Het verre Oosten

En als je nu eens een wens mocht doen, vroeg ik haar,als je nu eens kon dromen en geloven dat het echt was.
Wat zouden dan de dingen zijn die je nog zou willen doen in je leven?

Het verre Oosten ,zei ze, of China , of Birma, of Laos, een jaar met de rugzak, met weinig middelen, maar gewoonweg dat doen....


En ik bedacht dat dat nu ook juist was wat ik zo graag nog eens zou doen in  mijn leven.
Neen, Birma of Laos, of China dat hoefde niet, maar Inda of Siam , Thailand dus, dat was een kindsdroom.

Het had in feite te maken met Artispunten.

Mijn grootmoeder spaarde die ,voor mij.

En dan ruilde  ze er boeken voor....En het allereerste boek dat ik spaarde was dat van Siam, Thailand. 

En kan je geloven dat dat beeld en alle andere foto's van dat boek in mijn geheugen gegrift staan en dat dat nog altijd mijn levensdroom is, Naar Thailand gaan .

Dus, ja, toen ze me schreef dat dat haar wens was; met de rugzak vertrekken en naar Indie of Thailand of China of zoiets gaan...dan zag ik ons alletwee of drie al stappen, in onze droom, een andere misschien, maar in elk geval in een droom, van 'ooit zal je zien, dan ben ik daar en dan stap ik daar, en dan heb ik het goed"

Net zoals ik jaren geleden tegen mijn moeder in Castagnola, Zwitserland zei, "nu mag ik sterven" , wel zoiets zou ik ook voelen in Thailand zie...

Casa Camuzzi, dat wordt een gans ander verhaal , ooit eens,later ...

Dus, we gaan dat ooit doen , ja hoor, dat doen we !!!

101 en meer redenen om niet te sterven

Gisteren in Figeac ,aan tafel ,luisterden we naar verhalen van vriendinnen over andere vriendinnen die wel hele erge tegenslagen te verwerken hadden gehad tijdens hun leven.
Want geeft toe, er zijn mensen die veel tegenkomen en anderen die geen tegenspoed kennen of nog anderen die bij het minste wat een beetje tegenvalt onmiddellijk denken dat alles hen tegenzit.
Van alles wat in deze wereld natuurlijk.

Er was het verhaal van Roberte wiens ouders en twee jonge kinderen om het leven kwamen bij een autoöngeval een aantal jaren geleden. We keken allemaal naar Roberte die een eindje verderop zat aan tafel . Een bloedmooie vrouw, een warme stem...
Ik draag mijn twee kinderen in mij, zei ze ooit tegen Jeanine. Ik ben ze nooit verloren, ze zijn altijd bij me.
Haar huwelijk had het echter niet overleefd, neen,maar dat hoor je vaker, niet?.
Ieder zijn verdriet en soms verdrink je in dat verdriet en begrijp je niet dat de ander anders rouwt .
Zich laat opslorpen door zijn of haar werk, vereniging, vrienden, en de ander kijkt ernaar en schudt meewarrig het hoofd, want zoiets kan je toch niet maken, nu, op zo'n vreselijk moment van wanhoop? Of wel soms?

En Madeleine wiens dochter van 25 gestorven was en die dank zij vriendschappen dat verdriet te boven kwam, alhoewel je zoiets nooit echt te boven komt.

En Corinne die het allemaal te veel van het goede vond en zich afvroeg waarom al die verhalen nodig waren. Tranen stonden in haar ogen.
Voor mij zou het leven niet meer moeten zei ze, indien er iets zou gebeuren met mijn zoontje.
Dat begrijp ik, zei een ander.

En ik bedacht dat niets maar dan ook niets mij zou kunnen beletten om verder te leven.

En dat begreep ze niet.
En anderen ook niet.
En sommigen dan weer wel.

Het leven gaat gewoon door ,zei ik.
Dat zal je zien, hoe wreed het ook is, het gaat echt verder, zonder hem of haar of hen.

Vanmorgen vertelde ik deze conversatie aan Aude die 's maandags meestal met mij uitgebreid Facetimed.
Ook zij had tranen in haar ogen en antwoordde onmiddellijk dat voor haar het leven ook geen zin meer zou hebben indien er iets met Gustje zou gebeuren .
Haar liefde voor de kleine man vertederde me .
Toch wel ,verzekerde ik haar en ik herinnerde haar aan een dramatisch hilarisch gesprek dat we bijna 20 jaar geleden voerden, zij en ik,  toen ze me in een puberale woedeaanval naar het hoofd slingerde dat ze er een eind aan wou maken omdat niets nog was zoals het was.
Ik stopte de wagen op de Hoofse Steenweg ,we stapten uit, en over het autodak heen riep ik haar toe "dat gaat niet Aude, daar hebben we nu geen geld voor, echt niet! Ik kan echt geen begrafenis betalen!" waarop ze zo hard begon te lachen en wenen tegelijk en ik met haar mee, dat we gewoon verder gereden zijn en die sombere gedachte achter ons lieten voor wat ze was .
Later waren vrienden meestal geschokt door deze anekdote, en toch was het zo waar, zo klaar en duidelijk wie en wat ik was of geworden was en waar ik voor stond.
Toen en nu.

En zo is iedereen anders.

Er zijn wellicht 100 redenen om te sterven of misschien zelfs maar één, maar er zijn ook 101 redenen om te blijven leven.
Sterven doen we toch.

Eindelijk alleen !

Gisteren reisde ik naar Sarlat waar ik een kleine spreekbeurt zou geven en ik pikte onderweg een oudere ( 86 ) vriendin op die met me mee zou gaan.
Ja ik heb veel oude vriendinnen.
Maar ook vriendinnen van mijn eigen leeftijd.
En jongere ook.
En veel jongere ook.
Maar bon.
Ik pikte ze op met haar oranje gekleurde haren, felgekleurde kleren, lange rok en bottines, want mijn vriendin is hip! Hipper dan ik en dat is bewonderenswaardig op haar leeftijd, toch?

Ze was net terug uit Spanje waar ze 14 dagen zou vertoeven met haar vriend.
Maar het was vreselijk ,zei ze.
Geen minuut gerust.
Twee uur verplichte scrabble 's middags, wandeling - en dat gaat niet zo vlot neen!- en 's avonds een restaurantje.
Pff, het was haar tegengevallen.
Ik ben in feite niet gemaakt om met iemand samen te leven, zei ze.
En dus heb ik aan François gezegd dat hij maar één dag op twee bij mij moet komen. Ik verdraag het niet langer.
En natuurlijk was hij boos en daarom was de reis niet wat ik of hij ervan verwacht had.

Eens aangekomen in Sarlat babbelden we wat met Patricia, die een stuk jonger is dan ik.
Tijdens de week werkt ze in Limoges en in de weekends komt ze naar huis in Sarlat. Niet bij de deur, uiteraard.
Ze droomt ervan te gaan werken in Amerika of Canada en deed dan ook een aanvraag om een overplaatsing te vragen.
Oei, zei ik, en je man, wat vindt die daarvan?
Och ja zegt ze, ik ben heel jong getrouwd, ik was 18 . Mijn man is zelfstandig tuinaanlegger en ik heb een dochter die nu 26 is en nog steeds thuis woont.
Ze heeft twee masterdiploma's maar wil kapster worden.
Naarmate haar levensverhaal vorderde werden mijn ogen groter en ronder, dat kan ik jullie verzekeren...
Bon, kapster dus. Inderdaad.
Wat doe je eraan?
Maar Amerika, daar wil ik dus heen en tja, veel zal dat niet schelen met mijn huidige leven.
Mijn dochter vindt het goed, ik moet me geen zorgen maken om mijn man, want zij zal hem wel verzorgen en in de watten leggen, zegt ze.
EN mijn man die vindt alles best. Volg je droom maar na, zodat je er later geen spijt van hebt van het niet gedaan te hebben.
Straf vond ik dat.
Een beetje eng ook feitelijk.

En ik dacht aan Jan en aan het feit dat we hier 24 uur op 24 bij elkaar zijn en dat dat soms best zwaar is ja.
Vooral omdat ik nooit eens meer dan een paar uur alleen ben.
Vroeger ging hij al eens een weekje naar België maar dat ziet hij niet meer zitten en ik ga nu wel af en toe naar 't vaderland, maar dan ben ik zeker niet alleen.

Maar de jacht is herbegonnen en vandaag voor de eerste maal een ganse dag.
Dat zal je plezier doen zeker, lachte Jan,nu ben je eens alleen, geniet ervan...

Dus ben ik gaan wandelen met de jongens in de dikke mist, heb ik eten gemaakt voor vanavond, heb ik op mijn gemak gans De Standaard gelezen, want de bijlagen waren allemaal gedownload deze keer , net of ze hadden op vandaag gewacht om dat eens helemaal in orde te maken zie, en dan heb ik er niets beter op gevonden als de ijskast uit te kuisen.
Wat een werk, man, man, man !
En ik heb twee koelkasten, één binnen en één buiten, man ,man,man...
Het is bovendien nog zo warm dat ik na twee uur volledig bezweet naar adem moest happen.
Onder het kuisen door ben ik ook nog ferm gebeten door één of ander insect die mijn zware werk niet kon verdragen waarschijnlijk...Maar proper dat dat de frigo's zijn, proper !

En nu is het 18 uur en zit ik leuk achter mijn computer en Jan zal elk ogenblik binnenkomen en vragen "Wel , heb je nu eens kunnen doen wat je allang wou doen, zo helemaal alleen?"

Neen, dat heb ik niet, neen.
Maar 't gedacht doet veel hé?

Picador

Jan is vanmiddag gaan wandelen met de jongens, zoals zo vaak zal gebeuren nu het wat frisser wordt.
Voor de jongens zelf is het nog best warm en ze nemen dan ook graag ene duik in het meer onder de pruimenbomen.
Jan kwam echter moederziel alleen terug, de honden waren een put aan het graven geweest beneden ,zei hij, maar daarna waren ze beiden in het meer gelopen en dus zouden ze er nog treffelijk uitzien. Zei hij, Jan dus.

Dit wordt een periode van het jaar waar ik het meeste tegenop zie.
Het regent, het wordt modderig, de honden lopen nog binnen en buiten en hun poten bevuilen de vloer dat het niet meer om aan te zien is.
Je kan er niet blijven achterlopen met een schrobber hé.

Ze kwamen terug, ja, maar niet in de properste staat.
Spot, dat viel nog mee, een paar handdoekslagen en hij kon naar binnen.

Maar Cartouche, die zag eruit als een Picador :

En ik kan jullie verzekeren ,om die plakkende
soort lisdodden uit zijn vacht te verwijderen ben je een tijdje zoet!
Ik begon er met tegenzin aan, alhoewel ,de goesting van Cartouche was nog verder te
zoeken ocharme!
Bovendien denk ik dat het op de lange duur
gewoon pijn doet, want ik begin dan mijn geduld
te verliezen en trek aan die pluizen, maar krijg die niet weg en dan zit er niets anders op dan ze eraf te snijden met een schaar...


Ik kon het niet meer aanzien en riep er Jan bij die de taak van me overnam.

 

Braaf beest , de Cartouche, braaf beest !

les montgolfières

Vershillende keren per jaar wordt er hier serieus reclame gemaakt om een vlucht te maken in een luchtballon.
De man van de Quercy Blanc -een soort locale brico en doe- het- zelf zaak- heeft een montgolfière met in koeien van letters 'Tout faire matériaux' op gedrukt,  in schreeuwerige zwart - gele kleuren, de NVA zou er stikjaloers op zijn...

Marcel, een buurman van Rita en André is zijn manusje van alles. Tevoren vloog hij mee met de broer van Eliette die achter la salle de fêtes woont in het dorp.
Iedereen kent die mannen van de luchtballons .
En er zijn zelfs "des weekends de montgolfières" in het dorp waar zowaar tientallen luchtballons -grote en kleine modellen- de lucht ingaan op een zondagmorgen, met de nodige happening vooraf en achteraf, want wat moet, moet. Een apérootje slaat niemand af.
De plaatselijke B&B's laten de piloten (of hoe zou je zo iemand anders noemen?)  van de luchtballons logeren, particulieren doen dat ook en in ruil voor de overnachting mag er al eens meegevlogen worden de volgende dag.

Een paar jaren geleden trouwde Rita's dochter en één van de verrassingen voor het stel was een tochtje in zo'n ballon over de Quercy Blanc.
"Allez Jan" zei Rita" spring erin"
Jan keek rond zich om een andere Jan te zoeken, want wat zou hij meemogen met die luchtballon en het kersverse paar?
"Jan, 't is tegen jou hoor" ,drong Rita aan" je bent toch de fotograaf van dienst?"
En ja dat was hij die dag.
Je had zijn reactie moeten zien, een klein kind had er niet aan!
Hij duwde iedereen rond hem weg en hij hees zich in de mand.
Zo fier, je wil het niet weten.
En het werd een onvergetelijke vlucht.

Een paar jaar later kwam mijn zus op bezoek en toen we op een feestje waren stelde de broer van Eliette ons voor om aan kortingsprijs mee te vliegen. We bekeken elkaar en dachten : Why not?

Het was prachtig en onvergetelijk.
En als je boven in de lucht bent dan hoor je ...de stilte.
Want er is geen geluid, behalve het geblaas van de gas die open gezet wordt om de ballon voller te maken.
WONDERBAARLIJK !

Eergisteren was het weer luchtballonvaartdag, zij het dan in Lauzerte, zo'n 17 km hiervandaan en wat soms gebeurt gebeurde toen: een luchtballon met maar liefst 11 mensen in de mand is in brand gevlogen en  neergestort in Cazes Mondenard, 5 km van hier ....
1 dode, drie zwaargewonden en de rest met ernstige letsels.

QUERCY - Une montgolfière, qui transportait 11 personnes, aurait pris feu, dimanche 5 octobre. Trois passagers sont grièvement blessés et un quatrième est décédé.

Wat een klap voor die tak van het toerisme, voor alle eigenaars van een Montgolfière in de Lot...

Vanmorgen belde ik naar Zwany en ik vroeg haar of ze er al van gehoord had : Ja nou, verschrikkelijk !.
Zou ze nog vliegen, vroeg ik,
"Been there , done that, worn the T shirt" zei ze, en eerlijk gezegd ik heb het ook gehad !

Maar ze kunnen het me niet meer afpakken !

Er zijn kosten aan

Eens je de 55 gepasseerd bent zijn er overal kosten aan: de ogen, de oren, de tanden, de nek, de schouders, of een knie, een voet of een teen, Morton of een achillespees, de schouders vooral, de handen niet vergeten, arthrose slaat toe, er wordt een fibroom ontdekt, een goedaardige tumor, je hebt plots netelroos, rugpijn en je weet niet vanwaar het komt, de bloeddruk stijgt van de ene dag op de andere, je hebt ademnood of je aders zijn verkalkt of dichtgeslibd, je krijgt suikerziekte in een lichte vorm of niet, je kampt met overgewicht of je begint plots te vermageren- dat heb ik in feite nog niet voorgehad maar bon !
Allez, je voelt overal iets of er wordt wel iets gevonden als je het nog niet gevoeld hebt, want voelen zal je het ! Zoveel is duidelijk.

Mijn vader zegt me dat er geen week voorbij gaat of hij hoort, leest of krijgt bericht dat die of die kennis of vriend of oudbekende van hem gestorven is.
En alhoewel ik ook al menigeen rond mij heb weten overlijden, bij mij gaat er precies geen week voorbij of een kennis, vriend of oudbekende laat me weten dat hij of zij geopereerd moet worden , dat ze op de "billiard" mag, dat er een nieuw stuk in moet, een oud stuk moet uit verwijderd worden, allez dat er kosten aan zijn.

Er zijn kosten aan ons half centennium oud lijf.
En dat zal er niet op verbeteren.
Zoals mijn grootmoeder placht te zeggen toen ik me over één of ander kwaaltje bekloeg : "Geneke , als je zo oud zal zijn als ik zal je overal iets voelen"
Of ik die aan mijn papa die altijd iets voelt zeg "de dag dat je niets meer voelt ben je er niet meer papa!"...

Maar voelen doen we het.
De ouderdom.
En dat is erg.
Maar we mogen ons gelukkig wanen dat we in 2014 leven en niet in 1863....of zelfs in ons geboortejaar 1956 , want daar hadden ze de helft van onze onvolkomenheden niet kunnen opereren.
Dus, kop op allemaal!
Het komt wel goed, zelfs al zijn er kosten aan.

Daar gaan we nog spijt van hebben !

25 graden buiten en 23 in het zwembad...Ok dat is niet veel en je zou denken dat ondergetekende haar tenen niet in zo'n koud water zal steken....jullie hebben het mis.
Ja ik zwem nog met 23 graden.
En ja dat is nog lekker ook.

Daar gaan wij nog spijt van hebben als we dat binnen een veertiental dagen zullen afsluiten en winterklaar maken.
Want we hebben er zoveel plezier van gehad dat we het ook telkens herhaalden toen we aan het plonsen waren : " dat was toch de investering waard hé?" , "zeker weten", "amai daar heb ik al plezier van gehad zie !" ,"ik ook", "zalig hé ?", "ja echt zalig", "dat kunnen ze ons al niet meer afpakken", "neen", "is't koud?", "neen, eens je erin bent...." ( zinnetje dat ik tot verleden jaar haatte want voor mij was het altijd te koud of je er nu al in was of niet in dat water dat altijd te koud was) , "allez komerin jong!", "jaja, ik kom" , "kom je er nu niet in of wa?", "ja, ik kom eraan, eerst mijn badmuts opzetten " (zodat ik het minder koud heb hé) ..

Daar gaan wij nog spijt van hebben !
Dat het herfst wordt en dus kouder wordt en dat het mooie zwembad with a view dicht moet...maar nu nog niet, nog even niet .

Des gens "normaux"

Het is hier zo'n zacht najaar.
Zo zalig.
We lopen nog rond in onze zomerjurkjes , nemen opzettelijk geen jasje mee , want het zou misschien kunnen afkoelen 's avonds...maar het koelt niet af en rond 23.30 u zitten de terrasjes in Cahors nog stampvol.
Hoe gelukkig ik me dan voel, dat kan ik moeilijk beschrijven.
Soms , in het naar huis rijden van Cahors naar Castelnau, op zo'n nazomerse avond, met de volgeladen terrasjes, en ik met mijn zomerkleedje zonder jasje, mijmer ik weg en vraag ik me af of dit voor eeuwig zal zijn.
Of ik voor altijd-tot ik sterf- dat gevoel zal hebben om hier zo graag te vertoeven.

Vandaag werd in België een goede vriendin van mij begraven.
Lucy was natuurlijk al 83 en ik hoor jullie denken, tja, 83 , dat is toch al een mooi gevuld leven...maar voor mij was het te vroeg en voor haar beste vriendin Elyane zeker.
Rond een uur of drie ben ik op mijn kamer een passage uit een boek van Jean Verdun gaan lezen , een hoofdstukje waar ik steeds aan terugdenk als ik aan Lucy denk.
Een zo eenvoudige vrouw maar wat een groots leven!
Een heel nederige, ingoede vrouw, die waarschijnlijk heel veel sympatisanten op haar begrafenis zal zien verschijnen.

Een paar jaar geleden was ik gewoonweg geschokt toen ik naar de begrafenis ging van de man van de dienstbode van een sjieke dame die een  Chambre d'hôtes had , een paar honderd meters van mij.
Die meid was zo'n lieve mevrouw die zo in de weer was voor alle gasten en die bovendien een buurvrouw ( in vogelvlucht!) van mij geworden was.
Het was algemeen geweten dat haar man een veel minder aangenaam man was in zijn leven, die dronk bovendien en de mensen rondom hem het leven vrijwel onmogelijk maakte .
Hij werd begraven in Duvillac, een gehucht van Castelnau.
We reden erheen en moesten onze wagen zeker 500 m verder parkeren dan het kerkje waar de begrafenis zou plaatsvinden.
Er zijn hier heel kleine gehuchtjes, een voorschoot groot maar met immens grote kerken, dat houd je niet voor mogelijk.
Zo katholiek, en zo vrijzinnig tegelijk!
En er was zeker 150 man ( en vrouw) , onwaarschijnlijk voor zo'n onmens, als je de verhalen mocht geloven.

De sjieke mevrouw van Parijs die de chambres d'hôtes toen uitbaatte, stond net als wij te wachten vooraleer de ceremonie zou beginnen. Ze was er met haar neef, een professor linguistiek aan de Parijse Sorbonne.
En onmiddellijk zei ze me : " Comment est-ce possible qu'il y ait tant de monde à cet enterrement????"
Ze kon haar ogen niet geloven.
En Jan en ik konden bijna niets meer zeggen want we dachten terug aan die passage van het boek van Jean Verdun, van die volledig onbenullige man uit een verzekeringsmaatschappij die wel 1000 man op zijn begrafenis had, allemaal om te belangrijker mensen....ministers, acteurs, schrijvers....het kon niet op.

Niemand is wie hij lijkt te zijn.
Iedereen heeft zijn verhaal.

Zo ook Lucy.
Ik denk aan haar en aan al het goede dat ze deed, zelfs al denken anderen er anders over.
Ik hoor haar stem, ze werd op 1 februari  geboren en ik op 30 januari en we maakten er gedurende 25 jaar een spelletje van elkaar geluk te wensen met de tijd die voorbijging, net als Elyane die op 10 februari geboren werd. Watermannen, zalige mensen hé.

Dag Lucy.
Dag lieve vriendin.

Ruilhandel

Ne le dites à personne, zeiden ze en ze zetten een grote krat blauwe druiven voor onze neus.
Dat konden we zo niet laten, dus gaven we drie pompoenen mee...
En zo denk ik dat we aan een heuse ruilhandel begonnen zijn dank zij de blog!
Kan je dat nu geloven?

Het is enerzijds bizar en anderzijds normaal natuurlijk dat als de blog gelezen wordt dat je wordt aangesproken in de zin van " ja, ik weet het van je pompoenen maar zoals Vera zei, die pickels zijn echt lekker en ik heb ook al geprobeerd groene tomatenconfituur te maken, echt lekker!"

Of ook "ik heb beide ogen laten opereren van katarakt en ik moet eerlijk toegeven dat.....In Thailand kost zo'n ingreep 650 EUR"
Dan zijn we beter af in Frankrijk : 250 EUR opleg aan de dokter en die trekken we op de koop toe terug van onze hospitalisatieverzekering.

Mijn zus belt en vraagt of ze die vijgenconfituur eens mag proeven.
Een ex-collega van haar die lege confituurpotten meegaf is blij dat ze van pas komen.

Een vriendin uit Brabant moest hard lachen met de wegbeschrijving Vers , "want echt waar hé Gene, die wegwijzer Vazérac stond er niet".

Vera zegt dat ze nog veel recepten heeft.

Twee mannen of vrouwen, dat ik het niet weet en niet kan te weten komen feliciteren mij helemaal uit Indonesië met mijn tuin ( nog wel! ik die niets doe in mijn tuin).

Ik heb fans in Estland en Vancouver, in Brazilië en Nieuw Zeeland .

Het kan verkeren.
En ik kan echt mijn nieuwe commerce beginnen : ruilhandel in de eenvoudigste betekenis van het woord.
Mijn pompoen tegen jouw druiven, mijn confituur tegen jouw sperziebonen, mijn ajuinen tegen jouw look. Mijn eend tegen jouw kalfsvlees, mijn everzwijn tegen jouw kip....enzovoort enzovoort.

Terug naar af.

de meid van de kasteelheer

Rita belde.
Ze had Belgische gasten gehad in haar B&B ( Loustalou in Flaugnac) die in onze vallei gewandeld hadden.
Ze kwamen langs Jeanette's huis, kasteeltje in feite en waren zo onder de indruk van haar -ongewassen, onverzorgd, zwart van de aarde, een groene en een zwarte kous vol gaten, drie voorschoten boven elkaar , volledig uitegrafeld, hier en daar een tand missend( vandaar dat Hollande het heeft over les "sans dents"!?) , zwarte handen en nog zwartere nagels - dat ze dachten dat ze de meid van de kasteelheer wel moest zijn en dat ze in de grote schuur woonde die naast het kasteel staat...quod non.
Vooroordelen? Apparences?
Mais non, c'est bien elle la châtelaine !

Ze wees ons huis aan, ook van Belgen immers.
Maar ze waren op slag verliefd op het huis van Adam, onze Engelde buurman.

En dus wou Rita weten- uit naam van haar B&B gasten- of Adam zijn huis niet wou verkopen ?.

Het was zijn verjaardag gisteren en na hem proficiat gewenst te hebben, bracht ik hem het goede nieuws: Belgen wilden zijn huis hebben!

Maar hij antwoordde prompt : zijn huis verkopen was wel het laatste wat hij zou willen doen.

Het antwoord is dus NEEN, en wij behouden onze lieve buur met zijn grote kroost !