bij Jacky

Of ik naar het dorp moest vanmiddag?
Niet bepaald neen.
Maar de vraag werd zodanig gesteld dat er geen twijfel over kon bestaan dat ik wel degelijk naar het dorp zou moeten gaan om er iets te gaan doen, halen, wegbrengen,terugbrengen, kortom Jan had iets nodig uit het dorp.
De dop op zijn kleine tronçonneuse lekte. Vervelend.
Of ik dus eens naar Jacky Robert zou willen gaan om een nieuwe dop te vragen en tegelijkertijd eens zou willen vragen of het wel een goed idee zou zijn om met de grasmachine rond de pruimenbomen te rijden?
Dat was mijn idee immers. Ik zag Jan weer sukkelen vanmorgen , telkens weer moest hij zich dubbelplooien op zijn tractor om onder de bladeren door te kunnen rijden en het is best vervelend als je zo in twee geplooid de takken moet vermijden..dus dacht ik, als je nu eens rond de bomen met je grasmachine zou rijden?
Maar inderaad, dat is niet evident. Ons terrein is immers sterk hellend en -zegt Jan- het zou best kunnen dat de grasmachine verbrandt aangezien ze niet geölied wordt als ze scheef hangt.
Hij gaf me het instructieboekje mee om het maar eens best te vragen aan een kenner : Jacky Robert dus.

Jacky is een echte zuidwester met een authentieke tongval. Hij spreekt de "r" niet op zijn Frans uit , maar hij rolt de rr-en helemaal rond .
- Bonjourrrrrrrrrrrrrrrr, klinkt het als ik het terrein kom opgedraaid.
Ik neem de tronçonneuse uit de koffer en het boekje en begeef me naar binnen in de verkoopsruimte/annex werkplaats.
Het staat er vol tractors, grasmachines, tronçonneuses, hakselaars, noem het op, hij heeft het in huis.
Er staat een oud mannetje voor mij een ganse beschrijving te geven aan de dochter des huizes, Laetitia.
Ze luistert met één oor, zover is duidelijk, maar de oude man blijft maar verder zijn uitleg doen.
Marie-Claude, Jacky's vrouw komt ook uit het magazijn en vraagt hoe ze me kan helpen.
Ik toon de tronçonneuse en verklaar het euvel.
- Nous sommes débordés. Jacky est en train de réparer une machine et je ne peux pas le distraire....C'est urgent?
Zeker is het dringend , Jan heeft de tronçonneuse morgenmiddag nodig.
Dat is vervelende zegt Marie-Claude.
Het oude mannetje verdwijnt, zonder iets te kopen en Laetita bekijkt mijn machine en gaat boven op een zoldertje een nieuwe dop halen.
Ja hij past perfect.
9 EURO.
Veel feitelijk, vind ik zo , voor zo'n onnozel dopje.
SOit.
En ik begin aan beide dames mijn idee van het rond de bomen rijden met de grasmachine uit te leggen.
-Tja, zegt Laetita, helt het fel?
Bah ja, redelijk , vind ik.
-Bien sûr,zegt Marie-Claude, et le terrain penche même très fort.
Ah bon, ik ben dat ondertussen zo gewoon dat het me niet meer opvalt.
De dames zijn formeel : neen het is geen goed idee om met de grasmachine op de helling te rijden.
-Mais tu verras bien vite si elle commence à fumer ....alors il faut s'arrêter!

Ik bekijk ze allebei : neen maar, het is toch niet omdat ik uit het noorden kom dat ik zo stom zou zijn om dat dan ook toch nog te proberen tot de machine opgebrand is !!
Dat zou pas een goed idee zijn, hé Marie-Claude, dan kan je me terstond een nieuwe machine verkopen.

Er wordt hartelijk gelachen;
Laetitia zucht : je kan niet geloven, zegt ze, welke verhalen ik hier allemaal moet aanhoren. De ene zijn gras is te kort, de andere te lang, jouw terrein te steil , het andere niet steil genoeg...Iedereen komt me zijn problemen uitleggen en ik moet telkens een oplossing vinden.

-In feite missen we hier nog juist koffie, zegt een landbouwer met een sigarettenpeuk in zijn mondhoek!
-Ja dat zou er nog aan mankeren,zegt Laetitia.
-Maar ja, opper ik, dan zou je het over koffie kunnen hebben in plaats van over machines. Weet je, bij de apotheker heeft ieder het over zijn kwaaltjes, zou je dat leuker vinden ?

Jacky komt lachend binnen : Bonjourrrrrrrrrrrrrrrrr tout le monde !
-et bien Jacky puisque tu ne veux voir personne, je ne t'embrasse pas non plus !
En weg ben ik, onder luid gelach van de dames en van de drie boeren die zich ondertussen ook gemengd hebben in het gesprek.

Leuke gasten, Jacky en Co !

na de bloesems, de vruchtenknoppen

Papa vroeg of we dit jaar veel pruimen zouden kunnen oogsten. Voor confituur, voor pruimentaart, voor "opgelegde pruimen", voor pruimencompote....Ik hoorde hem langs de telefoon watertanden.
Ik dacht van wel, want ik denk nu toch echt dat het niet meer gaat vriezen.
De temperaturen zijn heerlijk, zo'n 25 graden.
Soms te warm om 's middags buiten te eten in volle zon.
En we moeten de "auvent" nog zomerklaar maken, dus schuilen kunnen we niet.

Jan kwam me halen nadat hij zo'n 3 uur op z'n tractor had gezeten, of ik eens een fotootje van hem wilde maken met zijn nieuwe Coca Cola pet op die hij gekregen had om die foto dan door te sturen naar de gulle gever.
Ja hoor, zou ik doen.

En dus wandelde ik met een door het dolle heen zijnde Cartouche naar de vallei, want hij dacht "leuk toch, nog een wandeling met het baasje".
Ik hield plots halt, want de geur die me tegemoetkwam was puur genot. Het was net honing, sterker nog, precies koninginnebrij. Zou dat kunnen dat de bloemen die honinggeur verspreiden? Of zijn het de groene bladeren die langzaamaan de roze en witte bloesems verdringen?
Zijn het de honingkorven van Adams die ik van op afstand kan ruiken?
Ik weet het niet, maar je zou er voorwaar blijven staan in die geur.

Ik nam de foto van de Cocacolaprins op het blauwe paard .

Die is nu het gras tussen de bomen aan het afrijden, nadat hij alle takken die tijdens het snoeien op de grond waren gevallen opgestookt had. Je mag hier in het zuidwesten sinds dit jaar niet meer stoken.
Vandaar dat iedereen het her en der nog gauw doet, vooraleer er controle op zou komen.
Jeanette de buurvrouw van het kasteeltje aan de overkant stookt soms met drie haarden tegelijk.
Jan is wijzer en stookt de takken op aan de rand van het meer.
Het waterpeil van het meer staat zo hoog als de boord en Cartouche gaat dagelijks zwemmen.
Ook Spotje heeft het te warm en wat zeer ongebruikelijk is voor hem, hij gaat dagelijks pootje baden langs de rand van het meer.
Hij loopt ook achter Jan's tractor aan , zoals de wilde dieren die nadat de boer het land omgeploegd heeft het land aflopen op zoek naar muizen en ratten.
Raar iets een instinct, toch?

En toen ik terugkwam van de fotosessie , en ik af en toe weer was blijven "hangen" in de anaesthesierende honinggeur, bekeek ik de pruimenbomen van dichterbij en ontwaarde ik al vruchten van 1 cm diameter....

Ja, echt, ik denk dat we dit jaar veel fruit gaan oogsten.

Bijen van Adams , de buur van Adam

Je kan tegenwoordig geen magazine openslaan of er staat wel een artikel in over het tenietgaan van de bijen.
We moeten er alles aan doen om bijen in leven te houden, want anders gaat gans onze biotoop om zeep.

't Is maar om te zeggen dat dat hier in Castelnau-Montratier niet waar is.
En bij deze : Adams, de zoon van de Parijse buur heeft hier maar liefst 7 "keven" staan, en als je de weg bovenlangs ons huis neemt, dan hoor je het gezoem en gegons van honderdduizenden van die beestjes.
Neen, die komen niet rond je hoofd vliegen, wat een ware nachtmerrie zou betekenen.
Die blijven in de bloesems, in de bomen, in de bloemen hangen en vliegen dan vliegensvlug met hun buit naar de korf.
Korf is nogal een idyllisch woord voor een soort veredeld vogelnest, als je het mij vraagt.
Bovendien is Adams zo een gast die wel keven zet, maar niets doet voor die diertjes, in de winter bvb zal hij daar geen ersatz suiker insteken. Ah neen, hij is echt een boer van hier : het moet opbrengen, niet andersom.

In elk geval zijn 7 keven zijn zichtbaar van op onze oprit, ter verduidelijking :

Ter verduidelijking weerom, hieronder een foto van Adams ( zo geschreven, geen tikfout van ondergetekende) zijn ouderlijk huis, langs de rechterkant van de oprit :

Karina, de Engelse buurvrouw wiens huis nog dichter bij de bijenkorven staat was bezorgd afgelopen jaar of ze daar niet te veel last zou van hebben.
Hier wonen Adam ( volgens mij dan weer correct geschreven ,maar dat is een Engelsman) en Karina , eind van de oprict links:

En ja er zijn wel degelijk regels die de minumum en maximumafstand van dergelijke bijenkorven bepalen ten opzichte van de huizen in de nabijheid ervan.
Maar momenteel hebben we er geen last van en laten we de bijtjes fladderen in de weelderige pruimenbloesemgaard.
Onze ecologische bijdrage dus.

Als een kind zo blij

Mijn blackberry wordt trager en trager, ik moet hem bijna dagelijks opladen.
Als ik een foto genomen heb, een slechte kwaliteitsfoto bovendien, erger ik me rot aan het volume van het batterijtje dat zienderogen daalt.
Dus ging ik maar eens kijken op internet, in de "orange" winkel , hoeveel punten ik ondertussen (drie jaar) al opgespaard had en of het geen goed idee zou zijn me een nieuwe, modernere versie van een blackberry aan te schaffen.
En zowaar...kon ik 5 maanden voor het einde van mijn abonnementstermijn al genieten van een lagere aankoopprijs.
Toch wou ik dat "genot" van de aanschaf nog even uitstellen, ik probeerde als het ware met mijn lot te onderhandelen in de zin van "indien er mensen in de orange boetiek staan in Cahors, koop ik nog geen nieuw toestel".
En ja, er staat altijd wel een klant in die winkel.
Dus er was weinig hoop.
Maar zie, er was geen kat in de winkel en ik had mijn neus nog maar binnengestoken of de dame die me mijn vorige twee GSM's verkocht had kwam naar me toe "est-ce que je peux vous aider?".
Ik vroeg naar de nieuwe blackberry.
Ik was er best tevreden mee geweest en ik had de techniek redelijk onder de knie.
Enkel het fototoestel, dat was benedenmaats.
- Zou je dat wel doen,zei ze, een blackberry aanschaffen? Waarom geen iphone of een smartphone.
Met rode kaken vroeg ik haar naar het verschil . Dat zat hem enkel in het merk ( en vooral in de prijs).
Ze liet me enkele modellen zien die best meevielen en ja ik herinnerde me de demonstratie in Parijs op de Champs Elysées in november waar ik weggeblazen was door de Samsung Galaxy ...
In een wip was ik overtuigd .
Ja, het werd een Samsung Galaxy. 4 Giga. Straf. Op slag MODERN !
- Het zal je zeker een dag of tien oefening en aanpassing kosten, zei de lieve dame.

En dat is ook zo.
Ik voel me een echte nul in techniek.
Ik heb het allemaal al uitgeprobeerd en ben bang iets kapot te maken, af te vegen, over te belasten.
Maar heel stiekem voel ik me als een kind zo blij als ik de nieuws GSM in zijn leren etuitje in mijn hand neem en vertrouwd raak met de nieuwe contouren van het vreemd aanvoelend apparaat.

En ik neem veeeeeeeeeeeel foto's en zeg nu zelf, dat is nogal wat andere koek hé !

Le lundi au soleil

Het is maandag , de eerste dag van een beloftevolle zonnige week en ik word wakker met Claude François die vrolijk en hypernerveus kweelt van "Le lundi au soleil....".
Ik glimlach breed en denk aan mijn zus die gek was op Claude François en dan ook alles, maar alles kon nazingen en nadansen wat die man en zijn Claudettes uitvonden. Gek was dat, zo zonder video in die tijd, éénmaal gezien op televisie in één of andere mooie Franse show en het zat in haar hoofd en ze deed het hem na.
Straf.
Vandaag beloofde Paul-Frédéric Casset 27 graden, het zijn er 32,5 geworden, uit de zon wel te verstaan.
Maar tegelijk hangt er toch precies onweer in de lucht, ik zie wel later op de avond als ik in Cahors ben.
Want daar kan het nu eenmaal geweldig onweren en regenen.
Voor we hier kwamen wonen hebben we drie maal Cahors aangedaan en drie maal kwamen we in een geweldig onweer terecht.
Gieten.
Echt gieten, met bakken uit de lucht viel dat water.
Dus zal ik maar een paraplu meenemen vanavond, als ik hem al niet vergeet.
Want ik vergeet veel.
En dus moet ik vaak terugkeren naar huis om iets te gaan halen dat ik vergeten was.
Of zoals mijn overgrootvader van Brussel, de beenhouwer zei : " SI on n'a pas la tête il faut les jambes", bij deze.

De irissen staan in bloei en er staan al veel knoppen gereed om open te springen.

De blauwe regen staat volop in bloei.

De tulpen komen de ene na de andere mooi recht te staan.

Het rolluik van het zwembad is proper gemaakt.

Jan begint geraniums te planten.
Kortom , le lundi au soleil doen we veel dingen om de zomer te verwelkomen.

Processierupsen

Eens het warmer wordt zien we hier ganse slagordes processierupsen en ontwaken de eerste veldslangen uit hun winterslaap.

Processierupsen zitten hier in naaldbomen,in tegenstelling tot België waar ze eerder in eikenbomen zitten, denk ik tenminste, althans dat herinner ik me zo.
Hier dus in de kruin van naaldbomen. Die vormen zo'n witte bol in te top en eens ze naar beneden komen hangt die bol slap naar beneden. Leeg dus.

En heel langzaam maar gezwind en heel gericht gaan ze op pad.

Naar het schijnt zijn ze gevaarlijk en giftig en verspreiden ze een geur die dieren aantrekt. Maar eens de dieren ze opeten, of opsnuiven laten ze fijne haartjes los en die belemmeren de ademhaling. Of ze geven een soort brandwonden op het lichaam indien je ze met de blote hand zou aanraken.

De landbouwers rijden er overheen als ze zo'n kolonne tegenkomen met de tractor.

En ik word hysterisch als ik SPot of Cartouche er zie naartoe vliegen....
Echt, over mijn toeren ben ik dan. Dan sta ik molenwiekend te slaan met mijn immer vergezellende wandelstok.
"Weg, Cartouche, wegwezen !!!!!" " Af, Spot, af , verdikke hé , af!!!!"

En weg zijn ze, hop naar een andere ontdekking op de ochtendwandeling .

Ik moet er niks van hebben van die chenille processionnaire.

Fredo

Fredo jaagt samen met Jan.
Of beter, hij jaagt af en toe.
Want Fredo heeft een kruidenierswinkeltje in een smal straatje van Castelnau.

Daar waar de meeste winkeliers in Castelnau 's maandags gesloten zijn, is Fredo weer op post op maandagmiddag.
Altijd open, immer welgezind, steeds vriendelijk, of je nu om 0,50 EURO citroen nodig hebt of om 15 EURO kaas.
Voor hem is een klant een klant.

We gingen wekelijks naar Fredo, gewoon om ui, of prei, of selder, of wortelen, of om een brood. Want dat heeft hij ook.

Maar zie, in de zomer hadden we onze moestuin die zodanig veel groenten opbracht dat we geen groenten meer moesten kopen.
En aangezien de zondaagse aperitief volledig in onbruik is geraakt doordat Rita en André te druk bezig zijn op zondag, en anderen ook niet meer komen, tja, daarom en enkel daarom ben ik bijna een jaar niet bij Fredo over de vloer geweest.

Het was Denis die ons over Fredo sprak . Over het feit dat hij nooit getrouwd is maar dat dat ook niet verwonderlijk is ,aangezien hij voor zijn moeder zorgt.
En zijn moeder zit in de keuken achter de winkel.

Op zondag komt zijn broer van dicht tegen Bordeaux ergens , om zijn broer een paar uur plezier te gunnen bij het vissen of het jagen.
Afgelopen jaar was Fredo gaan vissen terwijl zijn moeder sliep .
Ze was wakker geworden en liep in haar nachtjapon het straatje in en riep " Frédo est mort, Frédo est mort!!!"
Ze liep zo de burgemeester tegen het lijf die haar vergezelde naar haar keukentje.
En met z'n tweeën hebben ze rustig gewacht op Frédo, tot hij terug was. Want ze hadden zijn GSM nummer niet.
Waar kom je dat nog tegen, een burgervader die zo goed voor zijn onderdanen zorgt?

Soit.
Het was zo lang geleden dat ik nog bij Frédo geweest was, dat ik te beschaamd was om terug te keren.
"Oui je sais, il m'en a touché un mot" ,zei Denis.
Zou ik dat durven, vroeg ik Denis, terugkeren na zo'n lange tijd?
"Bien sur, il sera même très content de te revoir!"

Ik vatte het goede voornemen op om volgende zondag zeker bij Frédo wat inkopen te doen.
Maar het toeval wilde dat ik hem nog eerder terugzag op het dîner van de jacht voor de dames.

Ik nam de moed in mijn twee handen en ging naar Frédo toe. Ik gaf hem twee zoenen, zoals gebruikelijk is hier als je een kennis tegenkomt.
Hij vloog recht en begroette me hartelijk.
"Ecoutes Frédo, je ne suis pas venue au magasin depuis tout un temps, mais tu vois je n'osais plus venir, tellement j'avais honte de t'avoir laissé tomber...."
"Arrêtes, Geneviève, je serais contente de te revoir!"

En sindsdien ga ik weer bij Frédo af en toe en hij komt van achter zijn toog om te twee zoenen te geven en weet je wat? Dat doet hij bij geen enkele klant ! En gij nu !

Eliette komt juist buiten, maar achter haar, de man met de baard , de alpinopet en het groene geruite hemd : dat is Frédo !!!!

Obamamania

Deze week was Obama dus in Nederland en België en Rome ook en in Brussel gaf hij een toespraak in Bozar voor 2000 Europese jongeren.
Meestal tijdens "het gesproken dagblad" zit ik achter mijn computer terwijl Jan KIJKT naar dat nieuws.
Maar ik luister wel degelijk naar wat er gezegd wordt.
Ik geef zelfs commentaar van achter mijn beeldscherm. Ah ja, dat moet ,vind ik.

Maar woensdag was Jan er niet, stond de TV aan , zat ik achter die stomme computer en hoorde ik Martine Tanghe verslag uitbrengen van Obama's aankomst, zijn vervoer met "the beast" , zijn Air Force one, zijn helicopter , zijn persmedewerkers, zijn gevolg, zijn handjes schudden, de speculoosman, racisme enzovoort, enfin, over van alles en nog wat en ik bedacht hoeveel geld dat allemaal moet kosten en waarvoor dat allemaal goed is en wat je zou kunnen doen met 1,5 miljoen euro in deze wereld vol crisis.
"We schakelen rechtstreeks over naar de Bozar waar Obama zijn speech zal geven".

En toen werd het muisstil.

Ik hoorde de eerste woorden van zijn speech, stond recht van achter mijn computer, stond als aan de grond genageld voor het scherm en hing aan de man zijn lippen.
De machtigste man van de wereld.

En ik zag, ik voelde en ik hoorde waarom.

Wat een charisma, wat een aura, wat een uitsraling, wat een kunnen.

Zo heb ik nog nooit een Europese man of vrouw uit de politiek horen speechen.
Nog nooit.

Waarom kunnen wij dat niet?

Waarom kan niemand dat hier in de lage landen ?

En ik herinner me andere presidenten van Amerika die dat ook konden. Kennedy bijvoorbeeld. ' Ich bin ein Berliner '
Of andere politieke leiders, zoals Martin Luther King. 'I had a dream'
Of een informaticus, jawel, Steven Jobs voor de universiteitsstudenten ...

Die bevlogenheid, dat is wat ik mis in elke politieker in België of Frankrijk.

En ik bedacht dat zoiets ook heel gevaarlijk is.
Hitler die ook een gans volk kon opjutten.

Maar als het ten goede wordt aangewend, dan is het onvergetelijk.

daar waar de tijd blijft stil staan

Vanmorgen was het druk, druk dus voor ons zuiderlingen.
Na de ochtendwandeling met de twee honden terwijl Jan hout binnenhaalde voor de twee kachels, na een tweede tas koffie om te bekomen van die ochtendwandeling en het zwoegen met het hout, gingen we naar Castelnau. Want het is vrijdag, visdag. Op vrijdag staat de visboer met zijn kraam op het marktplein en zijn vis is echt vers. Hij heeft niet zoveel keuze, maar alles is echt kraakvers.
Eerst chat ik met Zwany om te weten of zij ook vis gaat halen, want als dat zo is, dan gaan we rond hetzelfde uur samen en drinken we een kop koffie bij Aurelia. Trouwens, de zon schijnt.
Zwany belt, neen, maar of ik zin heb om bij haar een koffie te komen drinken?
En als er vrij dikke kabeljauw is, graag. Dos de cabillaud, maar zo uitgesproken dat ik haar eens zei "Zwaan, kabeljauw in dit kraam is altijd dood hoor !". En dat is zo gebleven, dus nu vragen we om dodekabeljauw en de man begrijpt ons.
Maar zie, Jan wil ook mee naar het dorp.
Hij wil "patates précoces" gaan halen bij de Gam vert om te planten.
En we moeten ook het glas en papier en plastic wegdoen, en dat is op de weg...naar Zwany.
Dus ga ik naar de visboer, koop mosselen en venusschelpen en crevettes bio, dodekabeljauw voor Zwany. Jan haalt brood.
We rijden naar de gamvert, kopen er ook wat lavendel om langs de berm aan het zwembad te zetten, doen de restafval naar de containers, gaan naar Zwany en Rick en drinken koffie.
Teruggekomen begint Jan natuurlijk de lavendel te planten. "En wat weet ik allemaal", om een ander familielid te quoten, en ik begin aan de mosselen.
Pasta vongole, het zal smaken.
Het is ondertussen kwart voor elf en ik bedenk dat ik nog heel wat tijd heb in feite.
Ik lees de krant en rond 11.15u begin ik aan de saus . Maar rond die tijd heeft Jan gedaan met zijn tuinactiviteiten en komt hij naar binnen met de aardige vraag of ik een aperootje wil?
Dat zal wel zijn.
De telefoon rinkelt en het is mijn zus die mij één en ander wil vragen omtrent een Franse tekst die ze moet voordragen bij een presentatie van één of andere verf. Mijn zus is immers heel actief bij Arlecchino, het Lierse toneellabo waar ikzelf jarenlang lid van was.
We zijn gezellig aan het keuvelen als ik Jan hoor zuchten en kreunen. Hij ergert zich rot aan ons gesprek en ik word heel boos omdat ik hem nooit onderbreek als hij met vrienden en familie heel lang belt...
Het is ondertussen kwart voor twaalf en tja, ik rond af, want ik moet uiteraard aan het eten wat voortmaken.
Ik begeef me daar de keuken en Jan is echt boos : "moest dat nu echt zo lang duren onder de middag? "
Onder de middag, denk ik, het is 11.45u!
"Maar neen",zegt Jan, "het is 12.45u!"
"Maar neen,Jan ,het is 11.45u, KIJK !"en ik toon mijn horloge die inderdaad 11.45u aanwijst.
Maar...de zijne wijst 12.45u aan...
De microgolf brengt gelukkiglijk uitsuitsel : het is wel degelijk 12.45u, Jan heeft gelijk.
En ik begin heel hard te lachen van mijn volledig rare tijdservaring vanmorgen, ik had precies voor alles "tijd" vandaag. Ik had in elk geval "veel meer tijd", nu de tijd niet meer die van de andere was, niet meer de gangbare was.

De middag ging op slag heel vlug voorbij.
We haalden de bâche van het zwembad en waren heel blij dat het water niet groen zag (en bij anderen wel).
Ruimden de dode bladeren op.
Plantten een olijfboom en verplantten een andere in een grotere pot.

En dan, dan hebben we "op tijd" geaperitiefd .

De tijd is hier vadaag even blijven stilstaan.

Nietsche's tranen

Op aanraden van mijn zus ben ik ondertussen mijn derde boek aan het lezen van Irvin Yalom. Fantastisch schrijver, filosoof,psychanalyticus, professor, kortom een man met veel talenten.
Ditmaal gaat het over Nietsche die hij in de rol duwt van psychanalyticus van dokter Breuer, grondlegger van de psychanalyse en leermeester en vriend van Sigmund Freud.
Het is een feite een list van dokter Breuer die ter hulp werd geroepen door de bloedmooie Lou Salomé, op wie Nietsche smoorverliefd was maar die uiteindelijk koos voor Paul Rée, een boezemvriend van Nietsche. Ze vroeg aan Dr Breuer of hij Nietsche van zijn depressie kon genezen en Dokter Breuer vatte het plan op om aan Nietsche te vragen hém te genezen door middel van conversaties , filosofie en vooral de toepassing van Nietsche's principes op de gemoedsgesteldheid van Dokter Breuer, die ook worstelde met zijn eigen demonen....hij was immers smoorverliefd geworden op één van zijn patientes, Bertha.
Het ganse boek gaat over hun (fictieve) gesprekken en natuurlijk komt gans de filosofie van Nieysche aan bod.
Uiteindelijk wil hij aan Dokter Breuer duidelijk maken dat hij enkel gelukkig zal zijn indien hij keuzes maakt in zijn leven.
Maar dokter Breuer zit verstrikt en gevangen in keuzes die anderen ooit voor hem hebben gemaakt, althans dat denkt hij. Hij is gehuwd met een vrouw die heel mooi is en een echte goede moeder, maar op wie hij nooit verliefd was, hij moet zorg dragen voor zijn 5 kinderen die hij een goede toekomst wil geven, hij heeft zijn bloeiende praktijk en zijn patïenten kunnen niet zonder hem en tenslotte is hij professor en hij vindt dat hij zijn studenten niet in de steek kan laten.
Maar neen, hij is niet gelukkig, neen.
Dus heel langzaam aan "daagt het hem in het Oosten " en begint hij te beseffen dat indien hij gelukkig wil zijn, hij afstand moet doen van al die keuzes en dat hij moet doen wat hij wil doen: een leven beginnen met Bertha.
Maar hij twijfelt.

En ik mijmer weg naar mijn eigen leven en alle keuzes die ik ooit bewust of onbewust heb gemaakt. Keuzes waavan ik aan de oorsprong lig en anderen die keuzes maakten die mijn leven hebben beïnvloed.
En of ik gelukkig ben.
Ik besef dat ik op een bepaald ogenblik ook gevangen zat. Gevangen in mijn huis, gevangen in mijn job, en nog zoveel andere dingen waarin je gevangen kan zijn, of tenminste denkt dat je vast zit maar het daarom misschien niet bent, alhoewel.
En dat ik inderdaad zonder om te kijken ooit een andere keuze heb gemaakt die velen met verstomming deed slaan.
Ik vertrok.
Ik zei dat allemaal vaarwel.
Vaarwel carrière, vaarwel vrienden, vaarwel familie,vaarwel huis, zelfs vaarwel kind , alhoewel haar keuze op dat ogenblik reeds gemaakt was: ze ging niet mee.Het was immers mijn droom, en niet de hare, zei ze. En daarin had ze volkomen gelijk.

En toch voel ik nu intuïtief aan dat sommigen dat anders bekijken.
Heel dikwijls is er geen empathie als je zulken drastische maatregelen treft.
En mensen zeggen me dan wat ze eigenlijk tegen zichzelf zouden willen zeggen, ze proberen je heel subtiel een schuldgevoel te geven.
Want het kan toch niet dat je vertrekt , zomaar , zonder schuldgevoel .
Ze projecteren op hun eigen leven de keuze die ik zelf maakte.
"Je dochter mist je", zeggen ze vaak.
En ik ben blij dat ze me me mist. Stel je voor dat ze me niet zou missen!

Maar mis ik Aude ?
Wat had je gedacht?