Een afgeladen volle week

Wat was dat een drukke week!
Veel te kort en soms te lang.
Zoveel indrukken van een vastgelopen snelweg, een niets aflatende mensenmassa met afgeladen dozen,zakken,pakken in hun armen en handen.
Schreeuwerige reclameborden en huilerige uitroeptekens met vreselijk aggressieve mededelingen " Laatste koopjes, NU !" , " -75 % , bovenop de 20 % , NU!" (lees 't is voor niks in feite, waar wacht je op stomme ezel om hier binnen te komen en iets volstrekt nutteloos te kopen!) ," Wandel hier niet voorbij, kom dat zien, kom dat zien !"...
Ik heb ervan gedroomd.
Van veel geld en nog meer cadeautjes kopen.
Van de lotto winnen en met mijn geld geen weg meer te weten en iedereen gelukkig  maken.

                                                         

Toen ik met mijn groottante Louise naar Interlaken ging , zoals jaarlijks gebeurde, lagen we in ons bed en praatten we nog maar eens over onze dag en de plannen voor de volgende vakantiedag.
Op een bepaald moment vraagt ze me " stel nu dat je de lotto wint, 5 miljoen frank, wat zou je daar dan mee doen?
Ik begin te fantaseren en noem het ene na het andere op.
Mijn lijst was lang.
We doen het licht uit en gaan slapen.
Midden in de nacht maakt Tante Louise mij wakker " je gaat niet genoeg hebben hoor !"

Zo gelachen.
Want ze had het bij het rechte eind. Hoe meer je hebt, hoe meer je wil en je hebt nooit genoeg.
                                                                                                                       
                                                       
Gustje kwam in de gang naar me toegelopen, precies of ik had hem de dag tevoren nog dag gezegd :
"Mamieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee, we eten frietjes omdat jij er bent, frietjes !!!!!!!!!!!!!!"
Zijn geluk kon niet op.
Omdat hij mij terug zag , of was het door de belofte van echte frietjes ?

Het was karnaval op school en zijn mama had hem zo wondermooi geschminkt en aangekleed met een prachtige leeuwenoutfit.
Zo op zijn fietsje naar school.

Hij doet het goed, zei Juf Suzy.
Vooral zij doet het goed, vond ik,  26 kleintjes tussen 2,5 en 3 jaar de baas kunnen !
Twee dagen na elkaar zo'n klein monster in het gelid houden is soms al lastig genoeg, denk ik dan.

Aude had vrijaf genomen en zei me wel 50 maal hoe graag ze me ziet.
Wij doen dat gedurig aan.
Geen probleem mee.

Dan denk ik aan mijn meme, die me grootbracht en aan wie ik -net voor ze in de coma viel om wat later te sterven - slechts één maal , dan op dat ogenblik, heb toegegeven dat ik haar graag zag.
Waarop ze antwoordde, "ik ook Geneke, ik ook".
Tranen vloeien nog steeds over mijn wangen als ik aan dat preciese moment terugdenk.
Wij deden dat slechts éénmaal, zeggen dat we elkaar graag zagen.
Wij hadden daar moeite mee.

Vandaar dat ik heel vaak aan mijn geliefden "ik hou van jou" zeg en hen zelfs aanmaan om me een vriendelijk woord te zeggen.
Het kost niks en het is voor eeuwig.

Ondertussen geniet ik weer van de stilte van de vallei en de berg .
De lente kondigt zich aan, de vogels fluiten weer van ' ochtends vroeg.
En ik ben blij dat ik die drukte achter mij heb gelaten.

The wonder of Facebook !

Gisteren had Hugo een berichtje gepost, dat het programma van Bart De Pauw wat hem betreft onmiddellijk van de buis mocht verwijderd worden. Nonsens, onnozel, slecht geacteerd, kortom , stom.
Ik vond dat ook en dus schreef ik een sympathie betuigingkje .
Hugo verwonderde zich over het feit dat we hier in Zuid Frankrijk Vlaamse zenders kunnen bekijken.
Ja, bevestigde ik hem,dank zij TV Vlaanderen. Enfin dank zij, het is betalend natuurlijk.
Het enige nadeel is dat we niet naar iets kunnen kijken en tegelijkertijd een ander programma opnemen. Maar je kan niet alles hebben hé, schreef ik.
Dat was het dan dacht ik, even contact gehad met Boechout. Altijd leuk.
Als ik dan terug ga naar Boechout wuift Hugo van ver en is het precies of we hebben elkaar gisteren nog gezien.
Maar opeens kwam daar een berichtje op van ene Katrijne , die me zei, dat gaat wel hoor Geneviève, met een tweede kabel.
Nog wat over en weer geschrijf en Katrijne begint te chatten , want met die technische problemen moeten we Hugo's muur toch niet volplakken.
Ik woon in Portugal, schrijft Katrijne en we doen het zo en dat werkt prima.
Ah bon, schreef ik, wij wonen in Midi Pyrénnées.
Daar is mijn zoon verleden jaar naar verhuisd, antwoordt ze, de ouders van zijn vriendin hebben daar een mini camping.
Even zat ik  vol ongeloof naar het scherm te kijken.
Boechout, Zuid West Frankrijk, mini camping, zijn vriendin, de familienaam van Katrijne ...
-Ben je de zus van Bea, vroeg ik.
-Yep!
-Ik ben de zus van Anne !
-Ah, mijn dochter zat met Dorien in de klas.
- En heet de vriendin van je zoon Roos?
- Yep !
- Ik ben de schoonmoeder van Stienus...

Een paar seconden geen reactie.
En dan schieten de kanonnen los : maar dan ben je de mama van Aude en dan ken je Marijke....

Onze kleinkinderen Niels en Gust zitten samen bij Juffrouw Suzy in de Jan Frans Willemsschool in Boechout, zaten al 2,5 jaar samen bij dezelfde pleegmoeder Elly en onze kinderen zijn hele goede vrienden en en en en en......straf !

We gaan volgende week samen iets drinken in de California, als we in Boechout zijn en onze kinderen ook.
Wordt dat even gezellig.
Wie zei dat Facebook zever is ?


                                                          
                                         

Met een klare kijk : ying en yang

Na de geslaagde katarakt operatie van Jan en mijn tweejaarlijkse oogonderzoek hebben we een tijdje gewacht om ons een nieuwe bril aan te schaffen .
Maar nu is het zover.
Ik kan er niet van over dat ik met half zo'n straffe glazen even goed zie en ik heb de indruk dat mijn ogen die heel dikwijls rood zien dat nu minder vaak zijn.
Ik koos voor een bril zonder montuur, dat is weer mode, zo'n 15 jaar geleden ook trouwens.
Hij is heel licht en ik kan hem langs alle kanten plooien.
Toen ik maandag voor een lichte aanpassing naar de optiekzaak terug ging-ik had de indruk dat de bril wat afzakte- nam de opticienne ( het was een vrouw) de bril vast, trok er de oorbeschermers van af en knipte tot mijn grote verbazing  met een tangetje zowat een centimeter "branche" van de bril...
Maar bon, het werkt en de bril zit vaster op mijn kop.
Ik ben bijziend en heb dus op mijn gezegende leeftijd geen bril meer nodig om te lezen en slechts een lichte correctie om je in de verte te herkennen.
YING.
                                                                     
Jan ging een paar weken geleden zijn kostuum ( pak voor de Nederlandse lezers) naar de droogkuis brengen.
Toen hij terugkwam zei hij : Moet je nu wat weten? Dat geloof je niet, die droogkuis is dicht wegens congres!"Fermé pour cause de congrès annuel"!..
Congres?
Jawel, fermé pour congrès !

Onwaarschijnlijk inderdaad.
Personeel van de  droogkuis op congres.

Een week later gaan we samen boodschappen doen.
Jan zegt me dat hij dat kostuum naar de droogkuis brengt terwijl ik al een kar ga halen om naar de supermarkt te gaan.
Hij komt terug en is woest, " dat is nu nog altijd gesloten voor dat stom congres! Die zijn failliet, zegt hij, dat kan niet anders."

Na de shopping gaat Jan tanken, en ik profiteer ervan om dat bord dat op de deur van de droogkuis hangt eens van dichtbij - brilloos uiteraard- te gaan bekijken, want ik was toch wat achterdochtig wat dat congres betrof.
En wat blijkt ?

                                                "Fermé pour cause de congés annuels"

't Scheelt maar een "r" uiteraard. Maar het is gans een verschil.

Hij is namelijk verziend en heeft op zijn nog gezegender leeftijd geen bril nodig om ver te zien maar een correctie om te lezen. Zover is ook duidelijk.
YANG!


We zijn gerustgesteld, als je bij een droogkuis werkt moet je niet persé op congres. Op congé mag je wel, 't zal wel zijn !
't Werd hoogtijd dat we ons nieuwe brillen aanschaften.
Niet?

                                                        

                                                           

                                                             

Hij was er helemaal klaar voor !

Op 2 februari 2015 ging Gustje voor het eerst naar school.
De Jan Frans Willemsschool waar al zijn nichtjes op school zaten, zijn papa en ooms en tantes ook, en in feite de school die het dichtst bij zijn eigen huisje stond.
Hij was er helemaal klaar voor.
Een nieuwe broek, een propere trui, een mooie anorak met kap, een fluovestje dat zijn papa nog zaterdag op de kop had kunnen tikken na heel wat gezoek hier en daar en een prachtig Frans boekentasje met een geborduurde naam "GUSTJE" erop, zodat het van hem alleen was en van niemand anders, zoals dat graf, zoals sommigen onder ons duidelijk zullen beamen...

Stienus vergezelde hem want Aude was in Parijs , en alhoewel Parijs nu juist haar lievelinsstad is was dat wel de laatste plaats op de wereld waar ze die dag wou zijn...Boechout ware beter geweest, schreidde ze aan de GSM op weg naar de lichtstad. Het zullen de hormonen zijn, dacht ik, die haar zo chagrijnig maakten.

Gustje zag het helemaal zitten.
Wat een avontuur.
En Stienus was zo fier als iets met die flinke puber-kleuter.
Hij zond me meteen 4 fotootjes van de nieuwe leerling van de school.
Twee en een half , zo dapper.

Rond 12 uur ging Stienus hem weer oppikken en daar zat Gustje helemaal alleen te wenen in een hoekje: "ik wil mijn mama en mijn papa"...
Hij heeft twee uur geslapen en dan was het te laat om naar school weer te keren..

De volgende ochtend maakten Aude en Stienus hun zoon opnieuw schoolklaar , maar de moed was verdwenen en de realiteit had plaats gemaakt voor de verwachtingen van het kleine mannetje!
"Ik vind school niet leuk" zei hij .

Hier moesten mama en papa plots dapper zijn en hem uitleggen dat dit nu eenmaal was wat het was, niets meer en ook niets minder en dat dit de weg van het leven is.

Hij vindt het maar niks, die school, dat klasje en Juffrouw Suzy.

De tweede avond was hij heel stilletjes en toonde hij zijn konijnentatoe op zijn handje : "ik heb mijn fruitje helemaal opgegeten" zei hij met een piepklein stemmetje.
"Gij moet hier bij mij in de zetel komen zitten", beval hij zijn mama.
Als wou hij haar duidelijk maken dat ze hem te kort had gedaan door hem naar zo'n vreselijk oord te sturen.

Begint ons schuldbesef daar, als moeder?
Begint verlatingsangst voor een kind op dat moment ?

Zijn we ooit volmaakt gelukkig?

panique généralisée : il neige !

                                                 

Als het sneeuwt in Zuid Frankrijk , meestal in de maand februari , zoals nu, vandaag dus, dan kijken Nederlanders, Britten en Belgen gewoon naar buiten en ze genieten van al die witte pracht die zich als een onbevlekt donsdeken over de valleien heeft gespreid.
De haard brandt, het hout is netjes opgestapeld buiten én binnen, de conserven staan gereed om geopend te worden, de diepvries steekt vol vlees ,wild en gevogelte, de wintergroenten liggen klaar om in de soep te verzeilen ,we bakken zelf ons brood en we maken ons verder geen zorgen.
Met andere woorden : we zijn erop voorzien.

Maar een Fransman uit de Lot ?
Die is volledig in paniek.
Die is daar nooit op voorzien, al weet hij ondertussen best dat het kan sneeuwen in dit koudere jaargetijde .
Telkens weer denkt hij dat "son pays" daarvan gespaard zal blijven, quod non dus.

De radio geeft elk half uur een "situation des intempéries" met de weerman wiens stem ondertussen dreigender en dreigender wordt ...het is gebeurd, zoals Eric Van Looy zou zeggen, het is winter !
De wegen zijn "plots" onberijdbaar.
De wagens staan stil op de autoweg.
De camions staan in accordéon op de Nationale.
De schoolbussen rijden niet uit.
Er is dus ook geen school.
Het openbaar vervoer ligt lam.
Je kan dus niet gaan werken.
De winkels hebben weinig of geen personeel.
Er is geen bevoorrading.
Je ziet gewoon niemand op straat.
Afspraken worden afgezegd.

Martine en Manou , nieuwbakken Belgische émigrées , ondertussen inwoners van Sauveterre, bellen om te vragen of we morgen meegaan naar de cinema.
Met ongeloof kijk ik naar de hoorn van de telefoon.
Morgen?, vraag ik, maar Martine het sneeuwt !.
Bah ja en dan ,zegt ze.
Ik voel onmiddellijk dat ik hier al merkelijk langer woon dan zij.
Neen, ik ga niet mee, ik blijft gewoon binnen.
Spijtig, zegt ze al lachend.
Na wat over en weer gepraat met Jan bel ik haar terug.
Martine?
Ja, Geneviève.
Je zou beter morgen eens bellen naar die feestzaal in Cézac, of het wel doorgaat, want anders sta je daar met die raquettes à neige onder je woeten, helemaal alleen in de Lot...Pff.
Dat hadden we ook al gedacht, zei ze.
Slim hé, die Belgen.

Sneeuw maakt onze voetstappen geruisloos.
Hier maakt sneeuw de ganse streek doodstil.

                                                      
CONSEIL GÉNÉRAL Direction de la communication Agen, lundi 2 février 2015 COMMUNIQUE DE PRESSE Intempéries - Chutes de neige : Les transports interdits par arrêté préfectoral mardi 3 février Les agents du Conseil général mobilisés Les transports interdits mardi 3 février Les prévisions météorologiques faisant état de chutes de neige dans la nuit avec des températures fortement négatives - conduisant au classement du Lot-et-Garonne en vigilance orange - le Préfet de Lot-et-Garonne a décidé de prendre un arrêté interdisant, ce mardi 3 février, la circulation des transports scolaires sur tout le réseau routier départemental (ainsi que de tous les transports en commun). Par conséquent, aucun car scolaire n’assurera l’acheminement des enfants à leur établissement. Néanmoins, tous les établissements scolaires (écoles primaires, collèges et lycées) restent ouverts pour accueillir les élèves. Afin de s’assurer de la bonne réception de ce message, le Conseil général envoie des SMS pour prévenir les parents dont les enfants empruntent les cars scolaires départementaux. Il s’agit en effet du moyen le plus efficace pour alerter les familles, puisque l’information est adressée directement aux parents. Selon l’évolution des conditions météorologiques, la décision de maintenir ou de lever cette interdiction sera prise demain par le Préfet. Viabilité hivernale : les agents du Conseil général mob

Een truffelke ?

                                                   


Toen ik (nog) jong was , gisteren in feite, en in Aalst woonde kocht mijn groottante Louise al eens truffels.
En dat was kei lekker uiteraard, voor zo'n chocoladefreak als ik.
Maar nooit had ik de link gemaakt met truffels uit Zuid West Frankrijk.
Nooit.
Waarschijnlijk omdat we dat nooit aten, truffels, die andere dan.
Zoals er zoveel groenten zijn die we nooit gegeten hadden vroeger.
Broccoli bijvoorbeeld. Ik kan me niet inbeelden dat ooit bij mijn grootmoeder gegeten te hebben.
Asperges, ja. Schorseneren, ja.
Schorseneren vind je hier trouwens ook en ik maak er dikwijls klaar en ja die komen uit Belgenland.
Paprika's? Neen. Wel toen ik zo'n jaar of 18 was, maar vroeger? Neen.
Oude groenten? Pastinaak, aardpeer? Nooit gegeten.
Zoete aardappel? Bah neen.
Chinese kool?
Als er al een Chinees in Aalst was in mijn kindertijd dan gingen we daar 's zondags kip met frites eten.

Maar truffels?
Neen.

En nu?
Nu eten Jan en ik dat op een doodgewone zondag, met pasta of met risotto en het klinkt als muziek in de oren als Jan zegt "ik heb nog nooit zo'n lekkere pasta gegeten. Dat is de eerste keer dat ik die truffel zo goed smaak"...
Ik word een echte !

En uiteraard bewaren we ze met eieren in een tupperware doos....dan nemen de eieren de smaak van de truffels op en dan eten we de dag nadien een omelet met truffels. Dat hoort zo, en zeg nu zelf, meer moet dat niet zijn hé !

Nog net geen 60 !

                    


Toen ik vanmorgen de computer aanzette verraste Google me met verjaardagstaarten, én een berichtje " Gelukkige verjaardag Geneviève".
Enerzijds was ik blij en aangenaam geschrokken, anderzijds was ik er niet goed van dat zo'n machien me op de voet volgt ...
En van dan af regende het berichten, SMS-jes, facebook groeten en wensen, mails, kaarten  en facetime gesprekken.
Dus hartelijk dank lieve mensen voor al dat goeds.
Moge het een bijzonder jaar worden.

Onze pa bekeek de sterrenhemel en waarschuwde me weer voor naderend onheil, zijn grote specialiteit.
Goede dingen voorspelt ons vader zo niet, slechte dingen daar is hij een onovertroffen meester in.
" Pas maar op dat je niet bestolen wordt! " , " Saturnus vierkant Pluto, maar kind, je weet nog niet wat je te wachten staat!", inderdaad en in feite had ik dat ook al beter niet geweten, " Je zal afscheid nemen van mensen en dingen! Je zussen en je broer hebben hetzelfde aspect, jaja, erg allez!".
Toch plezant zo'n vader die het allemaal op ons ziet afkomen en ons waarschuwt voor verschrikkelijke ongelukken.
Spijtig dat hij het niet dikwijls voor zichtzelf heeft gezien.
Maar ja, dat is meestal zo , ik zal zelden of nooit Tarotkaarten trekken voor mezelf, al doe ik het met liefde voor vrienden en familie, zelfs voor mijn pa.
                                                 
Dit jaar wordt dus betekenisvol wat betreft standpunten innnemen en afscheid nemen.
Afscheid van mensen.
Dat heb ik al wel vaker gedaan. Gewild of niet.
Allebei.
Afscheid van geliefden is zelden gewild.
Van vrienden wel.Alhoewel soms ook niet.
Afscheid van dingen, daar heb ik weinig of geen moeite mee.
Een ganse hoop gerief dat hier staat te bestoffen kan ik best missen.
Jan niet .Die zou het allemaal bijhouden.
Ik zou om te beginnen vandaag al de helft willen wegdoen.
Al die potjes en pannetjes. Pff.
Vreselijk als mensen die op bezoek komen er nog een potje of beeldje willen bijzetten.

Maar het liefste geschenk stond  onverwacht vanmorgen op mijn ontbijtbord : croissants en de enige echte Jef de Bruges pralines, gemaakt van Barry Callebout chocolade uit Wieze, jaja, en van cacao bonen uit Ivoorkust en daar is Paul de Petter de baas en die zat in mijn klas, de wereld is toch klein denk ik dan.
En er gaat niets, maar dan ook niets boven pralines !
                                                 

Ik denk dat ik volop ga genieten van die net nog geen 60e verjaardag.
Want zoals papa zegt : " en eens ge 60 zijt, wordt het 70 en 80 en dan gaat het rap hoor !!!!!!" , kan je nagaan, nog net geen 60 en hij voorspelt een roetsjbaan van verjaardagen die voorbij zullen vliegen voor ik er ook maar erg in zal hebben.
Saturnus hé en Pluto ,voor niks goed.

Nous n'avons plus de matériel, Jan !

Onze weg wordt met de dag onberijdbaarder . Dat is een moeilijk woord. Ik vraag me zelfs af of het wel bestaat in feite. Maar ik denk dat ik me wel degelijk verstaanbaar maak.
De weg naar ons huis zit vol putten en gaten en het is niet alleen de postbode ( la factrice, want we hebben vrouwelijke postbodes) die klaagt als haar auto te diep in het bladerdek zakt , maar ook onze vrienden vinden het geen pretje om naar Le Cigalou af te zakken, zeker in de winter.

Van tijd tot tijd, maar wel regelmatig, stappen zowel Jan als ik de mairie binnen om hen nogmaals te wijzen op de slechte staat van het wegdek.
Telkenmale schrijven ze ons adres op, ons telefoonnummer en zullen ze het "sans faute" doorgeven aan de verantwoordelijke voor de wegen.

Ook van tijd tot tijd klampt Jan Maurice Bonnamort aan , een mede-jager op de ree op dinsdagmorgen, en als verkozene in ons dorp dé aangewezen persoon om de dingen te laten vooruitgaan.

Toen de factrice tussen kerst en nieuw haar beklag had gedaan over het dikke bladertapijt heeft hij er wel degelijk voor gezorgd dat de bladeren werden weggeblazen.
Dat is een groot verschil en de factrice zwiert nu weer heel gezwind door de scherpe bochten naar onze nederige stulp.

Maar de putten, tja, dat is een ander paar mouwen.

Dus Jan vroeg nogmaals aan Maurice hoe het nu zat met die wegenwerken , waarop die doodleuk antwoordde ; "Nous n'avons plus de matériel,Jan, nous ne pouvons pas le faire!"

Eerlijkheid slaat een mens soms keihard in het gelaat.
Het geld is op.
De putten blijven.
Triestig maar helaas....