dat zinnetje kan je ganse belevenis veranderen.
Dat vind ik spannend.
Zo ook met deze frase : we moeten het niet altijd met elkaar eens zijn om overeen te komen.
Want is dat niet wat we steeds betrachten?
Dat we het altijd en overal met elkaar eens zijn?
En waarom doen we dat?
Waarschijnlijk omdat we ons minder alleen voelen en bondgenoten willen vinden op ons pad.
Omdat we ons dan sterker voelen en meer deel uitmakend van iets gemeenschappelijks?
Omdat we steeds weer elkaar willen overtuigen van ons gelijk.
Vermits dat zo menselijk is, inderdaad.
Maar is dat belangrijk?
Want als we het niet eens zijn, maken we elkaar rijker.
We stellen ons begripvol op ten opzichte van de andere.
Van iemand anders zijn gedacht.

Gelovigen willen persé dat niet gelovigen begrijpen dat ze het bij het verkeerde eind hebben.
Ongelovigen schudden meewarrig hun hoofd als gelovigen preken houden omtrent geloof, hoop en liefde.

En ik?
Ik weet het niet.
Ik weet zo weinig.
Ik wou dat ik het wist.
Maar ik heb mijn bedenkenkingen bij het ene en het andere.
Ik twijfel .

Maar als we elkaars gedachten respecteren, dan komen we misschien wel ergens uit.
Het is en blijft een buitengewoon moeilijke oefening.
Misschien op een dag, geloof ik.
Maar het is mogelijk dat ik nooit geloof.
Of misschien blijft twijfel mijn motto...

We moeten het niet altijd met elkaar eens zijn om overeen te komen, neen.
Dat is wat ik ervan denk.
                                                     



                                                       

Lente in zicht : de kabouters zijn gekomen

                                              





Het valt me op dat de dagen langer worden .
Dat het 's ochtends vroeger klaar is en 's avonds langer dag is.
En dat dat hier in het zuiden vlugger zo is dan in het noorden.

Het valt me op dat als de zon hier schijnt, ze harder brandt.
Dat het 's morgens 0 graden kan zijn en rond een uur of twee 35,7 graden in de vlakke zon.
En dat dat in het noorden veel langer duurt eer dat het zo warm is in de zon.

Wat 1000 km verschil al kan doen hé.

En aangezien het vroeger klaar is zijn de vogels eerder wakker en er is niets zo zalig als wakker worden met vogelgetweet .

Ik was dus heel goedgezind opgestaan.
En ging op stap met " de jongens".

En wat blijkt?
De kabouters zijn geweest.

het oogt niet mooi, maar het is beter !

Want op mijn klim opwaarts zag ik dat de putten gedicht waren .   De mannen van de gemeente hadden dus toch materiaal gevonden  !

 

Straks naar Maurice bellen om hem te bedanken, natuurlijk.

                                                                 

En toen ik enigszins van mijn verwondering bekomen was , zag ik de eerste kolon processierupsen ...
Ik zeg het voorwaar : de lente is op komst !

Een afgeladen volle week

Wat was dat een drukke week!
Veel te kort en soms te lang.
Zoveel indrukken van een vastgelopen snelweg, een niets aflatende mensenmassa met afgeladen dozen,zakken,pakken in hun armen en handen.
Schreeuwerige reclameborden en huilerige uitroeptekens met vreselijk aggressieve mededelingen " Laatste koopjes, NU !" , " -75 % , bovenop de 20 % , NU!" (lees 't is voor niks in feite, waar wacht je op stomme ezel om hier binnen te komen en iets volstrekt nutteloos te kopen!) ," Wandel hier niet voorbij, kom dat zien, kom dat zien !"...
Ik heb ervan gedroomd.
Van veel geld en nog meer cadeautjes kopen.
Van de lotto winnen en met mijn geld geen weg meer te weten en iedereen gelukkig  maken.

                                                         

Toen ik met mijn groottante Louise naar Interlaken ging , zoals jaarlijks gebeurde, lagen we in ons bed en praatten we nog maar eens over onze dag en de plannen voor de volgende vakantiedag.
Op een bepaald moment vraagt ze me " stel nu dat je de lotto wint, 5 miljoen frank, wat zou je daar dan mee doen?
Ik begin te fantaseren en noem het ene na het andere op.
Mijn lijst was lang.
We doen het licht uit en gaan slapen.
Midden in de nacht maakt Tante Louise mij wakker " je gaat niet genoeg hebben hoor !"

Zo gelachen.
Want ze had het bij het rechte eind. Hoe meer je hebt, hoe meer je wil en je hebt nooit genoeg.
                                                                                                                       
                                                       
Gustje kwam in de gang naar me toegelopen, precies of ik had hem de dag tevoren nog dag gezegd :
"Mamieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee, we eten frietjes omdat jij er bent, frietjes !!!!!!!!!!!!!!"
Zijn geluk kon niet op.
Omdat hij mij terug zag , of was het door de belofte van echte frietjes ?

Het was karnaval op school en zijn mama had hem zo wondermooi geschminkt en aangekleed met een prachtige leeuwenoutfit.
Zo op zijn fietsje naar school.

Hij doet het goed, zei Juf Suzy.
Vooral zij doet het goed, vond ik,  26 kleintjes tussen 2,5 en 3 jaar de baas kunnen !
Twee dagen na elkaar zo'n klein monster in het gelid houden is soms al lastig genoeg, denk ik dan.

Aude had vrijaf genomen en zei me wel 50 maal hoe graag ze me ziet.
Wij doen dat gedurig aan.
Geen probleem mee.

Dan denk ik aan mijn meme, die me grootbracht en aan wie ik -net voor ze in de coma viel om wat later te sterven - slechts één maal , dan op dat ogenblik, heb toegegeven dat ik haar graag zag.
Waarop ze antwoordde, "ik ook Geneke, ik ook".
Tranen vloeien nog steeds over mijn wangen als ik aan dat preciese moment terugdenk.
Wij deden dat slechts éénmaal, zeggen dat we elkaar graag zagen.
Wij hadden daar moeite mee.

Vandaar dat ik heel vaak aan mijn geliefden "ik hou van jou" zeg en hen zelfs aanmaan om me een vriendelijk woord te zeggen.
Het kost niks en het is voor eeuwig.

Ondertussen geniet ik weer van de stilte van de vallei en de berg .
De lente kondigt zich aan, de vogels fluiten weer van ' ochtends vroeg.
En ik ben blij dat ik die drukte achter mij heb gelaten.