Le lundi au soleil

Het is maandag , de eerste dag van een beloftevolle zonnige week en ik word wakker met Claude François die vrolijk en hypernerveus kweelt van "Le lundi au soleil....".
Ik glimlach breed en denk aan mijn zus die gek was op Claude François en dan ook alles, maar alles kon nazingen en nadansen wat die man en zijn Claudettes uitvonden. Gek was dat, zo zonder video in die tijd, éénmaal gezien op televisie in één of andere mooie Franse show en het zat in haar hoofd en ze deed het hem na.
Straf.
Vandaag beloofde Paul-Frédéric Casset 27 graden, het zijn er 32,5 geworden, uit de zon wel te verstaan.
Maar tegelijk hangt er toch precies onweer in de lucht, ik zie wel later op de avond als ik in Cahors ben.
Want daar kan het nu eenmaal geweldig onweren en regenen.
Voor we hier kwamen wonen hebben we drie maal Cahors aangedaan en drie maal kwamen we in een geweldig onweer terecht.
Gieten.
Echt gieten, met bakken uit de lucht viel dat water.
Dus zal ik maar een paraplu meenemen vanavond, als ik hem al niet vergeet.
Want ik vergeet veel.
En dus moet ik vaak terugkeren naar huis om iets te gaan halen dat ik vergeten was.
Of zoals mijn overgrootvader van Brussel, de beenhouwer zei : " SI on n'a pas la tête il faut les jambes", bij deze.

De irissen staan in bloei en er staan al veel knoppen gereed om open te springen.

De blauwe regen staat volop in bloei.

De tulpen komen de ene na de andere mooi recht te staan.

Het rolluik van het zwembad is proper gemaakt.

Jan begint geraniums te planten.
Kortom , le lundi au soleil doen we veel dingen om de zomer te verwelkomen.

Processierupsen

Eens het warmer wordt zien we hier ganse slagordes processierupsen en ontwaken de eerste veldslangen uit hun winterslaap.

Processierupsen zitten hier in naaldbomen,in tegenstelling tot België waar ze eerder in eikenbomen zitten, denk ik tenminste, althans dat herinner ik me zo.
Hier dus in de kruin van naaldbomen. Die vormen zo'n witte bol in te top en eens ze naar beneden komen hangt die bol slap naar beneden. Leeg dus.

En heel langzaam maar gezwind en heel gericht gaan ze op pad.

Naar het schijnt zijn ze gevaarlijk en giftig en verspreiden ze een geur die dieren aantrekt. Maar eens de dieren ze opeten, of opsnuiven laten ze fijne haartjes los en die belemmeren de ademhaling. Of ze geven een soort brandwonden op het lichaam indien je ze met de blote hand zou aanraken.

De landbouwers rijden er overheen als ze zo'n kolonne tegenkomen met de tractor.

En ik word hysterisch als ik SPot of Cartouche er zie naartoe vliegen....
Echt, over mijn toeren ben ik dan. Dan sta ik molenwiekend te slaan met mijn immer vergezellende wandelstok.
"Weg, Cartouche, wegwezen !!!!!" " Af, Spot, af , verdikke hé , af!!!!"

En weg zijn ze, hop naar een andere ontdekking op de ochtendwandeling .

Ik moet er niks van hebben van die chenille processionnaire.

Fredo

Fredo jaagt samen met Jan.
Of beter, hij jaagt af en toe.
Want Fredo heeft een kruidenierswinkeltje in een smal straatje van Castelnau.

Daar waar de meeste winkeliers in Castelnau 's maandags gesloten zijn, is Fredo weer op post op maandagmiddag.
Altijd open, immer welgezind, steeds vriendelijk, of je nu om 0,50 EURO citroen nodig hebt of om 15 EURO kaas.
Voor hem is een klant een klant.

We gingen wekelijks naar Fredo, gewoon om ui, of prei, of selder, of wortelen, of om een brood. Want dat heeft hij ook.

Maar zie, in de zomer hadden we onze moestuin die zodanig veel groenten opbracht dat we geen groenten meer moesten kopen.
En aangezien de zondaagse aperitief volledig in onbruik is geraakt doordat Rita en André te druk bezig zijn op zondag, en anderen ook niet meer komen, tja, daarom en enkel daarom ben ik bijna een jaar niet bij Fredo over de vloer geweest.

Het was Denis die ons over Fredo sprak . Over het feit dat hij nooit getrouwd is maar dat dat ook niet verwonderlijk is ,aangezien hij voor zijn moeder zorgt.
En zijn moeder zit in de keuken achter de winkel.

Op zondag komt zijn broer van dicht tegen Bordeaux ergens , om zijn broer een paar uur plezier te gunnen bij het vissen of het jagen.
Afgelopen jaar was Fredo gaan vissen terwijl zijn moeder sliep .
Ze was wakker geworden en liep in haar nachtjapon het straatje in en riep " Frédo est mort, Frédo est mort!!!"
Ze liep zo de burgemeester tegen het lijf die haar vergezelde naar haar keukentje.
En met z'n tweeën hebben ze rustig gewacht op Frédo, tot hij terug was. Want ze hadden zijn GSM nummer niet.
Waar kom je dat nog tegen, een burgervader die zo goed voor zijn onderdanen zorgt?

Soit.
Het was zo lang geleden dat ik nog bij Frédo geweest was, dat ik te beschaamd was om terug te keren.
"Oui je sais, il m'en a touché un mot" ,zei Denis.
Zou ik dat durven, vroeg ik Denis, terugkeren na zo'n lange tijd?
"Bien sur, il sera même très content de te revoir!"

Ik vatte het goede voornemen op om volgende zondag zeker bij Frédo wat inkopen te doen.
Maar het toeval wilde dat ik hem nog eerder terugzag op het dîner van de jacht voor de dames.

Ik nam de moed in mijn twee handen en ging naar Frédo toe. Ik gaf hem twee zoenen, zoals gebruikelijk is hier als je een kennis tegenkomt.
Hij vloog recht en begroette me hartelijk.
"Ecoutes Frédo, je ne suis pas venue au magasin depuis tout un temps, mais tu vois je n'osais plus venir, tellement j'avais honte de t'avoir laissé tomber...."
"Arrêtes, Geneviève, je serais contente de te revoir!"

En sindsdien ga ik weer bij Frédo af en toe en hij komt van achter zijn toog om te twee zoenen te geven en weet je wat? Dat doet hij bij geen enkele klant ! En gij nu !

Eliette komt juist buiten, maar achter haar, de man met de baard , de alpinopet en het groene geruite hemd : dat is Frédo !!!!

Obamamania

Deze week was Obama dus in Nederland en België en Rome ook en in Brussel gaf hij een toespraak in Bozar voor 2000 Europese jongeren.
Meestal tijdens "het gesproken dagblad" zit ik achter mijn computer terwijl Jan KIJKT naar dat nieuws.
Maar ik luister wel degelijk naar wat er gezegd wordt.
Ik geef zelfs commentaar van achter mijn beeldscherm. Ah ja, dat moet ,vind ik.

Maar woensdag was Jan er niet, stond de TV aan , zat ik achter die stomme computer en hoorde ik Martine Tanghe verslag uitbrengen van Obama's aankomst, zijn vervoer met "the beast" , zijn Air Force one, zijn helicopter , zijn persmedewerkers, zijn gevolg, zijn handjes schudden, de speculoosman, racisme enzovoort, enfin, over van alles en nog wat en ik bedacht hoeveel geld dat allemaal moet kosten en waarvoor dat allemaal goed is en wat je zou kunnen doen met 1,5 miljoen euro in deze wereld vol crisis.
"We schakelen rechtstreeks over naar de Bozar waar Obama zijn speech zal geven".

En toen werd het muisstil.

Ik hoorde de eerste woorden van zijn speech, stond recht van achter mijn computer, stond als aan de grond genageld voor het scherm en hing aan de man zijn lippen.
De machtigste man van de wereld.

En ik zag, ik voelde en ik hoorde waarom.

Wat een charisma, wat een aura, wat een uitsraling, wat een kunnen.

Zo heb ik nog nooit een Europese man of vrouw uit de politiek horen speechen.
Nog nooit.

Waarom kunnen wij dat niet?

Waarom kan niemand dat hier in de lage landen ?

En ik herinner me andere presidenten van Amerika die dat ook konden. Kennedy bijvoorbeeld. ' Ich bin ein Berliner '
Of andere politieke leiders, zoals Martin Luther King. 'I had a dream'
Of een informaticus, jawel, Steven Jobs voor de universiteitsstudenten ...

Die bevlogenheid, dat is wat ik mis in elke politieker in België of Frankrijk.

En ik bedacht dat zoiets ook heel gevaarlijk is.
Hitler die ook een gans volk kon opjutten.

Maar als het ten goede wordt aangewend, dan is het onvergetelijk.

daar waar de tijd blijft stil staan

Vanmorgen was het druk, druk dus voor ons zuiderlingen.
Na de ochtendwandeling met de twee honden terwijl Jan hout binnenhaalde voor de twee kachels, na een tweede tas koffie om te bekomen van die ochtendwandeling en het zwoegen met het hout, gingen we naar Castelnau. Want het is vrijdag, visdag. Op vrijdag staat de visboer met zijn kraam op het marktplein en zijn vis is echt vers. Hij heeft niet zoveel keuze, maar alles is echt kraakvers.
Eerst chat ik met Zwany om te weten of zij ook vis gaat halen, want als dat zo is, dan gaan we rond hetzelfde uur samen en drinken we een kop koffie bij Aurelia. Trouwens, de zon schijnt.
Zwany belt, neen, maar of ik zin heb om bij haar een koffie te komen drinken?
En als er vrij dikke kabeljauw is, graag. Dos de cabillaud, maar zo uitgesproken dat ik haar eens zei "Zwaan, kabeljauw in dit kraam is altijd dood hoor !". En dat is zo gebleven, dus nu vragen we om dodekabeljauw en de man begrijpt ons.
Maar zie, Jan wil ook mee naar het dorp.
Hij wil "patates précoces" gaan halen bij de Gam vert om te planten.
En we moeten ook het glas en papier en plastic wegdoen, en dat is op de weg...naar Zwany.
Dus ga ik naar de visboer, koop mosselen en venusschelpen en crevettes bio, dodekabeljauw voor Zwany. Jan haalt brood.
We rijden naar de gamvert, kopen er ook wat lavendel om langs de berm aan het zwembad te zetten, doen de restafval naar de containers, gaan naar Zwany en Rick en drinken koffie.
Teruggekomen begint Jan natuurlijk de lavendel te planten. "En wat weet ik allemaal", om een ander familielid te quoten, en ik begin aan de mosselen.
Pasta vongole, het zal smaken.
Het is ondertussen kwart voor elf en ik bedenk dat ik nog heel wat tijd heb in feite.
Ik lees de krant en rond 11.15u begin ik aan de saus . Maar rond die tijd heeft Jan gedaan met zijn tuinactiviteiten en komt hij naar binnen met de aardige vraag of ik een aperootje wil?
Dat zal wel zijn.
De telefoon rinkelt en het is mijn zus die mij één en ander wil vragen omtrent een Franse tekst die ze moet voordragen bij een presentatie van één of andere verf. Mijn zus is immers heel actief bij Arlecchino, het Lierse toneellabo waar ikzelf jarenlang lid van was.
We zijn gezellig aan het keuvelen als ik Jan hoor zuchten en kreunen. Hij ergert zich rot aan ons gesprek en ik word heel boos omdat ik hem nooit onderbreek als hij met vrienden en familie heel lang belt...
Het is ondertussen kwart voor twaalf en tja, ik rond af, want ik moet uiteraard aan het eten wat voortmaken.
Ik begeef me daar de keuken en Jan is echt boos : "moest dat nu echt zo lang duren onder de middag? "
Onder de middag, denk ik, het is 11.45u!
"Maar neen",zegt Jan, "het is 12.45u!"
"Maar neen,Jan ,het is 11.45u, KIJK !"en ik toon mijn horloge die inderdaad 11.45u aanwijst.
Maar...de zijne wijst 12.45u aan...
De microgolf brengt gelukkiglijk uitsuitsel : het is wel degelijk 12.45u, Jan heeft gelijk.
En ik begin heel hard te lachen van mijn volledig rare tijdservaring vanmorgen, ik had precies voor alles "tijd" vandaag. Ik had in elk geval "veel meer tijd", nu de tijd niet meer die van de andere was, niet meer de gangbare was.

De middag ging op slag heel vlug voorbij.
We haalden de bâche van het zwembad en waren heel blij dat het water niet groen zag (en bij anderen wel).
Ruimden de dode bladeren op.
Plantten een olijfboom en verplantten een andere in een grotere pot.

En dan, dan hebben we "op tijd" geaperitiefd .

De tijd is hier vadaag even blijven stilstaan.

Nietsche's tranen

Op aanraden van mijn zus ben ik ondertussen mijn derde boek aan het lezen van Irvin Yalom. Fantastisch schrijver, filosoof,psychanalyticus, professor, kortom een man met veel talenten.
Ditmaal gaat het over Nietsche die hij in de rol duwt van psychanalyticus van dokter Breuer, grondlegger van de psychanalyse en leermeester en vriend van Sigmund Freud.
Het is een feite een list van dokter Breuer die ter hulp werd geroepen door de bloedmooie Lou Salomé, op wie Nietsche smoorverliefd was maar die uiteindelijk koos voor Paul Rée, een boezemvriend van Nietsche. Ze vroeg aan Dr Breuer of hij Nietsche van zijn depressie kon genezen en Dokter Breuer vatte het plan op om aan Nietsche te vragen hém te genezen door middel van conversaties , filosofie en vooral de toepassing van Nietsche's principes op de gemoedsgesteldheid van Dokter Breuer, die ook worstelde met zijn eigen demonen....hij was immers smoorverliefd geworden op één van zijn patientes, Bertha.
Het ganse boek gaat over hun (fictieve) gesprekken en natuurlijk komt gans de filosofie van Nieysche aan bod.
Uiteindelijk wil hij aan Dokter Breuer duidelijk maken dat hij enkel gelukkig zal zijn indien hij keuzes maakt in zijn leven.
Maar dokter Breuer zit verstrikt en gevangen in keuzes die anderen ooit voor hem hebben gemaakt, althans dat denkt hij. Hij is gehuwd met een vrouw die heel mooi is en een echte goede moeder, maar op wie hij nooit verliefd was, hij moet zorg dragen voor zijn 5 kinderen die hij een goede toekomst wil geven, hij heeft zijn bloeiende praktijk en zijn patïenten kunnen niet zonder hem en tenslotte is hij professor en hij vindt dat hij zijn studenten niet in de steek kan laten.
Maar neen, hij is niet gelukkig, neen.
Dus heel langzaam aan "daagt het hem in het Oosten " en begint hij te beseffen dat indien hij gelukkig wil zijn, hij afstand moet doen van al die keuzes en dat hij moet doen wat hij wil doen: een leven beginnen met Bertha.
Maar hij twijfelt.

En ik mijmer weg naar mijn eigen leven en alle keuzes die ik ooit bewust of onbewust heb gemaakt. Keuzes waavan ik aan de oorsprong lig en anderen die keuzes maakten die mijn leven hebben beïnvloed.
En of ik gelukkig ben.
Ik besef dat ik op een bepaald ogenblik ook gevangen zat. Gevangen in mijn huis, gevangen in mijn job, en nog zoveel andere dingen waarin je gevangen kan zijn, of tenminste denkt dat je vast zit maar het daarom misschien niet bent, alhoewel.
En dat ik inderdaad zonder om te kijken ooit een andere keuze heb gemaakt die velen met verstomming deed slaan.
Ik vertrok.
Ik zei dat allemaal vaarwel.
Vaarwel carrière, vaarwel vrienden, vaarwel familie,vaarwel huis, zelfs vaarwel kind , alhoewel haar keuze op dat ogenblik reeds gemaakt was: ze ging niet mee.Het was immers mijn droom, en niet de hare, zei ze. En daarin had ze volkomen gelijk.

En toch voel ik nu intuïtief aan dat sommigen dat anders bekijken.
Heel dikwijls is er geen empathie als je zulken drastische maatregelen treft.
En mensen zeggen me dan wat ze eigenlijk tegen zichzelf zouden willen zeggen, ze proberen je heel subtiel een schuldgevoel te geven.
Want het kan toch niet dat je vertrekt , zomaar , zonder schuldgevoel .
Ze projecteren op hun eigen leven de keuze die ik zelf maakte.
"Je dochter mist je", zeggen ze vaak.
En ik ben blij dat ze me me mist. Stel je voor dat ze me niet zou missen!

Maar mis ik Aude ?
Wat had je gedacht?

"A voté!"

En dus was het zover, we zouden voor de eerste keer gaan stemmen in het nieuwe vaderland...
Rond een uur of elf vertrokken we en ja, er was veel volk op de Place Gambetta waar 's zondags steeds de "marché des producteurs" opgesteld staat.
Recht naar "la mairie", alhoewel ik plots besefte dat er "hotel de ville" op de gevel prijkt. Ho maar, een echt stadje hoor Castelnau-Montratier !

We moesten stemmen in "bureau 2" en ja ,er waren inderdaad 2 bureau's, de eerste "Bureau n°1 URBAIN", wat zoveel betekent als "stedelingen" ( in Antwerpen zouden ze rap zeggen "van 't Stad") en een " Bureau n°2 RURAL" , wat zoveel betekent als "landbouw" , boeren alla , mensen die van hun erf moeten komen om te gaan stemmen.
Ik moest glimlachen, en denken aan de paus met zijn "urbis et orbi" , voor degenen van de stad en degenen buiten de stad, want dat was het wel zo'n klein beetje.

Later legde men ons uit dat er vroeger in alle gehuchten van Castelnau werd gestemd : St Aureille, Boisse ...en dat er dus een soort plaatselijke brugemeester was die alles in het oog hield. Waren er 90 stemmers, en kwamen er maar 60 opdagen, dan had die burgemeester dat in zijn geheugen gegrift en kreeg je niks gedaan van de gemeente. De haag langs je huis werd niet afgeschoren, de weg niet hersteld...ah neen, want je had niet op hem gestemd.
En dus is het veranderd in die zin dat iedereen nu naar Castelnau moet om te stemmen. Maar om toch nog een onderscheid te maken tussen de stad en buiten de stad: twee stemlokalen, bij deze !

Het ging er wel veel gemoedelijker aan toe dan in Belgïe waar ik twee maal voorzitter ben geweest in Boechout.
Wat dat allemaal inhield houd je niet voor mogelijk. En moeilijk dat de mensen konden doen die opgeroepen waren als bijzitter, moeilijk ! Zelfs verwijten aan de telefoon gebeurde, "want wat dacht ik wel van haar te kiezen als bijzitter, precies of ze had niks anders te doen!". En valse redenen ! Ziek, in verwachting, vader gestorven, grootmoeder bedlegerig, je wil het niet weten.
Als je bedenkt dat je als secretaris en hulpsecretaris ook maar beter je eigen man en dochter aanstelt, niks te "maarren" , gewoon doén ! , en dat je toch nog in zo'n dorp als Boechout de twee eerste burgers die komen stemmen moet tegenhouden en aanstellen als Chinese vrijwilliger om als bijzitter te fungeren, tja dan is het hier anders.
Het is hier ludiek .
Het wordt hier echt aanzien als een "devoir citoyen", een burgerplicht en de ambtenarenmentaliteit van hier maakt het moeilijk dat je je daar niet tegen verzet. Integendeel, hier zien de burgers het als een eer.

Ja, er waren stemhokjes.

En ja er was een behoorlijke opkomst.

Je kreeg een piepklein blauw envelopje, en je moest zelf twee blaadjes nemen met elk een andere lijst op: de lijst van de burgemeester en de extreem linkse lijst, niet van de PS maar van de Communisten en alternatievelingen.

En je moest je keuze maken door de lijst waarvoor je koos dubbel te plooien en in het envelopje te steken en dan in de urne te schuiven.
"Geneviève Meunier ?" riep de ene.
"A voté!" riep de andere.
En uiteraard werd mijn carte électorale afgestempeld!

Voilà zie, weer een beetje meer geïntegreerd.

Gisteren morgen zijn we dan eerst naar het dorp gereden om "La dépêche du Midi" te gaan kopen bij de verschrikkelijke krantenjuffrouw.
En zo lazen we dat er 1524 mensen waren ingeschreven op de lijst. Dat er 1172 komen stemmen zijn ( (76,90 %) wat veel is, want er is hier geen stemplicht.
En dat de burgemeester het met 75,14 % het in de eerste ronde al gehaald heeft.

En kijk eens wat ik in dezelfde krant vond : ons Rita zie, ook verkozen, op de lijst van Flaugnac, een dorp naast Castelnau : 226 stemmen alstublieft!
Van integratie gesproken, we doen het goed hoor, de Belgen hier !

Températures hivernales pour aller voter

Mark en Vera komen dit weekend naar de Sudouest.
En zoals steeds, dalen de temperaturen dan.
Buiten.
Want in ons hart stijgen ze, we zijn té blij ze weer te zien die twee.
We kenden hier zo'n drie weken aan één stuk een ongelofelijke pré-lente: tussen de 23 en de 25 graden. Om nog maar niet te spreken van het aantal graden in de zon, zo'n 38 graden en méér.
Het is ongebruikelijk voor de tijd van het jaar.
En we dachten dat het al lente was.
Iedereen dacht dat.
De terrasjes in Cahors zaten vol.
Aurélia van de Bardouquet heeft nieuwe tafeltjes buiten gezet en wacht met spanning op het effect bij de dorpelingen.

Ook in Belgïe kende men zachte temperaturen.
Dus, Mark en Vera zoeken nog meer zon op en komen naar hun huisje in het zuiden.
Maar het wordt weer koud.
"Nous attendons des températures hivernales" zei Paul Frédérique Casset vanmorgen op radio 100 %.
Hopelijk alleen zondag...maandag zou het beter worden.
Maar stel dat dat niet zo is, dan kijk ik met angst in het hart naar al die bloesems ...die echt niet mogen bevriezen dit jaar, want mijn confituurreserve begint serieus te slinken.
Als het nu vriest , geen pruimen , dat is zo goed als zeker.

En nog op zondag gaan we stemmen, voor het eerst in Castelnau-Montratier.
Rita staat waarempel op de lijst van de burgemeester in Flaugnac !
Maar we kunnen spijtig genoeg niet op haar stemmen.
En panacheren mag ook al niet meer, klagen de mensen.
Het was hier de gewoonte dat je gewoon mensen kon bijschrijven op de lijst of andere kon doorhalen naar believen.
Stond er je iemand niet aan op de lijst? Geen probleem, doorhalen !
Had je liever iemand anders verkozen gezien? Geen probleem, gewoon bij opschrijven!
En soms werd zo'n sukkelaar verkozen omdat er verschillende zijn of haar naam hadden bijgeschreven op het formulier .

Ik kan er niet bij, maar toch is het zo geweest.
Maar aan alle schone dingen komt een eind en zo ook in de sudouest!
Het mag niet meer.

"Tu vas voter dimanche?" vroeg Denis.
"Oui!" zeiden we allebei heel fier.
"Vous avez votre carte ?"
We bekeken elkaar , want neen we hadden geen kaart.
"Vous vous êtes inscrits sur la liste?"
"Jaja," beaamden we, al anderhalf jaar geleden.
"Alors il n'y aura pas de problèmes, mais normalement vous auriez dû recevoir la carte"

Pas de problème, dacht ik zo niet, bij mezelf, want Frankrijk is één grote adminitratie en als je één papiertje of één stempeltje mist, krijg je altijd ongelijk.

Dus bel ik naar de mairie en ik heb de vriendelijke ,maar niet zo bijdehandse bediende aan de lijn .
Ik vertel haar dat we anderhalf jaar geleden papieren hebben ingevuld met het oog op de verkiezingen, dat ze ons beloofd had dat we een kaart zouden krijgen in de maand mei 2013, maar dat we niets gezien hebben.
"Etrange",zegt ze, want we hebben wel de kaarten opgestuurd hoor.
"Oui,mais je ne les ai pas" zeg ik.
"Je prends votre numéro de téléphone et je vous rappelle".

Jan komt binnen om een tas koffie te drinken en ik vertel hem van mijn avontuur.
Ik zeg hem ook terloops dat ik me toch herinner dat we ooit, verleden jaar, iets gekregen hebben, maar dat ik niet meer weet wat het juist is...
"Ja, we hebben iets gekregen, ik zal het straks zoeken"
Hij ziet aan mijn gezicht dat dat antwoord me niet aanstaat.
Als ik iets in mijn gedacht heb , wil ik het graag onmiddellijk.
Hij zucht en gaat naar boven en komt terug met?
Inderdaad! De "cartes d'élection' waren wel toegekomen, in januari 2013.
Een mens vergeet vlug.
Of misschien vergeten wij alleen vlug, wie weet.
In elk geval ,daar stond ik dan met mijn rode kaken en mijn stomme kaart!
Allez, ik nam de moed in mijn twee handen en belde opnieuw de mairie.
De andere, meer ervaren bediende stond me te woord.
Ik legde alles nog eens uit en zei dan "mais nous avons retrouvé les cartes, madame, et vraiment je suis génée de vous avoir dérangée!"
"De rien madame, je suis bien contente que tout est finalement en ordre pour dimanche!"
Voilà, we kunnen gaan stemmen zondag!
De eerste keer in ons nieuwe vaderland.

"Genieten"

Ik kan het woord niet meer horen.
Tegenwoordig moet iedereen, altijd en overal "genieten".
"We gaan op reis" ---) "Geniet ervan!"
"We gaan een ijsje eten"---) "Geniet ervan!"
"Na deze harde werkweek even chillen"---) "Geniet ervan"
"Wat wil je nog meer : lekker glaasje cava in Barcelona" ---) "puur genot!"
"Ziekjes, maar ik laat me verwennen" ---) "profiteer ervan en laat je in de watten leggen, puur genot"

Iedereen wenst voortdurend aan iedereen "genot" .
En wat als het al eens tegenvalt in het leven?
Het kan toch niet allemaal genot zijn?
Of moet elke inspanning gecompenseerd worden met een genoegdoening?

Is dat het doel van het leven, genieten?
Bestaat er dan niets beters dan dat genot?
En is genot niet iets van korte duur?
"Van je koffie genieten, van het warme weer in Belgïe, van de eerste zonnestralen?"


Is genot gelijk aan geluk?
En zijn er dan ondanks de zware crisis enkel gelukkige mensen ? Want iedereen geniet zoveel als hij of zij kan?

Ça me dépasse, eerlijk gezegd.

En ik geniet graag hoor.
Daar niet van.
Maar moet dat nu altijd en overal aan iedereen gewenst worden?

Het stoort me zie, het ergert me en ik geniet met volle teugen van mijn paradijs hier op aarde. Vreemd toch?

Argghhhhhhhh!

Het snoeiwerk zit erop

Eergisteren rond 19 uur zat het werk erop, kreeg ik een grote bos bloesems van Denis en was het apéro-time tot laat die avond, want het was niks koud.

Alle bomen, de reine-claudes, de présidents, de précoces,allemaal een kopje kleiner, of hoe zeg je dat?.
Het pruimenbomenterrein ligt erbij als een uiteengespatte wolk van kleine bloempjes , het is een streling voor het oog.

De zon schijnt en iedereen is blij.
Het werk zit erop en ik bel naar Jean-Claude om met enige fierheid te melden dat hij niet meer moet (maar zeker "mag") langskomen zaterdagmorgen, want "le travail est terminé".
Hij is aangenaam verrast en zegt dat hij wel eens zal komen kijken, volgende week of zo.

Jan gaat in die week alle takken naar beneden brengen, opstoken langs het meer en dan misschien eens rusten heb ik hem zo langs mijn neus weg voorgesteld.
Maar het ziet er niet naar uit dat hij die wijze raad gaat opvolgen denk ik ...