De "plant een boom" actie !

Een dagje niets doen, dat was het motto vandaag.
Ik had gisteren "pot-au-feu" gemaakt met schenkel en klapstuk en groenten en al en mijn huis rook heerlijk naar bouillon . Dus moest ik enkel nog aardappelen schillen, en zoals Jeroen Meeus gisteren nog zei: "dat kan iedereen".
Maar rond een uur of 11 kwam Jean-Claude , de schoonvader van Philippe, de landbouwer die de landerijen rondom ons huis en boomgaard bewerkt, eens kijken hoe het stond met de pruimenbomen.
Denis had verleden week al toegezegd om volgende week te komen snoeien en dan is het uitgerekend de tijd waarop ook Jean-Claude eens komt kijken hoe het zit.
Jan was beduusd aan het kijken naar zijn jonge perzikboompjes die hij verleden jaar had geplant en Jean-Claude uitte het onvermijdelijke verdict : "Ils sont morts !"
Tja, nieuwe kopen dan?
"Oui, mais c'est le moment", zei de boer.
Waarmee hij in feite zoiets wou zeggen als ' 't is bijna zo goed als te laat'.
"Maar waar koop ik goeie exemplaren? ", vraagt Jan.
"A Vazérac".
"Wil je niet meegaan?", oppert Jan.
"Bien sur" zegt Jean-Claude en weg zijn ze.
Rond half één waren ze terug en neen Jean-Claude bleef niet aperitieven, geen tijd.
"A la semaine prochaine pour la taille" riep hij nog.

Na de heerlijke pot-au-feu, een soort hutsepot in feite, een kleine korte siëste en dan is hij eraan begonnen.

Pêches de Vigne, een heel gegeerde perziksoort, cerises noires, nog een andere soort perziken en kersen, van alles wat.

Spot bewaakte het domein en Cartouche verorberde takken.
Ze waren allemaal gelukkig .

Af en toe was er een karweitje voor mij bij : een boompje vasthouden terwijl Jan aarde over de wortels verspreidde.
Of een boompje aanreiken.
Maar meer dan dat moet je mij niet vragen, want ik bak er niets van.

"Waarom wil je nou feitelijk nog bomen bijplanten" ,vraag ik Jan op de man af.
Want we hebben maar een pruimenboom of 300, denk ik zo bij mezelf.
"Om ook variatie te hebben", zegt Jan.
En daarmee was het onderwerp afgesloten.

Mooi hoor de bloesems, en de geur ! Onwaarschijnlijk die geur.

the morning after

Na een welverdiende zalige nachtrust werd ik rond 7.15u wakker en bedacht ik dat ik in feite nu in Andorra had kunnen wakker worden, quod non...ik zag dat Jan al was opgestaan. Ik hoorde dat hij het vuur aan het aanwakkeren was in de Behrman haard , de honden lagen nog zalig te dromen en ik bedacht dat de poetsvrouw binnen een uurtje al heel opgewekt en monter "Bonjour Geneviève!" zou zeggen..Pff, daar had ik weinig zin in, maar bon, er was geen alternatief.
Ik stond op, maar dat lukte niet zo best. Heel kramikkelig in feite. Ik was gebroken. Een ander woord heb ik er niet voor.
Ik had zo'n rugpijn dat mijn adem soms stokte , ik kon met moeite iets zeggen...
Na me te hebben aangekleed kom ik voorzichtig de trap afgestrompeld. Jan ziet onmiddellijk dat het niet goed met me gaat en wordt zenuwachtig, zoals steeds het geval is als het minder met me gaat.
Hij is dan zo ongerust, één of ander trauma uit een vroeger leven.
En in plaats van dan medelevend te zijn wordt hij boos.
Onderhand heb ik dat wel door , zoals alle vrienden rond ons trouwens.
Het is lang geleden, maar bon, wat doe je eraan.Ik kan niet "uit de voeten" zoals ze bij ons in het noorden zeggen.
"Doe dan toch je steunkorset aan", zegt Jan .
Doe ik.
Voel me iets beter.
En ik weet natuurlijk hoe het komt dat ik zo'n pijn heb: door het sleuren van de koffer , trap op, trap af, ter hoogte van mijn ellebogen, door al het geren en gesleur gisteren, zonder steunkorset...tja, overmoedig geweest.
Dus neem ik een ibuprofen in de hoop dat het vlug voorbij is.
Ik bel naar mijn vader die jarig is, 84 alstublieft.
"Ah ja, " zegt hij, "nu voel je eens wat het is als je ouder wordt"...
Veel steun en hartverwarmende woorden heb ik daar ook niet echt aan, bedenk ik.
's Middags kleine siësta, en zie, waarempel , rond een uur of twee ben ik weer de oude.
Jan nam mijn poetstaak over , en ik kon de krant lezen.
Met een beetje rust kwam alles goed.
Een geluk dat ik zoveel rust kan nemen.
Constant postte foto's van Andorra op facebook en ik kon alleen "snif,snif,snif" antwoorden.
Andorra ? Neen het zal geen obsessie worden, ik ga daar gewoon niet meer naartoe!

de kortste reis naar Absurdistan

                                                         

De slechtste nacht ooit. Jan is zwaar verkouden en hoest.
Ik word wakker rond een uur of twee en kan moeilijk mijn slaap terugvinden.
Tegelijk word ik zenuwachtig van telkens naar de wekker te kijken en te ontdekken dat de wijzers bijzonder traag vooruitglijden.
Rond een uur of halfvijf heb ik er genoeg van en sta ik op.
Jan legt zich neer en zegt "tot vrijdag!".
Ik maak een koffie, eet een boterham en lees de krant.
Rond 5.45 u vertrek ik om Zwany op te pikken.
Tien minuten later staan we bij Rita die ook klaar staat met koffer in de hand.

Cahors 6.40u. Geen parkingplaats, dus moet ik op de betaalparking gaan staan. Die is niet verlicht en ik moet drie maal herbeginnen om een ticket uit de automaat te krijgen. Heel moeilijk om op de "groene knop" te drukken als je geen steek ziet. Laat staan dat je kleuren kan onderscheiden.
Ze moeten er hier toch iets aan beginnen doen ,een soort "minimumverlichting" bedenk ik.
Zwany composteert de tickets.
En hop, de trein in.
We wisselen de laatste nieuwsjes uit.
Overlopen nog eens onze dag. Wanneer we gaan aankomen, wat we gaan doen, met de skilift naar de hoogte , de bergen in en lekker lunchen met Caroline en Constant die daar aan het skiën zijn.
Daarna terug naar beneden. De stad bekijken en dan , en dan en dan...We zijn zo blij dat we de trein hebben genomen en niet met de wagen zijn gegaan, want -stel je voor- dit weekend waren de wegen naar ANdorra afgesloten door de hevige sneeuwval! Neen, dat zou ons niet gebeuren.

We hebben 14 minuten om van spoor te veranderen in Toulouse. Tijd zat. Maar we weten wel niet op welk spoor we moeten zijn.
Maar we hebben tenslotte 14 minuten.
De trein naar Andorra vertrekt uit Toulouse om 8.49u. ZO staat op ons ticket .

Toulouse, keurig op tijd, 8.35u.
Trap af, gang door, trap op, we staan in de inkomhal van het grote station en bekijken de vertrekuren en de sporen.
GEEN TREIN NAAR ANDORRA TE ONTWAREN , geen trein trouwens die vertrekt naar Andorra.
Ik rep me naar de loketten. Begin hopeloos te zwaaien met mijn ticket, ik mag voorgaan en ik vraag op welk spoor de trein van 8.49u naar Andorra vertrekt?
"Mais madame, il n'y a pas de départ à 8.49h! "
Ja maar , opper ik, op mijn ticket staat toch duidelijk dat de trein vertrekt om 8.49u?
"Oui, je le vois bien madame, mais ce train ne roule pas!"
Ik ben te perplex om te reageren.


Een andere loketbediende moeit er zich mee: " ah mais c'est le train pour Latour de Carol, et celui là part à 8.45h Vous avez tout juste 2 minutes pour le prendre. Voie 3!"

Ik roep naar Rita en Zwany "spoor 3".
We moeten een trap af, een gang door, een trap op en komen op spoor 3 , waar de trein naar Latour de Carol tergend langzaam aan onze neus voorbijrijdt...
Een conducteur bekijkt ons " trop tard!" roept hij. We laten hem ons ticket zien, hij is ook verbaasd, mais rien à faire...
Volledig ontredderd gaan we terug naar de loketten.
De volgende trein vertrekt om 10.45u naar Latour de Carol.
Vanwaar komt dat toch en waar ligt begot Latour de Carol????
Quid Andorra, waar niemand schijnt naartoe te willen?

De loketbediende legt uit dat de SNCF geen schuld treft als de treinuren 10 minuten gewijzigd worden.
Pardon? Een trein die aansluit op een andere en die vroeger vertrekt zonder dat de klant daarvan op de hoogte wordt gebracht?
"Vous pouvez introduire une plainte".
Uiteraard.
Maar zegt hij, er zijn ook bussen, ga eens kijken hier achter de hoek.
Rita gaat kijken, Zwany gaat roken , ik besluit bij de pakken te blijven zitten en een boekje te lezen.
Rita komt terug.
Het wordt nog mooier.

" Er rijden geen treinen naar Andorra La Vella ! Er is zelfs geen station in Andorra!"
We beginnen zo te lachen, de vermoeidheid van de luttele uren slaap, het geren van en naar de juiste trein, de ontreddering van de voorbijrijdende trein...
"J'en ai marre de la SNCF!" schreeuwt Rita.


"We moeten naar Latour de Carol, binnen twee uur. Maar dan zijn we er nog niet! Er is inderdaad een shuttle vandaar naar Andorra La Vella. Jullie zullen aankomen rond 14 uur en dan moeten jullie op de shuttle wachten tot 19.30u. Er is er geen andere. En die moet dan één uur ongeveer door de bergpas rijden , door heel veel sneeuw. "
"Dat doe ik niet" ,zegt Zwany...
"We kunnen een taxi nemen"
"En hoeveel kost dat?"

"We kunnen ook hier blijven", is het wijsste wat we op dat ogenblik konden verzinnen.

En dat hebben we dan ook gedaan.
Rita- onze klachtenmanager- begint te bellen naar het hotel. Eén nacht moeten we betalen, de tweede nacht laten ze vallen.
Naar het loket. Het retourticket wordt stante pede terugbetaald.
Het heenticket , daarvoor moeten we een klacht indienen.

We moeten nieuwe ticketten nemen om 's avonds weer naar Cahors te gaan. En we moeten de plaatsten reserveren...
We zetten onze bagage af in een locker.
"Ne perdez pas votre ticket, ou vous aurez une amende, et avec votre veine d'aujourdh'hui ..."
Neen ze moet er geen tekening bijmaken, neen.

Allez, we hebben koffie en een croissantje nodig en vleien ons neer in het eerste het beste café.

Maar Zwany struikelt over een mijnheer zijn tas en die roept "non, non, de grâce pas ça!!!!"
Waarop Zwany dent dat die man dat grappig bedoelt en ze geeft hem een serieuze klap op zijn schouder, waarop die bijna hysterisch wordt !!!
Even later doet die man een kraagverband om...bekijk de foto goed van de man achter Zwany en nadien met zijn kraag om ...Bangelijk !!!

We zijn sprakeloos en beginnen daarna te gieren van het lachen.
Nu hadden we bijna een mens het ziekenhuis ingeslagen!!

We gaan op pad. Er is markt op de Place du Capitol. We kuieren rond.
Kopen hier en daar wat.

Ik ben heel blij van mijn geliefd parfum terug te vinden, Dyptique .

Winkel in, winkel uit.
En we belanden op een zonovergoten terrasje waar we van een heerlijke lunch genieten;

Zwany vraagt heel zeker wel 10 keer om welk uur we richting station moeten vertrekken? Hoeveel tijd we nodig hebben om de bagage op te halen? Enz, enz,enz...ik word er echt zenuwachtig van.
Resultaat, we zijn een uur te vroeg aan het station, maar de trein zouden we in elk geval halen deze keer.

Ja, we halen de trein.
En hebben een leuke plaats.

Na een tijdje keert de rust weer in ons groepje, tot een zwarte man heel luid in zijn telefoon begint te roepen en het ene luidruchtige telefoontje na het andere pleegt.
Een jonge vrouw die zich aankleedt om de trein te verlaten maant de man aan om ofwel buiten het coupé te gaan bellen ofwel stiller te praten.
De man schiet recht en begint verschrikkelijk te keer te gaan; "Quelle aggressivité, est-ce que tu veux que je te montre ce que c'est de l'aggressivité? Hein, est-ce que tu veux ça!!!'
Vreselijk !
Rita roept "is er hier geen enkele man met ballen die hier iets kan aan doen?"
Een jonge man staat recht en begint tegen de man op een zachte manier in te praten.
Zwany is ondertussen de treinconducteur gaan opzoeken om hem op de hoogte te brengen van het incident.
Ik hoop dat dit niet escaleert, want ik heb het wat gehad voor vandaag eerlijk gezegd.

Maar alles loopt goed af. De man gaat buiten het coupé verder bellen.
We staan veel te vroeg op van onze plaats, door mijn toedoen.
Maar goed, we wilden ook niet weer het risico lopen dat we in slaap zouden vallen en dat we in Parijs zouden uitkomen.

Het was een vreselijke, maar tegelijk grappige en in feite best leuke dag.
Maar moe dat we zijn, bekaf zijn we.

Andorra , we moeten eens nagaan hoe je daar geraakt. Geen trein, maar ook geen vliegtuig...te voet misschien ?
Iedereen zijn Compostella, maar voor ons drie is Andorra een bedevaartsoord geworden.

Op reis met de meiden

Morgen vertrekken we.
Het staat vast.
Het ligt al lang vast .
En nu gaat het gebeuren.

Zwany had het beloofd en dus "belofte maakt schuld".
Alhoewel het voor Rita en mij niet echt hoefde. We doen nu eenmaal van alles voor elkaar zonder dat je daar gelijk een cadeau moet aan vasthangen.
Maar goed, als Zwany iets in haar hoofd gehaald heeft, probeer het er dan maar eens uit te krijgen.
Ik zou zeggen "begin er niet aan" , want er is geen beginnen aan.
Vrees ik.

Dus we gaan.
Naar Andorra.
Naar een spa, maar ook naar Andorra.
Beleven we op die manier iets wat we alle drie leuk vinden : de spa voor de enen en een nieuwe stad ( of land zelfs?) ontdekken voor de anderen. Voor elk wat wils.

Taksvrij.
Dat is pas gevaarlijk.
Nu, roken doe ik al meer dan 14 jaar niet , sterke drank drink ik - op een whiskeytje af en toe na-ook niet meteen.
Dat valt dus mee.
Parfum? Ja, dat zal wel zijn.
En voor de rest mijn portemonnee van gepensionneerde gesloten houden.

Tenminste dat houd ik mezelf voor.
Tenminste dat heb ik beloofd.
Maar eerlijk gezegd, ik vrees ervoor.

En de mannen?
Die zien dat niet meteen zitten.
Bekijken het met lede ogen.
Verwachten er niet veel goeds van ( van die belofte om het proper te houden!!! ) maar wuiven ons toch van harte uit.
"ALs dat maar goed komt", denken ze waarschijnlijk.
En waarschijnlijk, heel waarschijnlijk hebben ze gelijk.

De digitale krant

Toen we hier meer dan 7 jaar geleden kwamen wonen, konden we bij de plaatselijke krantenwinkel af en toe " Het Laatste Nieuws" kopen.
Af en toe ,zeg ik, maar het was eerder "soms".
Ik herinner me dat ik daar volledig depressief kon van zijn indien ik de krant op zondagmorgen niet in het onderste rek, bij de "journaux étrangers" terugvond.
Engelse kranten, zoveel je maar wil. Nederlandse kranten ook. Duitse zelfs, maar geen Belgische. Ook niet Le Soir of La Libre Belgique, niks allez.
De krantenwinkel wordt opengehouden door twee dames, moeder en dochter.
De ene al ouder dan de andere.
De ene al trager dan de andere.
De ene al onvriendelijker dan de andere.
De andere al verwarder dan de ene.
1,5 EUR + 2 EUR moet met een rekenmachine worden opgeteld , maar soms is de som dan nog niet juist.
Opletten geblazen is er altijd de boodschap.
Kom, een winkel waar je gewoon geen zin hebt om binnen te gaan.
Toen ik aan de jonge (alhoewel dus) dame vroeg om me telkens op zondag de krant bij te houden, dat ik ze op maandag zou komen halen en betalen zelfs indien ik ze vergeten was, niks hielp.
De krant was er meestal niet en de beide dames haalden met een onevenaarbare onverschilligheid hun schouders op als ik de krant niet vond.

"Pichard Presse
45 Rue Georges Clemenceau 46170 Castelnau-Montratier
05 65 21 99 41
Sigarenwinkels"


Ik kon er me moeilijk een gedacht van maken , want ik ben gek op het lezen van de krant.
Dus nam ik een weekend abonnement op Le Figaro.
Mijn moeder indachtig, die verzot was op Le Figaro Littéraire.
Ik vond die krant echter zo tendentieus rechts dat ik overschakelde op Le Monde .
En die krant vond ik onder alles wat de weekend editie betrof.
Dan liever de Figaro.
Voor het cultureel weekend gedeelte.
Le Figaro Madame, Figaro Magazine, de TV krant en de gewone krant vrijdag en zaterdag/zondag.
Een centrum krant heb je hier niet.
't Is links of rechts.
In de politiek idem dito.
Moeilijk dus.

Maar sinds een jaar of twee hebben we een tablet. En dus ook de digitale krant De Standaard.
En dus ben ik (meestal) elke dag een uurtje zoet met het lezen allerlei.
Meestal, inderdaad, want het komt even dikwijls voor dat de klant niet download, of dat de "papieren versie" niet beschikbaar is ( en dan weten we niet wat er op TV te zien is) , of dat de bijlagen niet kunnen gedownload worden...miserie alla .

Maar ja, ik ben er blij mee.
Zeven jaar geleden was dat nog ondenkbaar en was ik verbolgen als ik de weekend krant niet in de rekken zag liggen en nu zagen we al als we ze eens een dag niet hebben.
Je went vlug aan iets beters.
Niet?

Afgelegen wonen

Op tekenles verleden week begon Nicole zomaar te roepen , een beetje zoals je van een gek zou verwachten. Maar Nicole is zeker niet gek en dus was dat heel vreemd, zomaar midden in de les, out of the blue.
"Wat gebeurt er?" , vroegen we ons allemaal af, niet goed wetend hoe we ons zouden gedragen of hoe we best zouden reageren.
Bleek dat ze zich wat depressief voelde en zin had om juist iets heel geks te doen.
"Ik zie geen kat, de ganse dag", zei ze.
"Mijn man zit van 's morgens tot 's avonds in zijn tuin, de enige zoon die nog bij ons inwoont is naar het werk en daar zit ik dan, moederziel alleen met niets om handen."
"Ja",zei een andere medeleerlinge" mijn man zit ook altijd op zijn tractor en ja, vroeger had ik mijn werk en hij ook, maar sinds we met pensioen zijn is dat ook wel enigszins anders voor mij".
Ik begon na te denken of het bij mij net zo was.
En ja, Jan zit ook altijd op die blauwe tractor , of hij is hout aan het zagen, of hij verzint wel iets buiten, want binnen kan ik hem maar niet in beweging krijgen om dingen te doen en klusjes op te knappen die ik graag opgeknapt zou zien. Geen avance, het lukt me niet...

Maar voor de rest vind ik mijn dagen meestal te kort en stel ik dikwijls uit tot op het laatste moment , van wat er van mij verwacht wordt.Shame on me!
Nicole, neen, die heeft niets te doen.
"Wat deed je dan vroeger ?" , vroeg ik haar.
"Ik was bejaardenverzorgster" zei ze" en dus kwam ik bij veel mensen over de vloer, en ik mis die mensen"
"Woonde je hier in Flaugnac?"
"Neen" ,antwoordt ze," we woonden in Cahors, maar toen we met pensioen waren wou mijn man terug naar zijn ouderlijk huis in ST Alauzie, en tja, dat is ver van alles weg en soms krijg ik het echt , dan voel ik me zo eenzaam en zo van alles veraf, dat ik maar één ding verlang, terug naar Cahors te gaan wonen"
"Ja" ,voegt Brigitte eraan toe," bij mij is dat hetzelfde, we woonden in Cahors en toen we op pensioen gingen wou mijn man ook terug naar Flaugnac en hier zitten we dan, heel ver van alles weg en ik heb het er ook vaak moeilijk mee. Ik zou zelfs graag terug naar de stad gaan wonen"
Claudie heeft hier gans haar leven gewoond en was kleuteronderwijzeres in Castelnau en ja, zij mist "de kindjes" wel, maar voor de rest heeft ze geen moeite met de afstand naar de bewoonde wereld.
Viviane die nooit buitenshuis gewerkt heeft en steeds afgelegen heeft gewoond trekt een gezicht of ze bergijpt niet waar Nicole en Brigitte het over hebben.
En ik, ik zwijg, mijmerend over "ma vallée" waarin ik me zo rustig voel en neen ik mis die bewoonde wereld niet omdat ik zo vaak naar Cahors ga en er toch druk bezig ben met vanalles en nog wat.

Maar het is ook een feit, en dat kan vreemd lijken, dat ik even graag in Cahors zou wonen, echt waar. Een stad is ook leuk vind ik, echt.
Maar zo niets te doen hebben, afgelegen wonen en je daar ongelukkig door voelen, ja, dat moet droef zijn en dan moet je een beslissing nemen uiteraard, maar ja, Nicole's man zit zo graag in die tuin ...wat doe je daar dan aan?

Borgen

Eén van mijn lievelingsseries op TV is Borgen.
Een Deense serie over een vrouwelijke Eerste Minister die van alles meemaakt, vol intriges, spindoctors ,valserikken,valstrikken, liefde, echtscheidingen, wat macht met zich meebrengt en vooral als de vrouw de macht heeft en de man zich eerst vol overgave op het huishouden gooit, maar na een paar jaar niet meer kan aanzien dat zijn vrouw bekaf 's avonds thuiskomt en enkel eten op tafel verwacht, goede resultaten van de kinderen op school, was en strijk op zijn plaats, enfin, ik denk niet dat ik er een tekening moet bij maken.

Maar op Nederland 3 bekijken we sinds een week of drie de derde reeks en Brigitte Nyborn begint een nieuwe partij.
Het belooft weer heel sterk te worden.

Maar waar ik nu niet goed van was , en waar ik mezelf ben tegen gekomen, was met Torben.
Torben is het hoofd "nieuws" op de Deense Nationale Omroep.
Hij heeft een nieuwe baas. Een ventje van een jaar of 30 , ziet er goed uit. Afgeborsteld. Nooit in de media gewerkt. Maar is dat nodig nietwaar?
Op een bepaald ogenblik moet Torben op kantoor komen van zijn baas. Die heeft een nieuw "strak" bureau, helemaal in het klinisch wit, met een paar opvallende ongemakkelijke zetels waarvan Torben er ééntje mag uitzoeken om een kruisverhoor te doorstaan.
Zijn baas maakt hem duidelijk dat er "vernieuwing" noodzakelijk is. Een frisse blik op het nieuws, geen zwaarmoedige items, maar onderwerpen waar mensen blij van worden.
Afgezien van het feit dat er enkel verschrikkelijk nieuws wordt gebracht op TV ,van de meest ellendige situaties her en der, het ene al wreder dan het ander, staat Torben daar met open mond naar te kijken. Ondertussen zwiebelt zijn stoel van links naar rechts.
"Zit je gemakkelijk?" vraagt de baas hem.
"Deze stoelen zijn speciaal gemaakt om je kritisch te laten blijven, zodat je niet in slaap valt", zegt de baas grimmig.
"Jaja" , zegt Torben, maar je ziet gewoon hoe moeilijk en ongemakkelijk hij zit en hoe hij in feite volledig onderuit gehaald wordt door de jonge dertiger die -vermits hij de baas is- heel goed weet waar hij mee bezig is.

De nieuwe insteek van de baas loopt faliekant af.
Torben moet weer op appel komen en de baas vraagt hem aan de medewerkers te zeggen dat het Torben's idee geweest was.
Dat hoort zo, dat heet "loyauteit".

De vloer onder mijn voeten zakte weg.
Ik ging er volledig in op.
Ik begon te zweten en te beven tegelijk en het voelde aan of het met mij gebeurde.

Ja, "een déjà vu" .
Benieuwd hoe Torben 's toekomst er gaat uitzien binnenkort.

Een mens kan toch nogal afzien op zijn werk hé?

De vriesangst zit er goed in

Wat te gebeuren stond is gebeurd : de eerste bloesems zijn tevoorschijn gekomen op de pruimelaars , dits " précoces" ofte "japonaises".

Dat ziet er prachtig uit natuurlijk, net of de lente is ontegensprekelijk op komst, ware het niet dat we weer elke dag opnieuw bang zijn dat het begint te vriezen, zodat we opnieuw een jaar zonder pruimenoogst zouden zitten.
Alhoewel het woord "zitten" nu niet precies op zijn plaats is, als het de pruimenteelt betreft.

De "vriesangst", tja, wie had ooit gedacht dat ik daar bang van zou worden?
Want als het zou vriezen één van de eerstvolgende weken- en dat is zeker niet uitgesloten, in maart kan het nog lelijk winter zijn- dan bevriezen de bloesems en komen er geen vruchten aan de bomen, het sap rijpt niet , spijtig genoeg.

En verleden jaar was al zo'n miserable jaar door de hagelstormen die we hebben zien voorbijkomen.

De plank waarop de confituurpotten staan slinkt voortdurend, doordat er geen aanvulling kon gebeuren van reservepotten ...en dat is erg als je dat twee jaar na elkaar niet kan waarmaken.

Maar anderzijds voelt het ook precies aan of "spring is in the air".
Bij Paul, de bovenbuur ( neen, die is nog niet terug , en zoals Jan zou zeggen " God zij lof en eer !!!") zijn de eerste paasbloemen opengebloeid.

De irissen staan klaar om omhoog te rijzen en ons hun dikke bossen paarse en gele bloemen te laten zien.

En andere planten die het ganse jaar door hebben gebloeid bekijken de vallei met een knipoog.

Zelfs in Noorwegen,schrijft Chris, is het zo zacht dat het niet meer normaal is...

Ah, Dusty Springfield -één van mijn lievelingen- zingt zachtjes op de achtergrond een Burt Baccharach liedje "Wishin'and hopin'" , en ik hoop dat het zacht blijft voor de tijd van het jaar en dat het af en toe blijft regenen in plaats van te beginnen vriezen en lelijk doen.
Maar vandaag regent het niet en behoudt de pluviometer zijn niveau.
Wensen en hopen dat het zo blijft,tot in de echte lente, eind volgende maand.
Fingers crossed.

Als het licht uitgaat

Anderhalve week geleden was het weer zover : de electriciteit viel uit.
Ik was naar de tekenklas en toen ik op de terugweg was zag ik dat ik twee gemiste oproepen had.Eén van Jan en een andere van Fernand.
En Fernand dat is een "buurman", zoals we dat hier zeggen tegen iemand waarvan je het huis ziet staan maar waar je nu niet precies op een wip aan zijn voor(hier meestal 'achter'-)deur staat.
Je bent zeker een halfuur onderweg .
Als je door de vallei stapt kan het iets minder zijn, maar eerlijk gezegd met de regen die hier ondertussen al weken naar beneden gevallen is raad ik dat niemand aan. Je hebt op een wip en een flik aarden blokken in plaats van schoenen aan je voeten.
En als Fernand belt, dan is dat maar voor één reden : de electriciteit is uitgevallen en hij wil weten of hij de enige ongelukkige is, of dat er nog andere slachtoffers in de vallei zijn.
En als dat zo is, wie er dan wel zal bellen naar EDF om te weten of de panne al door een andere "buur" gemeld is of niet; om de panne door te geven; om te weten tot hoelang dat grapje gaat duren; of het een belangrijke panne is of integendeel een akkefietje van niks.
Jan wacht niet meer op "het licht", we hebben immers een groep, of een generator als je die term verkiest.
En dan begint hij zoals een wilde kabels in gans het huis te leggen.

En dan zitten we daar hé, in onze "primitieve" woonst.
Met een pitje boven mijn keukentje en met een heldere lamp boven de eettafel.

En dan zitten we daar te wachten.
En te wachten.
Tot Fernand nog eens belt om te zeggen dat hij nog eens gebeld heeft naar EDF (?) en dat alles terug normaal zou zijn rond een uur of acht.
Dat is dus welgeteld 6 uur lang dat je "zomaar" zonder electriciteit zit.

"De televisie kunnen we wel vergeten vanavond" ,zegt Jan.
Zo erg vind ikd at in feite niet. Maar ja, als je juist de laatste aflevering van een serie wil zien, tja.

EN dan, plots, in één klik, "pang" de lichten aan !

En dan ben je zo blij dat er zoiets bestaat als electriciteit.
Stom hé.
Maar het is een gerief!
Dat besef je maar als je zolang zonder zit !

Le canard plus que parfait

Als je alles bij elkaar telt dan heeft het een ganse dag geduurd.
Een ganse dag van snijden , inzouten ,toenaaien van de nekken en gereedmaken van de "farce " om ze daags nadien te vullen , potten afwassen, gereedzetten, alle met zout en kruiden ingewreven stukken weer schoonwrijven, het vet in stukjes snijden, beginnen smelten, de levers in melk laten weken en de dag nadien in potten doen, na zorgvuldig het zout, de peper en de armagnac of de porto te hebben afgewogen , de botten en vleugels bij het langzaam gesmolten vet te voegen , hart en gésiers ( magen) aan een draad te rijgen om ze gemakkelijk te kunnen terugvinden in de confit, wel na dat alles begint het wachten tot alles bijna uit elkaar valt .

En dan schep je het vlees uit de pot en doe je die in inmaakpotten overgoten met het lopende vet.
En dan begint het stereliseren, een uurtje aan 90/100 graden.



En het wachten, vooral het lange wachten tot dat uur voorbij is.
Buiten.
En ik mag niet klagen want het heeft gans de middag niet geregend en ik had het niet koud, tot 19.30u...maar dan was alles achter de rug.

De potten blijven in het water ondergedompeld afkoelen en 's morgens haal je ze eruit, draai je de deksels eraf om het water er tussen uit te halen en de deksels en de potten af te drogen om ze daarna op het schap in de voorraadkamer te zetten.

En om dan moe maar voldaan zo fier te zijn op jezelf dat je dat zomaar met z'n tweetjes volbracht hebt.
De afwas van dat vettige goedje is ietwat een afknapper ,maar bon, als je het meeste buiten doet valt het al bij al nog mee.
En vandaag heb ik het werk 'gefinaliseerd' door met de rest van het overblijvende vet en vlees "rillettes" te maken.

Ja het zal smaken, zoveel is duidelijk.
En nog beter smaken dan als je het koopt.