Vandaag kreeg ik Romy's prachtig afscheidskaartje in de bus. Ze heeft het zelf geschreven en dat maakt het des te meer aangrijpend.
Elfi beleefde een ware nachtmerrie toen op oudejaarsnacht haar kleindochtertje van 8 weken in haar armen niet meer wakker werd.
Je mag daar niet aan denken, het is gewoon erger dan erg.
Wendy uit Nieuw Zeeland schreef juist dat Ronald vannacht gestorven is en niet meer afziet.
Wendy studeerde rechten met mij aan de VUB en we studeerden af in 1979.
We vormden een hechte vriendengroep en moemden onszelf " de harde kern".
Vier vrouwen en 4 mannen.
Om maar te zeggen.
Ludo en Philippe zijn er al jaren niet meer.
En dan nu Wendy's man .
Bijna de helft is weg. Nog 4 vrouwen en één man.
Gewoon weg.
En ondanks alle droefte ben ik toch altijd dankbaar voor wat ik wel gekregen heb.
Voor het geluk dat mijn deel was , mijn leven op zich .
Voor alles wat ik heb of had .
Ja, ondanks alles ben ik gelukkig.
Maar drie zulken "ondraaglijke berichten" zijn even van het goede te veel.
Lupin wilde bloemen aan de oever van lake Tekapo in Nieuw-Zeeland, voor Ronald.
traduire
woensdag 15 januari 2014
maandag 13 januari 2014
hoe vriendelijk is da ????
Soms duurt het lang voor een vriend je terugschrijft en bij mij zit dat zo dat als het wat te lang duurt ik me daar van alles bij ga voorstellen.
Neen dat is niet goed.
En ik moet daar dringend iets aan veranderen.
Want die 'voorstelling' die ik me dan maak wordt nog eens uitvergroot door het feit dat ik ver weg ben van mijn vrienden en kenissen. Echt.
Aude zucht dan en zegt "maar mama toch, bel die dan toch eens!", maar dat durf ik dan niet, want dan begin ik me er nog meer van voor te stellen, en dan wordt het erger en erger.
En zo dus was dat weer hetzelfde met een vriendin die weliswaar in Belgïe woont maar hier dichtbij toch ook een vakantiewoning heeft.
En ik maar wachten.
Denken dat haar email adres veranderd is.
Denken dat ik misschien wel iets verkeerds gezegd heb.
Denken dat ze me niet meer wil zien.
Denken dat...
Denken dat...
opnieuw ademen en toch niet meer denken dat....
En opnieuw denken dat...
En dat allemaal dag na dag , tijdens de ochtenwandeling, de middagwandeling, de boodschappen, in de auto...
En dan komt de bevrijdende mail :
"Ja het is precies 100 jaar geleden, neen het is 100 jaar geleden. En toch ben jij de persoon met wie ik het meeste praat. Echt waar! Elke dag voer ik een gesprek met jou, over vanalles, de dinges des levens, dingen die gebeuren, elke dag of maar af en toe. Meestal zit ik dan in de auto, diep i gedachten. Maar je hebt me dus niet gehoord ... Het geeft niet, ik had misschien wat harder moeten roepen, x-castelnau het is niet bij de deur he."
Hoe vriendelijk is da?
Ik denk dat ik nog noooit in mijn leven zo'n vriendelijke mail van iemand kreeg.
Waarvoor dank!
Ik ga duidelijk mijn stellingen moeten herzien!!!!
Neen dat is niet goed.
En ik moet daar dringend iets aan veranderen.
Want die 'voorstelling' die ik me dan maak wordt nog eens uitvergroot door het feit dat ik ver weg ben van mijn vrienden en kenissen. Echt.
Aude zucht dan en zegt "maar mama toch, bel die dan toch eens!", maar dat durf ik dan niet, want dan begin ik me er nog meer van voor te stellen, en dan wordt het erger en erger.
En zo dus was dat weer hetzelfde met een vriendin die weliswaar in Belgïe woont maar hier dichtbij toch ook een vakantiewoning heeft.
En ik maar wachten.
Denken dat haar email adres veranderd is.
Denken dat ik misschien wel iets verkeerds gezegd heb.
Denken dat ze me niet meer wil zien.
Denken dat...
Denken dat...
opnieuw ademen en toch niet meer denken dat....
En opnieuw denken dat...
En dat allemaal dag na dag , tijdens de ochtenwandeling, de middagwandeling, de boodschappen, in de auto...
En dan komt de bevrijdende mail :
"Ja het is precies 100 jaar geleden, neen het is 100 jaar geleden. En toch ben jij de persoon met wie ik het meeste praat. Echt waar! Elke dag voer ik een gesprek met jou, over vanalles, de dinges des levens, dingen die gebeuren, elke dag of maar af en toe. Meestal zit ik dan in de auto, diep i gedachten. Maar je hebt me dus niet gehoord ... Het geeft niet, ik had misschien wat harder moeten roepen, x-castelnau het is niet bij de deur he."
Hoe vriendelijk is da?
Ik denk dat ik nog noooit in mijn leven zo'n vriendelijke mail van iemand kreeg.
Waarvoor dank!
Ik ga duidelijk mijn stellingen moeten herzien!!!!
zondag 12 januari 2014
Gustjes'schaterlach
Vanmorgen facetimeden we ( of hoe zeg je dat ?) , Aude, Gustje en ik.
Hij had net een lekkere croissant gegeten, een koffiekoek met chocolade en pudding en nu was hij klaar om op de tablet naar zijn mamie te facetimen.
Van zodra het scherm oplicht en hij mijn gezicht ziet, klaart gans zijn snoetje op. Het is onbeschrijfelijk wonderlijk wat dat met me doet.
Het feit dat ik zo ver weg ben en dat hij me toch zo goed herkent.
Ik krijg onmiddellijk een stukje van een restje croissant en ik doe dan net of ik vind het kei-lekker.
Daarna krijg ik ook zijn tutje, zij het niet voor altijd, ha neen ! Voor heel even maar.Maar toch, hij wil iets met me delen.
Aude vertelde dat Gustje nu al heel goed weet wie Gustje is.
Dus vraag ik " waar is Gust?" en dan wijst hij met zijn handje naar zijn borst, fiere borst vooruit, ah ja, daar is Gust immers !
"Waar is mama?" en hij wijst onmiddellijk naar Aude.
"Waar is papa?", die achter hen door langsloopt en ervan proficteert om me ook te verwelkomen aan zijn ontbijttafel en zie hij wijst naar Stienus.
"Waar is mamie?" en hij wijst naar het scherm.
"Waar is de Gruffalo?" vraag ik hem en hij kruipt van de bank en zoekt het boek met het verhaal van de Gruffalo.
Netjes hoor, heel slim het baasje.
"Waar zijn je oogjes?" "Waar zijn je oortjes?" "Waar zijn je tandjes?" "Waar is je mondje?""Waar zijn je handjes?".
Hij weet het allemaal.
Terwijl Aude zo fier als een gieter me nog één en ander vertelt over haar Gustje, begint het baasje met zijn vinger in zijn neus te koteren.
"Neen Gust, mag niet!" zegt Aude en ze trekt zijn vingertje uit zijn neusje.
Als om haar te plagen steek ik mijn vinger in mijn neus.
Gust glimlacht breed.
Hij steekt ook zijn vingertje in zijn neus.
"Neen Gust, niet doen! Stop ermee mama!"
En ik steek nogmaals mijn vinger in mijn neus en op dat ogenblik begint Gust echt te schaterlachen en Aude doet gezwind mee door telkens te roepen " stop ermee alletwee" en wij maar verder doen.
Oh ik had het 100 uur aan één stuk kunnen volhouden om zijn schaterlach te zien en te horen.
En ik dacht terug aan mijn allereerste herinnering van mijn leven: ik stond in mijn grootmoeders'keuken in Leuven en ik mocht geschilde aardappelen in een met water gevulde kom gooien, zodat het spatte en mijn moeder die riep " arrête, ça suffit" en mijn grootmoeder, haar mama dus, die maar verder deed met mij om ze erin te gooien.
Oh, het doet echt deugd zo'n eerste herinnering, hoe je zo blij kan zijn met zoiets kleins !!!
Hij had net een lekkere croissant gegeten, een koffiekoek met chocolade en pudding en nu was hij klaar om op de tablet naar zijn mamie te facetimen.
Van zodra het scherm oplicht en hij mijn gezicht ziet, klaart gans zijn snoetje op. Het is onbeschrijfelijk wonderlijk wat dat met me doet.
Het feit dat ik zo ver weg ben en dat hij me toch zo goed herkent.
Ik krijg onmiddellijk een stukje van een restje croissant en ik doe dan net of ik vind het kei-lekker.
Daarna krijg ik ook zijn tutje, zij het niet voor altijd, ha neen ! Voor heel even maar.Maar toch, hij wil iets met me delen.
Aude vertelde dat Gustje nu al heel goed weet wie Gustje is.
Dus vraag ik " waar is Gust?" en dan wijst hij met zijn handje naar zijn borst, fiere borst vooruit, ah ja, daar is Gust immers !
"Waar is mama?" en hij wijst onmiddellijk naar Aude.
"Waar is papa?", die achter hen door langsloopt en ervan proficteert om me ook te verwelkomen aan zijn ontbijttafel en zie hij wijst naar Stienus.
"Waar is mamie?" en hij wijst naar het scherm.
"Waar is de Gruffalo?" vraag ik hem en hij kruipt van de bank en zoekt het boek met het verhaal van de Gruffalo.
Netjes hoor, heel slim het baasje.
"Waar zijn je oogjes?" "Waar zijn je oortjes?" "Waar zijn je tandjes?" "Waar is je mondje?""Waar zijn je handjes?".
Hij weet het allemaal.
Terwijl Aude zo fier als een gieter me nog één en ander vertelt over haar Gustje, begint het baasje met zijn vinger in zijn neus te koteren.
"Neen Gust, mag niet!" zegt Aude en ze trekt zijn vingertje uit zijn neusje.
Als om haar te plagen steek ik mijn vinger in mijn neus.
Gust glimlacht breed.
Hij steekt ook zijn vingertje in zijn neus.
"Neen Gust, niet doen! Stop ermee mama!"
En ik steek nogmaals mijn vinger in mijn neus en op dat ogenblik begint Gust echt te schaterlachen en Aude doet gezwind mee door telkens te roepen " stop ermee alletwee" en wij maar verder doen.
Oh ik had het 100 uur aan één stuk kunnen volhouden om zijn schaterlach te zien en te horen.
En ik dacht terug aan mijn allereerste herinnering van mijn leven: ik stond in mijn grootmoeders'keuken in Leuven en ik mocht geschilde aardappelen in een met water gevulde kom gooien, zodat het spatte en mijn moeder die riep " arrête, ça suffit" en mijn grootmoeder, haar mama dus, die maar verder deed met mij om ze erin te gooien.
Oh, het doet echt deugd zo'n eerste herinnering, hoe je zo blij kan zijn met zoiets kleins !!!
zaterdag 11 januari 2014
Zo'n mooi gedicht,voor Romy
Nu vond ik zo'n mooi gedicht van Ingrid Vander Veken.
Ze schreef het bij het overlijden van een vriendin, dus bij deze :
en plots is er geen zomer meer
geen weide vol late papavers
geen veld van vers gemaaid hooi
geen votieffeest of Sint Jansvuur
plots klappen rozen dicht
krommen balen zich voor de winter
is er enkel nog die langste dag
waarop zij er niet meer is
Ze schreef het bij het overlijden van een vriendin, dus bij deze :
en plots is er geen zomer meer
geen weide vol late papavers
geen veld van vers gemaaid hooi
geen votieffeest of Sint Jansvuur
plots klappen rozen dicht
krommen balen zich voor de winter
is er enkel nog die langste dag
waarop zij er niet meer is
woensdag 8 januari 2014
een grijze dag
Mijn zus belde vanmorgen. Ze was bijzonder stilletjes en fluisterde zo na " doe een kaars branden Gene, want het is zover".
Een vriendin van ons kon de pijn niet langer aan en verkoos vandaag naar de overkant te varen.
Alleen.
Aan deze kant van de oever stonden haar geliefden en zij die veel om haar gaven.
En alhoewel je nuchter denkt " natuurlijk is het normaal dat ze dat doet", wel evengoed ben je er helemaal ondersteboven van als het dan zover is.
Het is niet de eerste keer dat ik met steeds hetzelfde gevoelen geconfronteerd word .
Ik ben daar niet goed van.
Weten wanneer iemand gaat sterven is echt beangstigend.
Voor mij althans.
Zo onvoorstelbaar onwezenlijk.
Zo onecht.
Of misschien té echt en daarom zo onaanvaardbaar.
En zeker als het iemand betreft die je van zo nabij hebt gekend.
En ik denk aan haar.
En aan de kaartjes die ik haar zond, steeds met zonnenbloemen om haar warmte en kracht te geven.
Gisteren stak ik een lieveheersbeestje op de bus...die zal ze niet meer kunnen meenemen naar de overkant, té laat.
En ik vertelde haar hoe ik haar herdenk.
Steeds en steeds opnieuw: we kijken naar een witte en een zwarte vloer en ik vraag haar " wat is nu het belangrijkste dat je ziet?"
Stilte.
Tot ik opmerk : " de voegen, de grijze voegen ?".
En zij die me als een verrukt klein kind bekijkt en roept " daarvoor doen we het toch!!!".
Nooit, nooit vergeet ik dat en ik koester sinds jaren dat moment als ik de mozaieken vloer bekijk
Want wat zij toen zei raakte me diep .
Ik deed het immers ook daarvoor,
en voor niets minder !
Niets is alleen maar zwart .Niets is alleen maar wit.
De grijze voegen binden ons aan elkaar.
Voor eeuwig en altijd.
Vaarwel lieve Romy.
Goeie vaart naar de overkant.
http://nieuws.vtm.be/binnenland/76655-belgen-kiezen-vaker-voor-euthanasie
Een vriendin van ons kon de pijn niet langer aan en verkoos vandaag naar de overkant te varen.
Alleen.
Aan deze kant van de oever stonden haar geliefden en zij die veel om haar gaven.
En alhoewel je nuchter denkt " natuurlijk is het normaal dat ze dat doet", wel evengoed ben je er helemaal ondersteboven van als het dan zover is.
Het is niet de eerste keer dat ik met steeds hetzelfde gevoelen geconfronteerd word .
Ik ben daar niet goed van.
Weten wanneer iemand gaat sterven is echt beangstigend.
Voor mij althans.
Zo onvoorstelbaar onwezenlijk.
Zo onecht.
Of misschien té echt en daarom zo onaanvaardbaar.
En zeker als het iemand betreft die je van zo nabij hebt gekend.
En ik denk aan haar.
En aan de kaartjes die ik haar zond, steeds met zonnenbloemen om haar warmte en kracht te geven.
Gisteren stak ik een lieveheersbeestje op de bus...die zal ze niet meer kunnen meenemen naar de overkant, té laat.
En ik vertelde haar hoe ik haar herdenk.
Steeds en steeds opnieuw: we kijken naar een witte en een zwarte vloer en ik vraag haar " wat is nu het belangrijkste dat je ziet?"
Stilte.
Tot ik opmerk : " de voegen, de grijze voegen ?".
En zij die me als een verrukt klein kind bekijkt en roept " daarvoor doen we het toch!!!".
Nooit, nooit vergeet ik dat en ik koester sinds jaren dat moment als ik de mozaieken vloer bekijk
Want wat zij toen zei raakte me diep .
Ik deed het immers ook daarvoor,
en voor niets minder !
Niets is alleen maar zwart .Niets is alleen maar wit.
De grijze voegen binden ons aan elkaar.
Voor eeuwig en altijd.
Vaarwel lieve Romy.
Goeie vaart naar de overkant.
http://nieuws.vtm.be/binnenland/76655-belgen-kiezen-vaker-voor-euthanasie
maandag 6 januari 2014
vive le multiculturalisme !
Dit moet ik gewoon "delen"...want ik zie dat zo voor mijn ogen.
Dit kan echt realiteit zijn en geen fictie en wat doe je dan?
Waarom willen we altijd voor iedereen goed doen?
En waarom wordt het ons zo kwalijk genomen als we het niet doen?
Zucht...
Objet: Repas de Noel dans notre entreprise
A LIRE JUSQU'AU BOUT, C'EST DU PUR BONHEUR ! (ceux qui ont participé à l'organisation des fêtes entre collègues vont s'y retrouver !)
- NOTE DE SERVICE -
De : Sophie CARRIERISTE - Direction des Ressources Humaines A : Tous les salariés Date : 01 / 12 Sujet : Fête de Noël
Chers Tous,
Je suis heureuse de vous informer que la Fête de Noël de notre entreprise aura lieu le 23 Décembre, à partir de midi, dans les salons privés de notre Espace. Il y aura un bar payant avec tout un choix de boissons ! Nous aurons aussi un petit groupe musical amateur qui chantera des cantiques, alors n'hésitez pas à chanter avec lui. Et ne soyez pas surpris de voir arriver notre PDG déguisé en Père Noël !! Le sapin sera illuminé à partir de 13H00. Les échanges de cadeaux entre les membres du personnel pourront se faire à partir de ce moment-là. Cependant, pour ne gêner personne financièrement, aucun présent ne devra dépasser une valeur de 10 Euros.
Joyeux Noël à vous tous et à vos familles.
Cordialement,
Sophie
- NOTE DE SERVICE -
De : Sophie CARRIERISTE- Direction des Ressources Humaines A : Tous les salariés Date : 02 / 12 Sujet : Fête de Fin d'Année
Chers Tous,
La note d'hier n'avait bien sûr pas pour but d'exclure nos employés de confession juive. Nous savons que Hannoukah est une fête importante qui coïncide souvent avec Noël, même si cela n'est pas le cas cette année. La même optique s'applique à tous ceux de nos employés qui ne sont ni chrétiens ni juifs. Pour calmer les esprits et ne vexer personne, toutes nos Fêtes de Noël s'appelleront désormais Fêtes de Fin d'Année. Nous n'aurons par conséquent ni sapin ni cantiques, mais d'autres musiques pour votre plus grand plaisir.
Tous contents, maintenant ?
Cordialement,
Sophie
- NOTE DE SERVICE -
De : Sophie CARRIERISTE - Direction des Ressources Humaines A : Tous les salariés Date : 03 / 12 Sujet : Fête de Fin d'Année
Je m'adresse à la personne membre des Alcooliques Anonymes qui souhaitait qu'il y ait une table pour les non-buveurs et qui n'a pas donné son nom. Je suis heureuse de pouvoir répondre favorablement à sa demande, mais si je mets sur la table une pancarte « Réservé aux Alcooliques Anonymes », vous n'aurez plus du tout d'anonymat !! Comment puis-je résoudre le problème ? Une idée, quelqu'un ? De plus, sachez qu'on laisse tomber les échanges de cadeaux : Aucune remise de présents ne sera autorisée, suite aux préavis de grève déposé par la CGT et FO qui estiment que 10 Euros pour un cadeau c'est trop cher, et suite à la pétition signée par tous les cadres qui estiment que 10 Euros pour un cadeau c'est minable et mesquin.
On va y arriver,
Sophie.
- NOTE DE SERVICE -
De : Sophie CARRIERISTE - Direction des Ressources Humaines A : Tous les salariés Date : 04 / 12 Sujet : Fin d'Année
Quelle diversité de cultures dans notre entreprise !! Je ne savais pas qu'exceptionnellement cette année le Saint Mois du Ramadan commençait le 20 Décembre, avec son interdiction formelle de consommer toute boisson ou nourriture de toute la journée. Nous pouvons bien sûr comprendre qu'une réception festive à cette époque de l'année ne cadre pas avec les croyances et les pratiques de nos amis salariés musulmans. Devant la Fatwah prononcée à son encontre par l'Imam de notre ville à leur demande, notre PDG propose que les repas destinés à nos salariés musulmans soient congelés jusqu'à la fin du Ramadan ou gardés au chaud pour qu'ils puissent les emporter chez eux le soir. Notre PDG certifie en outre qu'ils ne contiendront pas de porc, même si l'entreprise dirigée par son frère s'appelle « Tout est bon dans le cochon ». Par ailleurs, je me suis arrangée pour que les femmes enceintes aient une table au plus proche des WC et les abonnés aux Weight Watchers le plus loin du buffet des desserts. Je confirme aussi que les gays et les lesbiennes pourront se regrouper et que chaque groupe aura sa table pour ne pas avoir à se mélanger. En revanche, non, aucun travestissement en Drag Queen ne sera toléré, avec ou sans play back de Dalida. Oui, les diabétiques auront des sièges surélevés et des fruits frais en dessert, sachant que les restaurant ne pourra confectionner de dessert sans sucre.
Ai-je encore oublié quelque chose ?
Sophie
- NOTE DE SERVICE -
De : Sophie CARRIERISTE - Martyr des Ressources Humaines A : A vous tous, salariés de MERDE !!!!! Date : 10 / 12 Sujet : SALOPERIE de Fin d'Année
Les végétariens, maintenant !! Il ne manquait plus que ça !!!! J'en ai plus que marre, nous maintenons cette réception dans notre entreprise, que cela vous plaise ou non. Vous n'aurez qu'à vous asseoir le plus loin possible du grill à viande pour brouter vos salades à la con et têter vos putains de tomates Bio. Vous avez pensé à la douleur des salades et des tomates quand on les coupe ? hein ?? Elles ont des sentiments et sont vivantes, elles aussi. Elles sont comme moi, elles HUUURLENT !! Maintenant le premier qui me demande du pinard sans alcool je le transforme en pompe à merde et je vous souhaite une fête archi pourrie, bande d'abrutis congénitaux !!!!
Allez vous faire foutre,
Sophie
- NOTE DE SERVICE -
De : Catherine TAVENIER - Directrice intérimaire des Ressources Humaines A : A tous les employés Date : 14 / 12 Sujet : Sophie CARRIERISTE et les Fêtes de Fin d'Année
Je pense pouvoir parler au nom de tout le monde pour souhaiter un prompt rétablissement à Sophie CARRIERISTE, à qui je continuerai de transmettre vos cartes. En attendant son retour, je la remplace et vous annonce que notre PDG a décidé d'annuler notre Fête de Fin d'Année et d'offrir à tous la journée du 23 Décembre sans perte de salaire.
Dit kan echt realiteit zijn en geen fictie en wat doe je dan?
Waarom willen we altijd voor iedereen goed doen?
En waarom wordt het ons zo kwalijk genomen als we het niet doen?
Zucht...
Objet: Repas de Noel dans notre entreprise
A LIRE JUSQU'AU BOUT, C'EST DU PUR BONHEUR ! (ceux qui ont participé à l'organisation des fêtes entre collègues vont s'y retrouver !)
- NOTE DE SERVICE -
De : Sophie CARRIERISTE - Direction des Ressources Humaines A : Tous les salariés Date : 01 / 12 Sujet : Fête de Noël
Chers Tous,
Je suis heureuse de vous informer que la Fête de Noël de notre entreprise aura lieu le 23 Décembre, à partir de midi, dans les salons privés de notre Espace. Il y aura un bar payant avec tout un choix de boissons ! Nous aurons aussi un petit groupe musical amateur qui chantera des cantiques, alors n'hésitez pas à chanter avec lui. Et ne soyez pas surpris de voir arriver notre PDG déguisé en Père Noël !! Le sapin sera illuminé à partir de 13H00. Les échanges de cadeaux entre les membres du personnel pourront se faire à partir de ce moment-là. Cependant, pour ne gêner personne financièrement, aucun présent ne devra dépasser une valeur de 10 Euros.
Joyeux Noël à vous tous et à vos familles.
Cordialement,
Sophie
- NOTE DE SERVICE -
De : Sophie CARRIERISTE- Direction des Ressources Humaines A : Tous les salariés Date : 02 / 12 Sujet : Fête de Fin d'Année
Chers Tous,
La note d'hier n'avait bien sûr pas pour but d'exclure nos employés de confession juive. Nous savons que Hannoukah est une fête importante qui coïncide souvent avec Noël, même si cela n'est pas le cas cette année. La même optique s'applique à tous ceux de nos employés qui ne sont ni chrétiens ni juifs. Pour calmer les esprits et ne vexer personne, toutes nos Fêtes de Noël s'appelleront désormais Fêtes de Fin d'Année. Nous n'aurons par conséquent ni sapin ni cantiques, mais d'autres musiques pour votre plus grand plaisir.
Tous contents, maintenant ?
Cordialement,
Sophie
- NOTE DE SERVICE -
De : Sophie CARRIERISTE - Direction des Ressources Humaines A : Tous les salariés Date : 03 / 12 Sujet : Fête de Fin d'Année
Je m'adresse à la personne membre des Alcooliques Anonymes qui souhaitait qu'il y ait une table pour les non-buveurs et qui n'a pas donné son nom. Je suis heureuse de pouvoir répondre favorablement à sa demande, mais si je mets sur la table une pancarte « Réservé aux Alcooliques Anonymes », vous n'aurez plus du tout d'anonymat !! Comment puis-je résoudre le problème ? Une idée, quelqu'un ? De plus, sachez qu'on laisse tomber les échanges de cadeaux : Aucune remise de présents ne sera autorisée, suite aux préavis de grève déposé par la CGT et FO qui estiment que 10 Euros pour un cadeau c'est trop cher, et suite à la pétition signée par tous les cadres qui estiment que 10 Euros pour un cadeau c'est minable et mesquin.
On va y arriver,
Sophie.
- NOTE DE SERVICE -
De : Sophie CARRIERISTE - Direction des Ressources Humaines A : Tous les salariés Date : 04 / 12 Sujet : Fin d'Année
Quelle diversité de cultures dans notre entreprise !! Je ne savais pas qu'exceptionnellement cette année le Saint Mois du Ramadan commençait le 20 Décembre, avec son interdiction formelle de consommer toute boisson ou nourriture de toute la journée. Nous pouvons bien sûr comprendre qu'une réception festive à cette époque de l'année ne cadre pas avec les croyances et les pratiques de nos amis salariés musulmans. Devant la Fatwah prononcée à son encontre par l'Imam de notre ville à leur demande, notre PDG propose que les repas destinés à nos salariés musulmans soient congelés jusqu'à la fin du Ramadan ou gardés au chaud pour qu'ils puissent les emporter chez eux le soir. Notre PDG certifie en outre qu'ils ne contiendront pas de porc, même si l'entreprise dirigée par son frère s'appelle « Tout est bon dans le cochon ». Par ailleurs, je me suis arrangée pour que les femmes enceintes aient une table au plus proche des WC et les abonnés aux Weight Watchers le plus loin du buffet des desserts. Je confirme aussi que les gays et les lesbiennes pourront se regrouper et que chaque groupe aura sa table pour ne pas avoir à se mélanger. En revanche, non, aucun travestissement en Drag Queen ne sera toléré, avec ou sans play back de Dalida. Oui, les diabétiques auront des sièges surélevés et des fruits frais en dessert, sachant que les restaurant ne pourra confectionner de dessert sans sucre.
Ai-je encore oublié quelque chose ?
Sophie
- NOTE DE SERVICE -
De : Sophie CARRIERISTE - Martyr des Ressources Humaines A : A vous tous, salariés de MERDE !!!!! Date : 10 / 12 Sujet : SALOPERIE de Fin d'Année
Les végétariens, maintenant !! Il ne manquait plus que ça !!!! J'en ai plus que marre, nous maintenons cette réception dans notre entreprise, que cela vous plaise ou non. Vous n'aurez qu'à vous asseoir le plus loin possible du grill à viande pour brouter vos salades à la con et têter vos putains de tomates Bio. Vous avez pensé à la douleur des salades et des tomates quand on les coupe ? hein ?? Elles ont des sentiments et sont vivantes, elles aussi. Elles sont comme moi, elles HUUURLENT !! Maintenant le premier qui me demande du pinard sans alcool je le transforme en pompe à merde et je vous souhaite une fête archi pourrie, bande d'abrutis congénitaux !!!!
Allez vous faire foutre,
Sophie
- NOTE DE SERVICE -
De : Catherine TAVENIER - Directrice intérimaire des Ressources Humaines A : A tous les employés Date : 14 / 12 Sujet : Sophie CARRIERISTE et les Fêtes de Fin d'Année
Je pense pouvoir parler au nom de tout le monde pour souhaiter un prompt rétablissement à Sophie CARRIERISTE, à qui je continuerai de transmettre vos cartes. En attendant son retour, je la remplace et vous annonce que notre PDG a décidé d'annuler notre Fête de Fin d'Année et d'offrir à tous la journée du 23 Décembre sans perte de salaire.
zaterdag 4 januari 2014
oprukkend moralisme
Rik Torfs schreef een stukje in De Standaard vandaag omtrent het oprukkend moralisme.
Ik lees graag wat Rik Torfs schrijft.
Ik vind dat een wijs man die me dikwijls op een heel persoonlijke manier de dingen even anders laat zien, zoals een diamant die je van duizend verschilllende kanten kan bekijken.
Hij stelt dat we in een samenleving leven waarin veel meer kan, maar veel minder mag dan 20 jaar geleden.
En hoe waar dat is !
We zijn constant bereikbaar.
Constant.
Dat geeft een veilig gevoel.
Soms toch.
Het verstikt soms ook, want je hebt het gevoel nooit nog eens 5 minuten op je gemak te zijn.
En als je de GSM niet hebt horen rinkelen, en er wordt later op de dag weergebeld ,is de eerste zin meestal : " waar zat jij zeg? Ik heb gebeld en je nam niet op..."
Hier valt dat nogal mee, want we hebben dikwijls geen bereik binnen in onze oude stenen huizen.
Maar ik kan me voorstellen wat dat moet zijn als je bediende bent en je (eerst heel blij dat je zo'n duur ding als een IPHONE krijgt) CONSTANT bereikbaar bent.
Binnenkort wordt dat "dag en nacht". Wacht, niet lachen, die tijd komt nog.
Of we zullen een chip in ons hoofd ingeplant krijgen . Wacht, niet lachen, die tijd komt nog.
Torfs vervolgt met te zeggen dat we evolueren naar een emotioneel moralisme.
Daarin worden hoogst persoonlijke hartenkreten als ethische normen gepresenteerd.
Ikke, ikke en nog eens ikke.
Ikke Johnny Thys, Ikke Didier Bellens, Ikke de premier, Ikke de Koning , ikke de PS -er, de CD&V-er, de VLD-er, ikke de Groene, jaja.
Ik verdien te weinig, ik wil meer verdienen, ik mag niet meer verdienen, ik zou nog meer willen verdienen...
Ik wil nu nog geen kinderen, want ik wil eerst "centjes" ( alleen het woord al maakt me razend ) verdienen....waarom? Als je zin hebt in kinderen wat heeft dat geld daar dan mee te maken?
Ik wil wel kinderen maar ik wil eerst een huis...Waarom? Wat heeft dat 'eigen huis' daar mee te maken?
Soit, ik denk daar anders over.
Ik koos bewust om al die "centjes" te laten liggen waar ze liggen en weet je wat?
Onthecht ben ik, echt waar.
Ik denk zelfs op een andere manier nu.
Ik erger me over gans andere dingen.
En ik ben er blij om.
Ik lees graag wat Rik Torfs schrijft.
Ik vind dat een wijs man die me dikwijls op een heel persoonlijke manier de dingen even anders laat zien, zoals een diamant die je van duizend verschilllende kanten kan bekijken.
Hij stelt dat we in een samenleving leven waarin veel meer kan, maar veel minder mag dan 20 jaar geleden.
En hoe waar dat is !
We zijn constant bereikbaar.
Constant.
Dat geeft een veilig gevoel.
Soms toch.
Het verstikt soms ook, want je hebt het gevoel nooit nog eens 5 minuten op je gemak te zijn.
En als je de GSM niet hebt horen rinkelen, en er wordt later op de dag weergebeld ,is de eerste zin meestal : " waar zat jij zeg? Ik heb gebeld en je nam niet op..."
Hier valt dat nogal mee, want we hebben dikwijls geen bereik binnen in onze oude stenen huizen.
Maar ik kan me voorstellen wat dat moet zijn als je bediende bent en je (eerst heel blij dat je zo'n duur ding als een IPHONE krijgt) CONSTANT bereikbaar bent.
Binnenkort wordt dat "dag en nacht". Wacht, niet lachen, die tijd komt nog.
Of we zullen een chip in ons hoofd ingeplant krijgen . Wacht, niet lachen, die tijd komt nog.
Torfs vervolgt met te zeggen dat we evolueren naar een emotioneel moralisme.
Daarin worden hoogst persoonlijke hartenkreten als ethische normen gepresenteerd.
Ikke, ikke en nog eens ikke.
Ikke Johnny Thys, Ikke Didier Bellens, Ikke de premier, Ikke de Koning , ikke de PS -er, de CD&V-er, de VLD-er, ikke de Groene, jaja.
Ik verdien te weinig, ik wil meer verdienen, ik mag niet meer verdienen, ik zou nog meer willen verdienen...
Ik wil nu nog geen kinderen, want ik wil eerst "centjes" ( alleen het woord al maakt me razend ) verdienen....waarom? Als je zin hebt in kinderen wat heeft dat geld daar dan mee te maken?
Ik wil wel kinderen maar ik wil eerst een huis...Waarom? Wat heeft dat 'eigen huis' daar mee te maken?
Soit, ik denk daar anders over.
Ik koos bewust om al die "centjes" te laten liggen waar ze liggen en weet je wat?
Onthecht ben ik, echt waar.
Ik denk zelfs op een andere manier nu.
Ik erger me over gans andere dingen.
En ik ben er blij om.
donderdag 2 januari 2014
de allereerste dag van het jaar
Het was me de feestweek wel. En let op, ze is nog niet gedaan, want op 3 januari is er weer een groot feest hier te lande !
Lallalalala, sound the trumpet !!!
Waren we op kerstavond onverwachts bij Franse vrienden uitgenodigd, dan was het niet anders op oudejaarsavond : bij Franstalige Belgen in de Aubrac, meer bepaald in Marchastel, een klein dorpje naast Nasbinals.
En koud dat het daar was ! 0 graden, sneeuw overal, maar ook 1350 m hoog.
Skiërs en mensen op raketten , wat een schouwspel.
Maar de wegen waren goed berijdbaar en dus hebben we toegezegd !
Wat een weerzien, na zo lange tijd .
En zoals het bij echte vrienden betaamt was het net of we hadden elkaar pas gezien.
En eens te meer overheerlijk eten, lam volgens een recept van Michel Bras ,de driesterrenchef van de streek.
H E E R L I J K !
En vanmorgen weer vertrokken uit de sneeuw naar onze dalen en heuvels waar het zo'n 15 graden was.
Wel, 15 graden verschil dat is een geweldig verschil !
Ons huis was nog redelijk warm, de kachel brandde zelfs nog een klein beetje. Dus ook daarvan niet geklaagd.
En nu zijn we er weer helemaal klaar voor, voor dat nieuwe jaar , 2014 !
Moge het even mild zijn voor ons als het vorige jaar.
Dat is wat ik mijn gezin toewens.
Meer moet dat niet zijn.
Lallalalala, sound the trumpet !!!
Waren we op kerstavond onverwachts bij Franse vrienden uitgenodigd, dan was het niet anders op oudejaarsavond : bij Franstalige Belgen in de Aubrac, meer bepaald in Marchastel, een klein dorpje naast Nasbinals.
En koud dat het daar was ! 0 graden, sneeuw overal, maar ook 1350 m hoog.
Skiërs en mensen op raketten , wat een schouwspel.
Maar de wegen waren goed berijdbaar en dus hebben we toegezegd !
Wat een weerzien, na zo lange tijd .
En zoals het bij echte vrienden betaamt was het net of we hadden elkaar pas gezien.
En eens te meer overheerlijk eten, lam volgens een recept van Michel Bras ,de driesterrenchef van de streek.
H E E R L I J K !
En vanmorgen weer vertrokken uit de sneeuw naar onze dalen en heuvels waar het zo'n 15 graden was.
Wel, 15 graden verschil dat is een geweldig verschil !
Ons huis was nog redelijk warm, de kachel brandde zelfs nog een klein beetje. Dus ook daarvan niet geklaagd.
En nu zijn we er weer helemaal klaar voor, voor dat nieuwe jaar , 2014 !
Moge het even mild zijn voor ons als het vorige jaar.
Dat is wat ik mijn gezin toewens.
Meer moet dat niet zijn.
maandag 30 december 2013
Voor alle "pageviewers" van de blog :
Pageviews per land
Grafiek van populairste landen onder kijkers van de blog
Item Pageviews
België
4239 ( amai da's veel en ik kan er mij wel de ene en de andere bij voorstellen)
Frankrijk
2416 ( ook de moeite en ik kan er mij ook één en ander bij voorstellen)
Verenigde Staten
937 ( onbegrijpelijk, en curieus dat ik ben om te weten wie dat wel zouden kunnen zijn...)
Nederland
543 ( ja, die ken ik )
Spanje
536 ( bah ja, familie en zo )
Rusland
491 ( Femen of wa? wie zou dat zijn????)
Duitsland
315 ( behalve mijn schoonbroer en een wijnboer ken ik daar niemand)
Oekraïne
141 ( geen kat ! echt hé, Oekraïne nog wel !)
Verenigd Koninkrijk
97 ( ja, schoolvriendinnen )
Nieuw-Zeeland
40 ( een universiteitsvriendin )
Maar bij deze, oprecht een heel gelukkig nieuw jaar 2014 !
Pageviews per land
Grafiek van populairste landen onder kijkers van de blog
Item Pageviews
België
4239 ( amai da's veel en ik kan er mij wel de ene en de andere bij voorstellen)
Frankrijk
2416 ( ook de moeite en ik kan er mij ook één en ander bij voorstellen)
Verenigde Staten
937 ( onbegrijpelijk, en curieus dat ik ben om te weten wie dat wel zouden kunnen zijn...)
Nederland
543 ( ja, die ken ik )
Spanje
536 ( bah ja, familie en zo )
Rusland
491 ( Femen of wa? wie zou dat zijn????)
Duitsland
315 ( behalve mijn schoonbroer en een wijnboer ken ik daar niemand)
Oekraïne
141 ( geen kat ! echt hé, Oekraïne nog wel !)
Verenigd Koninkrijk
97 ( ja, schoolvriendinnen )
Nieuw-Zeeland
40 ( een universiteitsvriendin )
Maar bij deze, oprecht een heel gelukkig nieuw jaar 2014 !
zondag 29 december 2013
het grappigste boek van 2013
Uitgerekend op de vlieghaven kocht ik zo'n drie weken geleden het grappigste boek dat ik dit jaar mocht lezen.
Onder het motto "het moet niet altijd hoogdravende litteratuur zijn" kocht ik de laatste nieuwe roman van Ilja Gort.
Ilja Gort, inderdaad, raar Nederlands mannetje met een geitensik en een grote snor , een reclameman die een heus Frans Château gekocht heeft ,ergens in de Bordeaux-streek ; een man die goeie wijn produceert "La Tulipe", een fris roséetje die we dank zij Nel al eens hebben kunnen proeven en die er best mag wezen.
Je kan hem hier niet vinden, die wijn, want Ilja Gort verkoopt alles aan Albert Heyn .
Maar goed, we hadden ooit al eens een boek van hem gelezen en dan nu dit , " de Geluksvogel" heet het.
Harold Wechter is een Nederlandse reclameman die een wijnchateau in Frankrijk heeft gekocht. Hij komt in contact met Régis, een door en door Franse wijnboer wiens zaken niet al te best gaan. Harold adviseert Régis een `Camping à la ferme te beginnen. Hiermee ontketent hij een onstuitbare reeks voorvallen die op de camping op het zinderende Zuid-Franse platteland tot bizarre situaties leidt.
Een advocatenkantoor wordt met kettingzagen het bos ingestuurd, Hollandse naaktlopers biodansen in het maanlicht, een belastinginspecteur krijgt te maken met een verrassende vorm van biologische oorlogsvoering en een druivenfluisteraar zoekt de mysterieuze wijngaard met merlotdruiven van verwoestend lekkere kwaliteit.
Ilja Gort publiceerde o.a. Leven als Gort in Frankrijk, Slurp!, Slurp! 2, Ik slurp dus ik ben, Château Slurp, De nieuwe wijnsurvivalgids en De Vrouwenslagerij.
Je lacht je kapot.
Het is zo liederlijk geschreven, zo grappig verteld, zijn vergelijkingen zijn hilarisch en het is heel actueel.
Bovendien herken je het helemaal als je hier te lande woont dan toch.
Echt, lees eens iets ongecompliceerd, laat je geest eesn rusten van al dat denken en eindig of begin het jaar met een lach !
Gewoon doen !
Onder het motto "het moet niet altijd hoogdravende litteratuur zijn" kocht ik de laatste nieuwe roman van Ilja Gort.
Ilja Gort, inderdaad, raar Nederlands mannetje met een geitensik en een grote snor , een reclameman die een heus Frans Château gekocht heeft ,ergens in de Bordeaux-streek ; een man die goeie wijn produceert "La Tulipe", een fris roséetje die we dank zij Nel al eens hebben kunnen proeven en die er best mag wezen.
Je kan hem hier niet vinden, die wijn, want Ilja Gort verkoopt alles aan Albert Heyn .
Maar goed, we hadden ooit al eens een boek van hem gelezen en dan nu dit , " de Geluksvogel" heet het.
Harold Wechter is een Nederlandse reclameman die een wijnchateau in Frankrijk heeft gekocht. Hij komt in contact met Régis, een door en door Franse wijnboer wiens zaken niet al te best gaan. Harold adviseert Régis een `Camping à la ferme te beginnen. Hiermee ontketent hij een onstuitbare reeks voorvallen die op de camping op het zinderende Zuid-Franse platteland tot bizarre situaties leidt.
Een advocatenkantoor wordt met kettingzagen het bos ingestuurd, Hollandse naaktlopers biodansen in het maanlicht, een belastinginspecteur krijgt te maken met een verrassende vorm van biologische oorlogsvoering en een druivenfluisteraar zoekt de mysterieuze wijngaard met merlotdruiven van verwoestend lekkere kwaliteit.
Ilja Gort publiceerde o.a. Leven als Gort in Frankrijk, Slurp!, Slurp! 2, Ik slurp dus ik ben, Château Slurp, De nieuwe wijnsurvivalgids en De Vrouwenslagerij.
Je lacht je kapot.
Het is zo liederlijk geschreven, zo grappig verteld, zijn vergelijkingen zijn hilarisch en het is heel actueel.
Bovendien herken je het helemaal als je hier te lande woont dan toch.
Echt, lees eens iets ongecompliceerd, laat je geest eesn rusten van al dat denken en eindig of begin het jaar met een lach !
Gewoon doen !
Abonneren op:
Posts (Atom)






